marcelen

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Episode 29

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 498

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ก.พ. 2563 20:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Episode 29
แบบอักษร

 

 

 

 

การเคลื่อนไหวครั้งใหญ่ของครอบครัว

 

 

 

“เอาละจะทำยังไงต่อดีหลังจากที่รู้แผนของทางนู้นแล้วตอนนี้พวกคุณเหลือเวลาอีกสิบสองชั่วโมงที่จะค้นหาพวดเขาพร้อมกับเก็บกู้ระเบิดทั้งหมดที่ถูกติดตั้ง” เควินพูดขึ้นหลังจากที่เล่าทุกอย่างจบผมเงยหน้าขึ้นสบตาของหมอนั่นอย่างไม่สบอารมณ์ก่อนจะหันไปสั่งอึนอู

“นำตัวสองคนนี้ไปที่โกดังของเราจัดเวรยามให้แน่นหนาเพราะฉันแน่ใจว่าสองคนนี้ยังมีประโยชน์อยู่”

“ครับนาย”

“ส่วนพี่ลิสฟังอยู่ใช่ไหม...รีบตามพวกพี่มาประชุมกันด่วนเลยผมจะติดต่อหาใครบางคนแล้วผมจะตามไป”

‘เข้าใจแล้วเดี๋ยวทางนี้พี่จัดการให้’

“ส่วนแอนดรูสั่งคนของเรากระจายให้ทั่วเมื่องสังเกตดูถ้าใครมีพฤติกรรมแปลกๆให้จับตาดูเป็นพิเศษ”

“ครับนาย”

“เอาละทุกคนเวลาสิบสองชั่วโมงมันมากพอที่จะให้เราวางแผนต่ออยู่ละรีบจัดการได้เลย”

“โอเค/เค” ทุกคนรับคำเสร็จก็รีบกระจายตัวกันไปทำตามสิ่งที่ผมพูดเควิน กับ โชจุนโดนอึนอูลากออกไป ส่วนแอนดรูก็รีบออกไปสั่งงานที่ผมสั่ง พี่ลิสก็รีบจัดการส่งข้อมูลที่พึ่งได้รับเมื่อกี้ไปรายงานให้พวกพี่ๆผมได้รับทราบแต่ในขณะที่ผมกำลังจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาใครบางคนจู่ๆร่างบางที่คุ้นตาก็วิ่งเข้ามา..

“แล้วฉันละพี่โฮ...” ทันทีที่มาถึงเธอก็วิ่งปรี่เข้ามาหาผมทันทีพร้อมทำสีหน้าคะยั้นคะยอให้ผมมอบงานให้เธอผมวางมือบนหัวเธอเบาๆก่อนจะก้มลงไปจุ๊บหน้าผาก

“เธอก็มีหน้าที่ที่สำคัญอยู่แล้วไง”

“หน้าที่สำคัญอะไรกัน!! แผนนี้ฉันก็ได้เป็นแค่คนขับรถที่ต้องคอยรับทุกคนตอนแผนสำเร็จ” เธอปัดมือผมออกจากหัวพร้อมกับทำท่าไม่พอใจนั่นทำให้ผมถอนหายใจเล็กน้อยก่อนจะมองไปรอบๆห้องตอนนี้ทุกคนะทยอยกันออกไปหมดแล้วเหลือแค่แซยองกับมีราที่หยุดชะงักหลังจากที่เห็นยองมีวิ่งเข้ามาสองคนนั้นมองมาที่ผมกับยองมีอย่างยิ้มๆก่อนจะพูดขึ้น

“เออคือหัวหน้าค่ะ เราสองคนไปรอในรถนะคะ” พูดจบทั้งคู่ก็เดินจากไปจากนั้นทั้งห้องจึงเหลืิิแค่ผมกับเธอผมจึงรีบพูดออดอ้อนเธอทันทีหลังจากที่เก๊กหน้านิ่งมาตั้งนาน

“คนดีค่ะพี่ก็มอบหน้าที่ที่สำคัญให้คนดีอยู่แล้วนิ” ผมพูดพร้อมกับขยับเข้าไปโอบร่างเล็กแต่เจ้าตัวก็ถอยหลังหนีก่อนจะกอดอกมองหน้าผมอย่างงอนๆ

“หน้าที่สำคัญที่รอขับรถนั่นนะเหรอ!!”

“ยองมี...ไม่เอาน่า” ผมพยายามเดินเข้าไปใกล้แต่เจ้าตัวยังพยายามถอยหลังหนีพร้อมกับชักสีหน้ามองผมอย่างไม่พอใจสุดๆแต่ผมยังพยายามตื้อเพื่อให้เธอใจอ่อนให้แต่ไม่เลยเธอใจแข็งมากจนสุดท้ายผมยกมือขึ้นยอมแพ้เธอ

“โอเคพี่ยอมแล้ว...พี่ยอมแล้วจริงๆยองมีอยากทำอะไรพี่ยอมแล้วขอแค่ตอนนี้หยุดถอยหลังหนีพี่สักที” พอได้ยินผมพูดแบบนั้นเธอก็หยุดถอยหลังหนีผมทันทีพร้อมกับเผยรอยยิ้มกว้างออกมาอย่างดีใจก่อนจะกระโดดเข้ามากอดผมแน่น..

“พี่พูดแล้วนะห้ามคืนคำละ...” เธอกอดเอวผมแน่นแล้วแง้นหน้าขึ้นมายิ้มกว้างให้ผมอย่างดีใจในขณะที่ผมได้แต่ถอนหายใจเล็กน้อยที่ยอมใจอ่อนให้กับเธอ....

“เฮ้อ...ชอบทำให้พี่เป็นห่วงจริงๆเลยนะตัวแสบ”

 

 

1 ชั่วโมงต่อมา

ณ ห้องประชุมของบริษัท

 

 

“เอาละสถานการณ์ตอนนี้เป็นยังไง” พ่อผมถามขึ้นหลังจากที่พี่ลิสได้เอาข้อมูลที่สองคนนั้นบอกขึ้นมาแสดงบนหน้าจอขนาดใหญ่ในห้องประชุมที่มีครอบครัวผมอยู่ครบทุกคนไม่ว่าจะเป็นพ่อแม่ลุงน้าอา และ ลูกพี่ลูกน้องทุกคนก็มารวมตัวกันในห้องนี้แม้แต่พี่โซก็ต้องรีบบินมาที่นี่อีกไม่นานคงจะมาถึง...

“ตอนนี้ผมส่งคนของผมกระจายไปตามจุดต่างๆเพื่อสังเกตการณ์ไว้แล้ว และ พยายามค้นหาจุดที่พวกนั้นจะวางระเบิดอยู่ครับ” ผมลุกขึ้นพูดอย่างราบเรียบนั่นทำให้พ่อผมพยักหน้าอย่างเข้าใจ

“แต่เรื่องนี้ผมก็ติดต่อประสานกับท่านประธานาธิบดีแล้วครับท่านบอกว่ายินดีจะช่วยทุกอย่าง และ อีกไม่นานท่านคงสั่งการให้หน่วยรบพิเศษให้ลงมาช่วยเราอีกแรงแน่นอน”

“แล้วเราสามารถที่จะระบุจุดที่พวกนั้นจะวางระเบิดผ่านการค้นหาจากดาวเทียมได้หรือเปล่าลิส” พี่ซาถามขึ้นหลังจากที่นั่งเงียบมานานพี่ลิสหันไปมองก่อนจะถอนหายใจออกมาเล็กน้อย

“ไม่ได้เลยฉันพยายามจะทำดูแล้วแต่ก็ไม่เห็น นอกจากนี้ฉันยังพยายามแฮกกล้องวงจรปิดเพื่อค้นหาสถานการณ์ที่พวกนั้นวางระเบิดแต่เหมือนว่าพวกนั้นจะระวังตัวมากไม่มีพิรุธออกมาเลยราวกับว่าไม่ได้วางระเบิดบนพื้นดินเลย” ผมยืนนิ่งหังสิ่งที่ลิสพูดอย่างพินิจก่อนจะสะดุดกับคำพูดสุดท้ายของพี่ และ คำพูดของพวกนั้นก็ดังขึ้นในหัว

‘อีกไม่นานเกาหลีใต้จะลุกเป็นไฟ....’

ลุกเป็นไฟงั้นเหรอทันใดนั้นเหมือนบางอย่างทำให้ผมนึกออกพี่ซาก็หันมามองหน้าผมราวกับนึกบางอย่างออกเหมือนกันก่อนพี่ซาจะรีบพูดขึ้น

“ถ้าพวกนั้นจงใจจะวางระเบิดตามท่อระบายน้ำละ...ถ้าทำแบบนั้นเมืองทั้งเมืองจะต้องพังลงแน่ๆ” และ สิ่งที่พี่ชายพูดก็คือสิ่งที่ผมคิด

“ถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆมันจะยิ่งยุ่งยากนะสิเมื่อทั้งเมืองต้องพังทลายลงแน่ๆ...”

“งั้นตอนนี้เรารีบส่งคนของเราลงไปค้นหาถ้าเจอแล้วรายงานสถานการณ์นี้ให้คนของท่านประธานาธิบดีมาจัดการกู้ระเบิด...ส่วนเรื่องที่พวกนั้นจะสั่งยิงระเบิดนิวเคลียร์ลิสเธอจัดการได้หรือเปล่า” พี่ซาถามขึ้น และ ทุกคนก็หันไปไปมองหน้าพี่ลิสราวกับกำลังรอความหวังสุดท้าย

“ได้สิเดี๋ยวเรื่องนี้ฉันจัดการเองทุกอย่างที่เป็นเครื่องจักร และ การควบคุมมันทำให้ฉันแฮกเข้าไปได้หมดอยู่แล้ว” ผมพยักหน้าเข้าใจสิ่งที่พี่ลิสพูดก่อนจะพูดขึ้นเสริม

“แล้วก็พี่ลิสช่วยหาที่อยู่ของสปายพวกนั้นด้วยนะครับผมจะส่งคนของเราที่ฝีมือดีไปจัดการ และ ผมคิดว่าเราความีแผนสำรองที่จะรองรับความปลอดภัยของประเทศอีกอย่างด้วยนะ” คำพูดของผมทำให้พี่ชายของผมกับพ่อยิ้มออกมา และ ทุกคนก็ยิ้มออกมาราวกับเข้าใจสิ่งที่ผมพูด

“ถ้าพวกนั้นคิดจะทำลายประเทศเราละก็จะเป็นยังไงถ้าเกิดคนสำคัญของพวกนั้นโดนลักพาตัวมาที่นี่” พี่ซาพูดขึ้นต่อจากที่ผมพูดนั้นทำให้ทุกคนยิ้มออกมาอย่างพอใจ และ เข้าใจสถานการณ์...

“ฮึๆๆๆๆ ในเมื่อเจ้านั้นชอบเล่นเกมเราก็ดึงมันเข้ามาร่วมวงสักหน่อยสิ...ให้มันรู้รสชาติของการถูกจับบางสักหน่อยดีมั้ย” คำพูดของคุณน้าทำให้ผมเผยรอยยิ้มออกมาอย่างเยือกเย็นจนคนที่นั่งข้างๆเอื้อมมือมาจับมือผมไว้ราวกับอยากจะห้ามผมแต่คงไม่ได้หรอกเพราะนี้เป็นการเคลื่อนไหวครั้งใหญ่ของครอบครัวผมคนพวกนั้นหาเรื่องเอง....

“แต่ว่าใครจะเป็นคนไปละ” คำถามนี้ทำให้ทั้งพี่แม็กพี่แอลรีบยืนพูดขึ้นทันที

“ผมครับ/ผมเอง” จากนั้นก็ตามมาด้วยพี่ซาที่พูดขึ้นต่อ และ ผมที่กำลังจะอ้าปากพูดก็ถูกพี่ดักทางไว้ก่อน

“โฮแกกับคนอื่นๆนำทีมค้นหาสปายพวกนั้นที่นี่ทางนั้นพี่จะจัดการเองพออาหย่งมาถึงเราจะจัดทีมไปกับเราส่วนแกควบคุมสถานการณ์ทางนี้พอ” คำพูดของพี่ชายทำให้ผมถอนหายใจออกมาอย่างไม่พอใจแต่พ่อผมก็พูดขึ้นช้ำ

“ใช่แล้วโฮลูกเป็นคนสั่งการที่นี่ทางนั้นให้ซาจัดการ ลูกเป็นคนใจเย็นมากที่สุดแล้วในสถานการณ์นี้เพราะงั้นอยู่จัดการเรื่องทางนี้เลย”

“ก็ได้ครับ...ทางนี้ผมจะรับผิดชอบเอง” หลังจากนั้นการประชุมก็ดำเนินไปเรื่อยๆพร้อมกับการวางแผนต่างๆที่จะรับมือสถานการณ์ตอนนี้ไว้ทั้งหมดไม่ว่าจะการบุกเข้าไปลักพาตัวคนพวกนั้น หรือ การเข้าไปจัดการสปายพวกนั้นทั้งหมดทุกคนช่วยกันคิด และ วิเคราะห์สถานการณ์จนได้ข้อสรุปทั้งหมด...

 

10 ชั่วโมงก่อนเกิดระเบิด

 

 

“พี่ค่ะ...ฉันไปกับพี่ด้วยนะ” ยองมีพูดขึ้นหลังจากที่เราออกมาจากห้องประชุมผมหยุดเดินแล้วหันหน้าไปหาเธอที่ตอนนี้ดึงมือผมอีกข้างไว้อยู่เหมือนกำลังขอร้องผม

“ยองมีสถานการณ์ตอนนี้มันร้ายแรงกว่าเรื่องที่เธอเคยทำนะคนดี...พี่ไม่อยากให้เธอได้รับอันตราย” คำพูดของผมทำให้เธอยิ่งขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ

“ฉันเป็นถึงหัวหน้าหน่วยนะพี่ดูถูกความสามารถฉันเกินไปหรือเปล่า”

“ไม่ใช่แบบนั้น”

“แล้วแบบไหนค่ะ”

“พี่แค่เป็นห่วงเธอ...เพราะเธอคือคนสำคัญเพียงคนเดียวที่พี่ไม่อยากให้เป็นอะไรไม่อยากให้เธอเจ็บอีกแล้วที่ผ่านมาเธอก็เจ็บมาพอแล้ว”

“แต่ว่า...”

“พี่ขอร้องเถอะนะ...ถ้าเธอเจ็บอีกพี่ต้องให้อภัยตัวเองไม่ได้แน่ๆ”

“แต่พี่สัญญาได้มั้ยว่าพี่จะต้องปลอดภัยกลับมา”

“สัญญาครับ...พี่สัญญาว่าจะไม่เป็นไร” พูดจบผมก็โน้มตัวลงไปบดจูบริมฝีบางของเธอราวกับกำลังให้คำสัญญาเั่งที่พูดไว้...สัมผัสที่หอมหวานของเธอทำให้ผมยิ่งต้องการที่จะปกป้องเธอมากขึ้นกว่าเดิมเพราะเธอคือคนเดียวที่สามารถหลอมละลายผมได้....

“หลังจากเรื่องนี้จบ...เราไปเที่ยวกันเนอะพี่มีที่ที่อยากพาเธอไป”

“ถ้างั้นพี่ต้องรีบกลับมาหาฉันเร็วๆนะ”

“ครับ...พี่จะรีบจัดการไม่นานหรอก”

 

 

 

หูยยยเรื่องกำลังดำเนินไปอย่างเข้มข้นเรื่องราวจะถูกแก้ไขได้หรือเปล่า สถานการณ์จะพลิกหรือเปล่าสามารถติดตามได้ตอนต่อไปจ้า....

ปล. อย่าแอบอ่านอย่างเดียวนะคอมเม้นให้กำลังใจนักเขียนตัวเล็กๆด้วย

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น