ใจดินสอ
email-icon facebook-icon

😊✏ว่าด้วยนิยายของไรท์นั้น>>>ไม่ใช่รักดราม่าหรือโรแมนติก ❤ ไม่ใช่รักใสๆวัยว้าวุ่นแต่เป็นรักวัยรุ่นที่มีอิโรติกรวมอยู่ด้วย😁 นอกจากจินตนาการแล้วโปรดใช้วิจารณญาณและศิลปะในการอ่านนะคะ📖 คุยกับไร์หรือแวะไปตามงานได้ที่ เพจ Writer ใจดินสอ

ชื่อตอน : EP.33 แฟนหาย 1/3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 20 มี.ค. 2563 11:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.33 แฟนหาย 1/3
แบบอักษร

เซ็น... 

อาจเป็นเพราะเมื่อคืนทั้งคืนผมนอนไม่หลับเลยทำให้ช่วงเช้ามืดวันนี้ผมหลับสนิทพอรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาอีกทีก็เป็นเวลาสายมากแล้ว มองไปที่ประตูห้องนอนของใครบางคนที่ยังคงปิดสนิทก็ทำให้หัวใจเต้นเร็วแบบไม่เคยเป็นมาก่อน ยัยเด็กอวดดีนั่นเป็นแฟนผม... 

 

" ว่าแต่ทำไมเป็นแฟนเราแล้วถึงดูท่าทางแปลกๆนะหรือว่าจะอาย " 

ผมพรึมพรำกับตัวเองขณะที่เดินเข้าไปหาอะไรกินในครัว สายๆแบบนี้ได้กาแฟสักแก้วคงจะดีวันนี้ผมตั้งใจว่าจะชวนใครบางคนที่ออกไปทานข้าวข้างนอก เป็นแฟนกันแล้วก็คงต้องทำอะไรแบบนี้สินะ 

 

" กินข้าว กินของหวาน ดูหนัง ช้อปปิ้ง " 

ผมนั่งพรึมพรำคนเดียวขณะที่กำลังยืนชงกาแฟอยู่ในครัว เคยเห็นเจ้านายพานายหญิงทำอะไรแบบนี้แสดงว่าผู้หญิงต้องชอบอะไรแบบนี้สินะ 

 

" แล้วเราต้องยกกระเป๋าตังกับเงินในธนาคารให้เด็กนั่นด้วยมั้ยนะหรือว่าต้องรอแต่งงานกันก่อน " 

ยิ่งคิดผมก็เริ่มคิดว่ามันเยอะขึ้นเรื่อยๆหรือว่านี่คือเรื่องปกติที่ผู้ชายคนไหนก็ทำกันนะแต่เจ้านายผมหลายๆคนก็ทำแบบนี้กันซะด้วยสิ แล้วผมต้องทำด้วยมั้ย? 

 

เป็นวลานานพอสมควรที่ผมนั่งจิบกาแฟรอใครบางคนออกมาจากห้องแต่ก็ไม่มีวี่แววจนกระทั่งผมทำธุระส่วนตัวและตรวจเอกสารเสร็จ กลับมาก็ยังไม่เห็นว่าใครบางคนที่หลับอยู่นั้นจะออกมาจากห้อง 

 

" หรือเมื่อวานที่บอกว่าไม่ค่อยสบายจะอาการหนักนะปกติไม่เคยขอเลิกงานก่อนเวลานี่ " 

คิดได้แบบนั้นผมจึงรีบตรงไปยังห้องของใครบางคนก่อนจะเคาะประตูห้องรัวๆด้วยความร้อนใจ 

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก 

" กระถินหลับอยู่หรือเปล่า " 

ผมเรียกคนด้านในแต่ก็ยังไร้วี่แววตอบกลับมา 

 

" กระถินถ้าไม่เปิดประตูฉันจะเข้าไปแล้วนะ " 

แกร๊ก!! พูดจบผมก็เสียบกุญแจสำรองเข้าไปแต่ยังไม่ทันจะได้บิดลูกบิดประตูก็เปิดออกง่ายๆซะงั้น เหมือนประตูไม่ได้ล็อค... 

 

" .......... " 

 

" แมร่งโว้ยย!! " 

ภาพห้องนอนที่ผมจำได้ว่าก่อนหน้านี้มีกระเป๋าเดินทางใบใหญ่วางไว้ข้างเตียงกับอุปกรณ์การเรียนของเจ้าของห้องวางเกลื่อนเต็มโต๊ะหนังสือตอนนี้กลับว่างเปล่า ไหนจะของใช้ส่วนตัวที่เคยวางระเกะระกะอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้งตอนนี้กลับหายไปจนหมด ทำไมทำแบบนี้นะทั้งๆที่ตกลงกันแล้วแท้ๆว่าอย่าหายไป... 

 

" คุณเซ็นเรียกพวกผมมามีอะไรหรือเปล่าครับ " 

เสียงหนึ่งในสิบของการ์ดที่วิ่งกรูกันเข้ามาในห้องของผมถามขึ้นหลังจากที่ผมต่อสายให้ทุกคนมารวมกันที่นี่ 

 

" นายไปค้นหาผู้หญิงที่ชื่อมินตรา เริงร่า ว่าขึ้นเครื่องบินของอะไรแล้วออกเดินทางตอนไหนปลายทางไปที่ไหน ส่วนนายไปหามาว่าผู้หญิงที่ฉันบอกชื่อไปเมื่อกี้พักที่ไหนในญี่ปุ่น " 

 

" ครับ / ครับ " 

การ์ดสองคนรับคำก่อนจะรีบแยกตัวออกไปจัดการเรื่องที่ผมบอกอย่างรวดเร็ว เด็กนั่นจะไปไหนได้ถ้าไม่ใช่ญี่ปุ่นแต่ผมไม่รู้ว่าเธอจะไปที่ไหนของญี่ปุ่นนี่สิ ถึงอย่างนั้นมันก็ไม่เกินความสามารถของการ์ดพวกนี้หรอก  

 

ตั้งแต่เสร็จเรื่องของเจ้านายคนก่อนไปผมก็ไม่ค่อยได้ทำอะไรตื่นเต้นๆแบบนี้อีก แต่ครั้งนี้ผมไม่ได้ตื่นเต้นผมกำลังจะเป็นบ้าเพราะผู้หญิงที่ชื่อมินตรา เริงร่านี่!! จะมีแฟนทั้งทีก็หนีกันไปซะงั้นชาติก่อนผมไปพรากคู่รักใครหรือไงทำไมต้องเจออะไรแบบนี้ด้วย!! 

 

ผมใช้เวลาเพียงไม่นานในการตามหาใครบางคนที่หนีผมไป เธอได้ออกเดินทางในช่วงสายของวันนี้เท่าที่รู้มาคือเธอไม่ได้จองตั๋วล่วงหน้าแต่เพิ่งหาตั๋วได้เมื่อวานซึ่งได้ออกเดินทางในช่วงสายของวันนี้ แต่อาจจะเป็นเพราะโชคช่วยผมก็ได้เมื่อไฟล์บินของยัยเด็กอวดดีนั่นมีปัญหาทำให้ออกเดินทางช้ากว่ากำหนด 

 

" คุณเซ็นตามไปตอนนี้ก็ไม่ทันหรอกครับ ถึงทางนั้นไฟล์บินจะออกช้าแต่กว่าคุณเซ็นจะไปถึงสนามบินคงคลาดกันพอดีเวลานี้รถติดซะด้วยสิ " 

เสียงการ์ดคนหนึ่งที่เดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นบอกผมซึ่งตอนนี้ผมกำลังจะเตรียมตัวออกไปตามใครบางคนกลับมา 

 

" ผมว่าคุณเซ็นรีบเคลียร์งานทางนี้ให้เสร็จแล้วก็สั่งงานไว้ดีกว่านะครับ แล้วค่อยตามไปยังไงตอนนี้เราก็รู้อยู่แล้วว่ากระถินไปที่ไหนแล้วก็พักที่ไหน ตามไปทีหลังก็ไม่สายหรอกครับ " 

การ์ดอีกคนหนึ่งพูดขึ้นบ้าง 

 

" เดี๋ยวเรื่องเอกสารการเดินทางแล้วก็ตั๋วเครื่องบินผมจะจัดการให้เอง " 

การ์ดอีกคนหนึ่งเสนอ 

 

" ช่างเถอะขอบใจมาก มีอะไรจะทำก็ไปทำต่อเถอะเดี๋ยวฉันจัดการเอง " 

ผมบอกพวกนั้นก่อนจะหันหลังเดินกลับเข้าไปในห้องด้วยอาการเซ็งๆ จากที่คิดว่าจะตามไปแต่คิดไปคิดมาก็... 

 

" อยากไปก็ไปสิ ไม่อยากอยู่ก็ไม่ต้องอยู่แค่ขอเป็นแฟนแค่นี้ไม่เห็นต้องหนีกันเลย ไม่อยากเป็นก็บอกกันดีๆสิยัยเด็กบ้า " 

ผมทิ้งตัวนอนแผ่บนเตียงอย่างหมดเรี่ยวแรง คงมีแค่เรื่องนี้เรื่องเดียวเท่านั้นแหละมั้งที่เด็กนั่นจะหนีผมไป มาคิดๆดูแล้วก็ไม่มีเรื่องอะไรที่ต้องหายหน้าไปจากกัน 

 

" เราสิบ้าไปเองคนเดียวทั้งๆที่เด็กนั่นก็บอกอยู่แท้ๆว่าไม่ชอบคนแก่ เหอะ!! " 

ยิ่งคิดก็ยิ่งสมเพชตัวเองเข้าไปใหญ่ ทำไมเดี๋ยวนี้ผมถึงได้ทำอะไรผิดพลาดไปหมดนะเมื่อก่อนไม่เคยพลาดอะไรสักเรื่องแท้ๆ 

 

" เธอคิดว่าฉันจะอยู่ไม่ได้หรือไง แค่ไม่มีเธอฉันอยู่ได้สบายมากดีเหมือนกันฉันจะได้ไม่ต้องได้ยินเสียงน่ารำคาญของเธอ ไม่ต้องคอยเสียเวลาทำเรื่องบ้าๆให้เธอแทนที่จะได้ดูแลเจ้านายตัวเอง คิดว่าฉันชอบเธอแล้วฉันจะตามตื้อเธอหรือไงไม่มีทางหรอก!! " 

 

" ไปซะได้ก็ดีฉันจะได้กลับมาใช้ชีวิตแบบสงบเหมือนเดิมสักที!! ไม่ชอบก็ไม่ต้องชอบสิไม่เห็นต้องหนีเลยยัยป๊อด!! " 

. 

. 

. 

" คุณเซ็นจะให้รื้อห้องใหม่เลยเหรอครับ แล้วถ้ากระถินกลับมาน้องมันจะนอนห้องไหนล่ะครับ " 

เสียงการ์ดที่มายืนดูช่างรื้อตกแต่งห้องกับผมหันมาถาม 

 

" กลับมาก็ไปพักที่อื่นไง กลับมาอีกครั้งก็ดูแลเด็กนั่นอีกแค่เทอมเดียวเราก็หมดสัญญาที่ให้ไว้กับคุณหนูแล้ว " 

ผมหันไปบอกก่อนจะมองช่างยกข้าวของบางส่วนออกจากห้องไปเพื่อตกแต่งห้องให้กลับมาเป็นเหมือนเดิมก่อนหน้านี้ ก่อนหน้าที่ไม่มีใครมาอยู่ที่นี่กับผม 

 

ห้องนอนของผมกลับมาเป็นเหมือนเดิมอีกครั้งรวมถึงห้องทำงานของผมที่ถูกใครบางคนใช้เป็นห้องนอนก็ด้วย ตอนนี้ทุกอย่างกลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้ว สิ่งที่ผมต้องทำก็แค่เหมือนเดิมคือทำงานกลับห้องแล้วก็นอนว่างๆก็ไปหาคุณผู้หญิงกับคุณผู้ชายไม่ก็แวะไปหาเจ้านายคนอื่นๆที่อยู่ต่างจังหวัด 

 

" หึ้ย!! ทำไมนอนไม่หลับนะหรือว่าเราจะดื่มกาแฟเยอะไปวันนี้ " 

ผมลืมตาขึ้นก่อนจะพลิกตัวไปมาบนเตียงเมื่อดึกดื่นป่านนี้แล้วผมยังไม่หลับสักที 

 

' แล้วถ้าถินไปลุงจะคิดถึงถินปะ ' 

' ทำไมฉันต้องคิดถึงเธอด้วย ' 

พลันประโยคที่ใครบางคนคุยกับผมเมื่อหลายวันก่อนก็ดังขึ้นในหัวผม ใช่สิทำไมฉันต้องคิดถึงเธอด้วย!! 

 

" ฉันไม่ได้คิดถึงเธอ ฉันนอนไม่หลับเพราะดื่มกาแฟเยอะไป " 

ผมบอกกับตัวเองก่อนจะพยายามข่มตาลงอีกครั้งแต่ภาพของใครบางคนที่นอนหลับตาพริ้มอยู่ข้างๆก็ปรากฎขึ้นเมื่อหลับตาลง 

 

" โธ่โว้ย!! กะอีแค่นอนข้างๆกันสองสามครั้งทำไมต้องเป็นภาพติดตาด้วยนะยัยเด้กบ้า!! " 

ผมดีดตัวลุกขึ้นนั่งก่อนจะขยี้หัวตัวเองไปมาแรงๆ หงุดหงิด!! 

 

' แต่ถินคิดถึงลุงนะ ' 

ล้มตัวลงนอนไม่ทันไรเสียงแว่วๆของใครบางคนก็ทำให้ผมแทบสติแตกจนไม่สามารถนอนต่อได้อีก 

 

" คิดถึงแล้วหนีฉันไปทำไมยัยเด็กบ้า!! " 

 

 

>>> มินตรา แปลว่า ต้นกระถิน 

>>> เริงร่า ก็...ตามนั้นเลยค่าาเหมาะกับคาเร็กเตอร์น้องดี >_< 

>>> ติดตามผลงานฉบับ E-BOOK ในธัญวลัยได้แล้วนะคะ 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น