LamoonLove
email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Special1 - งานแต่งแต่งงาน

ชื่อตอน : Special1 - งานแต่งแต่งงาน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 6k

ความคิดเห็น : 22

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ก.พ. 2563 17:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Special1 - งานแต่งแต่งงาน
แบบอักษร

“เพลงนี้..ผมแต่งขึ้นมา เพื่อให้เจ้าสาวที่แสนสวยของผมในค่ำคืนนี้..เดย์ครับ..เฮียขอมอบเพลงนี้ให้เดย์นะครับ..” 

 

ในที่สุด ก็ถึงวันนี้ วันที่ฉันได้เป็นเจ้าสาว และก็เป็นเจ้าสาวที่มีความสุขที่สุดด้วย โดยเฉพาะตอนนี้ ตอนที่ฉันกำลังนั่งมองดูเจ้าบ่าวของฉันผู้เป็นพระเอกหลักในงาน นั่งกลางเวที พร้อมกับสายกีตาร์ที่คล้องตัวและแสงสปอร์ตไลท์สาดส่องไปให้เขาโดดเด่นพอๆกับแสงออร่าที่พุ่งมาจากตัวเขาตลอดทั้งงานในวันนี้ 

 

และบอกได้คำเดียวเลยว่า...สามีฉัน..หล่อมากกกกก 

 

ไม่อยากจะเชื่อก็ต้องเชื่อ งานแต่งงานของฉันมันเหมือนกับภาพที่ฉันฝันเอาไว้ เผลอๆยิ่งกว่าฝันของฉันเสียอีก มันถูกเนรมิตโดยผู้ชายที่ใส่ใจและเก็บรายละเอียดทุกอย่างเกี่ยวกับความรู้สึก ความนึกคิดของฉัน ..งานนี้ มันคงเป็นงานแต่งที่ไม่เหมือนกับที่ใดอีกแล้วในโลกใบนี้..เพราะมันเป็นงานแต่งที่ไม่ได้เป็นสิ่งที่คนธรรมดาๆจะทำได้เช่นกัน  

 

นั่นก็คือ งานที่ถูกจัดอยู่ภายในเรือนกระจกขนาดใหญ่ติดเครื่องปรับอากาศ โดยภายในมีสวนดอกไม้หลากสี ต้นไม้สูงใหญ่ รวมถึงพุ่มไม้หลากหลายนานาพันธุ์แผ่กระจายไปเต็มบริเวณสถานที่ และด้วยหลังคาที่เป็นเรือนกระจก เสริมกับตอนนี้ที่ปิดไฟในงาน เพื่อฉายแสงสาดส่องไปยังบุคคลเดียวกลางเวที ทำให้ทุกคนสามารถเห็นดวงดาวมากมายที่ลอยอยู่เหนือศรีษะของตนเองไปด้วย ราวกับว่าตอนนี้ทุกคนกำลังมาร่วมในงานท่ามกลางป่าธรรมชาติกลางเมือง โดยเหตุที่มันจำเป็นต้องมีลักษณะรูปแบบของงานเช่นนี้ นั่นก็เป็นเพราะ ต้องการให้บรรกาศเข้ากับสิ่งมีชีวิตเล็กๆ สิ่งมีชีวิตที่บินว่อนไปทั่วงาน มากหมายหลายพันตัว หลายร้อยสายพันธุ์ สิ่งมีชีวิตที่ทำให้ฉันมีความสุขอย่างประหลาดเมื่อได้มองพวกมัน และยิ่งมีความสุขมากขึ้นไปอีก เมื่อฉันกำลังนั่งมองผู้ชายโดดเด่นกลางเวทีกำลังร้องเพลงหวานซึ้งส่งให้มาทางฉัน 

 

 

‘~...ฉันนั่งมองแต่เธอ รู้สึกว่าฉันนั้นเหมือนได้เจอ 

กับความรัก ที่ตามหา ฉันนั่งคิดทีไร 

ยังแอบอิจฉาตัวเองเรื่อยไป ที่ได้เจอ เธอคนนี้...~‘ 

 

เสียงดนตรีจากสายกีตาร์ เนื้อร้องที่มาจากใจ สายตาหวานเชื่อมที่ถูกส่งมาหาฉัน ทุกอย่างมันส่งผลให้บรรยากาศในงานต่างก็ตลบอบอวลไปด้วยความรักและความน่าอิจฉาของคู่ข้าวใหม่ปลามันอย่างฉันและเขา จะว่าเป็นคู่ใหม่ก็ไม่เชิง เพราะจริงๆเราก็ผ่านชีวิตคู่มาหลายปีแล้ว แต่ก็ไม่รู้ทำไมทั้งฉันและเขา ทุกๆวันของเรา มันก็เหมือนวันแรกๆที่คบกันเหมือนเดิม ยังคงตกหลุมรักกันและกันในทุกๆวันเหมือนเดิม 

 

เหมือนตอนนี้ที่ฉัน..กำลังตกหลุมรักเขาอีกแล้ว 

 

‘ฟ้าประทานให้ได้เจอ ฝันบันดาลให้เจอเธอก่อน 

ก่อนที่ฉันจะจางหายไป 

ฟ้านำพาให้เจอกัน รักของเราชั่วนิรันดร์ 

ฉันรัก เธอมากขึ้นทุกวัน 

 

เหมือนเธอนั้นเป็นเช่นดอกไม้ 

สวยงามเกินกว่าใครคนไหน 

ขอเดินจูงมือจะได้ไหม หัวใจฉันคง ไม่หยุดยิ้ม 

นั่งมองทุกทียังน่ารัก เหมือนครั้งแรกที่เราพบกัน 

ยังคงน่ารักเช่นวันนั้น ฉันตกหลุมรักเธออีกแล้ว’ 

 

ทุกคืนที่ผ่านมา ช่วงที่ฉันนอน เขามักจะไปซ้อมดีดกีตาร์ที่ห้องทำงานเขาเกือบทุกวัน ในขณะที่ฉันเองก็รู้ว่าเขาทำแบบนั้น เพื่อให้นิ้วด้าน..ต่อการจับสายกีตาร์ไม่ให้บอด...ฉันรู้ดีและรู้ทุกอย่าง ตั้งแต่เห็นนิ้วเขาเริ่มลอกและเริ่มด้าน แต่ฉันก็ทำเป็นไม่รู้ จนกระทั่งวันนี้ ที่ฉันได้รับความตั้งใจของเขาที่ทำมาเป็นเดือนๆ รวมถึงเนื้อเพลงแต่งเองของเขาที่มันจับใจ รวมถึงสายตาของเขาในตอนนี้ ที่มันทำให้ฉัน..อดที่จะกลั้นน้ำตาไว้ไม่ไหว.. 

 

ฮึก.. 

 

’จะมองทางซ้ายทางขวา เธอไม่ได้สวยที่โบท็อกซ์  

ฉันโคตรอบอุ่นกาย มือนั้นที่เธอนั้นโอบกอด  

นึกย้อนถึงตอนที่รักกัน นั้นยากกว่าข้อสอบ  

ฉันเป็นดั่งเหมือนกับคำถาม ส่วนเธอนี้แหละคือคำตอบ  

ถ้าฉันเป็นกรรมการตัดสิน Miss Universe 3 ผ่าน 

เชิญรับมงกุฎเลย Perfect Oh My Love 

เธอเชื่อในพรมลิขิตไหม ที่เรานั้นเจอกัน 

ก็เหมือนดวงจันทร์ดวงเดียว ที่เรายังมองมัน 

ต่อให้ฤดูร้อนยันใบไม้ผลิบาน 

ความรักสีชมพู Colorful ไม่เจือจาง 

ถึงรูปคู่อาจเก่า ฝุ่นเกาะแบบบางๆ 

แต่ในวันนี้ รักคุณอีกแล้ว’ 

 

ฮึก... 

 

‘ฟ้าประทานให้ได้เจอ ฝันบันดาลให้เจอเธอก่อน 

ก่อนที่ฉันจะจางหายไป 

ฟ้านำพาให้เจอกัน รักของเราชั่วนิรันดร์ 

ฉันรัก เธอมากขึ้นทุกวัน 

 

เหมือนเธอนั้นเป็นเช่นดอกไม้ 

สวยงามเกินกว่าใครคนไหน 

ขอเดินจูงมือจะได้ไหม หัวใจฉันคง ไม่หยุดยิ้ม 

นั่งมองทุกทียังน่ารัก เหมือนครั้งแรกที่เราพบกัน 

ยังคงน่ารักเช่นวันนั้น ฉันตกหลุมรักเธออีกแล้ว‘ 

(เพลง อีกแล้ว โดย มิว ชิษณุชา ตันติเมธ & จิ๊กซอว์ ) 

 

 

ทันทีที่เสียงร้องเพลงของเฮียโซ่จบลง แสงไฟในห้องแห่งนี้ก็ถูกปรับให้สว่างโดยรวมกันทั้งห้อง ก่อนที่เขาจะใช้เครื่องขยายเสียงที่เขาใช้เป็นเวลาชั่วครู่ก่อนหน้า..เอ่ยเสียงออกไมค์แสดงความดีใจออกมา จนทำให้เกิดเสียงหัวเราะเล็กน้อยภายในงาน รวมถึงฉันที่นั่งบนเวทีนี้เช่นกัน ที่หัวเราะออกมาทั้งน้ำตา.. 

 

“ทุกคนครับ..วันนี้..ผมมีเมียอย่างเป็นทางการแล้วนะครับ...” 

 

นี่ล่ะเขาจริงๆ.. 

 

และเมื่อเสียงหัวเราะแห่งความสุขเริ่มเงียบ..เฮียก็เริ่มเอื้อนเอ่ยออกมาอีกครั้ง พร้อมกับหันไปสบตาฉัน คนที่เขาเพิ่งประกาศไปว่า..คือเมียอย่างเป็นทางการของเขา.. ก่อนที่เขาจะเริ่มพูดออกมา..เหมือนว่าจะบรรยายฉันให้ทุกคนได้ฟัง..ในขณะที่ฉันได้แต่นั่งนิ่งพูดไม่ออก..นอกจากปาดน้ำตาที่มันรินไหลไปมา..ตลอดเวลา 

 

“คนนี้ไงครับ ภรรยาของผมเอง.. ในที่นี้ก็คงรู้จักเธอกันหมด เธอชื่อเดย์ครับ..” 

 

”เธอเป็นคนชอบกินของหวานมากโดยเฉพาะขนมเค้ก จนตอนเด็กผมต้องพาเธอไปที่ร้านเค้กบ่อยๆ เพื่อมองดูเธอกินด้วยสายตาที่มีความสุข ” 

 

“ เธอชอบวาดภาพ เธอบอกว่าเธอเริ่มวาดภาพก็เพราะในหัวเธอมีแต่ภาพผมเลยต้องถ่ายทอดออกมาผ่านทางรูป แต่สำหรับ ผมความจำดีเพราะฉะนั้นทุกอย่างที่เกี่ยวกับเธอ ผมจำได้ทุกอย่าง” 

 

“เธอชอบการต่อสู้เอามากๆ ตอนเด็กผมมักจะเป็นคู่ซ้อม คู่สอนให้เธออยู่เสมอ และผมก็เลิกสอนเธอไปทุกครั้ง เพราะทนใกล้ชิดเธอมากเกินไปไม่ไหว..ภรรยาผม เธอดาเมจรุนแรงตั้งแต่เด็กแล้วครับ..ผมสู้ไม่ไหวจริงๆ ขอยอมแพ้ครับ ฮ่าๆ“ 

 

“เธอชอบธรรมชาติทุกอย่างครับ ไม่ว่าจะเป็นแม่น้ำ สวยสาธารณะ ทะเลหรือภูเขา เธอก็ชอบหมด เพราะฉะนั้น..เวลาเธองอน นั่นละครับ..คือหนึ่งในวิธีง้อของผม..” 

 

“เธอเป็นคนชอบผีเสื้อ..เอามากๆ เหมือนที่ทุกคนเห็นในงาน แต่ว่าเธอก็เกลียดหนอนเอามากๆเช่นกัน..ทั้งๆที่ผีเสื้อมันก็มาจากหนอน แปลกดีนะครับ แต่นั่นละภรรยาผมเอง” 

 

“เธอเป็นคนพูดเก่งและผมก็ชอบที่จะฟังเธอพูด...และก็อยากให้เธอพูดกับผมแบบนี้ทุกวัน..เอ่อ ผมหมายถึงพูดเล่าเรื่องนะครับ ไม่ได้บ่นหรือด่าผม..” 

 

“เธอเป็นผู้หญิงตัวเล็กที่ใจไม่เล็ก ในขณะที่ผมเป็นคนตัวใหญ่ แต่ใจยังไม่ใหญ่เท่าเธอ เธอไม่เคยหนีปัญหา เธอพร้อมเผชิญหน้า แต่ผมกลับหนีและแสดงออกในรูปแบบที่ไม่ยอมรับความจริง และเป็นเพราะเธอ ถึงทำให้ผมรู้และเข้าใจ ว่าปัญหาที่มี ถ้าไม่เผชิญหน้ากับมัน มันไม่มีอะไรดีขึ้นนอกจากพัง “ 

 

“และสุดท้ายเธอ..มีรอยยิ้มที่สดใส จนทำให้ผู้ชายที่ไม่เคยรักใครอย่างผม..รักตั้งแต่แรกเห็น.. รักตั้งแต่ผมจำความไม่ได้ รักตั้งแต่ผมได้เห็นแววตาสวยคู่นี้ครั้งแรก รัก จนในวันนี้เธอกลายมาเป็นภรรยาของผม แม่ของลูกผม ใช่ครับ..เธอคือรักแรกของผม และจะเป็นรักสุดท้ายของผมเช่นกัน..เฮียรักเดย์นะครับ” 

 

ฮึก... 

ตอนนี้ฉันรู้สึกว่าหัวใจมันพองโต.. จนก่อเกิดความสุขที่มันมากล้น และออกมาในรูปแบบของน้ำใสๆที่มันมากองอยู่ที่ดวงตาของฉัน..  

 

ไอ้เฮียบ้า..พูดดีซะขนาดนี้ ไม่ให้ฉันร้องไห้ได้ยังไงกัน 

 

เขาเป็นคนแบบนี้เสมอ แม้จะดูร้าย แม้จะดูกวน แต่สำหรับฉัน เขาอ่อนโยนเสมอ 

 

แต่แล้วฉันก็ค่อยๆเอามือปาดน้ำตาอีกเป็นครั้งสุดท้าย พร้อมกับส่งรอยยิ้มให้อีกฝ่าย และคิดว่า 

 

คิดว่าเขาทำซึ้งเป็นคนเดียวหรือไง..ต่อไปตาฉันบ้างล่ะนะ จะได้รู้ว่าฉันรู้สึกยังไง.. 

 

หลังจากคิดได้เช่นนั้น ฉันก็เดินไปใกล้เขา และคว้าไมค์ตัวเดียวกับที่เฮียโซ่พูดไปก่อนหน้าซะยืดยาว ..พร้อมกับมองหน้าและส่งยิ้มให้ผู้รับสารนั้นอย่างมีความสุข ก่อนที่จะเอื้อนเอ่ยออกไมค์ไปบ้าง.. 

 

“หลายคนในงาน อาจจะสงสัย และมีคำถามมากมายกับงานวันนี้ว่า..ทำไมในงานถึงมีผีเสื้อเยอะขนาดนี้..ก็อย่างที่เฮียโซ่บอกค่ะ เดย์ชอบผีเสื้อ..เมื่อก่อนเดย์เคยคิดว่าทำไมนะ ทำไมถึงได้ชอบผีเสื้อมากมายขนาดนี้ อาจจะเป็นเพราะว่ามันสวย มันน่ามอง..แต่จริงๆแล้วบางทีอาจจะเป็นเพราะว่าเดย์เหมือนกับพวกมันก็ได้” 

 

“…” 

 

“ผีเสื้อมันเป็นแมลงที่จะกินอาหารชนิดเดียว ถ้ามันกินอะไร มันจะกินสิ่งนั้นจนมันตายจากไป..ถ้าเปรียบเดย์เป็นผีเสื้อ เฮียโซ่ก็จะคืออาหารของเดย์ ที่ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน เดย์จะเป็นเด็ก ผู้ใหญ่ แก่เฒ่า หรือหมดลมหายใจสุดท้าย เฮียโซ่ก็ยังเป็นอาหารของเดย์ เป็นคนที่เดย์จะเลือกและจะรักตลอดไป...เดย์ก็รักเฮียโซ่นะคะ รักมากกกกกกกกก” 

 

หลังจากพูดจบเฮียโซ่ก็ดึงไมค์ไปพูดอีกครั้ง 

 

“นั่นละครับ ผมเป็นของอาหารของเมียผม และผมก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากรอให้เมียผมมากินอย่างเดียว..” 

 

และคำพูดของเขา..ก็เรียกเสียงเฮฮาจากคนในงานอีกครั้ง ก่อนที่อยู่ๆ ทุกคนจะเปลี่ยนการจับตามองจากคู่ของฉันไปยังอีกคน..ผู้มาใหม่บนเวทีแห่งนี้ 

 

“ยุงโย่ ย้าเย..” 

 

หื้ม.. 

 

ควับ.. 

 

แต่แล้วอยู่ๆ เด็กน้อยวัย 2 ขวบ ย่าง 3 ขวบ อย่างคลาวด์ ลูกชายของเฮียเคและพี่พลอยใส ก็เดินเต๊าะแต๊ะขึ้นบันไดมาบนเวทีมา โดยที่พ่อของเด็กน้อยนั่งอยู่บนบริเวณโต๊ะติดเวทีไม่ห่าง..ก็ไม่ได้แม้แต่คิดจะไปห้ามลูกของตัวเองแม้แต่น้อย...นอกจากรอยยิ้มที่ฉันรับรู้ได้ว่า.. 

 

ตอนนั้นมาป่วนงานกู ตอนนี้กูจะให้ให้ลูกกูมาป่วนงานมึงบ้าง ไอ้โซ่.. 

 

เนี้ยะ สายตาและรอยยิ้มเฮียเค เป็นแบบนี้เลยจริงๆ 

แต่มันจะใช่ไม่ใช่ เดี๋ยวก็รู้กัน 

 

“ยุงโย่ ย้าเย..” 

 

เป็นอีกครั้งที่ เสียงเล็กที่สำเนียงยังไม่ชัดมาก เอ่ยมาอีกครั้ง เมื่อคลาวด์เดินมาใกล้ฉันและเฮียโซ่ คนที่เป็นเหมือนเพื่อนเล่นของคลาวด์ โดยเฉพาะเฮียโซ่..ก็อย่างว่า เขาอยากมีลูก ในเมื่อฉันมีให้เขาไม่ได้ เขาก็ไปเล่นกับลูกเฮียเคแทน เล่นบ่อย จนเฮียเคอยากจะโกรธอีกรอบ และก็มากดดันให้ฉันมีนี่ละ อันนี้ก็ไม่รู้เป็นแผนของเฮียโซ่หรือเปล่านะ แต่บอกเลย..ถ้าฉันใจแข็งบอกว่าไม่ ก็คือไม่ เพราะฉันไม่อยากท้องใหญ่ไปเรียนมหาลัย และฉันก็ไม่อยากที่จะต้องโฟกัสเรื่องลูกเรื่องเรียนไปพร้อมๆกัน แค่อาชาคนเดียวฉันก็เครียดแล้ว.. ละฉันก็คิดไว้อยู่แล้วว่าถ้าเรียนจบฉันจะมีให้เขา แต่ก็อย่างที่ทุกคนรู้กัน ฉันโดนหลอกให้มีก่อนเรียนจบไม่กี่วัน.. 

 

เอาละ กลับมาตรงนี้ดีกว่า..เพราะทันทีที่คลาวด์เอ่ยเสียงเล็กแบบนั้นออกมา เฮียโซ่ก็เดินเข้าไปอุ้มด้วยมือข้างเดียวเหมือนที่เขาทำบ่อยๆในทันที โดยไม่สนใจสายตาของผู้ร่วมงานทุกคนที่มองมาทางเดียวกัน.. พร้อมกับหันไปถามเสียงทุ้มใจดี..ในแบบของเขา 

 

“ว่าไงครับ..” 

 

“…” 

 

อืม..อีกอย่าง คลาวด์เนี้ยะ บอกเลยว่าลูกเฮียเคแน่ๆ ร้อยเปอร์เซ็น เพราะนอกจากหน้าตาที่เหมือนกันแล้ว นิสัยยังจะเหมือนกันอีก เหมือนถ่ายทอดมาเป็นเฮียเคร่างสองในวัยเด็กเลยละ..เพราะทันทีที่เฮียโซ่เอ่ยถามไปอย่างนั้น คลาวด์ก็ทำเพียงหน้านิ่งก่อนจะเบี่ยงตัวไปซบไหล่ ไม่พูดอะไรออกมาซักคำเดียว 

 

และมันเลยทำให้ฉันต้องยิ้มออกมา ในขณะที่เฮียโซ่..ก็ถามเหมือนรู้คำตอบของเรื่องนี้ดีอยู่แล้ว 

 

“ป๊าคลาวด์บอกให้ขึ้นมาหรอครับ..” 

 

หงึก หงึก 

 

“งั่บ..” 

 

นั่นไง เฮียเคเอาคืนจริงด้วย 

 

และจากสีหน้าเฮียโซ่ที่หันไปมองเฮียเค เพื่อนรักที่ครั้งนึงเขาเองก็เคยไปแย่งซีนบนเวทีด้วยสายตาสาปส่ง ในขณะที่ตอนนี้เฮียเคก็เอาแต่นั่งกอดอกและยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย..ส่วนพี่พลอย ภรรยาของเฮีย..ก็ได้แต่ส่งยิ้มมาเช่นกัน 

 

และฉันก็เลยลองพูดกับคลาวด์ดูบ้างซะหน่อย 

 

“คลาวด์ครับ..น้าเดย์คิดว่า คลาวด์กลับไปหาป๊าดีมั๊ย” 

 

“…” 

 

เอิ่มม.. จะหน้านิ่งอะไรเบอร์นั่นลู๊กกกกกก 

 

“คราวด์ครับ..กลับไปหาป๊าของคราวด์ก่อนนะ ตอนนี้ลุงมีเรื่องสำคัญต้องทำ” 

 

“…” 

 

และคราวนี้เฮียโซ่ก็พูดขึ้นมาบ้าง..และในส่วนของคลาวด์นั้น ก็ทำเพียงมองหน้าเฮียโซ่นิ่งๆ ก่อนที่จะ 

 

พรึ่บ 

 

ดึงเสื้อเฮียโซ่แน่นกว่าเดิม พร้อมทั้ง..ซบลงไปแนบกับอกแน่น เพื่อเป็นการบอกว่า.. 

 

ผมไม่ลงไป.. 

 

และนั่นเลยทำให้เป็นอีกครั้งที่เฮียโซ่..หันไปมองหน้าเฮียเค และชี้หน้าเล็กน้อย ในขณะที่อีกฝ่ายเองก็ดูชอบใจไม่น้อย 

 

และในเมื่อ เด็กน้อยไม่ยอมให้ใครมาอุ้มไป และก็เกาะติดเฮียหนึบแน่นขนาดนี้ มันเลยทำให้เฮียจำเป็นต้องเดินลงจากเวที เพื่อเอาเด็กน้อยไปคืนพ่อแต่โดยดี..และทันทีที่อยู่ตรงหน้าเฮียเค..คราวนี้เฮียโซ่ไม่ต้องยื่นหรือทำอะไรเลย เพราะคราวด์ออกมาจากอ้อมอกเฮียโซ่อย่างว่าง่ายและปีนกลับไปหาผู้เป็นพ่ออย่างง่ายดายในทันที..  

 

พร้อมกับเสียงเฮียเคที่พูดนิ่งๆออกมา 

 

“หายกันแล้วนะ” 

 

ไม่อยากจะเชื่อเลย ว่าเฮียเคที่ดูน่าจะเป็นคนปล่อยวางที่สุด กลับกลายเป็นคนที่จำฝังใจสุด ...อาจจะเป็นเพราะมันเกี่ยวกับพี่พลอยด้วยละมั้ง เฮียเคเลยใส่ใจมากเป็นพิเศษ 

 

“หึ..เออออ หายก็หาย มึงนี่นะ..ผ่านมาหลายปีแล้วก็ยังแค้นอยู่อีกหรอวะ สัส” 

 

“.. ระวังคำพูดหน่อย” 

 

นี่ก็เป็นปกติของเฮียเค..ที่มักจะเตือนเพื่อนๆเขาอยู่เสมอว่าให้พูดดีๆเวลาอยู่ต่อหน้าคลาวด์ แต่ก็นะ พวกเฮียก็ทำได้แค่เฉพาะช่วงที่เฮียเคเตือนนั่นละ.. 

 

และเพราะคำเตือนนี้ ก็เลยทำให้เฮียโซ่ได้แต่มองหน้าเฮียเคกวนๆ ก่อนจะจูงมือฉันเดินขึ้นกลับไปเวทีอีกครั้ง โดยไม่ตอบโต้อะไรกลับ คงเป็นเพราะถ้าให้พูด..มันก็คงเป็นคำพูดที่คลาวด์ไม่เหมาะที่จะได้ฟังแน่ๆ 

 

และในที่สุด งานก็กลับมาเข้าสู่พิธีการเดิมอีกครั้ง.. 

 

นั่นก็คือ ตัดเค้ก เทแชมเปญ โยนดอกไม้...และคนที่ได้ดอกไม้ของฉันก็คือ.. สายน้ำ เพื่อนของฉันเอง.. 

 

แบบนี้ต้องไปเร่งพี่สายฟ้าซะแล้วสิ.. 

 

ทุกอย่างในงานต่างเต็มไปด้วยความรัก ความสุข แม้ว่าเฮียโซ่จะโดนพี่เอียนและพี่สายมาป่วนอยู่บ้าง แต่มันก็ผ่านไปได้ด้วยดี.. 

 

รวมถึงอาชา ลูกชายของฉันเอง ที่ช่วยงานนี้ได้เป็นอย่างดีเลยละ..แต่ตอนนี้อาชาก็ติดคุณปู่คุณตาเอามากๆด้วย ทำให้ฉันและเฮียได้แต่ฝากฝั่งกับพวกท่านในงานนี้ให้ดูแลอาชาไปก่อน เพราะพวกเราสองคนต่างก็วุ่นวายเอาเรื่องเลยละ กับงานนี้ 

 

จนกระทั่งในที่สุด งานแต่งของฉันก็จบลงซะที.. 

 

“เหนื่อยชะมัดเลย...” 

 

พรึ่บ 

 

และทันทีที่ฉันกับเฮีย อยู่ในห้องหรูภายในโรงแรมของเฮียโซ่ที่จัดไว้ให้เป็นเรือนหอของคืนนี้..ฉันก็ล้มตัวลงนอนบนเตียงอย่างหมดแรง..ด้วยความเหนื่อยปนความสุขในวันนี้ทั้งวัน.. 

 

ในขณะที่ผู้ชายอีกคน เลือกที่จะเดินไปตรงตู้เสื้อผ้า..และหยิบอะไรบางอย่างออกมาที่ทำให้ฉันต้องมองเขาด้วยความแปลกใจ..อีกแล้ว 

 

เพราะตอนนี้เขากำลังถือช่อดอกไม้ช่อใหญ่..ที่มีผีเสื้อปลอมเสมือนจริงแปะอยู่ ถือมาด้วย..ก่อนที่เขาจะลงไปคุกเข่าลงตรงหน้าฉันที่นั่งปลายเตียง และยื่นช่อดอกไม้ใหญ่ตรงหน้าออกไปและพูดออกมา 

 

“ตั้งแต่รู้จักกัน เฮียยังไม่เคยให้ดอกไม้เดย์เลยซักครั้ง.. เฮียมาให้ในวันแต่งงานเลยหวังว่าเดย์คงไม่ว่าเฮียนะ...นี่ครับ ดอกไม้แสนสวยสำหรับเจ้าหญิงของเฮีย” 

 

นี่เขา..จะหวานอะไรขนาดนี้กันนะ เฮียโซ่ 

 

แม้ว่าที่ผ่านมาฉันจะไม่เคยบอกเขาว่าฉันอยากได้ดอกไม้ แต่ลึกๆแล้วฉันเองก็เป็นผู้หญิงคนนึงที่อยากได้มันอยู่ลึกๆ แต่ก็คิดว่ามันไม่ได้จำเป็น และด้วยความที่เขารู้ใจฉันอีกแล้ว ก็ทำให้ฉันได้แต่ยิ้มอย่างมีความสุข พร้อมกับมองดูดอกไม้สวยช่อโตที่เขาถือในมือ..ก่อนจะเอื้อมไปรับมันออกมา.. 

 

“เซอร์ไพรส์เก่งง..ไว้เดย์ต้องหาเรื่องเซอร์ไพรส์เฮียบ้างแล้ว..” 

 

“ถ้าเดย์จะเซอร์ไพรส์เหมือนตอนขอแต่งงาน เฮียว่า..เดย์อยู่เฉยๆดีกว่า” 

 

สิ้นสุดคำพูดเขา ฉันก็ยิ้มอีกครั้ง ก่อนก้มมองดูดอกไม้ในมือพร้อมรอยยิ้ม แต่แล้วฉันก็สังเกตุเห็นวัตถุอะไรบางอย่างที่มันถูกแทรกอยู่ภายในช่อดอกไม้นี้ มันคือกล่องกำมะหยีสีชมพูที่ถูกวางเนียนไปด้วยกับช่อดอกไม้นั่น..ทำให้ฉันเงยหน้าไปสบตาผู้ชายที่นั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้าในทันที 

 

และเขา.. ก็ส่งยิ้มมีความสุขตอบกลับมาเช่นกัน 

 

“เปิดมันออกมาดูสิครับ” 

 

“เอ๋ ข้างในจะเป็นชุดสร้อยเพชรหรือเปล่านะ..ถ้าเป็นเพชร เดย์ขอไม่ต่ำกว่าสิบกะรัดนะ จะได้เป็นคุณนายเดย์..” 

 

ฉันพูดแซวออกมาพร้อมรอยยิ้ม ก่อนที่จะเริ่มจัดการเปิดกล่องตรงหน้า ในขณะที่เฮียโซ่ก็เอาแต่หัวเราะเล็กน้อย..แต่แล้วก็หุบยิ้มไปในทันที เมื่อเห็นว่าฉันขมวดคิ้ว ก่อนจะหมุนกล่องที่เปิดแล้วให้เขาดูด้วยกัน 

 

เพราะข้างในกล่องนั้นไม่ใช่ชุดเครื่องเพชรอะไรทั้งนั้น แต่ว่า..มันเป็นเพียงแค่กระดาษแผ่นนึงที่เขียนเอาไว้ว่า.. 

 

กูเอาของชิ้นนี้ไปเก็บไว้ให้อย่างดี หวังว่าคืนนี้มึงจะหาเจอนะ...จาก เพื่อนรัก(มาก)ของมึง ไอเหี้ยโซ่...  

 

เค เคน ไนท์ ซัน.. 

 

ปล. ถ้าหาไม่เจอภายในคืนนี้ พรุ่งนี้พวกกูจะเอามันไปทำลาย 

 

“อะไรวะเนี้ยะ!” 

 

ทันทีที่เฮียอ่านจบ เฮียโซ่ก็ลุกขึ้นพรวดทันที..พร้อมกับสบถเสียงใหญ่ ในขณะที่ฉันคิดในใจ.. 

 

กวนตีนพวกเฮียดีนะ โดนเอาคืนแล้วมั๊ยละ.. 

 

และที่สำคัญ ฉันก็ได้รับคำแนะนำที่ดีจากเอิงเอยมาว่า..ถ้าอยากให้คืนเข้าหอเป็นคืนพิเศษ ต้องงดเรื่องอย่างว่าอย่างน้อย 2 เดือน 

 

และก็นั่นละ ฉันงดมา 2 เดือนแล้วจริงๆ ไม่งดอย่างเดียวนะ แยกห้องนอนด้วย เพราะฉะนั้นบอกเลยว่า วันนี้เฮียโซ่คาดหวังเป็นอย่างมากกับการเข้าหอครั้งนี้ แต่ดูเหมือนว่า ถ้าเขาต้องเล่นเกมของพวกเฮียๆ คืนเข้าหอคืนนี้ของเขาคงต้องพังลงแล้วล่ะ 

 

“ของนั้นมันสำคัญมากหรอ?” 

 

ตอนแรกฉันก็ขำนะที่เฮียโดนเอาคืนแบบนี้ แต่พอเห็นสีหน้าที่ดูเครียดของผู้ขึ้นชื่อว่าเป็นสามีและเป็นพ่อของลูกฉัน ฉันก็อดที่จะสงสารและเอ่ยคำถามนั้นออกไปไม่ได้.. 

 

“สำคัญสิ สำคัญมาก..ไอ้พวกเหี้ยนี่..แม่งโกรธแค้นอะไรขนาดนั้นวะ..” 

 

เขาตอบเพียงเท่านั้น ก่อนที่จะสบถโวยวายกับตัวเองและ เดินไปหยิบมือถือโทรออกหาใครบางคน และถ้าฉันเดาไม่ผิด ก็คงเป็น..พวกเฮียนั่นละ 

 

 

Soh Part 

 

“[ไง เจ้าบ่าวป้ายแดง..หึหึ]” 

 

“พวกมึงเอาของกูไปไว้ไหน..” 

 

“[ของสำคัญ ก็ต้องอยู่ที่ที่สำคัญสิวะ..]” 

 

“[ของสำคัญสำหรับเดย์ด้วย หวังว่ามึงจะหาเจอนะ ไอ้โซ่..ฮ่าๆ]” 

 

“[อ้อ..และถ้ามันสำคัญขนาดนั้น มึงก็ต้องเป็นคนหาเองนะ..]” 

 

“[โชคดีนะ หึหึ]” 

 

กรึก.. 

 

เชี่ย..อะไรว่ะ.. 

หลังจากเสียงไอ้พวกเพื่อนผมทั้ง 4 ตัว ต่างก็พูดกันออกมารัวๆ พวกมันก็วางสายไป และพอผมโทรกลับไปหาอีกที ก็เป็นอย่างที่คิดไว้ ไอ้พวกเพื่อนผมทั้ง 4 ตัวต่างก็ปิดโทรศัพท์กันทุกตัว 

 

“หึ ดี!!! แม่ง ปิดเครื่องกันทุกคน..” 

 

แม่งไม่น่าบอกแผนเรื่องนี้ให้แม่งรู้เลย.. 

แล้วนี่ก็ไม่รู้ว่า วันนี้มันวันแต่งงานของผม หรือวันล้างแค้นกันแน่วะเนี้ยะ? เห้อ.. 

 

เพราะไม่ใช่แค่ไอ้พวก 4 ตัวนี้หรอก ที่มันเอาคืนผม ไอ้เอียนกับไอสายฟ้าก็เหมือนกัน 

แม่งกวนผมตลอดทั้งงาน.. 

 

มันก็ไม่ได้รุนแรงหรอก แต่น่ารำคาญ.. ผมก็ไม่อยากจะเชิญมันมางานนะ แต่เดย์นะสิ ไม่ยอม..ผมก็เลยต้องยอมไปตามเมียไง 

 

เริ่มจากไอ้เอียน ที่ผ่านมา ไอ้เหี้ยนี่แม่งกวนผมมาตลอด ว่างเมื่อไร เป็นชวนเมียผมไปกินข้าว.. และมันก็อ้างสถานะพี่ชายที่แสนดีของมัน ส่วนเดย์ ก็มีเจอบ้างไม่เจอบ้าง..แต่ช่วงหลังเดย์ไม่เจอแล้ว..เพราะรู้ว่ามันทำให้ผมสบายใจ 

 

ส่วนในงานวันนี้ มันก็ไม่ได้ทำอะไรรุ่มร่ามเมียผมหรอก เพียงแต่ว่ามันชวนเดย์ให้ไปคุยกับรุ่นพี่รุ่นน้อง รุ่นเหี้ยอะไรไม่รู้ในงานเต็มไปหมด จนเธอหายไปจากสายตาผมบ่อยๆ สุดท้ายผมเลยต้องจับมือเธอไว้ไม่ให้เธอหลุดหายไปตามแผนของมัน และตอนหลังเหมือนว่าเดย์จะรู้..เลยทำให้เธอปฎิเสธออกมาจากกลุ่มที่ไอ้เอียนพาไปแนะนำและเลือกที่จะอยู่กับผมตลอดเวลาแทน 

 

นี่ละเมียผมเอง.. ฉลาด รู้ทัน..และรักผมมากกว่าไอ้เอียน หึ.. 

 

ส่วนอีกคน ไอ้เหี้ยนี่ก็ไม่ต่างกัน  

 

เพราะมันจ้างผู้หญิงมาอ่อยผมในงาน..หลายคน 

 

ซึ่งผมก็รำคาญและไม่สนใจ ตอนแรกผมก็คิดว่าจะไม่ทำอะไร เพราะวันนี้เป็นวันดีของผม..แต่จากการที่เธอพวกนั้นพยายามเอานมมาชน เดินล้ม เดินเซใส่ผม บ่อยๆ มันก็ทำให้ผมเริ่มทนไม่ไหว เลยสั่งให้ลูกน้องลากตัวพวกเธอออกไป 

 

ตอนนั้นละ ผมเลยได้รู้ว่า พวกเธอโดนไอ้สายฟ้าจ้างมา..และที่สำคัญเดย์ก็รู้เรื่องนี้ด้วยนะ เพราะไอ้สายมันบอกเดย์ก่อนเริ่มงานแล้ว..โดยให้เหตุผลว่า จ้างมาทดสอบผม 

 

เอาจริง มันรู้อยู่แล้วว่าผมไม่สนใจ ไม่ใช่ว่าจ้างมาทดสงทดสอบหรอก มันจ้างมาเพื่อที่จะให้ผมรำคาญและหงุดหงิดในวันแต่งงานตัวเองมากกว่า.. 

 

ก็อย่างที่ผมบ่นไปก่อนหน้านั่นละ ว่านี่มันงานแต่ง หรืองานรวมล้างแค้นผมวะ..เพราะขนาดจะได้เข้าหอ ช่วงเวลาที่ผมรอคอยมา 2 เดือน ไอ้พวกเวรนั่นก็มาขัดผมอีกจนได้.. 

 

“ว่าไงเฮีย พวกเฮียว่าไงกันบ้าง” 

 

แต่แล้วเสียงของเดย์..ก็เอ่ยขึ้นมา ทำให้ผมต้องหันไปมองหน้าเธออย่างเศร้าใจลึกๆ 

 

แม่งเอ้ย..ผมอุตส่าห์อดทนมา 2 เดือนตามที่เดย์ว่า..หมดกันวันนี้..!!! 

ผมก็อยากจะไม่สนใจของแล้วก็จัดการเธออยู่หรอกนะ แต่ว่า..ของนั่นแม่งก็สำคัญไง.. 

 

โว้ยย.. 

 

แต่เอาเถอะ ผมจะอดทนแล้วทบยอดพรุ่งนี้แทนแล้วกันนะ..หึ.. 

ตอนนี้ต้องหาของที่ว่าก่อน 

 

“มันบอกว่า ของสำคัญที่เฮียจะให้..อยู่ในที่ที่สำคัญ..” 

 

“อื้มมม..มันคืออะไรอะ บอกเดย์ได้เปล่า..’ 

 

ถ้าบอกแล้วมันก็ไม่เซอร์ไพรส์สิ..นั่นเลยทำให้ผมเลือกที่จะตอบไปว่า 

 

“เฮียจะรีบไปหา..เดย์อาบน้ำนอนก่อนนะครับ” 

 

พรึ่บ.. 

 

“เฮียจะทิ้งเดย์ในวันแต่งงานหรอ..” 

 

แต่แล้วเดย์ก็คว้าแขนของผมเอาไว้ พร้อมกับมองจ้องเข้ามา ที่ทำให้ผมเอง..ต้องรู้สึกผิด จนกระทั่งเดย์พูดออกมา 

 

“เฮียไปไหน เดย์ไปด้วย” 

 

อันที่จริงผมก็อยากพาเธอไปหรอกนะ ถ้าเธอไม่ได้ท้องแบบนี้ 

 

“ไม่ได้ เดย์ท้องอยู่..นอนพักนะครับ” 

 

“ไม่เอา เดย์จะไปด้วย นะคะ...” 

 

เห้อ..ผมจะทำไงได้ละ นอกจาก 

 

“งั้น..เดย์เปลี่ยนชุดก่อนนะ เดี๋ยวคืนนี้เฮียจะพาเดย์หาของสำคัญของเรากัน..” 

 

หลังจากนั้นเดย์ก็ยิ้มร่าและเดินไปเปลี่ยนเสื้ออย่างว่าง่ายทันที ในขณะที่ผม..ก็ได้แต่คิด.. 

 

ของสำคัญที่อยู่ในที่ที่สำคัญ.. 

ที่ที่สำคัญของเราสองคน คือที่ไหนวะ? 

 

อย่างแรกก็น่าจะเป็นที่ที่แรกที่ผมพบกับเดย์.. สวนในบ้านของเดย์เอง 

 

เพราะฉะนั้น เริ่มที่แรก..บ้านของเดย์.. 

 

“เฮีย มาหาอะไรกันแน่เนี้ยะ...” 

 

และก็เป็นเดย์ที่บ่นออกมาทันที..เมื่อตอนนี้ผมและเดย์อยู่ตรงสวน..ในบ้านของเธอ และผมก็พยายามส่องไฟฉาย แหวกพุ่มไม้ เพื่อหาของสำคัญที่ว่า ในขณะที่เดย์ก็เริ่มช่วยหาด้วย แต่เธอเองก็คงไม่รู้ว่า เธอต้องหาอะไร นั่นเลยทำให้เดย์บ่นออกมาแบบนั้น 

 

“ถ้าเดย์เจอ เดย์จะรู้ทันที..ว่ามันคือสิ่งที่เฮียหาอยู่” 

 

“แล้วทำไมเฮียต้องพามาหาที่นี่ด้วยล่ะ..” 

 

“ก็ที่นี่เป็นที่แรกที่เฮียได้เจอกับเดย์ไง..ตอนนั้นเฮียมาหาไอไนท์ที่บ้าน..แล้วตอนที่เฮียมาเดินในส่วนนี้เฮียก็เจอใครไม่รู้ เอาแต่ยืนจ้องมองผีเสื้อตรงนั้น..” 

 

ตอนนี้ผมหยุดหาของแล้ว แต่ผมเริ่มนึกถึงความหลังแทน ทำให้ผมพูดจบผมก็จูงมือเดย์ แล้วก็เดินพาไปยังจุดที่ผมบอก ที่บัดนี้พุ่มไม้นั้นมันหายไปแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นผมก็จำตำแหน่งที่ผมเห็นเดย์ครั้งแรกได้อย่างชัดเจน ก่อนที่จะเอ่ยปากพูดออกมาอีกครั้ง 

 

“แล้วพอเฮียเดินไปใกล้ๆหาเด็กคนนั้น เธอคนนั้นก็พูดว่า..สวัสดี หนูจื่อเดย์ เฮียจื่อโซ่ใจ่มั๊ยค่ะ” 

 

“โอ้ยย เฮียจำแม่นเว่อร์ เดย์ยังจำไม่ได้เลย..ว่าแต่เดย์ทักเฮียโซ่แบบนั้นจริงๆหรอ ยังไงนะ ยังงี้หรอ” 

 

แต่แล้วเดย์ก็จับไหล่ผมและหมุนมาช้าๆ ก่อนที่จะโค้งหน้ามาใกล้หน้าผมแล้วพูดเหมือนกับที่ผมบอกเธอไปก่อนหน้าเป๊ะ 

 

“สวัสดี หนูจื่อเดย์ เฮียจื่อโซ่ใจ่มั๊ยค่ะ ?” 

 

ให้ตายเถอะ..ไอ้พวกเหี้ยพวกนั้นนะ..ถ้าไม่เอาของผมไปแอบแบบนี้นะ คืนนี้อย่างหวังเลยว่าผมจะปล่อยเดย์ไปทั้งคืน 

 

และจากท่าทางแก่นของเธอที่ทำล้อเลียนตัวเองวัยเด็ก ก็ทำให้ผมจับใบหน้านั้นแน่น ก่อนที่จุมพิตริมฝีปากเบาๆ ก่อนจะพูดออกมาว่า 

 

“.จุ๊บ...ใช่ครับ เฮียชื่อโซ่..และก็เป็นสามีของเดย์ด้วย” 

 

หลังจากที่ผมทำแบบนั่น..ผมก็ผละออกมา ก่อนที่จะเริ่มค้นหาอีกครั้ง พร้อมกับคิดว่า..รีบหาให้เจอ จะได้รีบเข้าหอกับเธอไวๆ แต่ว่า..ผมก็ไม่เจอ.. 

 

“สงสัยไม่ใช่ที่นี่แล้วละ เปลี่ยนที่กันดีกว่า” 

 

ที่สำคัญสำหรับผมกับเดย์นั้นหรอ..หรือว่าจะเป็น.. 

 

“นึกถึงต้นไม้ต้นนี้เนอะ..ตอนนั้นเฮียโซ่ชอบมาดักจับผิดเดย์บ่อยๆ ฮ่าๆ” 

 

ที่ที่สอง..โรงเรียน จุดที่เดย์ชอบโดดเรียน.. 

 

และในขณะที่ผมกำลังก้มๆเงยๆหาสิ่งที่ต้องการในตอนนี้ เดย์ก็พูดขึ้นมาพร้อมกับเริ่มปีนป่ายต้นไม้นั่น..ที่เธอใช้โดดเรียนบ่อยๆในวัยเด็ก และผมก็มักจะสังเกตุเธอจาก GPS เพื่อมาดักเจอเธออย่างที่เธอว่านั่นละ 

 

และท่าทางที่ปีนขึ้นลงไปมาเหมือนเด็กๆของเธอที่ทำตอนนี้ ก็ทำให้ผมอดที่จะยิ้มให้กับภาพที่เห็นไม่ได้ ก่อนที่จะดึงเดย์ลงมา..เพราะว่า เธอกำลังท้องอยู่! 

 

“เมียใคร ซนจริงๆ เฮียบอกแล้วไง ว่าอย่าปีนป่ายกระโดดโลดเต้น.. อยู่เฉยๆตรงนี้นะครับ..ขอเฮียหาของก่อน” 

 

“ค่าาา รับแซ่บ!” 

 

หลังจากเดย์ทำท่าวันทยหัตถ์ใส่ผมแบบนั้น เธอก็ไม่ได้อยู่เฉยอย่างที่ผมบอกหรอก เพราะตอนนี้เธอหยิบมือถือเธอ มาเปิดไฟฉายและช่วยผมหาอีกแรง แม้ว่าผมบอกแล้วว่าให้เธอไม่ต้องทำอะไร แต่เธอก็ไม่ยอม จนกระทั่งผมคิดว่า..ที่นี่ไม่ใช่แล้วว่ะ 

 

ที่ไหนอีกนะที่ไอ้พวกนั้นคิดว่าเป็นที่สำคัญกับผม..และเดย์ 

ตอนหลัง ผมดันเล่าเรื่องทุกอย่างให้มันฟังซะด้วยสิ.. 

 

“ตรงนี้คงไม่มีแล้วละเดย์...ง่วงยังครับ” 

 

“ถ้าเฮียยังไม่นอน เดย์ก็ไม่นอน เดย์ไม่รู้ว่าเฮียหาอะไรอยู่แต่เดย์จะอยู่ช่วยหาด้วยนะคะ..” 

 

และคำตอบที่สดใสของเดย์ก็ทำให้ผมยิ้มให้ผู้หญิงตรงหน้าอีกครั้งก่อนที่จะจุ๊บเธอไปพร้อมกับเอ่ยปากบอก 

 

“ไม่ได้หรอก เดย์ท้องอยู่ต้องพักผ่อนนะ เดี๋ยวหลังจากนี้เดย์นอนในรถนะ เฮียจะไปหาเอง” 

 

“ไม่เอาาา เดย์อยากอยู่กับเฮีย..” 

 

เห้อ..ผมจะทำยังไงดีละนั่น..สิ่งที่ทำได้ก็คงต้องรีบหาสิ่งๆนั้นให้เจอให้เร็วที่สุดแล้วละในตอนนี้ 

 

นั่นเลยทำให้ผมบึ่งรถไปยังสถานที่ต่อไปทันที..ร้านเค้ก 

 

“ถามจริง ตอนนั้นเฮียรักเดย์มากเลยใช่มั๊ย ถึงยอมซื้อร้านนี้อะ..” 

 

และก็เป็นอีกครั้ง ในขณะที่ผมหาของชิ้นนั้นตามซอกตามมุมของร้านนี้ ที่ในเวลานี้ปิดให้บริการไปเรียบร้อยแล้ว เดย์ก็เอ่ยปากออกมา พร้อมกับนั่งมองบรรยากาศในร้านที่ไม่ได้เปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนเลย 

 

“ป่าว เฮียเห็นว่าร้านนี้กำไรดี ก็เลยซื้อเอาไว้” 

 

“ทั้งๆที่กำไรน้อยกว่าบริษัทที่เฮียทำอยู่เป็นหลายสิบๆเท่านะหรอคะ?” 

 

หึ..เมียผมรู้ทันผมทุกอย่างจริงๆ 

 

และหลังที่เดย์พูดแบบนั้น ผมก็หยุดหาของชั่วคราวก่อนที่จะเอ่ยปากบอกออกมา.. 

 

“ใช่..ถ้าหมายถึงตัวเงินมันกำไรน้อยมากถ้าเทียบกับธุรกิจของเฮีย แต่ถ้ากำไรทางความรู้สึก..มันคุ้มค่าสุดๆเลยละ..” 

 

เมื่อผมพูดจบ เดย์ก็ยิ้มออกมาทันที ก่อนที่จะเดินมาและซบลงตรงตัวของผมและโอบเอวผมหลวมๆ 

 

“รักเฮียโซ่จัง” 

 

“เฮียว่าเฮียเลิกหาของ..แล้วเราไปเดทกันหลังร้านนี้ดีมั๊ย..” 

 

เพี้ยะ..! 

 

“ของนั่นมันไม่สำคัญแล้วหรือไง..หาต่อไปสิค่ะ..” 

 

ตอนนี้ผมว่า..ผมเริ่มจะหงุดหงิดไอพวกนั้นจริงๆแล้วละสิ..แม่ง เอาคืนผมรุนแรงเกินไปแล้ว  

 

อยากเดทกับเมียโว้ยยยย.. 

แต่แม่ง ผมก็ต้องทำความฝันของผมให้เป็นจริงก่อน ความฝันที่อยากจะให้ของชิ้นนั้นกับเธอในงานแต่งงานของเรา 

 

นั่นเลยทำให้ผมบอกเดย์ไปว่า.. 

 

“ถ้าอยากให้เฮียหาของ..เดย์ต้องอยู่เฉยๆ ไม่แตะต้องเฮียนะครับ..” 

 

“หื่นจริงๆเลย.. จุ๊บ..อะ เดย์จะช่วยหาอีกแรงก็แล้วกันนะคะ” 

 

หลังจากเธอพูดพร้อมกับเขย่งจุ๊บปลายคางผม เธอก็เดินเลี่ยงไปช่วยผมหาอีกแรง และนั่นทำให้ผมเหนื่อยใจ.. 

 

ก็รู้อยู่ว่าเดย์ท้อง..ผมก็ไม่อยากให้เธอมา แต่เธอก็อยากมา ผมไม่อยากให้เดย์ช่วยหาเธอก็ช่วยหา..เรื่องดื้อ ยกให้เมียผมที่หนึ่งเลยจริงๆ 

 

และหลังจากนั้นผมก็รีบคว้านหาอย่างเอาเป็นเอาตายทันที..เพราะว่าผมต้องรีบทำเวลาให้เดย์ได้พักผ่อน 

 

และมันก็หาไม่เจออีก 

 

จนในที่สุดผมก็ทนไม่ไหว กับพวกแม่งที่มันแกล้งผมหนักเกินไปแล้ว...นั่นเลยทำให้ผมเลือกที่จะโทรออกไปหาไอ้พวกนั้นอีกรอบ.. 

และก็ได้..รับแบบเดิม.พวกแม่ง ปิดเครื่องเหมือนเดิม 

 

ให้มันได้งี้สิ.. 

 

และด้วยที่ผมต้องทำเวลา เลยทำให้ผมจูงมือเดย์แล้วพาไปที่ต่อไปทันที..สวนสาธารณะ 

 

ที่ที่เมื่อก่อนมีผีเสื้อมากมาย และมีแม่น้ำที่ผมและเดย์ชอบมายื่นมองในตอนเด็ก 

 

เหมือนกับในตอนนี้ที่เดย์กำลังยืนมองแม่น้ำอยู่ ส่วนผมก็ก้มหาของของผมอย่างตั้งใจและคาดหวังว่า จะเจอในที่นี่ซักที... 

 

พร้อมกับคิดว่า..ถ้าวันก่อนไอพวกแม่งไม่ถามผมเรื่องสถานที่ต่างๆระหว่างผมกับเดย์ ผมคงไม่เล่าให้พวกแม่งมันละเอียดแบบนี้ จนต้องมาลำบากผมคิดว่ามันจะเอาของผมไปซ่อนไว้ที่ไหนได้บ้างแบบนี้ 

 

เห้อ.. 

 

แต่แล้วระหว่างนั้นเดย์ก็เอ่ยประโยคพูดขึ้นมาขณะมองแม่น้ำแห่งนี้อีกครั้ง..พร้อมรอยยิ้มในแบบของเธอ 

 

“ตอนนั้นเดย์เคยคิดว่า เฮียลึกลับเหมือนกับแม่น้ำนี้..จนเดย์เข้าไม่ถึงในหัวใจของเฮียเลย และเดย์อาจจะจมน้ำนี้ได้ในซักวัน แต่ตอนนี้เดย์เชื่อแล้วว่า..เดย์ไม่มีวันจม และเฮียคือเสื้อชูชีพให้เดย์เหมือนที่เฮียเคยบอกจริงๆ..ขอบคุณนะคะเฮีย” 

 

และเมื่อเธอพูดจบ เดย์ก็หันมายิ้มให้กับผม..พร้อมกับลมที่ปลิวไสวพัดพาให้ผมเธอปลิวเคลื่อนไหวไปกับทิศทางของสายลม และภาพนั้นทำให้ผมต้องมองเธอไม่วางตา ก่อนที่จะเดินไปใกล้ๆและเอาผมที่พัดไปมาอย่างนั้น..มาทัดหูของเธอเอาไว้ ไม่ให้เธอรู้สึกแกะกะ..ก่อนที่จะหยิบยางรัดผมพกเอาไว้ตลอดมารัดผมของเธอเอาไว้อย่างแผ่วเบา 

 

“ขอบคุณนะเฮียโซ่...น่ารักกับเดย์อีกแล้ว..เดย์โชคดีจังที่มีเฮียโซ่แบบนี้” 

 

หลังพูดจบเดย์ก็มองใบหน้าของผมด้วยสายตาที่มันเป็นประกายของความสุข พร้อมกับน้ำใสๆที่คลอดในดวงตา..ที่ผมเห็นบ่อยครั้งเวลาที่ผมทำอะไรบางอย่างให้กับเดย์ เหมือนในเวลานี้ 

 

ที่ผมพกยางรัดผม มันก็เป็นเพราะว่า ครั้งนึงผมกับเดย์ไปเที่ยวที่ธรรมชาติ แล้วเดย์โวยวายกับผมที่ปรกหน้าเธอไปมา..ตอนที่โดนลมพัดเหมือนกับเวลานี้..ซึ่งตอนนั้นผมไม่สามารถทำอะไรได้ ต่างจากตอนนี้ที่มีมียางรัดผมให้กับเธอไม่ให้เธอต้องทนรำคาญแล้ว.. 

 

“เฮียก็โชคดีที่มีเดย์เหมือนกันครับ..เดย์เหนื่อยยัง..” 

 

“อืม..เอาจริงก็นิดหน่อย..แต่ว่าเดย์มีความสุขมากกว่าเหนื่อย” 

 

“งั้นเดย์ไปนอนในรถก่อนนะ..เฮียขอหาอีกตรงนี้อีกแปบนึง” 

 

และก็เหมือนเดิม ทันทีที่ผมพูดแบบนั้นเดย์ก็ส่ายหัวไปมา ก่อนที่จะนั่งลงตรงพื้นและยิ้มออกมา.. 

 

“เฮียหาต่อเลย เดย์ชอบมองเวลาที่เฮียหาของ..ที่เฮียบอกว่าสำคัญสำหรับเราสองคนแบบนี้” 

 

และคำพูดของเดย์ก็ทำให้ผมยิ้มอีกครั้ง ก่อนที่จะลูบหัวเธอสองสามครั้งและเริ่มหาของชิ้นนั้นอีกครั้ง 

 

อยู่ตรงไหนวะ แม่ง.. 

ไอ้พวกนั้นก็ร้ายกับผมเกินไปแล้ว.. 

 

และดูเหมือนว่าที่นี่ก็ยังไม่ใช่คำตอบที่ซ่อนของ..นั่นเลยทำให้ผมพยายามนึกใหม่ จนกระทั่งนึกได้ที่ที่นึง แต่ว่า..มันไกลพอสมควร 

 

แต่ว่ามันก็เป็นที่ที่มีโอกาสจะเป็นไปได้ เพราะไอ้พวกนั้นก็รู้อีกเช่นกันว่า..ตรงนั้นมีความสำคัญกับผมอยู่ไม่น้อย..ที่ที่ผมบอกรักเดย์เป็นครั้งแรก..ทะเล 

 

แม้ว่ามันจะไกล แต่อย่างน้อยมันก็ดี..เพราะระหว่างทาง..เดย์จะได้นอนหลับพักด้วย เพราะฉะนั้น ผมเลิกหาที่นี่และพาเธอไปยังปลายทางต่อไป..ทะเล 

 

“เดย์ครับ..ถึงแล้ว” 

 

“งื้อ...ถึงแล้วหรอ..ไปๆ ไปหาของกัน” 

 

ในที่สุดก็ถึงปลายทางที่ค่อนข้างไกล.. และเมื่อถึงปลายทาง ผมก็ต้องปลุกเดย์ ตามที่เธอได้บอกกันผมเอาไว้..ว่าถ้าถึงแล้วไม่ปลุกเธอจะโกรธ..และตอนนี้เธอก็ลงจากรถไปเรียบร้อยแล้ว ในขณะที่ตอนนี้เวลา..ตี3 

 

เห้อ..แม่งเอ้ย พาเมียมาทรมานแท้ๆ 

 

และตอนนี้ผมก็รีบลงจากรถแล้วก็จูงมือเดย์พาเดิน..ไปยังบริเวณที่ครั้งนึงผมเคยให้เดย์ขี่หลังแล้วพาไปหาแสงไฟ เพื่อที่เธอจะได้ถ่ายภาพในแบบที่เธอต้องการ..และตอนนี้เราก็อยู่ตรงนั้นแล้ว  

 

นั่นเลยทำให้ผมพยายามมองหาว่า..ของที่ผมต้องการมันจะอยู่แถวๆบริเวณนี้หรือเปล่า และก็พบแต่..ความว่างเปล่า 

 

แม่งไปพวกนั้นมันเอาของผมไปไว้ไหนกันว่ะ.. 

 

“จะว่าไป เหมือนว่าเฮียพาเดย์ทัวร์ความทรงจำของเราเลยนะคะ..” 

 

แต่แล้วระหว่างที่ผมเองก็เริ่มหัวเสีย..เสียงของเดย์ก็พูดขึ้นมา พร้อมกับรอยยิ้มที่สดใสเช่นเดิม ไร้ความรู้สึกหงุดหงิดเลยซักนิดที่ต้องมาทำอะไรแบบนี้ในคืนเข้าหอของเรา.. 

 

นั่นสิ ไม่ว่าจะบ้านเดย์ โรงเรียน ร้านเค้ก สวน หรือทะเล ทุกที่ล้วนที่เป็นสำคัญของความทรงจำของผมและเดย์ทั้งนั้นอย่างที่เดย์ว่าจริงๆ แต่ว่า.. 

 

“แต่ว่าเฮียไม่อยากพาเดย์มาทรมานอย่างนี้เลย..เฮียว่าเดย์ไปนอนก่อนดีมั๊ยครับ” 

 

มันก็จริง เหมือนผมพาเธอทัวร์ความทรงจำของเราจริงๆ..แต่ว่าตอนนี้ผมว่าผมกำลังพาเมียผมมาทรมานมากกว่า.. 

 

เพราะดูจากเดย์ที่หาวแล้วหาวอีก..แต่เธอก็ยังหันมายิ้มให้ผมเหมือนเดิม และมันก็ยิ่งทำให้ผม..หงุดหงิด ก่อนที่จะบ่นออกมาเบาๆพร้อมกับพยายามนึก..  

 

“เห้อออ...ของมันอยู่ไหนกันแน่นะ ที่ที่สำคัญ..” 

 

แต่เมื่อผมพูดจบ เธอก็นั่งลงบนพื้นทรายนุ่มเหมือนเด็กๆในทันที.. และนั่นเลยทำให้ผมต้องนั่งตาม ก่อนจะดึงเดย์ให้มาซบลงตรงไหล่ของผม...พร้อมกับฟังเสียงคลื่นและรับความเย็นเบาๆของลมกลางคืนของชายหาดแห่งนี้ พร้อมกับคิดว่า..ผมควรทำให้เธอนอนได้แล้ว.. 

 

นั่นเลยทำให้ผมลูบหัวเธอไปมาเหมือนขับกล่อม..จนในที่สุดเดย์ก็หลับลงไปจริงๆ.. 

แต่ว่าก่อนหลับไปเดย์ก็พูดออกมาเบาๆที่ทำให้ผมแอบคิดตาม 

 

“หรือจะเป็น...ที่ที่เดย์และเฮีย..ขอแต่งงาน..” 

 

หลังจากที่เดย์หลับไปอย่างนั้น จนผมมั่นใจว่าเธอเริ่มหลับลึกแล้ว ผมก็ค่อยๆอุ้มเธอขึ้นมา..ก่อนจะเดินไปวางที่รถอย่างแผ่วเบา..และคิดว่า ...ไอ้พวกเหี้ยนั่นจะรู้มั๊ยนะ ว่าพวกมันแม่งทำให้น้องพวกมันมาทรมานกับผมชัดๆ.. 

 

และมันก็ทำให้ผมจุมพิตลงบนหน้าผากนั้นเบาๆ ก่อนที่จะอ้อมไปฝั่งคนขับ และรีบขับพาเธอไปยังที่ต่อไป ที่ที่เธอเพ้อออกมาเบาๆ และในเวลาไม่นาน ผมก็มาถึงบริเวณที่ว่า..สำนักงานของผม บริเวณกลางตึกที่เดย์เคยขอผมแต่งงาน..และในตอนนี้ก็เป็นเวลาจะ ตี 5 แล้ว ... 

 

ผมไม่รู้หรอกว่า ไอ้พวกนั้นจะเอาของผมไปทำลายจริงหรือเปล่า แต่ที่แน่ๆ ผมอยากให้ของชิ้นนี้ ได้ถูกมอบให้เดย์ในวันแต่งงานของเรา.. 

 

ผมจะถือว่า ถ้าฟ้ายังไม่สว่างผมก็ยังไม่หมดหวัง แม้ว่าตอนนี้เดย์จะนอนสลบไสลด้วยความเพลียจากความเหนื่อยในวันนี้ รวมถึงเพลียจากการท้องไปแล้วก็ตาม.. 

 

ซึ่งครั้งนี้ผมก็ตั้งใจว่าจะไม่ปลุกเธอ..และนั่นเลยทำให้ผมอุ้มเดย์ไปนอนไว้ในห้องที่สำนักงานของผม..ก่อนจะห่มผ้าให้เธอ และออกจากห้องไปยังบริเวณที่เดย์คาดเดาก่อนหน้า.. 

 

และเมื่อค้นหาอย่างตั้งใจ..ผมก็พบว่า..มันไม่มี.. 

และในเวลานี้..ในที่สุดตอนนี้ก็ฟ้าสว่าง..เช้าแล้ว.. 

จบ..จบกัน แผนของผม.. 

 

แม่ง มันเอาของผมไปซ่อนที่ไหนกันแน่วะ? 

 

เอาจริง..ผมเองก็อยากจะโกรธมัน..แต่ผมก็โกรธไม่ลง..เมื่อผมได้มองหน้าเดย์ที่นอนหลับอยู่ในตอนนี้.. 

 

เธอเหมือนเป็นตัวกลางระหว่างผมและไอ้พวกนั้น..ถ้าผมโกรธพวกนั้น เดย์ก็คงเสียใจและผมก็ไม่อยากทำให้เดย์เสียใจอีกแล้ว 

 

เอาเป็นว่า สรุปแล้ว..วันนี้ผมแผนพัง.. 

ส่วนเรื่องของหายไปไหน..พรุ่งนี้ผมไปเคลียกับไอ้พวกเหี้ยนั้นแน่ๆ 

 

แต่ที่รู้ตอนนี้ผมเองก็เหนื่อยเพลียและง่วงไม่ต่างจากเธอหรอก นั่นเลยทำให้ผม..เลือกที่จะล้มตัวนอนกอดผู้หญิงข้างๆแทน... 

 

อย่างน้อยคืนนี้..ผมก็ได้นอนกอดเธอแล้วกัน.. 

 

แต่แล้ว ทันทีที่ผมเอียงตัวเดย์ให้ผมได้นอนกอดถนัดๆ จังหวะช่วงเอียงตัว..ผมก็เห็นอะไรบางอย่างโผล่ออกมาจากเสื้อของเดย์.. 

 

และของสิ่งนั้น คือของที่ผมตามหามาทั้งคืน..จี้ผีเสื้ออันเดิมที่ไม่เหมือนเดิม..เพราะตอนนี้ผมเอาจี้นั่นเชื่อมเข้ากับกับกระสุนที่ค้างอยู่ให้มันดูสวยงามมากกว่าเดิม.. 

 

นี่ที่ผมตามหาทั้งคืน..สรุปว่าอยู่ที่เดย์มาตลอดเลยอย่างนั้นหรอ.. 

และที่เธอพยายามยิ้มส่งให้ผมทุกที่ที่ผมพาไป จริงๆคือเธอรู้อยู่แล้วใช่มั๊ย..ว่าผมกำลังหามันอยู่ 

 

ให้ตายเถอะ....ผมลืมไปได้ไงนะ..ว่าเดย์คือเจ้าหญิงปีศาจ..หึหึ 

เมียผม..ร้ายเกินไปแล้วจริงๆ 

 

หลังจากที่ผมคิดแบบนั้น..ผมก็มองหน้าเดย์อีกครั้งที่บัดนี้ปิดตาสนิท..พร้อมกับมือที่จับไปยังบริเวณท้องของเธอที่บัดนี้มันนูนขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่จะกระชับกอดให้แน่นกว่าเดิมและพูดออกมา..ที่คาดว่าเดย์คงไม่ได้ยิน..แต่ว่าอีกสิ่งมีชีวิตอาจจะได้ยิน.. 

 

“อย่าร้ายเหมือนแม่นะครับ..ซอพอ..” 

 

ย้อนความ 

 

“อะนี่..เดี๋ยวตอนเข้าหอ ไอ้โซ่มันจะเซอร์ไพรส์ให้ไอ้นี่กับเดย์...” 

 

“หื้ม..แล้วเฮียเคนมาบอกเดย์แบบนี้ เดย์ก็ไม่เซอร์ไพรส์สิ” 

 

“ก็ใช่ไง เฮียอยากให้เดย์ไม่เซอร์ไพรส์ เมื่อก่อนมันทำพวกเฮียไว้เยอะ ขอเอาคืนเล็กๆน้อยๆบ้าง อย่างอันนี้ พอมันจะเซอร์ไพรส์ เดย์ก็ชิงพูดก่อนเลยว่า..เดย์รู้จากพวกเฮียแล้ว ว่าเป็นจี้ผีเสื้อ” 

 

“แต่กูว่านะ ให้เดย์เอาจี้ผีเสื้อมาใส่เลยดีกว่า กลายเป็นว่า เดย์เซอร์ไพรส์มันแทน....” 

 

“เออแบบไอ้ซันก็ดี..ไอ้โซ่แม่งคงเหวอ ของที่มันภูมิใจนักหนา กับการเซอร์ไพรส์ที่เตรียมมาดิบดี เดย์ชิงเอาไปใส่ที่คอก่อนเฉยเลย.. อ่อ พอมันเห็น เดย์ช่วยบอกมันด้วยนะ ว่าพวกนี้เป็นผลงานของพวกเฮีย..ฮ่าๆ..” 

 

“อยากกวนพวกเราดีนัก เอาคืนซะบ้าง..ฮ่าๆ” 

 

“อืม..ที่พวกเฮียพูดมาก็น่าสนใจ แต่เดย์คิดว่า..ให้พวกเฮียโกหกว่าจี้นี่อยู่ในที่ที่สำคัญ แล้วให้เฮียหาให้เจอภายในคืนนี้ ไม่งั้นจะทำลายมัน..แต่จริงๆจี้นั้นอยู่ที่คอเดย์ตลอด...แผนนี้ เดย์ว่าเด็ด!” 

 

“เดย์..แต่นี่มันคืนเข้าหอของเดย์นะ” 

 

“..ก็ใช่ไง... ในเมื่อเมื่อก่อนเฮียโซ่เคยทำลายสินค้าตระกูลเหยียน จนเสียหายหลายล้าน เดย์เองก็แค้นบ้างอะไรบ้าง ก็ถือว่าอันนี้ เดย์ได้เอาคืนเล็กๆน้อยๆ แสบๆคันๆหน่อยแล้วกัน...หึหึ” 

 

“..” 

 

“เอาละ..เรามาเริ่มที่..เขียนข้อความใส่กระดาษกันดีกว่า..หึหึ” 

 

 

เจ้าหญิงซาตานตัวจริงนะจ้ะ จัดไปตอนนี่ยางๆเลยจ้า. ยาวมากกก.  

ยังมีตอยพิเศษอีกตอนนะ 

ความคิดเห็น