หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

"ผมจะให้คุณได้ชดใช้ในส่วนของอีอีอย่างสาสม!"

ตอนที่ 22 พวกเราไม่เปลี่ยนกัน โอเคไหม?

ชื่อตอน : ตอนที่ 22 พวกเราไม่เปลี่ยนกัน โอเคไหม?

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.5k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ก.พ. 2563 15:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 22 พวกเราไม่เปลี่ยนกัน โอเคไหม?
แบบอักษร

 

 

ถึงอย่างไรไป๋หลิงก็คือไป๋หลิง จะปล่อยโอกาสโอ้อวดตัวเองแบบนี้ให้ผ่านไปได้อย่างไร 

ขณะที่เดินถึงหน้าประตูห้องทำงานเธอก็หยุดเดิน แอบหันไปมองดูผู้ชายที่อยู่หน้าโต๊ะทำงานก็เห็นว่าเขาไม่ได้สังเกตเห็นเธอเลย 

"เชอะ!" เธอส่องตัวเองผ่านกระจกใสและจัดผมเผ้าตัวเองให้เรียบร้อย เมื่อตรวจสอบจนแน่ใจแล้วว่าการแต่งหน้าของตัวเองไม่มีข้อบกพร่องก็เดินกระแทกส้นสูงออกไป 

"นี่ๆๆ ไป๋หลิง ได้ยินว่าฉู่เจียเสวียนลาออกแล้ว มันคือเรื่องจริงหรือเปล่า?" ทันทีที่เดินออกมาก็มีพวกผู้หญิงที่ชอบดราม่าและซุบซิบนินทารายล้อมเข้ามา 

ในสังคมนี้ อำนาจและชื่อเสียงเท่านั้นที่สำคัญที่สุด บางคนแม้จะรังเกียจวิธีการของไป๋หลิงแต่ก็ยังต้องประจบประแจงเธออย่างเอาเป็นเอาตาย 

"อัยยา ประธานเผยคิดว่าฉันมีความสามารถขนาดไหนกันนะถึงได้เลื่อนตำแหน่งและขึ้นเงินเดือนให้ฉัน" ไป๋หลิงชูคอยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อย่างภาคภูมิใจ 

"ที่จริงท่านประธานก็คิดจะให้งานฉู่เจียเสวียนเหมือนกันนะ แต่ว่า...พี่สาวรับไม่ได้ก็เลยต้องลาออก" 

เมื่อพูดจบ เธอก็ยังไม่ลืมที่จะชายตามองไปทางฉู่เจียเสวียน สายตามีอาการยั่วยุให้เห็นอย่างชัดเจน 

ทุกคนมีท่าทีตกใจ แม้แต่แววตาที่มองฉู่เจียเสวียนก็เปลี่ยนไป ในเมืองนี้มีใครบ้างที่ไม่รู้จักสถานะของตระกูลเผย ความใฝ่ฝันของคนทำงานทุกคนก็คือการที่ได้มีโต๊ะทำงานของตัวเองในตึกของตระกูลเผยแห่งนี้ 

"เฮ้อ ไป๋หลิง พวกเราอย่าไปเสวนากับคนแบบนี้เลย ไป๋หลิงของเรา มีความสามารถกว่าคนบางคนซะอีก" 

คนที่พูดประโยคนี้คือแฟนคลับที่จงรักภักดีต่อไป๋หลิงในบริษัท ส่วนเหตุผลนั้นมีเพียงเธอเท่านั้นที่รู้ 

เมื่อได้ยินแบบนี้ มือของฉู่เจียเสวียนก็สั่นระริก ขณะที่มองดูข้าวของในกล่องเก็บของ ความเศร้าก็ก่อตัวอยู่ในใจของเธออย่างท่วมท้น น้ำตาเอ่อล้นขอบตาราวกับว่าต่อมน้ำตาถูกพังทลายไปแล้ว แต่มันกลับดื้อรั้นไม่ยอมไหลออกมาเสียที 

"จริงสิไป๋หลิง ต่อไปเธอต้องคุ้มครองพวกเราได้สิ ไม่เหมือนคนบางคน..." 

"หึ ไปเร็วหน่อยก็ดี ที่ประธานเผยให้ตำแหน่งเธอก็เพราะว่าสงสารเธอหรอก" 

"..." 

เสียงของคำพูดที่ไม่น่าฟังซัดมาเป็นระลอก แต่ภายในใจของฉู่เจียเสวียนกลับยิ่งรู้สึกแข็งกระด้าง เธอกัดริมฝีปากอย่างแรงเพื่อให้ตัวเองมีสติอยู่เสมอ 

สิ่งที่เจ็บปวดที่สุดในโลกใบนี้ไม่ใช่คำซุบซิบนินทาหรือคำกร่นด่า แต่มันคือแววตาของผู้ชายคนนั้นที่มักจะเต็มไปด้วยความรังเกียจอยู่เสมอและยังคงทำร้ายเธอครั้งแล้วครั้งเล่า 

แต่ว่าในตอนนี้ทั้งหมดมันใกล้จะจบลงแล้ว เมื่อมองไม่เห็นใจก็จะไม่ว้าวุ่น แต่ว่าทำไมหัวใจถึงเจ็บปวดเพียงนี้? ราวกับว่ามันถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆ 

แท้จริงแล้วมันไม่ได้มีอะไรเลย ไม่ถึงสิบนาที ฉู่เจียเสวียนก็เอาข้าวของทั้งหมดของตัวเองใส่ลงในกล่อง เงยหน้าขึ้นแล้วยิ้ม จากนั้นก็เตรียมตัวจากไป 

"กรุณาหลีกทางด้วยค่ะ" ทันใดนั้นก็มีคนๆ หนึ่งปรากฎตัวอยู่ตรงหน้า แม้ไม่ได้มองฉู่เจียเสวียนก็รู้ว่าเป็นใคร เธอยิ่งก้มหัวต่ำกว่าเดิมและพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำ 

ใครจะรู้ว่าคนๆ นั้นไม่ได้มีเจตนาจะหลีกทางให้ตั้งแต่แรก ทั้งยังเดินก้าวมาข้างหน้าและต้อนฉู่เจียเสวียนให้จนมุม 

"พี่เจียเสวียน พี่อยู่ต่อเถอะนะคะ ไม่งั้น จิตใจที่แสนดีของฉันจะต้องไม่สงบแน่เลย" เสียงที่สำนึกผิดเล็กน้อยดังอยู่ข้างหู ทันทีที่เธอได้เห็นใบหน้าที่น่าสงสารของไป๋หลิงความรู้สึกรังเกียจก็ปะทุอยู่ในใจ 

ฉู่เจียเสวียนกวาดสายตาไปยังคนรอบข้าง แล้วกลับมามองหน้าไป๋หลิง พลางยิ้มมุมปากแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า 

"อยากให้ฉันอยู่ต่อ ก็ได้ แต่ว่า...เธอกลับไปที่ตำแหน่งเดิม พวกเราไม่เปลี่ยนกัน โอเคไหม?" 

เมื่อไป๋หลิงฟังจบ สีหน้าก็เปลี่ยน ราวกับคิดไม่ถึงว่าฉู่เจียเสวียนจะตอบแบบนี้ 

 

ความคิดเห็น