cocopatt

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 22

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.7k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 25 มี.ค. 2563 18:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
22
แบบอักษร

หลังจากที่เขาพาฉันไปทานข้าวที่บ้าน เกือบเดือนแล้วที่เราไม่ได้เจอกัน เขามักจะส่งข้อความมา เพราะช่วงนี้ต่างคนต่างติดงานเขาก็มีงานที่ต้องเร่งให้เสร็จภายในเดือนหน้า เพราะห้างโซนใหม่กำลังจะเป็น ส่วนฉันก็เหมือนกันเร่งทั้งเสื้อผ้า ถ่ายแบบเสื้อผ้าแต่ละคอลเลคชั่น มียัยเจนมาเป็นนางแบบให้ ฉันลืมบอกยัยเจนเรียนจบนิเทศศาสตร์ สาขาการแสดง ตอนนี้ยัยเจนก็เริ่มรับงานแสดง ส่วนถ่ายแบบรับตั้งแต่ยังเรียนอยู่แล้ว วันนี้เวลา 10 โมง ฉันนัดกับยัยเจน ถ่ายแบบที่สตูดิโอแถวสุขุมวิท

"ยัยเจน ออกมายัง"

"กำลังไปจ้า ตื่นเต้นหรอ"

"ใช่นะสิ ฉันมีจะแบรนด์เป็นของตัวเองแล้วนะ" ใช่ฉันตื่นเต้นมากยิ่งใกล้วันที่จะเปิดตัวนะยิ่งตื่นเต้น

"เจอกัน"

"จ้า"

ฉันตัองไปเตรียมเสื้อผ้าก่อนที่ทีมงานจะเข้ามาอยากให้ทุกอย่างพร้อม

ช่วงนี้ผมไม่ได้เจอยัยตัวแสบเลยยุ่งมาก เอาจริงผมคิดถึงเธอมาก ผมส่งข้อความอย่างเดียว อยากเจอหน้า แต่ไม่มีเวลาเอาซะเลย ห้างโซนใหม่ก็ใกล้จะเปิดแล้ว ผมต้องทุ่มเวลาทั้งหมดให้กับงานครั้งไม่อยากให้พลาด

📲 วันนี้คุณมีถ่ายแบบเสื้อผ้าหรอ"

📲ใช่ค่ะ

📲 วันนี้ว่าง ไปทานข้าวไหม ตอนเย็นผมไปไปรับ

📲 ฉันไม่แน่ใจนะคะ ว่าจะเสร็จกี่โมง

📲 ผมไปรอ จนกว่าคุณจะเสร็จแล้วกัน

📲 ตามใจนายแล้วกัน

📲 แค่นี้ก่อนนะ ผมมีงานต่อ

เอาจริงฉันก็อยากเจอหน้าเขาเหมือนกัน หน้ากวนๆของเขา

"มองโทรศัพท์แล้วยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เชียวนะ คุณเพื่อน"

"ใครยิ้ม"

"หรอ นี้ไงปากจะฉีกไปถึงหูแล้ว" ยัยเจนเอามือมาจิ้มที่แก้ม

"พอเลยนะ ไปลองชุดกันเถอะ"

ฉันรีบเปลี่ยนเรื่องพายัยเจนมาลองชุดทุกคอลเลคชั่นของแบรนด์ ถึงเวลาถ่ายแบบ ยัยเจนเหมาะกับแบรนด์ของฉันจริง

"น้องเจน อีกรูปนะครับ มุนนี้ครับ ทางนี้ครับ ดีครับ" ตากล้อง

ฉันยืนดูอยู่หลังกล้อง ยับเจนเหมาะกับอาชีพนี้ที่สุด ก็ใช้เวลาเยอะเหมือนกัน แต่ใกล้จะเสร็จแล้ว แต่ตอนนี้เวลาก็ปาไป

4:30

ใกล้จะเสร็จแล้วล่ะ เหลืออีกชุดเดียว

"แพท" ฉันได้ยินเสียงใครบ้านคน เขาจริงด้วย ฉันหันไปมองเขา

"จริงๆคุณไม่ต้องมาก็ได้" ที่ฉันบอกแบบนั้นไปเพราะรู้ว่างานช่วงนี้เขายุ่งจริงๆ

"คุณไม่คิดถึงผมบ้างหรอ" เขามองหน้าฉัน

"ใครจะคิดถึงคนอย่างคุณ"

"สวัสดีค่ะพี่ดนัย มาแต่เมื่อไหร่" โชคดีที่ยัยเจนเดินมาพอดี

"เพิ่งมา"

"ถึงว่า เห็นยัยแพทมองซ้ายมองขวาที่แท้ก็รอพี่ดนัยนี้เอง" ฉันตีที่ไหล่ยัยเจนไปหนึ่งที

"โอ้ย เจ็บนะ"

"สมน้ำหน้า" ฉันแยกเขี้ยวใส่ยัยเจน

"มารับยัยเเพทหรอค่ะ"

"ใช่ เห็นไอ้คิงบอกว่าจะมารับเราด้วยนิ ไหนมันยังไม่มารอ"

"มาแล้ว เพิ่งเคลียร์งานที่ร้านเสร็จ"

"สวัสดีค่ะ พี่คิง"

"สวัสดีครับ น้องแพท แล้วนี้ถ่ายเสร็จแล้วหรอ"

"เหลืออีกชุดค่ะ" แพท

"เดี๋ยวเจนไปถ่ายต่อก่อนนะคะ"

"เดี๋ยวพวกพี่รอแถวนี้นะ" พี่คิง ส่วนฉันหันไปมองเขาแล้วเดินไปยังหน้าจอที่เก็บภาพยัยเจน

"มาเฝ้าเลยนะมึงไอ้เสือ"

"เรื่องของกู"

"อย่ามาเขิน แล้วไอ้ทามมึงเจอมันไหม"

"ไม่ ช่วงนี้กูยุ่งไม่เจอใครเลย ขนาดมึงกูยังไม่ได้เจอเลย"

"เออก็จริง ช่วงนี้ห้างมึงจะเปิดแล้วนะสิ"

"ใช่ปลายเดืิอนหน้าก็เปิดแล้ว" ผมยุ่งมากจริงๆไม่ไปนั่งร้านไอ้คิงนานมาก ไม่มีเวลาทำอะไรเลยนอกจากงาน

"มึงกับแพท ตกลงคบกันแล้วหรอว่ะ"

"ยัง" ผมตอบมันแบบไม่รู้เหมือนกัน ว่าตอนนี้ผมกับแพทเรามีสถานะอะไรกัน แฟน คู่หมั้น ผมไม่รู้

"อะไรของมึงว่ะ"

"กูตอบไม่ได้ว่ะ"

"มึงยังไม่รู้ใจตัวเองอีกหรอว่ะ คนอื่นเขามองกูรู้ว่าพวกมึงรักกัน"

"เสร็จแล้วค่ะ พวกเราไปหาอะไรทานกันไหม ไม่ได้เจอกันนานมากเลย"

"ใช่ ไปกันเหอะไปเจอกันร้านอาหารเดิมแล้วกัน"

"ได้" ผมตอบแล้วหันไปมองแพทที่ตอนนี้กำลังคุยกับทีมงาน

"ขอบคุณทุกคนมากเลยนะคะ ที่ทำให้งานสำเร็จลุล่วง"

"เดี๋ยวให้พี่น้ำ พาทุกคนไปเลี้ยงข้าวตอบแทนนะคะ"

พี่น้ำเป็นเลขาของฉัน และเป็นผู้จัดการร้าน ฉันเพิ่งได้พี่น้ำมาช่วยงานเมื่อไม่นาน

"ได้ค่ะ น้องแพท"

"ขอบคุณพี่น้ำมากนะคะ เดี๋ยวค่าใช้จ่ายแพทออกเองค่ะ ทานให้เต็มทีเลยนะคะ"

ฉันเดินไปหาทั้งสามคน

"แพท พวกเราว่าจะไปทานอาหารกัน แกโอเคไหม"

"อืม ได้สิ"

"โอเค งั้นไปกัน เจอกันที่ร้าน" เจน

"เดี๋ยวแพทไปกับพี่"

"ค่ะ พี่ดนัย"เจน

"ยัยเจนพอเลย"

"เจอที่ร้านนะ" เจนบอกฉันแล้วรับเดินไปหาพี่คิง

"ไปรถผม รถคุณไว้นี้เดี๋ยวให้คนของผมมาเอา"

"ค่ะ" ก็คงต้องเป็นแบบนั้นแหละค่ะ จะให้วนมาเอาก็คงไม่ใช่

 

 

ความคิดเห็น