ใจดินสอ
email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

😊✏ว่าด้วยนิยายของไรท์นั้น>>>ไม่ใช่รักดราม่าหรือโรแมนติก ❤ ไม่ใช่รักใสๆวัยว้าวุ่นแต่เป็นรักวัยรุ่นที่มีอิโรติกรวมอยู่ด้วย😁 นอกจากจินตนาการแล้วโปรดใช้วิจารณญาณและศิลปะในการอ่านนะคะ📖 คุยกับไร์หรือแวะไปตามงานได้ที่ เพจ Writer ใจดินสอ

ชื่อตอน : EP.32 จำไม่ได้?

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.9k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 17 มี.ค. 2563 14:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.32 จำไม่ได้?
แบบอักษร

กระถิน... 

จากที่คิดว่าวันนี้สายๆจะโทรบอกพี่การ์ดที่ผับมารับแต่หลังจากที่ฉันกับลุงนอนต่อกันได้สักพักพวกพี่ๆเขาก็มารับเราสองคนโดยที่ยังไม่ได้โทรไปบอก พอถามพวกพี่ๆฉันถึงได้รู้ว่าอบเชยเป็นคนไปบอกพวกพี่เขาให้มารับฉันกับลุงที่นี่ในเวลานี้ 

 

แม้ตลอดทางพวกพี่ที่มารับจะแซวเราสองคนที่มาค้างคืนด้วยกันในม่านรูดอยู่บ้างแต่ฉันกลับไม่รู้สึกอายอะไรอาจจะเป็นเพราะฉันนั้นรู้สึกง่วงด้วยแหละมั้งก็เลยหลับมาตลอดทางเลย ส่วนลุงน่ะเหรอขึ้นรถมาก็หลับต่อเลยดูจากกลิ่นเหล้าที่โชยออกมาจากตัวลุงแล้วก็ไม่น่าจะฟื้นง่ายๆ 

 

" อ้าวตื่นแล้วเหรอกระถิน หิวป่าวพวกพี่เตรียมของกินไว้ให้เรากับคุณเซ็นด้วยนะอยู่ในครัวน่ะ " 

เสียงพี่การ์ดคนหนึ่งพูดขึ้นเมื่อฉันเดินตรงไปยังห้องนั่งเล่นหลังจากที่ตื่นขึ้นมา 

 

" หิวค่ะ ว่าแต่วันนี้ถินไม่ไปทำงานได้มั้ยพี่ถินรู้สึกเพลียๆไงไม่รู้ " 

 

" ได้สิแต่อย่าลืมบอกคุณเซ็นล่ะ งั้นพี่ไปทำงานแล้วนะลูกค้าเริ่มมากันแล้ว " 

ฉันพยักหน้าให้พี่เขาเบาๆก่อนจะมองตามแผ่นหลังของพี่เขาที่เดินออกจากห้องไป จะว่าไปแล้วตื่นมาอีกทีตอนนี้ก็มืดค่ำมากแล้วนะแต่ใครบางคนน่ะสิไม่รู้หายไปไหน ตอนฉันเดินออกจากห้องมาก็ไม่เจอซะแล้ว 

 

" ว่าแต่ตอนนี้ฉันมีแฟนแล้วจริงๆใช่มั้ย ไม่โสดแล้วจริงดิ " 

ฉันยืนอมยิ้มกับตัวเองก่อนจะบิดตัวไปมาเมื่อนึกถึงเรื่องเมื่อคืนไหนจะเรื่องเมื่อเช้าที่ม่านรูดนั่นอีก >_< 

 

" มายืนยิ้มอะไรตรงนี้ทำไมไม่รีบเตรียมตัวไปทำงาน " 

เสียงดุๆของใครบางคนที่เดินออกมาจากห้องครัวดังขึ้นทำให้ฉันสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อหันไปเผชิญหน้ากับเจ้าของเสียงที่ตอนนี้กำลังทำหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่ 

 

" ยังจะมามองหน้าอีกรีบไปกินข้าวแล้วเตรียมตัวไปทำงานซะ " 

เจ้าของเสียงดุพูดต่อ ทำไมถึงเป็นแบบนี้ล่ะเป็นแฟนกันแล้วยังดุอีกเหรอ... 

 

" ลุงกินข้าวด้วยกันมั้ย " 

ฉันถามคนตรงหน้าพร้อมกับส่งยิ้มแบบฝืนๆไปให้ รู้สึกหน้าชาแปลกๆเมื่อบางอย่างที่คิดไว้มันไม่เป็นไปตามนั้น 

 

" ฉันกินแล้ว " 

พูดจบคนหน้าไม่สบอารมณ์ก็เดินเลยฉันไป ทิ้งให้ฉันยืนหน้าชาตัวเย็นเฉียบอยู่คนเดียวบางทีลุงอาจจะลืมไปแล้ว... 

 

" เฮ้อ!! นี่แกเพ้ออะไรอีกแล้วเนี่ยกระถินเอ๊ย!! แฟนเหรอเหอะ!! " 

ฉันสบถกับตัวเองก่อนจะเดินเข้าไปในห้องครัวพร้อมกับอาการจุกที่อกอย่างบอกไม่ถูก อยู่ๆก็รู้สึกร้อนๆที่ขอบตาขึ้นมาและรู้สึกว่ามีก้อนแข็งๆบางอย่างมันติดอยู่ที่คอ เจ็บ!! 

 

ตลอดการทำงานของค่ำคืนนี้เป็นไปด้วยความรู้สึกสับสน เซ็ง เบื่อและอะไรอีกเยอะแยะไปหมดจนไม่รู้ว่าจะอธิบายความรู้สึกพวกนั้นออกมายังไง รู้แค่ว่าฉันไม่โอเคและไม่สามารถอยู่แบบนี้ต่อไปได้อีกฉันไม่อยากเห็นหน้าคนคนนั้น... 

 

" มาทำให้คนอื่นเขาหวั่นไหว มาเอาหัวใจเขาไปแล้วก็ทำไม่รู้ไม่ชี้ใส่แบบนี้มันไม่ง่ายไปหน่อยเหรอ เด็กกว่าก็มีหัวใจเหมือนกันป่ะ " 

ปั่ก!! ฉันวางแก้วเหล้าที่เพิ่งล้างเสร็จลงข้างซิ้งค์ล้างจานก่อนจะเดินไปบอกพวกพี่ๆคนอื่นว่าฉันขอเลิกงานก่อนเวลาและกลับเข้าห้องไปเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าเดินทาง ถ้าไม่ไปฉันก็จะต้องอยู่ที่นี่พร้อมกับความรู้สึกอึดอัดเรื่อยๆซึ่งฉันทนไม่ได้หรอก 

 

" คนใจร้ายไหนบอกว่าจำได้ทุกอย่างไง " 

ฉันพรึมพรำกับตัวเองเบาๆขณะที่เก็บของใส่กระเป๋า ความรู้สึกที่อยากร้องไห้แต่ร้องไม่ออกนี่มันทรมานเหมือนกันนะ 

 

จากที่คิดว่าจะเดินทางคืนนี้แต่ก็ไม่ได้เป็นไปอย่างที่คิดเนื่องจากฉันไม่ได้จองตั๋วไว้ เร็วสุดคงเดินทางได้พรุ่งนี้แต่ค่าตั๋วที่ฉันต้องจ่ายก็นับว่าแพงเอาเรื่องถ้าจองล่วงหน้าเอาไว้คงได้ราคาที่ถูกกว่านี้  

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก 

เสียงประตูห้องที่ดังขึ้นรัวๆทำให้หัวใจฉันกระตุกวูบเพราะคนที่จะเข้ามาเคาะห้องฉันได้ในเวลาแบบนี้ก็มีแค่คนคนเดียวเท่านั้น 

 

แกร๊ก!! 

" ทำไมคืนนี้ขอเลิกงานเร็ว " 

ทันทีที่ฉันเปิดประตูห้องออกมาเสียงของคนหน้านิ่งที่ยืนอยู่หน้าห้องก็ถามขึ้น ก็ไม่มีอารมณ์ทำงานไงถามแปลก 

 

" ถินแค่รู้สึกเหมือนจะไม่สบายก็เลยขอเลิกเร็วค่ะ " 

ฉันตอบแบบไม่หันไปสบตากับคนตรงหน้าเพราะไม่พร้อมจะมองหน้าเขาในเวลานี้ ทำไมรู้สึกหน้าชาทุกครั้งที่เจอด้วยนะ... 

 

" อืม " 

 

" ลุงสร่างเมาแล้วเหรอ " 

ฉันถามคนที่ยืนมองหน้าฉันอยู่ ในใจลึกๆก็หวังว่าคนตรงหน้าจะพูดถึงเรื่องเมื่อคืนหรือสถานะของเราบ้าง แต่... 

 

" อืมดีขึ้นแล้ว " 

คนหน้านิ่งตอบ 

 

" อ่องั้นก็ดีแล้วแหละถินไปพักก่อนนะ " 

ฉันพูดต่อ 

 

" ต่อไปนี้ห้ามเธอไปที่ร้านเหล้าอีกถ้าจะไปต้องมีฉันไปด้วย " 

คนตรงหน้ารีบพูดพลางเอื้อมมือมาดันประตูที่ฉันกำลังปิดเอาไว้ 

 

" ถินโตแล้วนะลุงถินรู้ว่าไปที่แบบนั้นควรทำตัวยังไงแล้วถ้าลุงจะให้ถินไปพร้อมกับลุงตลอดเวลามันคงเป็นไปไม่ได้หรอกเราไม่ได้ตัวติดกันนะ " 

ฉันรีบบอก 

 

" แต่ฉันไม่อนุญาต " 

 

" แล้วทำไมถินถึงไปไม่ได้ล่ะเมื่อคืนถินก็ไม่ได้ทำอะไรที่ไม่ดีสักหน่อย " 

ถ้าไม่นับเรื่องที่จูบกับลุงอะ 

 

" เพราะฉันไม่ชอบแล้วนี่ก็เป็นคำสั่งของฉันที่เป็นผู้ปกครองของเธอด้วย " 

เหอะ!! ผู้ปกครอง!!  

 

" โอเค๊!! " 

ฉันตอบรับพร้อมกับเค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ เจ็บกว่าจำเรื่องเมื่อคืนไม่ได้ก็ไอ้คำว่าผู้ปกครองที่พูดย้ำแล้วย้ำอีกนี่แหละ 

 

" แล้วเสื้อผ้าที่ซื้อมาเมื่อวานเอาไปทิ้งซะอย่าใส่ให้ฉันเห็นอีก " 

คนใจร้ายพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนจะเดินออกไป อะไรกันมาสั่งๆแล้วก็ไป มาทำให้หวั่นไหวแล้วก้จำอะไรไม่ได้ 

 

" ไอ้ลุงเฮ็งซวย!! คอยดูเถอะถินจะมีแฟนที่เป็นแฟนของถินจริงๆ แฟนที่เขาไม่ลืมทุกอย่างที่เคยพูดไว้กับถินแฟนที่ไม่เอาแต่สั่งๆๆเหมือนลุง!! คอยดู!! " 

ปั่ก!! ปั่ก!! ปั่ก!! 

ฉันร้องโวยวายคนเดียวในห้องเมื่อปิดประตูลงก่อนจะฟัดเหวี่ยงกับหมอนใบใหญ่ในห้องด้วยความโมโห 

 

" ขอให้ตาลุงขี้ลืมนั่นระเบิดเหมือนเอาไข่ไก่ใส่ไมโครเวฟแล้วก็เน่าตายไปซะ!! " 

 

>>> ติดตามผลงานฉบับ E-BOOK ในธัญวลัยได้แล้วนะคะ (โปรโมชั่นเริ่ม 13 มีนา - 18 มีนาค่ะ) 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น