รักเอ๋ยรัก

เมื่อยื้อจนสุดแรง การจากไปไม่ใช่เพราะหมดรัก แต่เพราะหัวใจมันล้าเกินกว่าสู้ต่อไปไหว รู้ว่าเขาไม่รักรั้งไว้ก็มีแต่เจ็บปวด สู้อวยพรเหมือนครั้งหนึ่งที่เขาเคยอวยพรให้เธอแล้วจากไป ความทรงจำคงสวยงามกว่า รู้ว่าตัวเองเห็นแก่ตัวแค่ไหน แต่เธอขอชีวิตน้อยๆ เป็นตัวแทนของเขายามที่เธอตัดสินใจเดินจากไป

เกือบลืมไปแล้ว

ชื่อตอน : เกือบลืมไปแล้ว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 97

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ก.พ. 2563 06:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เกือบลืมไปแล้ว
แบบอักษร

“ยังไม่มี ถ้ามีแล้วจะบอก” เขาแค่ช็อคที่อยู่ๆ ก็เจอเธอโดยไม่คาดฝัน

เมฆากลับคอนโด อาบน้ำดูข่าวเศรษฐกิจเหมือนที่ทำทุกวัน แต่วันนี้เขาไม่มีสมาธิเหมือนเคย แค่เห็นเธอไม่กี่นาทีทำไมเขาไม่สามารถสะบัดเธอหลุดออกไปได้ เรื่องมันก็หลายปีแล้ว เขาคิดว่าความรู้สึกมันตายด้านไปแล้ว ตอนนี้ผู้หญิงสำหรับเขามีไว้แค่เรื่องของร่างกาย เขาเข็ดกับความรัก ไม่อยากผิดหวัง เธอเป็นคนแรกที่เขายอมให้เข้ามานั่งในใจ แต่เธอก็ย่ำยีมันไม่เหลือชิ้นดีเพราะเงิน แต่พอได้เห็นเธอ ภาพเก่าๆ ก็วนเวียนเข้ามา ตั้งแต่ที่เธอจีบเขา ขอเขาเป็นแฟน เธอว่าถ้าเธอไม่พูดทั้งชาติ เธอและเขาก็คงเป็นได้แค่รุ่นพี่รุ่นน้อง เธอเก่ง สดใส เป็นตัวของตัวเอง ช่างหยอกเย้า เป็นกันเอง และที่สำคัญเธอไม่รังเกียจคนที่ฐานะปานกลางแบบเขาแม้เธอจะได้ชื่อว่าเป็นไฮโซ เธอเปลี่ยนโลกของเขาจากสีทึมให้เป็นสีสว่าง และเธอก็เปลี่ยนมันอีกครั้งให้กลายเป็นสีเทา สีของความเหงา เขาเกลียดเวลาฝนตก ทำไมคนเราต้องตั้งชื่อคนเหมือนสิ่งของ เขาชื่อเมฆ เธอชื่อฝน 

เขาปิดโทรทัศน์แล้วเปิดฟังเพลง แต่เสียงเพลงที่เข้ามาตอนนี้แสบหูกว่าทุกครั้ง แต่เขาก็อยากฟัง

เกือบลืมไปแล้ว ว่าฉันเคยรักเธอมาก่อน 

ไม่อยากจะย้อนเวลาเหล่านั้นให้หวนกลับมา 

เกือบลืมไปแล้วจริงๆ อย่ารื้อฟื้นมันขึ้นมาดีกว่า 

ปล่อยให้น้ำตาข้างใน มันยังไหล 

(เพลงเกือบ บุรินทร์ บุญวิสุทธิ์)

เกือบลืมไปแล้วจริงๆ .....

เขายังรู้สึกอะไรไหม เขาถามตัวเอง เขาคิดว่าเขาลืมทุกอย่างไปแล้ว แต่ไม่ใช่เลยพอเจอเธออีกความเจ็บปวดในวันที่ถูกบอกเลิกกลับเข้ามาบีบคั้นหัวใจอีกครั้ง ไม่น่าเชื่อว่าสมองคนเราจะจำอะไรได้ดีอย่างนี้

คนที่ถูกคิดถึงวันนี้มีเวลาช่วงเย็น จึงคิดว่าจะไปเยี่ยมเมลานี แม่ของเมฆา ถึงเธอจะไม่ได้เป็นแฟนเมฆาแล้ว แต่ก็ยังนับถือแม่ของเมฆาเหมือนแม่ของตัวเอง เธอเป็นคนโชคดี ไม่ว่าไปไหนก็มีผู้ใหญ่เอ็นดู เธอส่งการ์ดอวยพรมาให้เมลานีทุกปีในวันปีใหม่และวันเกิดของเมลานี ตั้งแต่กลับมาเธอยังไม่ได้ไปหาเมลานี นี่เป็นสายใยเดียวที่ยังเหลืออยู่ นับวันที่จากกัน วันนี้มีโอกาสเธอจึงโทรไปหาก่อน ซึ่งเมลานีก็ดีใจที่จะได้เจอเธอ เมื่อไปถึงวรุณาหาบ้านสองชั้นสีเบจอมชมพู มีระแนงไม้เลื้อยอยู่หน้าบ้านไม่เจอ เธอมั่นใจว่าเธอเข้าซอยถูกเธอไม่เคยลืมแม้หลายปีอะไรหลายอย่างเปลี่ยนไป และบ้านหลังเล็กน่ารักในความทรงจำเธอหายไป แต่เธอไม่น่ามาจำซอยผิด วนสองสามรอบจนต้องโทรหาเมลานีอีกครั้ง นางเลยต้องให้คนใช้ออกมายืนหน้าบ้านโบกรถบอกเธอ

“สวัสดีค่ะคุณแม่” วรุณากราบที่อกเมลานี พอเห็นหน้าแม่คนที่เธอรักเธอก็น้ำตาคลอ แต่รีบกระพริบไล่ให้มันหายไป

“เป็นไงบ้างลูก กลับมาเที่ยวหรือ” เมลานีทักตามธรรมเนียม พร้อมกอดเธอ วรุณามีบุคลิคเหมือนชื่อเธอ สดชื่นแจ่มใส ทำให้คนพูดด้วยรู้สึกชุ่มฉ่ำเย็นใจ พูดจามีเหตุผลแต่ก็มีความน่ารักสดใสทำให้เอ็นดูเธอได้ไม่ยาก

“ฝนกลับมาอยู่เมืองไทยแล้วค่ะ คุณแม่สบายดีนะคะ”

ทักทายตามประสาคนไม่ได้เจอมานาน   เมลานีจึงรู้ว่าสามีของวรุณาเสียชีวิตแล้ว และเธอกลับมาเปิดบริษัทอยู่ที่เมืองไทย แล้วก็เล่าเรื่องลูกชายเธอให้วรุณาฟังว่าตอนนี้มีงานการทำเป็นหลักเป็นฐาน วรุณาถามเรื่องบ้าน เมลานีว่าเมฆาให้ทำใหม่เพราะนางแก่ลงทุกวัน เขาเองก็ไม่ค่อยได้กลับมา บ้านควรจะปลอดภัยและอำนวยความสะดวกให้นางมากขึ้น วรุณาดีใจที่คนที่เธอรักมีชีวิตที่ดีขึ้นแต่ก็ไม่กล้าถามเรื่องคนรักหรือเรื่องแต่งงานเพราะตอนนี้เขาก็เข้าสามสิบแล้วและเมลานีก็ไม่ได้เอ่ยถึงมากไปกว่านั้น

“วันนี้อยู่กินข้าวกับแม่นะลูก” เมลานีชวน แต่วรุณากลัวจะเจอกับเมฆาจึงถามถึงเขาว่าจะกลับมากินด้วยหรือเปล่า ใจระส่ำระหว่างรอคำตอบ

“ปกติ ตาเมฆไม่ค่อยกลับบ้านหรอกลูก จะมาก็เสาร์ อาทิตย์ แต่ก็จะโทรมาบอกก่อนทุกครั้ง” ยิ่งฟังเรื่องนี้เธอยิ่งใจแป้ว เขาคงมีครอบครัวไปแล้ว ถ้าไม่งั้นคงอยู่กับมารดา เพราะเขารักแม่มาก มีอยู่หลายครั้งที่เธอพิมพ์ชื่อเขาในกูกเกิลเพื่อจะกดค้นหาเผื่อจะเจออะไรบ้าง แต่ก็ต้องลบทิ้ง กลัวความจริงจะทำให้เธอยิ่งเสียใจ บางทีไม่รู้อะไรเลยจะดีกว่า เส้นทางชีวิตของเธอและเขาคงไม่มาบรรจบกันอีก ในเมื่อเธออยู่ในสังคมชั้นสูง ในขณะที่เขาคงเป็นพนักงานบริษัทธรรมดาๆ คนหนึ่ง แต่เขาคงประสบความสำเร็จระดับหนึ่งถึงมีเงินสร้างบ้านให้แม่ได้ขนาดนี้ เธอจึงตกลงอยู่กินข้าวด้วยแล้วรับปากว่าจะมาหาบ่อยๆ แล้วไปทำบุญด้วยกัน แต่เธอขอร้องว่าอย่าบอกเมฆาว่าเธอมาหา ก่อนกลับวรุณามองไปรอบบริเวณบ้าน จริงอยู่ว่าตัวบ้านเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงแต่หลายๆ อย่างในบริเวณบ้าน ไม่ว่าจะเป็นต้นมะม่วงและต้นชมพู่ข้างกำแพงที่เคยปีนขึ้นไปเก็บด้วยกัน ชิงช้าใกล้ต้นลีลาวดีที่มุมบ้านยังคงเหมือนเดิม พี่เมฆของเธอไม่ใช่คนช่างพูดหรือแสดงออก แต่ถ้าเขารักใครเขาจะดูแลเอาใจใส่อย่างดี ยิ่งมองเธอก็ยิ่งคิดถึงความหลัง ตัดใจเดินไปขึ้นรถ สิ่งที่ผ่านแล้วไม่มีวันหวนคืน เหมือนสายน้ำไม่ไหลกลับ และถ้าจะโทษ คงต้องโทษโชคชะตาที่เล่นตลกกับเธอ เมลานีมองตามหญิงสาวที่จากไปด้วยความสงสารและเสียดาย สาวน้อยคนนั้นเป็นคนเปลี่ยนลูกชายนางให้มีชีวิตชีวามากขึ้น แต่ขณะเดียวกันเธอก็เป็นคนทำให้เขาเจ็บปวดที่สุด ได้แต่ถอนหายใจกับความรักของทั้งคู่

*************************************************** 

เกือบจริงหรือเปล่า หรือแค่หลอกตัวเอง 555  

พี่เมฆเก๊กกว่าพระเอกทุกเรื่องที่เขียนมาค่ะ เราจึงต้องมีนางเอกสายรุกเพื่อเข้าถึงใจสุดหล่อ เมนต์กันได้นะคะว่าจะชอบแนวนี้หรือเปล่า หรือชอบพระเอกเป็นฝ่ายรุกเหมือนเคย 

ฝาก อีบุ๊คด้วยค่ะ หาชื่อเรื่อง รักไม่เปลี่ยน แบะ รักเร่ เล่ห์รักร้ายค่ะ ไปอ่านตัวอย่างกันได้ค่ะ มีลงไว้ในเวปนี้ล่ะค่ะ 

ความคิดเห็น