swagwolf

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

โออิรันนางนั้น Part แรกพบ

ชื่อตอน : โออิรันนางนั้น Part แรกพบ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ญี่ปุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 143

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ก.พ. 2563 04:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
โออิรันนางนั้น Part แรกพบ
แบบอักษร

"เป็นครั้งแรกที่เจ้าจะได้ออกแสดง ข้าเชื่อว่าเจ้าจะทำมันออกมาได้อย่างดี"

อีกฝ่ายเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม บรรจงจัดเครื่องประดับลงบนผมให้อย่างเชี่ยวชาญ

"ขอบคุณนะเจ้าคะ คุณฮานะ"

.

"เข้ามา.."

น้ำเสียงไม่ทุ้มนักเอ่ยเรียบๆ เป็นสัญญาณให้เหล่าคณิกา ทั้ง 5 นาง ขยับกายนั่งลง พร้อมที่จะปรณิบัตแก่ชายหนุ่ม

หัวใจเต้นระรัว หญิงสาวทำได้เพียงข่มมันเอาไว้ ก่อนจะเคลื่อนตัวมา ณ หน้าเครื่องดนตรีของตน

โกโตะเครื่องงามที่นางเฝ้าฝึกซ้อม มาเนินนาน

"..."

ค้อมศรีษะเพียงเล็กน้อย แล้วเริ่มสัมผัสปลายนิ้วบรรเลง เสียงดนตรีหวานหู เคล้าคลอไปกับถ้อยคำของเหล่าหญิงงามที่สนทนากับแขกคนสำคัญในค่ำคืนนี้

..

.

.

เสียงก็เพราะดีอยู่หรอก แต่ยุคนี้มีใครเขาจะมานั่งฟังดนตรีโบราณแบบนี้ เสียงในหัวเขาบ่นอุบพร้อมกับดื่มสาเกที่ถูกบ่มเป็นอย่างดี จากแก้วเครื่องปั้นดินเผา

นัยน์ตาสีเข้มชำเลืองมอง ร่างนักดนตรีสาวตรงหน้า คงเพราะกำลังเพลิดเพลิน นางผู้นั้นก้มหน้าก้มตาตั้งใจกับมันเอามากๆ เพราะแบบนั้น สิ่งที่เขาคิดอยู่จึงไม่ได้เอ่ยออกไป..

"คืนนี้อยู่กับข้าเถิดนะเจ้าคะ ท่านฟูจิวาระ"

เสียงแทรกผ่านห้วงความคิด มือบางนิ้วเรียวงาม กอดรัดท่อนแขน ทำเสียงออดอ้อน ตามที่ถูกพร่ำสอนมา

..แตร๊ง

เสียงสายโกโตะเส้นหนึ่ง หลุดออกจากที่ของมัน จึงทำให้เสียงของเครื่องดนตรีนั้นเพี้ยนไปจากเดิม ดึงความสนใจเขาไปจนหมด

เธอคนนั้น ทำสีหน้าปั้นยาก และเต็มไปด้วยความประหม่า จนต้องหยุดมือ

"อะไรกัน.. เป็นหมันซะแล้ว?"

"ขออภัยด้วยเจ้าค่ะ "

สายตากึ่งขำขันของคนผู้นี้ช่างชวนให้มีเรื่องมีราวสักยกสองยก เหตุการณ์ผิดพลาดแบบนี้ไม่มีใครอยากให้เกิด กลับตั้งคำถามยียวนซะได้ แต่เพราะเป็นแขกคนสำคัญ เธอจึงต้องควบคุมแต่เพราะเป็นแขกคนสำคัญเธอจึงต้องควบคุม สิ่งที่นึกคิดเอาไว้ หากแต่เธอกลับไม่รู้ตัวเลยสักนิด ว่าความรู้สึกนั้นส่งผ่านออกมาจากดวงตา และน้ำเสียง อย่างชัดเจน

"..."

เขายังคงมอง ที่เธอพยายามปรับแก้ตัวเครื่องที่มีปัญหา เธอเล่นดนตรี ไม่ใช่ช่างซ่อมมันจึงดูเงอะงะไม่น้อย

.

"เรย์ เจ้าออกไปก่อนเถอะ"

คุณฮานะที่เห็นท่าไม่ดี เลือกที่จะให้เธอปลีกตัวออกไปแก้ปัญหาเสียก่อน

"เจ้าค่ะ.. "

คนที่ชื่อว่าเป็นแขกคนสำคัญของงาน นั่งดื่มอย่างเงียบๆ และปล่อยให้เธอนำเครื่องดนตรีออกไป

.

.

"เป็นอะไรไปนะ"

ใบหน้าหวานเจือด้วยความกังวล พยายามที่จะซ่อมแซม ส่วนที่หลุดออกมาอย่างยากลำบาก

"เป็นเครื่องดนตรีไง"

เสียงทุ้มเอ่ยตอบ

"ก็ถ้าไม่มีเสียงออกมาจะเป็นเครื่องดนตรีได้ยังไงกัน อ่ะ"

ริมฝีปากบางตอบเสียงเล็กอย่างเคยชิน จนกระทั่ง อีกฝ่ายแทรกตัวเข้ามาภายใน ทำให้คนอยู่ก่อนรู้สึกตัว

'อ่า คุณคนสำคัญ'

เขาถือวิสาสะเดินเข้ามา นั่งลงตรงหน้าของหญิงสาว

เพียงแค่เขาเอื้อมมือมาจะแตะเครื่องดนตรี เธอก็นั่งตัวแข็งทื่อ สงวนท่าที

"ขออภัยเจ้าค่ะ"

".."

มือหนาดึงขึงสายโกโตะ มายังที่ของมัน ออกแรงเพียงนิด ก็ทำให้มันกลับมาเป็นเหมือนเก่า รอยยิ้มของเธอผุดออกมา และดูดีใจกับมันเอามากๆ

"ค่าจ้างล่ะ?"

"เอ๋?"

"คงไม่คิดว่าจะทำให้ฟรีๆ หรอกใช่ไหม?"

".."

เธอทำหน้าปั้นยาก เต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ

'เขาพูดอะไรออกมาน่ะ?'

"มองเหมือนฉันจะขออวัยวะของเธอ ไปขาย อย่างนั้นล่ะ ฮ่ะๆ"

เสียงพูดกลั้วหัวเราะ ยิ่งชวนให้ หญิงสาวทำหน้างอเข้าไปอีก

"บอกมาสิเจ้าคะ ถ้าเป็นสิ่งที่ข้าทำให้ท่านได้"

"อะไรดี?"

"..."

นางรอฟังคำตอบอย่างนิ่งเฉย หากแต่มองไปทางอื่น

"แต่งเข้าตระกูลของฉัน เป็นไง?"

"อะ เอ๊ะ?!"

'นี่เป็นพล็อตในเรื่องเล่าล้อกันเล่น หรือยังไง' ความคิดถูกส่งออกมาผ่านนัยน์ตาสีม่วงเข้ม สบกับอีกเข้าฝ่าย

"ข้าทำให้ไม่ได้เจ้าค่ะ มันเกินขอบเขตที่ข้าจะตัดสินใจเพียงลำพัง"

ด้วยชั้นเชิงการหลีกเลี่ยงอย่างพริ้วไหว ทำให้เธอดูน่าสนใจ มากขึ้น สำหรับชายหนุ่ม ทั้งที่ตอบได้ดีแต่เก็บความรู้สึกแย่จริงๆ

"อะไรทำให้เธอไม่อยากแต่งกับฉันล่ะ "

.

ครืด..

เครื่องโกโตะ ที่คั่นกลางระหว่างทั้งสองถูกเลื่อนออกไป ใบหน้าคม ขยับเข้ามาใกล้ๆ สายตาสบกัน จนเธอถอยหลังแนบชิดเข้ากับฉากกั้น ไร้หนทางหนี

"เรื่องนั้น .."

ความร้อนแผ่ซ่าน ตามใบหน้า ลามไปจนถึงใบหู เมื่อเขาสัมผัสเลื่อนมือมากุมมือของเธออย่างแผ่วเบา ก่อนจะรั้งมันขึ้นมาบรรจงจูบลงบนหลังมือบอบบาง

"ฉันหล่อ รวย อยู่ในจุดที่สูงกว่าเธอทุกอย่างเลยไงล่ะ เพราะอะไรกันนะ?"

คำพูดโอ้อวดของอีกฝ่าย ทำให้หญิงสาวถึงกับพูดไม่ออก สายตาคมจับจ้องเต็มไปด้วยความทนงตน เธอถอยหนีไม่ได้อีกแล้ว ความรู้สึกหวั่นไหวเลือนหายอย่างรวดเร็ว แทนที่ด้วยความไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด เขากำลังดูถูกเธองั้นหรอ

"ถ้าเป็นเช่นนั้นก็ได้โปรดมอบความโชคดีนี้ให้กับผู้ที่ต้องการมันเถิดเจ้าค่ะ ข้าส่งมอบศิลปะเพื่อแลกกับเงิน อย่าได้แตะต้องข้าเกินที่จำเป็น"

ดวงตาสีม่วงของนางมองลึกเข้าไป จนชายกิโมโนขยับ เผยให้เห็นฝักมีดสั้นสีเงินต้องกับแสง จากโคมไฟ พลันนางลุกขึ้นยืน

"..."

หนุ่มนิ่งไปราวกับตกอยู่ในภวังค์ หญิงตรงหน้าของเขานั้น..

"ข้าขอตัว"

นางก้าวย่างใกล้ ผ่านพ้นประตูบานเลื่อน ก่อนที่เขาจะคว้าแขนของเธอไว้แล้วบีบแน่น ราวกับตอกย้ำ

"คิดว่าจะหนีฉันพ้นหรอ"

"..ปล่อย"

เธอเอ่ยปากเสียงเย็นยะเยือก เต็มไปด้วยอารมณ์ครุกรุนอย่างปิดไม่มิด

"..."

ก่อนที่เขาจะปล่อยให้เธอเดินจากไป

'อวดดีไปได้อีกไม่นานหรอก' เขาคิดพลางเหยียดยิ้มที่ริมฝีปาก ตามนิสัยเสียของตัวเอง

 

 

 

ความคิดเห็น