ปลายอักษรา

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

แรกรุ่น - แตกคาปาก NC+ (วริศ x นีรนุช)

ชื่อตอน : แรกรุ่น - แตกคาปาก NC+ (วริศ x นีรนุช)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 42.7k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 02 มิ.ย. 2563 11:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
แรกรุ่น - แตกคาปาก NC+ (วริศ x นีรนุช)
แบบอักษร

 

“กรี๊ด เจ้นีย์ ชุดแซ่บมากกกก” 

ตังเมเอ่ยแซวนีรนุชในชุดทำงานที่เน้นรัดสัดส่วนและขับผิวขาวจนผู้ชายต้องมองตามตาค้างกันเป็นแถว 

“เผ็ชสุดในพ.ศ.นี้” 

ชมพูยิ้มและพยักหน้าเห็นด้วย 

“เอาร้านมั้ย” 

นีรนุชถามสองสาวพลางวางกระเป๋าสะพายและแฟ้มงานลงบนโต๊ะ 

“เอาค่ะ!” 

ตังเมรีบหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเตรียมจะพิมพ์ชื่อร้านตามปรามาจารย์แห่งวงการชอปปิ้ง 

“อ๊ะ พี่วริศ” 

แต่นิ้วเรียวต้องหยุดชะงักไว้ก่อน เมื่อตังเมเอ่ยทักทายพนักงานสุดหล่อจากแผนกไอทีตามประสาเด็กช่างพูด 

“เอกสารครับ” 

เขายิ้มตอบก่อนจะยื่นแฟ้มหนาเตอะให้ชมพู 

“ขอบคุณค่ะ” 

ชมพูรับมาพร้อมไล่สายตาดูรายชื่อแผนกที่จะมาเข้าร่วมงานจัดเลี้ยงในคืนนี้ 

“เดี๋ยวก่อนค่ะคุณวริศ” 

และเอ่ยเรียกคนที่กำลังจะหันหลังเดินออกไป 

“ครับ?” 

แวบนึงเขาแอบสบตานีรนุชก่อนจะขานรับและมองเลยไปยังชมพู 

“เย็นนี้แผนกไอทีจะลงมาฉลองด้วยกันมั้ยคะ ชมพูจะได้เตรียมสั่งอาหารเพิ่ม” 

เพราะวันนี้เป็นวันครบรอบการก่อตั้งบริษัท 50 ปีพอดี จึงมีการจัดงานเลี้ยงขอบคุณพนักงาน 

“มาครับ แต่น่าจะไม่กี่คน” 

เขาตอบพลางไล่สายตามองชุดที่นีรนุชใส่มาด้วยความหงุดหงิด 

“ประมาณสิบห้าได้มั้ยคะ” 

นีรนุชเสนอตัวกะเกณฑ์ให้ 

“ได้ครับ” 

เขาตอบรับและถลึงตาใส่คนที่ทำผิดสัญญา ในขณะที่นีรนุชทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ 

“โอเคค่ะ” 

ชมพูก้มหน้าจดรายละเอียดโดยไม่ทันสังเกตความผิดปกติระหว่างรุ่นพี่กับหนุ่มแผนกไอที 

“แล้วพี่วริศไม่รีบกลับไปหาแฟนเหรอคะ” 

เด็กจอมจุ้นแกล้งเหย้าออกไปตามประสา 

“ไม่มีครับ พี่โสด” 

เขาตอบเสียงเรียบ ทำเอาสาวๆในแผนกที่ได้ยินถึงกับวี๊ดว้ายกันอย่างเก็บอาการไม่อยู่ 

“อ้าว เจ้นีย์จะไปไหนอะ ยังไม่ให้ร้านเสื้อผ้าเมเลยนะ!” 

นีรนุชตวัดสายตามองค้อนคนตัวสูงทีหนึ่งก่อนจะสะบัดหน้าเดินกลับไปยังโต๊ะตัวเอง 

ห้องจัดเลี้ยง 

“รบกวนด้วยนะคะพี่วริศ” 

สาวน้อยคนนึงส่งแก้วให้เขารินเครื่องดื่มเพราะบังเอิญวริศนั่งอยู่ใกล้โซนนั้นที่สุด 

“ครับ” 

เขาตอบตามมรรยาทขณะส่งแก้วกลับคืนไปจังหวะนั้นเองที่สาวน้อยแอบแตะมือเขาและลูบเบาๆอย่างจงใจ 

“เจ้ ไมทำหน้าบูดงั้นอะ” 

ตังเมสะกิดถามสาวรุ่นพี่ที่นั่งมองเหตุการณ์ชวนแสลงสายตาอยู่นาน 

“ง่วงอะ เดี๋ยวอีกแปปจะกลับละ” 

จงใจพูดเสียงดังราวกับอยากให้ใครบางคนได้ยิน 

“เพิ่งสามทุ่มเองนะคะพี่นีย์” 

ชมพูถึงกับขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจเพราะปกตินีรนุชมักจะอยู่เป็นคนท้ายๆของปาร์ตี้เสมอ 

“ฮั่นแน่ จะแอบหนีไปหาใครรึเปล่าน้า” 

ตังเมหรี่ตามองจับผิด 

“เพ้อเจ้อ ฉันไปห้องน้ำก่อนนะ” 

นีรนุชใช้นิ้วชี้จิ้มหน้าผากยัยเด็กพูดมากก่อนจะคว้ากระเป๋าและลุกขึ้น 

“ให้ผมไปเป็นเพื่อนมั้ยครับคุณนีย์” 

พุธ พนักงานชายจากแผนกขายที่ตามจีบนีรนุชมาหลายปีเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสุภาพ 

“ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณนะคะ” 

หญิงสาวปฏิเสธด้วยสีหน้าลำบากใจก่อนจะรีบปลีกตัวออกมา 

“พี่พุธรุกแรงว่ะ” 

คนอื่นๆในโต๊ะที่ถูกฤทธิ์แอลกอฮอล์ครอบงำเริ่มพากันโห่แซว 

“เผื่อได้สละโสดตอนปีใหม่ไงฮะ ฮ่าๆ” 

พุธตอบและมองตามร่างบางไปด้วยสายตาหวานฉ่ำ 

เคร้ง 

“โทษครับ พอดีช้อนมันหลุดมือ” 

วริศจงใจปาช้อนกระแทกจานจนเกิดเสียงดังไปถึงโต๊ะพุธ เขาเอ่ยขอโทษพลางปรายมองชายอายุมากกว่าด้วยแววตาแข็งกร้าว  

บรรยากาศบริเวณนั้นเงียบสนิทไปครู่หนึ่ง 

“ไม่มีอะไรค่ะทุกคน ทานกันต่อเถอะนะคะ” 

ตังเมดึงความสนใจก่อนจะชวนคุยเฮฮาจนสถานการณ์กลับเป็นปกติ 

“จะไปไหนวะมึง” 

อิฐเอ่ยถามเพื่อนที่จู่ๆก็ลุกขึ้น 

“ห้องน้ำ” 

วริศตอบสั้นๆ  

ห้องน้ำหญิง 

“อ๊ะ” 

นีรนุชที่เพิ่งทำธุระส่วนตัวเสร็จต้องหยุดชะงักเมื่อเจอร่างสูงกอดอกทักเสียงแข็ง 

“ดูอารมณ์ดีจังเลยนะ” 

วริศแค่นเสียงหัวเราะประชด 

“คงสู้คุณวริศที่มีสาวๆนั่งล้อมหน้าล้อมหลังไม่ได้หรอกค่ะ” 

นีรนุชกระแทกเสียงกลับ 

“ทำไม หึงเหรอครับ” 

เขาโน้มตัวลงไปใกล้จนแก้มนวลร้อนผ่าว 

“เปล่าซะหน่อย อ๊ะ” 

มือใหญ่คว้าข้อมือน้อยก่อนจะกระชากให้เธอก้าวตามเขา 

“กลับได้แล้ว” 

วริศพาคนตัวเล็กกลับไปที่หน้าห้องจัดเลี้ยงและออกคำสั่งให้เธอไปเอากระเป๋ามา 

“ไม่เอา วันนี้เค้าจะกลับเอง” 

เมื่ออยู่กันสองต่อสอง นีรนุชจึงใช้สรรพนามแทนตัวที่เรียกกันประจำ 

“อย่าดื้อ” 

วริศดุแฟนสาวเสียงเข้ม 

“ปล่อยนะ” 

คนตัวเล็กพยายามสะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุม 

“หยุดยั่วโมโหกันซะที” 

วริศกระซิบราวกับคนใกล้หมดความอดทน 

“ผมร้อนแล้วเย็นลงยาก พี่ก็รู้” 

พอร่างบางยังยืนนิ่งไม่ยอมทำตามที่เขาสั่ง 

จุ๊บ จ๊วบ 

“อื้อ อื้มม” 

วริศก็ก้มลงประทับจูบที่หน้าประตูงานเสียเลย 

ถ้าบังเอิญมีใครผ่านมาเห็นก็คงดี เพราะเขาก็อยากป่าวประกาศแทบแย่ว่ากำลังคบหาดูใจกับเธออยู่ 

“เจอกันที่รถ” 

วริศถอนจูบออกและสั่งเสียงเรียบก่อนจะเดินนำออกไปก่อน 

นีรนุชมองตามแผ่นหลังคนขี้โมโหและกลับเข้าไปด้านในเพื่อบอกลาทุกคน 

คอนโดวริศ 

“หันหลังมา” 

เขาบอกหญิงสาวที่พยายามรูดซิปเองแต่ก็ไม่สำเร็จเสียที 

“ไม่ต้อง เค้าทำเองได้” 

นีรนุชเบี่ยงตัวหนีมือใหญ่ 

“อยู่เฉยๆเถอะน่า” 

เขาทำเสียงดุและจับเธอหมุนตัวหันหลังก่อนจะรูดซิปให้ 

“อ๊ะ” 

แต่พอถอดเสร็จกลับรั้งคนตัวเล็กไว้และอุ้มไปยังเตียงคิงไซส์ขนาดใหญ่กลางห้อง 

“นอนลง” 

พอแผ่นหลังแตะลงบนที่นอนนิ่ม ร่างสูงก็ตามไปขึ้นคร่อมทันที 

จุ๊บ จ๊วบ 

“อื้ออ” 

วริศจับสองแขนเรียวตรึงไว้เหนือศีรษะก่อนจะก้มลงบดขยี้จูบจนริมฝีปากแดงบวมเจ่อ 

“นี่คือบทลงโทษเรื่องชุด” 

ชุดทำงานที่เธอแอบใส่ไปเมื่อเช้าเพราะเขาออกจากคอนโดก่อนจึงไม่ทันเห็น 

ทั้งที่ตกลงกันแล้วว่าเธอจะไม่แต่งตัวโป๊เนื่องจากรูปร่างของนีรนุชเป๊ะมาก แค่เดินผ่านผู้ชายก็เหลียวมองกันคอแทบหัก 

และที่สำคัญการตกลงคบหากันของเขาและเธอเป็นความลับ 

เนื่องจากทั้งสองกลัวว่าจะมีผลต่อการวางตัวในที่ทำงาน ซึ่งแรกๆต่างฝ่ายก็ต่างยอมรับข้อตกลงได้  

แต่พอเวลาผ่านมาเรื่อยๆ กลับผลัดกันหึงหวงเพราะแสดงออกไม่ได้เต็มที่ จนปัญหาคาราคาซังมาถึงวันนี้ 

วริศดึงสติกลับมาจากห้วงคิด 

“อ๊า อ๊าย” 

แจ๊ะๆๆๆ 

ก่อนจะใช้นิ้วเรียวบี้ปุ่มกระสันเหนือร่องสวาทจนร่างบางสั่นสะท้านไปทั้งตัว 

“อ้าขา” 

เขาใช้ไหล่แกร่งกดจนเธอต้องยอมแยกขาเรียวออกจากกัน 

“มะ ไม่นะ” 

สวบ ปั่ก 

พอนิ้วร้อนสอดเข้ามา เอวเล็กก็กระถดหนี 

“หรืออยากโดนมากกว่านี้อีก” 

วริศจับร่องสวาทแหวกออกและสอดนิ้วเข้าไปจนได้ 

สวบ สวบ สวบ 

“งื้ออ” 

ร่างบางทั้งจุกทั้งเสียวในคราวเดียวกัน 

“ตอดด้วย” 

แจ๊ะๆๆ ปั่กๆๆ 

วริศแหย่แยงพลางก้มลงมองร่องน้อยดูดนิ้วตนเองด้วยความพอใจ 

“อิ๊” 

นีรนุชกัดปากกลั้นเสียงครางทั้งที่เนื้อในโพรงอุ่นรัดนิ้วร้อนจนแทบขาด 

สวบๆๆๆ  

“กรอด แรงอีก” 

เขาจับยกเอวเล็กขึ้นและจับหมอนมาสอดรองข้างใต้สะโพกอวบ 

“อ๊ะ อ๊า” 

จากนั้นก็ชักนิ้วออกและนอนลงบนเตียงก่อนจะจับเธอนั่งคร่อมบริเวณใบหน้า 

“แตกใส่ปากผมนะ” 

พูดจบก็กดเอวน้อยลงมาและฉกลิ้นเลียกลางร่อง 

จุ๊บ แผล็บ  

“ไม่เอา อ๊าย” 

คนตัวเล็กเกาะหัวเตียงไว้ ขืนตัวไม่ยอมทิ้งร่างลงบนริมฝีปากหนา 

“เธอ นั่งลงมา” 

เพี๊ยะ 

วริศฟาดก้นขาวและบี้ดึงยอดอกชมพูแรงๆ 

“อึก เด็กบ้า” 

สุดท้ายนีรนุชก็หมดแรง ขาเล็กสั่นจนทรงตัวไม่อยู่ ร่องน้อยถูกจับยกเหนือปลายจมูกโด่งไม่กี่เซ็นติเมตร 

แผล็บๆๆ จ๊วบๆๆ 

“อื่อ” 

ได้ทีเด็กหนุ่มก็อ้าปากดูดน้ำหวานจากในร่องจนพอใจ 

“อ๊ะๆๆ” 

แจ๊ะๆๆ จ๊วบๆๆ 

ใช้ปลายนิ้วคลึงปุ่มกระสันพลางตวัดเลียกลางกลีบกุหลาบไปด้วย 

“อ๊า อ๊า อ๊ายย” 

สุดท้ายคนตัวเล็กก็เสร็จสมคาปากเขา 

“งื้อ แฮ่กๆ” 

นีรนุชนอนซบอกแกร่งอย่างหมดแรง 

“บอกดิ๊ วริศเด็กใคร” 

คนตัวสูงจับเธอมานอนทาบทับบนตัวและเอ่ยถามอย่างหยอกเอิน 

“หึ” 

หญิงสาวสะบัดหน้าหนีไม่ยอมตอบ 

“งั้นอีกรอบ” 

เขาแกล้งขึ้นคร่อมกายสาวและทำท่าจะถอดเข็มขัด 

“ดะ เด็กพี่นีย์” 

คนใต้ร่างรีบอ้อมแอ้มตอบเสียงสั่น 

“อะไรนะ ได้ยินไม่ชัดเลยครับ” 

วริศก้มลงเอาหูไปแนบอกเธอและซุกหน้าฟัดเต้านิ่มด้วยความหมั่นเขี้ยว 

“ถ้ายังช้า ผมจะจับดูด..” 

ถกเสื้อตัวน้อยขึ้นพลางมุดเข้าไปสูดดมกลิ่นกายหอมกรุ่นบริเวณทรวงอกอิ่ม 

“กะ ก็บอกว่าเด็กพี่นีย์ไงเล่า!” 

คนในอ้อมกอดตะโกนเสียงดังลั่นพร้อมซุกหน้าแดงซ่านลงกับหมอน 

"หึๆ ดีมาก" 

วริศไซร้ซอกคอพลางหัวเราะถูกใจ 

“อะ ไอ้คนบ้าอำนาจ” 

กำปั้นเล็กทุบอกเขาและบ่นเสียงอู้อี้ 

“ตอนเขินเธอโคตรน่ารักเลยรู้ตัวป่ะ” 

จุ๊บ 

วริศก้มลงหอมแก้มใสแล้วเอ่ยต่อ 

“แต่ตอนไม่ใส่เสื้อผ้าน่ารักกว่านะ” 

. 

. 

. 

. 

. 

To be continued  

ความคิดเห็น