cocopatt

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 24

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.6k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 25 มี.ค. 2563 18:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
24
แบบอักษร

"สวัสดีค่ะ คุณเจได" วันนี้ฉันเข้ามาดูร้านที่ตอนนี้เริ่มตกแต่งแล้วอีกไม่นานก็น่าจะเสร็จ

"สวัสดีครับคุณแพท มาคนเดียวหรอครับ"

"ป่าว กูมาด้วย"

"คุณดนัย พูดดีๆหน่อยสิ คุณเป็นเจ้าของห้างนะ"

"ไม่เป็นไรครับคุณแพท" เจได

ฉันยิ้มเล็กน้อยให้คุณเจได หมับ เขาดึงฉันแล้วกอดไหล่ฉัน

"คุณ ทำบ้าอะไร"

"ก็กอดเมียใครจะทำไม"

"ปล่อยเลยนะ ฉันตรวจงานกับคุณเจไดอยู่"

"ไม่" ฉันหยิกตรงท้องเขา

"โอ้ย" สมน้ำหน้า ฉันรีบเดินตามคุณเจได

"ยัยตัวแสบคืนนี้โดนแน่" ผมรีบเดินตามไปแต่อย่าหวังว่าว่าจะปล่อยให้เธอเดินสองคนกับไอ้เจได หมับจับมือก็ได้ เธอหันมาทำตาเขียวใส่ผม ผมรู้ว่าไอ้เจไดมันชอบแพทแต่อย่าหวังว่าผมจะปล่อยแพทให้มัน เหมือนผมปล่อยลินให้มัน

"คุณแพทโอเคไหมครับ มีอะไรต้องแก้ไหม"

"อืม ไม่ค่ะทุกอย่างเหมือนกับที่แพทอยากได้เลยค่ะ ขอบคุณเจไดด้วยนะคะที่ทำให้ร้านออกมาดีแบบนี้"

"ดีใจครับที่คุณแพทชอบ แค่คุณแพทชอบผมก็ดีใจแล้วครับ" เอาจริงฉันก็พอจะดูออกว่าคุณเจไดก็ไม่ใช่เล่นๆ

"ขอบคุณกันพอหรือยัง ผมหิวแล้ว" อะไรของเขา

"หิวก็กลับไปก่อนสิ"

"ไม่เราต้องกลับด้วยกัน"

"แต่ฉันขับรถมา"

"เดี๋ยวผม" ยังพูดไม่ทันเสร็จ

"เดี๋ยวผมให้คนของผมขับรถไว้ที่บ้าน" ฉันจำประโยคของเขาได้จนขึ้นใจ

"งั้นก็ตามนี้ครับ" ผมก้มไปหอมแก้มแพท

"อีตาบ้า ทำอะไรคนเยอะแยะ ไม่อายหรือไง"

"ช่างสิ ผมจะหอมเมียตัวเองใครจะทำไม" ผมหันไปมองไอเจไดมันถึงจะมองตาตั้งไม่คิดว่าผมจะกล้าทำแบบนี้

"ไอ้คนบ้า คุณเจไดค่ะ ขอตัวก่อนนะคะ"

"ครับ ไว้หลังเจอกันครับ" เจได

"ค่ะ ขอบคุณนะคะ"

"ไม่มีวันหลังเว้ย" ผมหันไปพูดกับมัน

"หิวไม่ใช่หรอไปสิ" ไอ้คนเอาแต่ใจ.ฉันตกใจมากเลยที่เขาทำแบบนนี้

"เหมาะกันมากเลยเนอะว่าไหม" คนงาน

"ใช่ ผู้ชายก็ดูรักผู้หญิงมากตามมาดูงานด้วยตลอด"

คนงานพูด

"หึ" เจได

จะเอาทุกอย่างจากดนัยจริงๆ ระวังจะโดนขโมยไปอีกนะพี่ดนัย

"ทำไมคุณถึงจงเกลียดจงชังคุณเจได"

"คุณไม่ต้องรู้หรอก รู้แค่ว่ามันชอบแย่งของผมแล้วกัน"

"แต่ฉันไม่ใช่สิ่งของนะที่ใครจะแย่งได้" เชอะเห็นฉันเป็นสิ่งของหรือไง

"ไม่ได้บอกว่าคุณเป็นสิ่งของ แต่คุณเป็นเมียผม" เขาก้มมาหอมแก้มฉันอีก แล้ว

"นาย พอเลยนะคนฉวยโอกาส" ตีเขาไปหนึ่งที

"โอ้ย เจ็บนะคุณ"

"สมน้ำหน้า"

"หิวแล้วไปกินข้าวกันเถอะ"

"ปล่อยก่อน ฉันเดินเองได้" เอายังกอดเอวฉันไม่ยอมปล่อย จนมาถึงร้านอาหาร

ร้านอาหารญี่ปุ่นในห้าง

"รับอะไรดีค่ะ" พนักงานเสริฟ

"คุณสั่งอะไร" ดนัย

"สเต็กปลาแซลมอล เซ็ทซูชิรวม เทมปุระ ซุปมิโซะแค่นี้แหละ"

"ตามนี้เลยครับ"

"ค่ะ รับน้ำอะไรดีค่ะ"

"น้ำเปล่าครับ"

"รอสักครู่นะคะ" พนักงานเสริฟ

อาหารก็นำมาเสริฟ เราทานอาหารเรียบร้อยชำระเงิน กำลังจะเดินออกจากร้าน แต่เขาก็ยังจับมือไว้ไม่ยอมปล่อย กลัวฉันหลงหรือไง

"ปล่อยได้แล้ว"

"ไม่ กลัวคุณหลง"

"โอ้ย นายนี้มันจริงๆเลย"

ฉันมั่วแต่เถียงอีตาบ้าเลยไม่ทันมองชนเข้ากับใครบ้างคน ปึก

"ขอโทษค่ะ/ขอโทษค่ะ" พูดพร้อมกัน

"ไม่เป็นไรค่ะ คุณไม่เป็นไรอะไรใช่ไหมค่ะ"

"ไม่ค่ะ แล้วคุณล่ะ"

"ไม่เป็นเหมือนกันค่ะ" แต่หน้าคุ้นเหมือนฉันเคยเห็นที่ไหนนะ

"อ้าว ดนัย"

เขาทักนายดนัยด้วย รู้จักกันหรอ แต่ทำไมฉันคุ้นนะอย่าบอกนะว่าเป็นผู้หญิงที่เขาเคยคั่วด้วย แต่หน้าตาเขาการแต่งตัวไม่เหมือนผู้หญิงที่ฉันเคยเจอเลย ปกติผู้หญิงของเขาจะต้องกรี๊ดกราด เวลาเจอเขา

"สวัสดี มาซื้อของหรอ ไปก่อนถ้าไม่เป็นอะไรแล้ว" เขาหันมามองฉันแล้วดึงฉันให้เดินตามเขาไป

"ใครหรอ เขารู้จักนายด้วย"

"แค่คนเคยรู้จักเดี๋ยวไปส่งที่คอนโด"

"ทำไมต้องต้องรีบออกมาด้วย ดูเหมือนเขาจะอยากคุยกับนายนะ"

"แต่ผมไม่อยากคุย"

"อะไรของนาย แต่ฉันว่าฉันเคยเห็นที่ไหนนะ คิดไม่ออก"

"ไม่ต้องไปคิดหรือจำผู้หญิงแบบนั้นหรอก"

"ทำไมหรอ หรือเป็น" ฉันทำหน้าครุ่นคิด

"อะไร ไม่ต้องมาคิดอะไรแปลกเลยนะยัยตัวแสบ ผมไม่เคยมีอะไรกับเขา"

"ร้อนตัวละสิ เคยคั่วมาก่อนก็บอกมาเหอะ เชอะ คนสำส่อน" ฉันรีบเดินแต่เขาก็เดินมาทันอยู่ดี

"ร้อนตัวอะไร คุณจะอยากรู้ไปทำไหมหรือคุณหึงผม"

"หึงบ้าอะไร ใครจะหึงนายมิทราบ ห๊ะ"

เอาจริงตอนที่เห็นนลินผมตกใจนิดหน่อยเหมือนกัน ไม่คิดว่าจะมาเจอกัน ไว้มีโอกาสผมจะเล่าให้คุณฟังแพทว่าเธอป็นใคร แต่ยัยตัวแสบก็น่าจะรู้จากปากยัยเจนบ้างแล้วแหละ

 

 

ความคิดเห็น