หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

"ผมจะให้คุณได้ชดใช้ในส่วนของอีอีอย่างสาสม!"

ตอนที่ 23 ฉันก็แค่รู้สึกขยะแขยง

ชื่อตอน : ตอนที่ 23 ฉันก็แค่รู้สึกขยะแขยง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.3k

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ก.พ. 2563 15:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 23 ฉันก็แค่รู้สึกขยะแขยง
แบบอักษร

 

"ไป๋หลิง เก็บอาการเสแสร้งของเธอไว้เถอะ ฉันเห็นแล้วมีแต่จะรู้สึกขยะแขยง" ฉู่เจียเสวียนยิ้มจนตาเป็นเส้นโค้ง ทำให้มองไม่ออกเลยว่าเมื่อสักครู่เธอเพิ่งจะร้องไห้มา 

 ฉู่เจียเสวียนวางกล่องในมือไว้บนโต๊ะ พลางกอดอกแล้วก้าวเท้าเข้าไปใกล้ไป๋หลิง มองดูไป๋หลิงเดินถอยหลังออกไปทีละก้าว 

เสียงของส้นรองเท้าที่กระทบกับพื้นดังเข้าไปในหูของไป๋หลิง มันดังก้องอยู่ในใจของทุกคนและทันใดนั้นเองรอบตัวก็เงียบลงอย่างน่าประหลาด 

“เธอใช้วิธีอะไรเลื่อนตำแหน่งคิดว่าคนอื่นเขาไม่รู้เหรอ? ในโลกนี้ใช่ว่าทุกคนจะอยากเลียแข้งเลียขาเธอหรอกนะ” 

คำพูดของฉู่เจียเสวียนไม่ใช่สำหรับไป๋หลิงเพียงคนเดียว เธอกวาดสายตาไปยังทุกคนที่ยืนอยู่ในความเงียบในที่นั้น สายตาเต็มไปด้วยความขบขันเยาะเย้ย 

ไป๋หลิงยังคงตอบสนองเป็นคนแรก สีหน้าเธอเปลี่ยนไปและมองดูฉู่เจียเสวียนด้วยสายตาที่มีแต่ความมุ่งร้าย เธอยื่นมือออกไปคิดจะทำร้ายแต่กลับถูกฉู่เจียเสวียนคว้าแขนเอาไว้ด้วยความว่องไว 

“แก!” ไป๋หลิงจ้องผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าด้วยความเดือดดาล ไฟโกรธในใจยิ่งเผาไหม้รุนแรงขึ้น ท่าทีที่ไร้เดียงสาราวกับดอกไม้สีขาวบริสุทธิ์ก่อนหน้านี้หายไปแล้ว เหลือเพียงความเกลียดชังที่ราวกับอยากจะฆ่าฉู่เจียเสวียน 

แต่แล้วเธอก็ดึงแววตากลับมาเป็นปกติในทันทีและหัวเราะให้กับคนข้างหน้า ลำคอตั้งตรงราวกับนกยูงที่หยิ่งยโสและพูดจายุแหย่ว่า 

“พี่เจียเสวียน ที่ฉันมีทั้งหมดนี้ก็ได้มาจากความพยายามของฉันนะคะ” 

“แล้วก็…” ทันใดนั้นเธอก็เข้ามาใกล้แล้วกระซิบที่ข้างหูของฉู่เจียเสวียน 

“ประธานเผยน่ะเขาชอบฉัน เขาบอกว่าเขาชอบมีอะไรกับฉันที่สุด พี่ก็เป็นแค่รองเท้าคู่เก่าที่เขาใส่จนพังแล้วเท่านั้นล่ะค่ะ” 

ลมหายใจอุ่นๆ และคำพูดที่พ่นออกมาทำให้ทั้งร่างของฉู่เจียเสวียนหนาวสั่น ความเข้มแข็งที่สร้างขึ้นมาอย่างยากลำบากเมื่อครู่ถูกพลังทลายไปหมดสิ้น 

ร่างกายเธอสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ ในวินาทีนั้นน้ำตาก็เอ่อล้นดวงตาที่กลมโต มือที่คว้าแขนไป๋หลิงไว้ถูกดึงกลับไปและเมื่อถูกผลักอย่างแรงฉู่เจียเสวียนก็เผลอก้าวถอยหลัง หลังจากนั้นก็ล้มลงไปกองกับพื้นอย่างสิ้นหวัง 

“พี่เจียเสวียน พี่ก็ไปจากที่นี่ด้วยดีเถอะค่ะ ไม่งั้นถ้าประธานเผยรู้เข้าล่ะก็…” 

แสงที่สะท้อนมาทำให้ฉู่เจียเสวียนรู้สึกเวียนหัวตาลาย สามารถมองเห็นผู้หญิงที่มองลงมาได้เพียงเลือนลาง การแต่งหน้าที่สวยงามนั้นยังยากที่จะปกปิดความชั่วร้ายของเธอ 

แต่ว่าเธอกลับไร้เรี่ยวแรงที่จะต่อสู้อีกต่อไปแล้ว นอกจากไป๋หลิงแล้วก็อาจจะยังมีหวงหลิงและเฉินหลิงที่คอยรังแกเธอ ไม่มีทางจะเป็นเหมือนผู้หญิงที่ลอยไปลอยมาพวกนี้ 

เธอกุมหัวตัวเอง ฉู่เจียเสวียนต้องการที่จะลุกขึ้นจากพื้นด้วยอาการมึนงง แต่เนื่องจากยืนไม่มั่นคงพอจึงล้มลงบนพื้นอีกครั้ง และตอนนั้นเองทุกคนก็หัวเราะ 

“พวกเธอทำอะไรกัน ถ้าไม่อยากทำงานก็ออกไปซะ บริษัทหาเลี้ยงให้พวกเธอกินนะ” ทันใดนั้นเสียงของผู้หญิงก็ดังมาจากด้านหลังของฝูงชน 

เธอคือพี่หวังที่มีตำแหน่งสูงในบริษัทที่แม้แต่ไป๋หลิงเองก็ประจบประแจงเธอในระดับหนึ่ง และเมื่อผู้คนไม่กล้าดูดราม่าอีกต่อไปแล้วจึงพากันแยกย้าย 

“เธออยากลาออกก็รีบไปซะ อย่ามาขวางหูขวางตาที่นี่” พี่หวังเดินมาอย่างช้าๆ ก้มลงมองฉู่เจียเสวียนและพูดจาอย่างไร้เยื่อใย 

แม้ฟังดูรุนแรงแต่ฉู่เจียเสวียนยังรู้สึกได้ถึงการปกป้องในคำพูดของเธอ เธอค่อยๆ ลุกขึ้นมาจากพื้น พยักหน้าให้พี่หวังด้วยความซาบซึ้ง จากนั้นก็อุ้มกล่องของตัวเองแล้วออกจากห้องทำงานไปอย่างช้าๆ 

ในบริษัทนี้เก็บความลับไม่ค่อยอยู่ นับประสาอะไรกับเรื่องที่เกี่ยวข้องกับผู้มีอำนาจตัดสินใจสูงสุด ฉะนั้นไม่ถึงสิบห้านาที ข่าวที่ฉู่เจียเสวียนถูกตระกูลเผยขับไล่ก็แพร่ไปทั่วบริษัท ตามทางเดินก็มีแต่คนคอยชี้ไปที่ฉู่เจียเสวียน 

“ดูสิ นี่แหละเมียท่านประธาน เฮอะ ไม่ใช่ว่าโดนท่านประธานทิ้งซะแล้วมั้ง” 

 

ความคิดเห็น