คิโยชิ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เมียเก็บซาตานเถื่อน : ทรมาน

ชื่อตอน : เมียเก็บซาตานเถื่อน : ทรมาน

คำค้น : เมียเก็บซาตานเถื่อน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 16.5k

ความคิดเห็น : 24

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ก.พ. 2559 19:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เมียเก็บซาตานเถื่อน : ทรมาน
แบบอักษร

 

...ทรมาน

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/126160/559596272-member.jpg

 

สายฝนเทกระหนำลงมาอย่างหนักแต่มันก็ไม่ได้ทำให้ใจของเซทรู้สึกเบาลงได้เลยซ้ำหลายวันที่ผ่านมาเคนก็เอาแต่ติดต่อมาเพื่อขอตัวเอเจกลับไปแน่นอนว่าคนอย่างเซทไม่มีวันที่จะยกเอเจให้ใครถึงแม้ว่าจะบอกกับตัวเองว่าไม่ได้รักเด็กนั้นก็ตามแต่ก็ดูเหมือนว่ามันจะสวนทางกับความรู้สึกของเขาในเวลานี้ อยากพบหน้า อยากกอด อยากทำอะไรหลายๆอย่างกับเอเจแต่สมองของเขากลับสั่งไปอีกอย่างมันทำให้เขารู้สึกสับสนอย่างบอกไม่ถูกถึงแม้ว่าจะพยายามทำให้ตัวเองงานยุ่งตลอดเวลาแต่เมื่อไรที่ว่างภาพของเอเจก็กลับลอยเข้ามาในหัวของเขา ตอนนี้เซทเองก็อยู่ในคฤหาสน์หลังใหญ่ของเขาแน่นอนว่าโซเฟียเองตั้งแต่แต่งงานกับเซทเธอก็ย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้เซทพยายามปิดเรื่องเอเจเอาไว้เพื่อที่จะไม่ให้หญิงสาวรู้จะได้ไม่เกิดเรื่องใหญ่ตามมา

...เคล้ง!!!

แจกันราคาแพงถูกปัดลงพื้นตามอารมณ์ของร่างสูงถึงแม้ว่าจะพยายามไม่คิดและลืมมันไปแต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ได้ช่วยอะไรให้ดีขึ้นเลยแม้แต่นิดยิ่งคิดมันก็ยิ่งโกรธ ถึงแม้ว่าเซทจะรู้ว่าเอเจไม่ได้ทำอะไรผิดก็ตามแต่มันก็ผิดที่เอเจหนีจากเขาแล้วไปเจอเข้ากับเคนยอมรับว่าเซทพยายามที่จะลืมเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างเขากับเคนแต่เมื่อได้เจอันอีกครั้งก็ดูเหมือนว่ามันจะชัดเจนในความทรงจำของเขามากขึ้น

"คุณเซทครับ"

อีธานเดินเข้ามาในห้องถึงกับตกใจเพราะไม่คิดว่าห้องนอนที่ดูสวยในตอนแรกกลับเละไปด้วยของใช้ราคาแพงที่ตกลงมาแตกรวมถึงกรอบรูปแต่งงานเองก็ไม่เหลือ ร่างสูงหันหน้ากลับไปมองลูกน้องคนสนิทพรางหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบระงับอารมณ์ของตัวเองเอาไว้

"มีอะไร"

คิ้วหนาถูกขมวดเข้าหากันจนแทบกลายเป็นโบว์ตอนนี้เซทไม่ต้องการที่จะรับรู้เรื่องงานหรือเรื่องของใครทั้งนั้นเพียงแค่ต้องการที่จะอยู่คนเดียวเท่านั้นถึงแม้ว่าใจเขาอยากที่จะไปหาเอเจก็ตามที อีธานโค้งศีรษะให้ผู้เป็นนายเล็กน้อยก่อนจะขอตัวเมื่อรู้ว่าไม่ควรจะพูดเรื่องอะไรในเวลานี้หากพูดไปมันอาจจะทำให้เซทแย่กว่าที่เห็น หลังจากที่อีธานออกจากห้องไปความคิดและความรู้สึกมันกำลังตีกันในหัวของเซทไม่หยุดร่างสูงทิ้งตัวลงนอนบนเตียงรางหลับตาลงอย่างเหนื่อยล้า ตลอดหลายวันที่ผ่านเขาเองก็ทำแต่งานจนแทบไม่ได้พักผ่อนเลยสักนิดคงไม่แปลกที่ร่างกายของเขาจะรู้สึกเหนื่อยล้าเอาการเสียงเปิดประตูห้องนอนดังขึ้นแต่เซทก็ยังไม่ยอมที่จะลืมตาขึ้นมา

"อีธานออกไปฉันไม่อยากรู้อะไรทั้งนั้น!"

เซทพูดออกมาด้วยความรำคาญก่อนจะนอนนิ่งเหมือนเดิมความรู้สึกว่าเตียงนอนยุบเล็กน้อยพร้อมกับที่รู้สึกว่ามีคนขึ้นมาคร่อมบนตัวเขาอยู่ทำให้เซทลืมตาขึ้นมองอย่างนิ่งๆ

"โซเฟียคิดถึงพี่จังเลยค่ะ"

น้ำเสียงหวานใสพร้อมกับรอยยิ้มของเธอแต่มันก็ไม่ได้ทำให้เซทรู้สึกตื่นเต้นเลยสักนิดกลับรู้สึกรำคาญหญิงสาวอย่างบอกไม่ถูก มือหนาผลักโซเฟียออกจากตัวก่อนจะลุกขึ้นนั่งความความรำคาญ

"มาทำไม!"

น้ำเสียงที่พูดออกมามันทำให้คนฟังรู้สึกแย่ได้เลยทีเดียวมันทั้งเย็นชาและหวนเหมือนกับไม่ต้องการที่จะพูดออกมามันทำให้หญิงสาวรู้สึกไม่พอใจ

"มาไม่ได้หรอกค่ะเราแต่งงานกันแล้วนะ!"

โซเฟียลุกขึ้นจากเตียงก่อนจะตะโกนออกมาด้วยความน้อยใจแต่มันก็ไม่ได้มีท่าทางอะไรจากเซทเลยแม้แต่น้อยเธอแค่ต้องการให้คนที่เธอรักกลับมาเหมือนเดิม เซทคนเดิมของเธอคอยเอาใจใส่ คอยห่วงใย ตามใจเธอทุกอย่าง ทำให้เธอมีความสุขเวลาที่อยู่ใกล้ แต่ตอนนี้มันกลับแปรเปลี่ยนไปหมดซะทุกอย่างมันเปลี่ยนไปตั้งแต่ที่เอเจเข้ามาซึ่งเธอยอมรับไม่ได้ที่เธอจะแพ้ให้กับคนอย่างเอเจเธอมั่นใจว่าเธอมีทุกอย่างที่เหนือกว่าเอเจแต่ทำไม! ทำไมเซทถึงไม่สนใจเธอ!

"อยากทำอะไรก็ทำ"

ชายหนุ่มพูดเพียงเท่านั้นก่อนจะลุกขึ้นเดินออกจากห้องโดยที่ไม่แม้แต่จะหันกลับมามองเธอเลยแม้แต่น้อย โซเฟียทรุดนั่งลงกับพื้นอย่างหมดร้องก่อนที่จะร้องไห้ออกมาทั้งที่เธอแค่ต้องการเอาใจใส่จากเซทบ้างขอแค่เวลาที่จะได้อยู่ด้วยกันสักห้านาทีก็ยังดีกว่าที่เซททำแบบนี้กับเธอ

 

      หลังจากที่เดินออกมาจากห้องแล้วเซทก็นั่งกระดกเหล้าคนเดียวเหล้าราคาแพงถูกกรอกลงคอเหมือนกับน้ำเปล่าปล่อยความคิดของตัวเองไปกับสายฝนที่ยังคงเทลงมาไม่หยุดเหมือนกับเป็นการตอกย้ำเรื่องอดีตที่ผ่านมา ภาพช่วงเวลานั้นมันหวนกลับมาทำร้ายหัวใจของเขาตั้งแต่นั้นมาเซทก็ให้สัญญากับตัวเองว่าจะไม่รักใครอีกถึงแม้ว่าจะต้องแต่งงานก็ตามและเขาก็ไม่เคยรักใครเลยตั้งแต่นั้นมาหัวใจของเขามันถูกปิดตายไปกับความรักครั้งนั้น

...เปรี๊ย!!

เซทปาแก้วเหล้าลงพื้นตามอารมณ์ของตัวเองทั้งที่เคยคิดว่าเขาสามารถควบคุมอารมณ์ของตัวเองได้ดีมาโดยตลอดแต่คราวนี้กลับทำอะไรไม่ได้เลยสักนิดยิ่งคิดอารมณ์ก็ยังปะทุขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่เพราะอะไรเขาเองก็ไม่รู้ร่างสูงลุกขึ้นเดินไปยังจุดหมายปลายทางที่เขาต้องการในเวลานี้ มาหยุดตรงหน้าห้องของเอเจก่อนมองซ้ายขวาเพื่อที่จะดูว่าโซเฟียเห็นหรือป่าวเมื่อแน่ใจแล้วเขาจึงเปิดประตูเข้าไปในห้องแต่เซทไม่รู้เลยว่าโซเฟียได้ให้ลูกน้องแอบตามเซทอยู่ห่างๆทันทีที่เขามาในห้องเซทก็เห็นว่าเอเจกำลังนั่งร้องไห้อยู่ยิ่งทำให้อารมณ์ของเขาปะทุมากขึ้น

"มึงร้องทำไม!!"

เสียงตวาดดังลั่นห้องพร้อมกับที่เซทเดินเข้ามาบีบแก้มของเอเจอย่างแรงจนขึ้นรอยแดงช้ำเียงแค่ได้เห็นน้ำตาก็ทำเอาเซทถึงกับชะงักแต่เขาก็ไม่ได้ดึงมือออกจากแก้มของเอเจกลับเพิ่มแรงบีบมากขึ้นถึงแม้ว่าความรู้สึกมันกำลังจะตีกันอยู่ก็ตามแต่ความโกรธมันมีมากกว่า

"ทำไมฆ่าผม!!"

เอเจผลักเซทอย่างแรงด้วยที่ยังไม่ทันได้ตั้งตัวและไม่คิดว่าเอเจจะกล้าทำแบบนี้ทำให้เซทเซเล็กน้อยก่อนที่จะปล่อยมือออกจากแก้มของร่างบาง น้ำตายังคงไหลออกมาอย่างไม่ขาดสายทั้งที่เซทน่าจะฆ่าเอเจให้รู้แล้วรู้รอดแต่กลับปล่อยเอาไว้แบบนี้มันยิ่งกว่าการตกนรกด้วยซ้ำเพียงแค่เขาสั่งลูกน้องเพียงนิดเดียวก็สามารถที่จะพรากลมหายใจของเอเจได้แล้วแต่ทำไมต้องแบบนี้มันทรมานจนแทบอยากจะหยุดหายใจ

"คิดถึงมันมากใช่ไหม!!"

ความโกรธที่มีมากขึ้นไม่สามารถทำให้เซทควบคุมตัวเองได้เลยสักนิดทั้งที่เขาตั้งใจจะเข้ามาพูดดีๆกับเอเจแต่กลับโดนแบบนี้เป็นใครๆก็ไม่อาจจะทนได้เอเจไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมามองหรือพูดกับเซทยิ่งทำให้เขารู้สึกไม่พอใจมือหนากระชากแขนของเอเจอย่างแรง

"โอ๊ย!!"

"กูจะให้มึงทรมานมากกว่าที่คิดถึงมัน!!"

สิ้นสุดประโยคร่างของเอเจก็ลอยลงบนพื้นอย่างแรงก่อนที่มือหนาจะกระชากศีรษะของเอเจให้ยืนขึ้นถึงแม้ว่าเอเจจะร้องไห้ออกมาถึงแม้ว่าเอเจจะยกมือไหว้เซทแล้วก็ตามแต่เขาก็ไม่ยอมที่จะหยุดการกระทำอันป่าเถื่อนของเขา ร่างของเอเจลอยเข้าผนังห้องอย่างแรงจนเอเจได้แต่นอนอยู่กับพื้นนิ่งๆความเจ็บและจุกเล่นงานเอเจอย่างหนักมันจุกจนแทบร้องไม่ออกสิ่งเดียวที่เอเจทำได้ตอนนี้มีเพียงกัดฟันสู้เท่านั้น

"รักกันมากสินะ!"

เซทกระตุกยิ้มมุมปากก่อนจะปลดเข้มขัดหนังออกจากรอบเอวของตัวเองมือหนากระชากศีรษะของเอเจขึ้นอีกครั้งก่อนที่จะลากร่างบางเข้าไปในห้องน้ำเอเจทำได้เพียงจับมือหนาเอาไว้เพื่อให้เขาผ่อนแรงลงแต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ได้ช่วยอะไรเลยสักนิด น้ำไหลออกจากฝักบัวรดลงบนตัวของเอเจจนเปียกไปหมดหยดน้ำตาไหลปนกับสายน้ำเริ่มที่จะมีเลือดไหลออกมาจากบาดแผลเก่าที่ยังไม่หายดี

"นายมันเลว"

น้ำเสียงและสายตาที่เอเจมองมายังเซททำให้เขารู้สึกไม่พอใจเอามากๆเซทกระชากเอเจลุกขึ้นก่อนที่จะเหวี่ยงร่างบางติดผนังห้องอีกครั้ง

...แควก!!!

เสื้อตัวบางถูกกระชากจนขาดอย่างไม่สนใจเซทกระชับหัวเข็มขัดในมือแน่นขึ้นพร้อมกับที่สายตาของเขามองมายังเอเจด้วยความดุดันสิ่งเดียวที่เอเจทำได้คงต้องยอมรับกับชะตากรรมที่กำลังจะเกิดขึ้นตอนนี้เพราะเอเจไม่สามารถที่จะหนีออกไปจากที่นี้ได้อีกแล้วและคงไม่มีใครกล้าที่จะเข้ามาช่วย

"มาสนุกด้วยกันเถอะ!"

เสียงหึดังขึ้นในลำคอของเซทก่อนที่ร่างสูงจะเดินมาหยุดตรงหน้าเอเจร่างบางเงยหน้าขึ้นมองเซทเวลานี้เขาน่ากลัวและคงสามารถที่จะฆ่าเอเจได้อย่างสบายๆเอเจหลับตาลงรอความตายที่กำลังคืบคลานมาหาอย่างช้าๆ ความเจ็บปวดและทรมานมันคงจะหายไปพร้อมกับลมหายใจลมสุดท้ายหากเอเจต้องตายไปจริงๆเขาจะไม่มีวันให้อภัยเซทถึงแม้ว่าจะรู้สึกดีกับคำพูดอ่อนโยนของเซทแต่สิ่งที่เขาทำอยู่มันเกินกว่าที่คนด้วยกันจะทำแบบนี้ ความคิดของเอเจตอนนี้เซทไม่ใช่คนแต่เขากำลังกลายร่างเป็นอสูรร้ายที่น่ากลัวถึงแม้ว่าจะเปรียบเทียบกับอสูรแต่อสูรก็คงไม่โหดร้ายแบบนี้เข้มขัดหนังถูกฟาดลงบนลำตัวของเอเจหลายต่อหลายครั้งจนบาดรอยมีเลือดไหลออกมา เลือดสีแดงสดไหลปนกับสายน้ำเมื่อเห็นเลือดเซทจึงหยุดมือทันทีสายตาที่มองเอเจดุดันและเขารู้สึกว่าอยากจะฆ่าเอเจแต่ถ้าเด็กคนนี้ตายไปทุกอย่างมันก็จบมันจะดูง่ายเกินไปกับคนทรยศ

 http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/126160/559596272-member.jpg

เอเจค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้งหลังจากที่หลับไปนานถึงสองวันเต็มแค่ลืมตาขึ้นมาเอเจก็เจอเข้ากับร่างสูงที่ยืนมองเขาอยู่ด้วยใบหน้านิ่งๆทั้งที่คิดว่าเซท่าจะฆ่าเขาให้ตายแล้วด้วยซ้ำเขามันใจร้าย!!

"หึ ทนมือทนตีนดี"

คำพูดของเซทไม่ได้แสดงออกถึงความห่วงใยเลยแม้แต่น้อยแม่บ้านยกชามโจ๊กเข้ามาก่อนจะวางถาดอาหารลงบนโต๊ะและเดินออกไปเงียบๆเอเจมองโจ๊กกุ้งในชามอย่างที่ไม่รู้อยากอาหารเลยแม้แต่นิดแค่ได้เห็นหน้าของเซทมันก็มีความรู้สึกอยากตายมากกว่าต้องการที่จะมีชีวิตอยู่

"กินเข้าไปซะ! "

เซทตวาดก้องออกมาเมื่อเห็นว่าเอเจยังคงนอนิ่งเหมือนเดิมก็ใครจะขยับตัวได้เพียงแค่ขยับนิดเดียงความเจ็บปวดมันก็เล่นงานอย่างหนักแต่เซทคงไม่เข้าใจความรู้สึกนี้เพราะเขาไม่ได้โดนเหมือนที่เอเจโดน เซทรู้สึกไม่พอใจที่เอเจยังคงไม่ยอมขยับตัวเขากระชากเอเจให้ลุกขึ้นนั่งอย่างไม่สนใจว่าเอเจจะเจ็บหรือป่าวร่างบางไม่แม้แต่จะร้องออกมาความเจ้บที่ร่างกายมันคงไม่เท่ากับความเจ็บที่ใจที่ไม่สามารถจะหนีพ้นจากคนใจร้ายแบบเซท

"กินซะ!"

เซทยกถาดอาหารวางไว้ตรงหน้าเอเจก่อนที่เขาจะเดินไปทิ้งตัวบนโซฟาราคาแพงเพื่อที่จะดูว่าเอเจจะยอมกินโจ๊กหรือป่าว แต่ไม่เลยเอเจไม่ยอมที่จะหยิบแม้แต่ช้อนไม่มองแม้แต่โจ๊กในชามยิ่งทำให้เซทไม่พอใจกับท่าทางแบบนั้น

"ไม่กินก็ไม่ต้องกิน!"

ร่างสูงเดินเข้ามาใกล้ก่อนจะหยิบชามโจ๊กที่ยังมีไอความร้อนอยู่เอเจไม่แม้แต่จะมองว่าเซทกำลังจะทำอะไรได้แต่ยอมรับกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเองจะอยู่ก็ทรมานจะหนีก็คงถูกลากตัวกลับมามันคงไม่มีหนทางที่จะหนีได้อีกแล้ว

"โอ๊ย!!!"

เอเจร้องเสียงหลงออกมาทันทีที่เซทเทโจ๊กในชามลงบนศีรษะของเขาความร้อนทำให้เอเจต้องดิ้นหนีความเจ็บปวดเล่นงานเอเจหนักมากขึ้นกว่าเดิมหลายเท่าทั้งแผลที่ยังไม่หายดีซ้ำยังต้องโดนของร้อนเข้าไปยังมันยิ่งทรมานหลายเท่าตัว เซทยกยิ้มมุมปากก่อนจะเดินออกจากห้องไปอย่างไม่สนใจเอเจร้องไห้ออกมากับความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นกับตัวเองทำไมเขาจะต้องมาเจอเรื่องแย่ๆแบบนี้ทั้งที่เอเจไม่เคยทำอะไรให้เซทเลยแม้แต่น้อย

 

หากจะต้องลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมกับความเจ็บปวดในแต่ละวันมันช่างแทบอยากจะหยุดหายใจข้อเท้าของเอเจถูกโซ่เส้นใหญ่ล่ามเอาไว้อย่างแน่นหนาทั้งข้อมือก็ยังโดนกุญแจมือล็อคเอาไว้มันยิ่งทำให้เอเจหมดหนทางที่จะหนีคงไม่มีใครที่จะเข้ามาช่วยเอเจได้อีกแล้ว เอเจเงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินเสียงเหมือนกับว่าใครกำลังเปิดประตูห้องเข้ามาก่อนที่ร่างของโซเฟียจะปรากฏขึ้นตรงหน้าเอเจยิ้มเยาะสมเพชตัวเองที่ต้องเจอคนสองคนที่เอาแต่ทำร้ายเขา

"กลับมาที่นี้อีกทำไม!!"

หญิงสาวตวาดออกมาด้วยความไม่พอใจทั้งที่เธออุสาหาทางให้หนีไปได้แล้วแต่ก็ยังจะกลับมาอีกเธอไม่แปลกใจเลยที่เซทเอาแต่เข้าออกห้องนี้ถึงแม้ว่าห้องนี้จะเคยเป็นห้องที่เธอเคยนอนก็ตามแต่ไม่คิดว่าเซทจะเลือกใช้ห้องนี้กักขังตัวเอเจเอาไว้ เอเจไม่ยอมที่จะตอบอะไรออกาได้แต่ก้มหน้ารับชะตากรรมอันโหดร้ายที่กำลังจะเกิดกับตัวเองไม่มีทางที่จะหนีได้อีกแล้ว!มันไม่มีอีกแล้ว!

"นี่คงจะโดน.."

หญิงสาวหัวเราะออกมาด้วยความพอใจเมื่อเห็นบาดแผลตามร่างกายของเอเจแล้วเธอไม่จำเป็นที่จะทำร้ายร่างกายของคนตรงหน้าอีกแล้วเพียงแต่ต้องกำจัดทิ้งเท่านั้น แน่นอนหากเธอต้องการที่ปลิดลมหายใจของเอเจมันง่ายนิดเดียวเพียงแต่อย่าให้เซทรู้เท่านั้นหญิงสาวลูบแก้มแดงช้ำของเอเจเบาๆแต่เอเจกลับรู้สึกแสบขึ้นมาน้ำตาเริ่มคลอออกมาทั้งที่คิดว่าจะไม่ร้องแล้วแท้ๆยิ่งทำให้โซเฟียหัวเราะออกมาอย่างถูกใจการที่เอเจเจอสภาพแบบนี้อีกไม่นานเซทก็คงจะฆ่าเอเจให้ตายเองนั้นแหละ

"ทำไมนายถึงโดนแบบนี้"

ร่างบางเงยหน้าขึ้นมองโซเฟียอย่างไม่เข้าใจทำเสียงของเธอแสดงออกมาอย่างชัดเจนว่ากำลังสงสารทั้งที่เมื่อครู่เธอกำลังหัวเราะเอเจอยู่แท้ๆแต่โซเฟียก็เคยช่วยให้เอเจหนีออกไปจากที่นี้อย่างน้อยเธอก็มีบุญคุณกับเอเจ

"อยากไปจากที่นี้ไหม?"

น้ำเสียงที่ถามออกมามันช่างอ่อนโยนจนเอเจหลงเดินเข้าไปในกับดักของหญิงสาวได้อย่างง่ายดายเอเจร้องไห้ออกมาแทนคำตอบทำให้โซเฟียรู้ว่าเอเจต้องการที่จะไปจากที่นี้ หญิงสาวจึงเข้าไปสวมกอดเอเจเอาไว้พรางลูบผมเอเจอย่างเบาๆมือพร้อมกับคำพูดปลอบประโลมที่ออกมาเรื่อยๆจนเอเจรู้สึกดีขึ้นจากเดิม โซเฟียเริ่มที่จะถามเรื่องราวทั้งหมดเอเจเองก็ยอมที่จะเล่าเรื่องทุกอย่างให้เธอฟังจนหมด

"แบบนี้เองหรอ?"

สีหน้าและท่าทางของเธอแสดงออกมาอย่างชัดเจนว่าห่วงเอเจและไม่เห็นด้วยกับการกระทำของเซทเธอสัญญาว่าจะหาทางช่วยให้เอเจหนีไปจากที่นี้ให้ได้ทำให้เอเจดีใจมากขึ้นกว่าเดิมที่จะได้ไปจากที่นี้แต่อาจจะต้องใช้เวลาสักหน่อย โซเฟียเดินออกจากห้องก่อนจะยกยิ้มมุมปากการที่เอเจยอมเล่าเรื่องทุกอย่างให้เธอฟังมันง่ายมากขึ้นที่จะกำจัดเอเจเพราะเธอเองก็รู้จักกับเคนแน่นอนว่าพราวเป็นเพื่อนสาวของเธอแต่เซทไม่เคยรู้เรื่องนี้และเธอเองก็ได้ฟังเรื่องนี้พราวแล้วที่พราวหายไปจากทุกคนอย่างไร้ร่องรอยเพราะเธอได้สั่งให้ลูกน้องไปฆ่าเธอเพราะเธอได้รู้จากกผู้เป็นพ่อว่าเธอได้ถูกมั่นหมายเอาไว้กับลูกชายเพื่อนสนิทของพ่อคนๆนั้นก็คือเซท และแน่นอว่าเธอยอมไม่ได้ที่จะเสียเซทให้กับคนอื่นเธอเดินกลับห้องนอนตัวเองก่อนที่จะเริ่มแผนการของตัวเองให้เดินไปตามแผนมันคงจะไม่นานเกินรอที่เคนจะมาที่นี้และพาตัวเอเจไป

 http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/126160/559596272-member.jpg

เสียงเฮฮาของเหล่าคนรวยที่กำลังสนุกกับการเล่นการพนันซ้ำยังมีสาวสวยข้างกายมากมายอยู่ข้างกายขณะเล่นด้วย เซทยังคงเดนตรวจความเรียบร้อยในคาสิโนของตัวเองถึงแม้ใจเขาจะรู้สึกคิดถึงเอเจก็ตามแต่สมองของเซทกลับสั่งอีกอย่างทำให้เขายังคงเดินอยู่ในที่ทำงานของตัวเอง นิวซีแลนด์เป็นเมืองที่สวยงามก็จริงแน่นอนว่าเซทสามารถที่จะทำการค้าได้อย่างง่ายดายโดยที่คนนอกไม่รู้เรื่องพวกนี้เลยสักนิดและหญิงสาวที่เคราะห์ร้ายก็จะตกมาอยู่ในคาสิโนของเขาทำงานบริการไปทั้งชีวิตซ้ำยังต้องนอนกับแขกมากหน้าหลายตาละหญิงสาวบางคนก็ตายไปเพราะโลกร้ายแต่มันก็ไม่ได้ทำให้เซทรู้สึกสงสารแม้แต่น้อย

"ไอ้เซทมึง!!!"

..ผัวะ!!!!

หมัดหนักๆอัดเข้าที่ใบหน้าหล่อของเซทอย่างรุนแรงทำเอาเซทที่ไม่ได้ตั้งตัวถึงกลับล้มลงพื้นอย่างแรงเมื่อเงยหน้าขึ้นมองถึงได้รู้ว่าเป็นเคนที่เดินเข้ามาหาเรื่องกับเขา ปืนหลายกระบอกถูกเล็งไปที่ร่างสูงของเคนที่กำลังโกรธกับการกระทำของอดีตเพื่อนรักเคนได้รู้เรื่องทุกอย่างที่เกิดกับเอเจมันไม่สามารถที่จะทำให้เคนสามารถระงับอารมณ์โกรธของตัวเองได้เลยสักนิด เซทลุกขึ้นยืนก่อนที่จะยกมือให้ลูกน้องเก็บอาวุธลงทั้งสองจ้องตากันอย่างไม่มีใครยอมใครแน่นอนว่าเซทรู้สาเหตุที่เคนมาที่นี้มันคงไม่พ้นเรื่องของเอจอยู่แล้ว

"ต้องการอะไร!"

เสียงทุ่มต่ำของเซทดังขึ้นก่อนที่เขาจะล้วงบุหรี่ออกมาจุดสูบอย่างสบายอารมณ์โดยที่ไม่รู้สึกทุกข์ร้อนอะไรเลยแม้แต่นิดมันยิ่งทำให้เคนรู้สึกโกรธมากๆแต่เคนก็ทำอะไรไม่ได้เพราะที่นี้มันเป็นที่ของเซท แน่นอนหากเขาแตะเซทแม้แต่ปลายเล็บกระสูนหลายนัดก็คงเจาะเข้าที่หัวของเขาได้อย่างง่ายดาย

"กูมาพา.."

"กูไม่ให้!"

ยังไม่ทันที่เคนจะได้พูดจบเซทก็พูดตัดบททันทีที่เคนมาที่นี้ก็เพราะโซเฟียได้บอกกับเคนว่าเซทให้เคนมารับตัวเอเจที่นี้ แต่นี้ทำไมทุกอย่างมันถึงไม่เป็นตามที่โซเฟียบอกแม้แต่น้อยโซเฟียเดินเข้ามาหาทั้งคู่มาหาทั้งคู่ทำให้เคนมองหญิงสาวอย่างไม่เข้าใจ

"พี่เซทค่ะ"

หญิงสาวเกาะแขนของเซทก่อนที่จะขยิบตาให้กับเคนเพื่อที่จะบอกให้เคนกลับไปก่อนและเคนเองก็ยอมที่จะกลับไปเผื่อว่าโซเฟียจะช่วยพูดอะไรได้มากกว่านี้ทันทีที่ได้อยู่ด้วยกันสองคนในห้องเซทก็แสดงสีหน้าออกมาด้วยความไม่พอใจที่โซเฟียมาที่นี้

"มาทำไม"

"ก็..พี่เคน..."

หญิงสาวเริ่มพูดให้เซทฟังเรื่องที่เคนจะเข้ามาพาตัวเอเจไปและยังโกหกต่อไปอีกว่าเธอไม่รู้เลยว่าเอเจอยู่ที่นี้ถ้าเคนไม่บอกเรื่องนี้กับเธอ

...เคล้ง!!!

ข้าวของถูกปัดลงจากโต๊ะทำงานของเขาอย่างไม่ใยดีโซเฟียรู้ว่าตอนนี้เซทกำลังโกรธมากแค่ไหนและเธอก็ดีใจเพราะดูเหมือนว่าแผนการของเธอจะดีมากกว่าที่คิดและอีกไม่นานเอเจก็คงจะถูกกำจัดไปสักทีโดยที่เธอไม่จำเป็นจะต้องออกแรงอะไรเลยก็สามารถที่จะปลิดลมหายใจของเอเจได้อย่างง่ายดาย

 

เอเจยังคงนอนเจ็บปวดกับบาดแผลที่ยังคงมีเลือดไหลออกมาไม่ยอมหยุดถึงแม้ว่าอยากจะฆ่าตัวตายก็ตามแต่ก็ไม่สามารถที่จะทำอะไรได้เลยเพราะยังคงมีโซ่เส้นใหญ่ล่ามเอาไว้ทำให้เอเจมองไม่เห็นทางออกและมองไม่เห็นว่าจะหนีออกไปจากที่นี้ได้ยังไง

"พ..พ่อ..ม..แม่"

น้ำเสียงที่พูดออกมาแหบพร่าและสั่นเทาหากใครได้ฟังก็อดที่จะสงสารไม่ได้ซ้ำยังต้องมาตกอยู่ในสภาพแบบนี้มันเกินกว่าที่คนๆหนึ่งจะรับได้ ความคิดถึงนัทเพื่อนรักที่ได้ทำอะไรด้วยกันถึงแม้ว่านัทจะดูเหมือนจะไม่ค่อยใส่ใจเอเจเท่าไรนักแต่นัทก็ไม่เคยทิ้งเอเจเลยสักครั้ง

"อย่าร้องเลยครับ"

เอเจเงยหน้าขึ้นมองอีธานที่เดินเข้ามาด้วยใบหน้าเรียบนิ่งพร้อมกับยื่นกล่องแหวนที่เอเจคุ้นตาดีมันคือกล่องแหวนที่เซทเคยให้เอเจ

"ใส่ไว้เถอะครับ"

เอเจไม่แม้แต่จะยื่นมือไปรับได้แต่ส่งเสียงสะอื้นออกมาเบาๆถึงแม้ว่าจะไม่อยากใส่มันก็ตาม

 "ใส่ไว้นะครับเพื่อที่คุณเซทจะได้ไม่โกรธ"

อีธานพูดแค่นั้นก่อนจะเดินหายออกไปจากห้องเงียบๆเอเจหยิบกล่องแหวนก่อนจะเปิดมันขึ้น น้ำตาเริ่มไหลออกมามากขึ้นกว่าเดิมเมื่อนึกถึงคำพูดของเซท 'มึงเป็นสมบัติของกู' คำๆนี้มันเหมือนกับการกักขังเอเจไว้ที่นี้ตลอดไปไม่มีทางที่จะหนีไปจากที่นี้ได้เลยเอเจเหยิบแหวนออกมาสวมเอาไว้ก่อนจะก้มหน้าร้องไห้ออกมาอีกครั้งภาพความสุขในวันวานย้อนกลับมาและมันจะเป็นเพียงความทรงจำที่งดงามตลอดไปถึงแม้ว่าจากนี้จะมีเพียงความเจ็บปวดและทรมานก็ตาม

 

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/126160/1579165671-member.jpg

ความคิดเห็น