น้ำหมึก_หลากสี
facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ep.2 หงุดหงิด

คำค้น : เมียมาเฟีย

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.9k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ก.พ. 2563 22:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ep.2 หงุดหงิด
แบบอักษร

สายป่านสาวมั่น ดีกรีนักธุรกิจสาว ก้าวย่างตามบิดาเข้ามาในบริษัทล้วนแล้วแต่ได้รับการต้อนรับ และเคารพจากพนักงานถ้วนหน้าทั้งรุ่นราวคราวเดียวกัน จนไปถึงรุ่นใหญ่

“ท่านประทานคะ ทุกคนรออยู่ในห้องประชุมแล้วค่ะ” เลขาสาวสวยรีบเดินมาบอกคุณสน เมื่อเห็นเดินเข้ามากับบุตรสาว

“เรารีบไปกันเถอะลูก” คุณสนหันมาพูดกับบุตรสาวน้ำเสียงอ่อนโยน จากนั้นทั้งสองก็เข้าไปในห้องประชุม เพราะทางโรงพยาบาลกำลังประสบปัญหากับยาต้านไวรัสที่ขาดแคลน ไม่มีบริษัทยาที่ไหนทำได้ นอกจากบริษัทของคุณสน

“เอาหละค่ะทุกคน อย่างที่ทราบโรงพยาบาลขาดแคลนยา ซึ่งเราก็ต้องรีบผลิตให้เยอะที่สุด ซึ่งเราจะมีกำไลมหาศาลเลย” สายป่านพูดขึ้นอย่างมั่นใจ จนกรรมการคนอื่น ๆพากันยิ้มอย่างพอใจกับสมองหัวกะทิของเธอ ที่สามารถควบคุมสถานการณ์ไว้ได้ตลอดเวลา และกอบโกยกำไลอย่างง่ายดาย

คุณสนยิ้มมุมปาก ภูมิใจที่บุตรสามเก่งทุกอย่าง และนึกหงุดหงิดเมื่อนึกถึงบุตรสาวคนเล็ก

ทางด้านสโนว์ก็แอบหลับในห้องเรียน เพราะเมื่อคืนตื่นเต้นจนนอนไม่หลับ วันนี้เธอจึงเรียนไม่ค่อยรู้เรื่อง เรียกว่าไม่ได้ฟังที่อาจารย์พูดเลยจะดีกว่า

“สโนว์ ตื่นได้แล้ว” นิคเพื่อนชายสะกิดเรียกเธอ เมื่อทุกคนออกไปจากห้องจนหมด แต่เมื่อเขาหันมาดูเพื่อนรักอย่างสโนว์ ก็ละเหี่ยใจที่สโนว์ยังนอนน้ำลายยืด เสมือนว่าห้องนี้เห็นเป็นห้องนอนแสนสุข

“อีกห้านาที” สโนว์ต่อลอง ในขณะที่ยังไม่ลืมตา จนนิคต้องตบโต๊ะเสียงดัง สโนว์สะดุ้งตื่นเพราะความตกใจนึกว่าอาจารย์ปลุก แต่เมื่อมองดูรอบ ๆตัวกับไม่มีใคร มีแค่นิคที่นั่งขำ

“นิค..นายแกล้งฉัน” สโนว์เช็ดน้ำลายที่มุมปาก ทำหน้าบึ้งตึงเก็บของใส่กระเป๋าสะพายขึ้นหลังเหมือนเด็กปฐม

“เธอจะโทษเราไม่ได้นะ ก็เธอเล่นหลับตั้งแต่เข้าเรียน”

“เออ ๆ” สโนว์เดินออกมาจากห้องเรียนลงไปที่ใต้อาคาร เธอก็ได้ยินเสียงพวกคณะอื่น ๆ เขารับน้องอย่างสนุกสนาน เธอหยุดมอง ทำให้นิคเองก็มาองตาม

“ทำไมคณะเราไม่มีการรับน้อง” นิคพูดขึ้นก่อน สโนว์เองก็คิดแบบเดียวกัน  

“ไปเถอะ ไม่รับก็ไม่เห็นเป็นไรเลย” นิคมองสโนว์ที่เดินไปก่อน แล้วนิคก็เดินตามไปอย่างไม่เข้าใจ จนกระทั่งเดินไปถึงโรงอาหารนิคอาสาไปซื้อน้ำให้ สโนว์จึงต้องนั่งรอ

“น้องคะ น้อง” รุ่นพี่ผู้หญิงคนหนึ่งเดินมาสะกิดเรียกเธอ ทำให้เธอหันไปมอง ดวงตากลมโตมองรุ่นพี่ผู้หญิงอย่างงวยงง เพราะไม่รู้จัก

“พี่เรียกหนูเหรอ” สโนว์จิ้มหน้าอกตัวเอง ซึ่งรุ่นพี่ผู้หญิงคนนั้นก็พยักหน้า พร้อมกับระบายยิ้มอย่างเป็นมิตร

“น้องชื่ออะไรคะ”

“สโนว์ค่ะ อยู่ปีหนึ่ง” สโนว์ตอบด้วยรอยยิ้ม

“พี่ชื่อแยมนะ เรียนบริหารปีสี่ ถ้าน้องมีอะไรปรึกษาพี่ได้นะ พี่ไปละ”แยมรีบพูด จากนั้นก็เดินจากไปยิ่งทำให้สโนว์มองตามอย่างไม่เข้าใจ

“ใครอ่ะ รู้จักเหรอ” นิควางแก้วน้ำลงให้สโนว์ มองตามแผ่นหลังรุ่นพี่จนลับตา สโนว์ส่ายหน้าไปมา ปฏิเสธว่าไม่รู้จัก นิคจึงพยักหน้าแล้วไม่ถามต่อ

“ได้เรื่องว่าไง” เจ้าคุณถามแยมทันที เมื่อเธอเดินมา

“น้องชื่อสโนว์ค่ะ เรียนปีหนึ่ง” สาวเจ้ารีบบอกตามที่เจ้าคุณจ้างวานให้ไปถาม

“ขอบคุณมาก นี่เบอร์ผม ถ้ามีข้อมูลมากกว่านี้รีบโทรบอกทันที” เจ้าคุณยื่นนามบัตรพร้อมแบงค์สีเทาจำนวนสองใบให้แยม หล่อนรับไว้ทันทีแล้วเดินจากไป

เหนือสมุทรนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานมองนาฬิกาทราย โดยมีกราฟอยู่ด้วยและพูดเรื่องธุรกิจ แต่เขากับไม่ได้ใส่ใจฟัง จนกระทั่งประตูบานใหญ่เปิดเข้ามา พร้อมกับร่างของเจ้าคุณที่ก้าวเข้ามาฉับ ๆ

“ได้เรื่องว่าไง” เหนือสมุทรรีบถามทันที โดยที่เจ้าคุณยังไม่ทันได้นั่ง

“น้องคนนั้นชื่อสโนว์ เรียนปีหนึ่ง” เจ้าคุณพูดจบก็หยิบขนมที่วางอยู่ตรงหน้ากิน เหนือสมุทรขมวดคิ้วแล้วพูดต่อ

“เป็นลูกเต้า เหล่าใคร”

“กูจะรู้ไหม” เจ้าคุณกินขนมอีกชิ้นที่สอง เหนือสมุทรจับจานขนมแล้วเทลงถังขยะทันที ทำให้กราฟที่เงียบอยู่แล้ว ไม่แสดงความคิดเห็นใด ๆ เพราะเจ้าคุณกับเหนือสมุทรไม่ค่อยจะลงลอยกันเท่าไหร่ กราฟจะทำหน้าที่เข้าห้ามถ้ามีสถานการณ์ไม่ดี

“อะไรของมึงวะ มึงอยากรู้ว่าน้องเขาเป็นใครกูก็ไปสืบให้แล้ว”

“ก็แค่ชื่อ ใคร ๆก็รู้ไหมวะ”

“ถ้ามึงอยากรู้ว่าพ่อแม่เขาเป็นใคร มีพี่น้องกี่คน บ้านอยู่ไหน ส่วนสูง อายยุ น้ำหนักเท่าไหร่ มึงทำไมไม่ไปค้นทะเบียนราษฎร์เลยหละ” เจ้าคุณนึกประชดเพื่อนรัก ที่อารมณ์ขึ้น ๆ ลง ๆ

“นั่นคือสิ่งที่มึงต้องทำให้กู” เหนือสมุทรลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดสูทให้เข้าที่ เจ้าคุณทำได้แค่อ้าปากกว้างเมื่อเหนือสมุทรเดินจากไป

“นี่กูจะต้องไปค้นทะเบียนราษฎรเลยเหรอ” เจ้าคุณหันไปถามความคิดเห็นของกราฟที่กำลังเก็บของจำเป็นใส่กระเป๋า

“ก็ใครใช้ให้มึงพูดไปแบบนั้น รีบ ๆหน่อยก็ดี ถ้าไอ้เหนือมันได้สนใจใครแล้วมึงไม่รีบ ก็น่าจะรู้นะว่าจะเกิดอะไรขึ้น” กราฟพูดย้ำเตือนความทรงจำของเจ้าคุณ ทำให้เจ้าคุณแอบกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก เพราะเคยมีครั้งหนึ่งลูกน้องของเขาทำงานช้าหาประวัติของผู้หญิงคนหนึ่งไม่เจอเขาจึงได้เห็นความโหดเหี้ยมของเหนือสมุทร

เหนือสมุทรขึ้นมานั่งเงียบ ๆ บนรถไม่พูดไม่จา ความอึดอัดจึงตกไปอยู่ที่คนขับรถ ที่กลัวจนเหงื่อท่วมตัว จนกระทั่งกราฟเดินมาสถานการณ์จึงไม่ค่อยเครียดเท่าที่ควร ทำให้หายใจได้สะดวกขึ้นนิดหน่อย

“ออกรถได้แล้ว” กราฟสั่งคนขับรถ

“เงินเมื่อคืน จัดการเรียบร้อยแล้วใช่ไหม” เหนือสมุทรถามกราฟโดยไม่มองหน้า

“อื้ม กูส่งไปทุกบริษัทอย่างเท่า ๆกันแล้ว ไม่ต้องห่วง” กราฟตอบ

“กูจะไปมหาลัย”

“มหาลัยไหนครับนาย” คนขับรถรู้ว่าพลาดแล้วที่ถาม เพราะเหนือสมุทรชักปืนออกมาจ่อหัว จนกราฟต้องรีบแย่งปืนไปไว้ในมือ

“มหาลัยที่ขับผ่านเมื่อเช้า” กราฟบอกคนขับรถ ในใจนึกเอือมระอากับนิสัยของเหนือสมุทร ก็แค่บอกไปคำเดียวมันยากตรงไหน

คนขับรถรีบขับตรงไปตามที่เจ้านายบอก นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขารอดตายจากเงื้อมมือเหนือสมุทร คนขับรถนึกอยากเปลี่ยนไปทำหน้าที่อื่น แต่ก็ต้องทนเพราะกราฟขอร้อง คนอื่น ๆ แทบไม่มีใครกล้าเข้าใกล้เหนือสมุทรเลยสักคน

มีแค่กราฟ  เจ้าคุณ และ พสุ แค่นั้น ที่รู้ว่าเหนือสมุทรมีนิสัยยังไง เขาทำได้ทุกอย่างเมื่อต้องการ สามารถทำให้คนถูกกลายเป็นคนผิด และเขาสามารถทำให้คนผิด กลายเป็นคนถูก มีคนมากมายต้องการล้มเขา แต่จุดจบก็ไม่ค่อยสวย เขาจึงกลายเป็นบุคคลอันตรายที่ไม่ควรเข้าใกล้ ถ้าใครเจอเขา ออกห่างดีที่สุด

________________________________

ถ้ามีคำผิดขออภัยด้วยนะคะ

ความคิดเห็น