น้ำหมึก_หลากสี
facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ep.3 น้อยใจ

คำค้น : เมียมาเฟีย

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.2k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ก.พ. 2563 23:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ep.3 น้อยใจ
แบบอักษร

รถยนต์จอดลงในที่ห้ามจอด ตำรวจที่ทำหน้าที่เป็นจราจรอยู่กลางถนนรีบเดินมาทันทีเพื่อจะบอกว่าจอดไม่ได้มันกรีดขวางทางจราจร แต่พอคนขับรถเลื่อนกระจกลง ตำรวจคนนั้นก็มองเข้ามาซึ่งเหนือสมุทรยังคงทำหน้านิ่ง ๆ

“จอดได้แค่แป๊บเดียวนะครับ” นายตำรวจล่าถอยทันที เพราะไม่อยากเสี่ยง เมื่อรู้ว่าเป็นใคร

กราฟมองเพื่อนรัก เขาเองก็ไม่เข้าใจว่าผู้หญิงคนนั้นมันน่าสนใจตรงไหน เขาได้ยินจากคำบอกเล่าของเจ้าคุณว่าผู้หญิงคนนั้นสวยมาก จนทำให้เหนือสมุทรหัวใจเต้นแรง ซึ่งกราฟไม่เชื่อ เพราะเจ้าคุณมีนิสัยพูดเกินความจริง

“กลับบ้าน” เหนือสมุทรสั่งคนขับรถอีกครั้ง เมื่อไม่เจอสาวเจ้าตามที่ใจหวัง

เครื่องปลิ้นกำลังทำหน้าที่ ปริ้นประวัติของสโนว์ออกมา ตามที่เจ้าคุณขอร้อง

“ไอ้เหนือมันจะเอาไปทำอะไร” พสุเอ่ยถาม พร้อมกับยื่นซองเอกสารให้เจ้าคุณ ตามที่ขอ และเขาก็ใช้อำนาจจัดการให้ทั้งที่รู้ว่าไม่ควร

“ไม่ไปถามมันเองหละ” เจ้าคุณเลือกที่จะไม่ตอบ เพราะเขาก็ไม่เข้าใจเหนือสมุทรเท่าไหร่ แค่ทำตามเท่านั้น

“ไม่หละ ก็ไม่อยากเห็นหน้ามัน” พสุตอบแบบขอไปที เขาเป็นตำรวจยศใหญ่จากคำขอร้องของบิดาก่อนตาย และเขาเองก็เป็นเพื่อนกับเหนือสมุทร กราฟ และ เจ้าคุณ ด้วยหน้าที่ของเขา พสุรู้มาตลอดว่าเหนือสมุทรภายใต้หน้ากากนักธุรกิจหนุ่มหล่อ เบื้องหลังคือใคร เขาจึงเลือกที่จะไม่เข้าไปยุ่ง และอยู่ห่าง ๆ เพราะเคยเตือนเพื่อนแล้วแต่ก็ไม่มีประโยชน์

“หึ เอาเถอะ ขอบใจมากที่ช่วย” เจ้าคุณตบไหล่พสุสามที จากนั้นก็กลับไปหาเหนือสมุทร

พสุได้แต่ยืนมองเจ้าคุณจนลับตา แล้วกลับเข้าไปทำงานของตังเองต่อ หลังจากที่เป็นธุระให้เพื่อนกับเรื่องไร้สาระเสร็จแล้ว

“อะนี่ของมึง” เจ้าคุณโยนเอกสารลงตรงหน้าให้เหนือสมุทร เขาจึงรีบเปิดดูทันที

“เป็นลูกคนที่สองของคุณสน กับ คุณนายรินดา เจ้าของบริษัทยาไพรศาลกุล เห็นว่าพี่สาวก็สวยใช่ย่อย” เจ้าคุณพูดขึ้น แต่เหนือสมุทรทำหูทวนลง เอาแต่อ่านประวัติของสโนว์อย่างละเอียด

“เป็นนักศึกษาแพทย์ด้วย ไม่ธรรมดา” เจ้าคุณพูดต่อ แล้วหันไปมองกราฟ เมื่อแน่ใจว่าสิ่งที่เขาพูดไป เหนือสมุทรไม่ได้ฟัง

“มึงจะเอาประวัติของน้องเขาไปทำไม ก็ถ้ามึงอยากได้ตอนนี้กูไปฉุดให้ก็ได้นะ” เจ้าคุณพูดต่อ และมันทำให้เขาเงียบทันทีเมื่อเหนือสมุทรมองมาด้วยสายตาเย็นชา

“หุบปากของมึง แล้วจะไปไหนก็ไป” เหนือสมุทรวางเอกสารในมือลง แล้วหย่อนก้นลงนั่งที่เก้าอี้ทำงานตัวใหญ่

“เออ พอได้ดั่งใจก็ไล่กู” เจ้าคุณแอบงอนเล็กน้อย จากนั้นก็เดินออกไปจากห้อง  

“ไม่ง้อมันหน่อยเหรอ” กราฟพูดติดตลก แต่เหนือสมุทรไม่ขำ เขาจึงแก้เขินโดยการหยิบประวัติของสโนว์ไปอ่าน

ฮัดชิ่ว ฮัดชิ่ว สโนว์ขยี้จมูกแรง ๆ เพราะรู้สึกคันจมูกเหมือนติดอยู่ในห้องที่มีฝุ่นละอองเยอะ

“ขยี้แรงขนาดนั้นเดี๋ยวก็เป็นแผล” คุณนายวางจานของว่างลงตรงหน้าบุตรสาว

“เหมือนมีใครนินทาทั้งวันเลยค่ะ” สโนว์รู้สึกคันจมูกจนต้องขยี้อีกครั้ง

“เหลวไหล ใครจะไปนินทาตัวเอง” คุณนายพูดยิ้ม ๆ แล้วเดินเข้าไปในครัวเพื่อจัดเตรียมข้าวเย็น รอสามี กับ บุตรสาวคนโต ส่วนสโนว์ก็นอนอยู่บนโซฟา ดูทีวีกินขนม ตามนิสัย จนกระทั่งเสียงรถขับเคลื่อนเข้ามา เธอจึงรีบลุกขึ้นนั่งให้เรียบร้อย เพราะถ้าคนเป็นพ่อเห็น เธอจะต้องถูกดุ

“กลับมาแล้วเหรอคะ” สโนว์วางจานขนมลง แล้วเดินไปรอรับเสื้อสูทของผู้เป็นพ่อ แต่คุณสนกับส่งให้เด็กรับใช้แทน ทำให้เธอยืนยิ้มแห้ง

“ลมอะไรหอบแกกลับมาบ้านเร็วขนาดนี้” คุณสนถามบุตรสาวคนเล็ก ซึ่งสโนว์ไม่ตอบ เพราะเป็นคำถามเชิงประชด ประชัน

“ป่านหนูดื่มน้ำ ดื่มท่าเสร็จแล้วเข้าไปหาพ่อที่ห้องทำงานหน่อยนะลูก” น้ำเสียงที่เอ่ยกับบุตรสาวคนโต ช่างแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงเมื่อเทียบกับสโนว์ ทำให้สโนว์รู้สึกน้อยใจ

“ค่ะคุณพ่อ” สายป่านตอบยิ้ม ๆ เมื่อพ่อวางมือลงบนศีรษะ แต่กับไม่แม้แต่จะชายตามองสโนว์เลย เมื่อผู้เป็นพ่อเดินไป สายป่านจึงระบายยิ้มให้น้องสาว แล้วจับคางของสโนว์เชิดขึ้น

“เป็นไงคะเจ้าหญิงน้อย ไปมหาลัยวันแรกสนุกไหม เล่าให้พี่ฟังหน่อยสิ” สโนว์ยิ้มกว้างเมื่อพี่สาวเมื่อพี่สาวถามเรื่องของตนเอง เธอกอดเอวพี่สาวแล้วเดินมานั่งที่โซฟา

“สนุกมากค่ะ หนูแอบหลับในคาบเรียนด้วย” สโนว์พูดติดตลก แต่ดันไปขัดหู ขัดใจคุณสน ที่ยังเดินไม่พ้นบันได ทำให้เธอเงียบ รอจนกว่าผู้เป็นพ่อจะเข้าไปในห้อง

“แล้วนี่แขนไปโดนอะไร” สายป่านเปลี่ยนเรื่องจับที่แขนสโนว์ เมื่อเห็นว่ามีแผล

“อ๋อ หนูซุ่มซ่ามค่ะ เลยเกือบโดนรถชน” เธอตอบพี่สาวตามความจริง

“นี่ไม่ได้เรียกซุ่มซ่าม เขาเรียกประมาทแล้วเจ็บตรงไหนไหม ให้พี่พาไปหาหมอตรวจดูให้ระเอียดหรือเปล่า” สายป่านถามน้องด้วยความเป็นห่วง

“โอ๊ย หนูไม่เป็นไรหรอกค่ะ อย่าลืมนะนี่คุณหมอสโนว์นะคะ” สโนว์จิ้มที่หน้าอกตัวเอง สายป่านได้แต่ยิ้ม

“จ้าคุณหมอ พี่ต้องไปหาคุณพ่อแล้ว สโนว์เล่นอยู่คนเดียวไปก่อนนะ”

“ได้ค่ะ” เมื่อสายป่านไปแล้ว สโนว์ก็เลือกที่จะเข้าไปหามารดา เพราะกลิ่นหอมของอาหารฝีมือคุณนายรินดา มันทำให้สโนว์อดใจไหว

“แม่ขา กลิ่นหอมเรียกสโนว์เข้ามา” สโนว์ทำจมูกฟุดฟิด แล้วโอบกอดผู้เป็นแม่จากด้านหลัง

“สโนว์ ไม่ใช่เด็ก ๆแล้วอย่าซนสิลูก” คุณนายแกะมือบุตรสามออกจากเอว เพราะกลัวจะถูกหม้อแกงร้อน ๆที่ตั้งบนเตาแก๊สราดเอา

“ก็สโนว์หอมนิคะ คุณแม่มีอะไรให้สโนว์ช่วยไหม” สโนว์ถามอย่างสนใจ เพราะเธอชอบทำอาหารกับผู้เป็นแม่แต่ไหนแต่ไรแล้ว

“ดีเลย สโนว์แกะกุ้งให้แม่นะ วันนี้แม่จะผัดสตอ” คุณนายเอาชามกุ้งมายื่นให้บุตรสาว สโนว์ก็เดินไปหยิบกรรไกรมาเพื่อหนีบเปลือกกุ้งด้านหลัง คุณนายแอบเหล่ตามองบุตรสาวที่ตั้งอกตั้งใจด้วยรอยยิ้ม

สองแม่ลูก พร้อมกับป้าแมวแม่ครัวเก่าแก่ประจำบ้าน ช่วยกันทำอาหารจนวินาทีสุดท้าย หนึ่งทุ่มตรงโต๊ะอาหารก็จัดเตรียมไว้เรียบร้อย จะรอก็แต่ผู้เป็นพ่อ กับ พี่สาว ที่จนเวลาล่วงเลยผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมงก็ยังไม่มา

“สโนว์ไปตามคุณพ่อ กับ พี่ป่านมาทานข้าวสิลูก” สโนว์พยักหน้าช้า ๆ แล้วลุกขึ้นจากเก้าอี้เดินย่ำเท้าไปที่ห้องทำงานของผู้เป็นพ่อ

สโนว์ช่างใจก่อนจะตัดสินใจยกมือขึ้นแล้วเคาะลงบนประตูสามที ตามด้วยเสียงอนุญาตจากเจ้าของห้อง

“มีอะไร” สายตาผู้เป็นพ่อมองมา จนสโนว์รีบหลบสายตา เอ่ยขึ้นตะกุก ตะกัก

“คุณแม่..ให้มาตามคุณพ่อ กับ พี่ป่านไปทานข้าวคะ” เธอก้มหน้าลงต่ำ ทำตัวไม่ถูกเมื่อคนเป็นพ่อเงียบ จนสายป่านต้องรีบพูดขึ้น

“สโนว์กับคุณแม่กินไปก่อนนะ พี่กับคุณพ่อมีงานต้องทำเกรงว่าอาจจะดึก เดี๋ยวพี่จะไปหาข้าวให้พ่อท่านเอง ไม่ต้องห่วง” สายป่านบอกกับน้องสาว ก่อนจะหันกลับไปคุยงานกับผู้เป็นพ่ออย่าสนิทสนม สโนว์เม้มริมฝีปากเป็นเส้นตรง มองพี่สาวกับผู้เป็นพ่อด้วยความอิจฉา ตั้งแต่จำความได้เธอไม่เคยได้รับคำชม หรือ คำพูดดี ๆ จากผู้เป็นพ่อเลย สโนว์ปิดประตูช้า ๆแล้วเดินกลับไปหาผู้เป็นแม่

“เราคงต้องกินกันสองคนสินะ” คุณนายมองหน้าบุตรสาวคนเล็ก ก็เดาได้ไม่ยาก

____________________

ถ้ามีคำผิด ขออภัยด้วยนะคะ

ความคิดเห็น