EYEY.

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : BAD BLOOD EPs.11 #RE-UP

คำค้น : ลอว์เมสัน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 10k

ความคิดเห็น : 30

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ก.ค. 2559 14:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
BAD BLOOD EPs.11 #RE-UP
แบบอักษร

 

 

 

 

 

#

 

 

 

 

BAD BLOOD

 

Eps.11

 

 

เอ่อ....เราต้องอยู่ที่นี่กี่วันนะ

 

สองปี

 

กี่วันนะ....

 

สองปี!!!!”

เฮือก! ผมสะดุ้งจนรีบกระพริบตาถี่ๆ ลอว์ลุกขึ้นพร้อมโยนหมอนลงกับโซฟาตัวใหญ่อย่างหัวเสียก่อนจะหมุนตัวเดินกลับเข้าห้อง ทิ้งให้ผมนั่งอยู่กับฟาโลที่กำลังอ่านหนังสือ

 

 

ชีวิตผมมันกำลังวนเวียนอยู่แค่นี้ สองปีเชียวนะที่ผมต้องทนอยู่แบบนี้ซ้ำๆ

 

ถูกลอว์โมโหใส่

 

 

ฟาโลเอาแต่ก้มหน้าอ่านหนังสือ

 

เฟยไม่มาหาผมอีกเลย

 

ผมนั่งพิงพนักโซฟานิ่งๆไม่ได้ออกไปไหน ขนาดตอนกลางคืนพวกเขายังหาเลือดมาให้ผมไม่ยอมให้ผมออกไปไหนเลย .....บนโลกนี้จะมีใครทรมานใจเท่าผมอีกแล้ว ผมตัดสินใจบางอย่างได้ก็รีบลุกขึ้นไปเคาะประตูห้องลอว์ทันที

 

 

แกร๊ก

อะไร!” ลอว์กระแทกเสียงใส่ผมจนผมต้องยิ้มเจื่อนๆไปให้เขา ให้ตายเถอะผมคิดว่าตัวเองชอบเขาไปได้ยังไงเนี่ย

 

 

ผมมีข้อเสนอไม่ให้เราอยู่อย่างน่าเบื่อแบบนี้ ผมพูดขึ้นอย่างมั่นใจ ลอว์เปลี่ยนมายืนกอดอกมองหน้าผมทันที

 

 

อะไร

 

เราลองไปเรียนดูมั้ย

 

งี่เง่า

ผมสะอึกทันทีเมื่อได้รับคำตอบแบบนั้น

 

 

งั้นเราไปทำงาน

 

งี่เง่า!” ลอว์ตอบกลับมาเสียงกระแทกมากกว่าเดิม ผมขมวดคิ้วหน้าบึ้งตึงขึ้นมาทันที

 

 

แต่ผม...ผมไม่อยากอยู่แบบนี้ ผมบอกออกไปอย่างยากเย็นแต่สุดท้ายก็เค้นคำพูดออกมาได้ ตลอดชีวิตผมไม่เคยนึกอยากจะนั่งอยู่เฉยๆแบบนี้ ผมทำงานทั้งเช้าทั้งค่ำถึงผมจะเคยนึกอยากมีเวลาว่างแต่ให้ตายเถอะตอนนี้ผมอยากจะกลับไปทำงานแบบนั้นอีกครั้ง

 

 

ต้องอยู่ ลอว์บังคับผม ผมทำสีหน้าขัดใจเขาลอว์ก็ยังเอาแต่มองหน้าผมอยู่แบบนั้น

 

งั้นคุณก็มาคุยเป็นเพื่อนผมหน่อย ผมพูดขึ้นอย่างจำยอม อย่างน้อยลอว์ก็ไม่ใช่คนน่าเบื่ออะไรถ้าไม่นับอารมณ์ที่เสียอยู่ตลอดของเขาน่ะนะ

 

 

เข้ามา ลอว์ตอบกลับพร้อมกับหลีกให้ผมเข้าไปในห้องเขา ผมเดินเข้าไปด้วยอาการเบื่อหน่ายก่อนจะเดินไปนั่งเก้าอี้ตัวเดิมที่เคยนั่ง ลอว์ปิดประตูก่อนจะเดินขึ้นไปนั่งพิงหัวเตียงจ้องหน้าผมอยู่แบบนั้นด้วยสายตาหงุดหงิด เขาจิ๊ปากออกมาเล็กน้อยเมื่อเลื่อนสายตามองต่ำลงไปที่รอยกัดของเขาที่อยู่ข้างลำคอของผม มันทำให้ผมรู้สึกร้อนหน้าวูบวาบไปหมด

 

 

มีอะไรก็ถามมา ลอว์พูดพร้อมเลื่อนสายตามามองหน้าผมอีกครั้ง ผมปรับอารมณ์ตัวเองเล็กน้อย

 

 

ผู้หญิงคนเมื่อวานเป็นใครหรอ ผมถามพร้อมยู่ปากน้อยๆเมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อวานที่เล่นเอาผมต้องนั่งทำใจในห้องฟาโลอยู่ทั้งคืน

 

ตัวผลิตเงิน

 

คำตอบของลอว์ไม่ทำให้ผมหายสงสัยเลย ยิ่ง งง เข้าไปใหญ่มากกว่า

 

 

คุณพูดเหมือนเมื่อวานเขาเอาเงินมาให้คุณ

 

 

ใช่ ดูฉลาดขึ้นมานิดหน่อยนะ ลอว์ตอบกลับมาพร้อมกับยกยิ้มเล็กๆที่มุมปากสีซีดของเขา ผมถอนหายใจอย่างนึกโล่งอก ยอมรับว่าผมเผลอนึกว่าเป็นพวกอาวุธไม่ก็พวกยาผิดกฎหมายอะไรแบบนั้น บ้าจริง

 

 

แล้วคุณทำยังไงถึงได้เงินจากเธอ ผมถามกลับไปเสียงติดจะสั่นๆ ก่อนจะช้อนสายตามองหน้าลอว์ เขาเองก็หน้านิ่งไปทันที

 

เซ็กส์

 

“…..” คำตอบชิวๆของลอว์ทำให้ผมถึงกับพูดอะไรไม่ออก ผมรู้สึกตัวเองเหม่อไปนานจนต้องรีบสลัดหัวตัวเองเบาๆ

เขาเอาเวลาไหนออกไปทำเรื่องแบบนั้น ....

 

 

อ่อ อืมงั้นผมก็คงหมดเรื่องคุยแล้ว ผมพูดพร้อมทำท่าลุกขึ้นแต่ก็ต้องเบิกตาแทบกระเด็นเมื่อจู่ๆร่างสูงก็ลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็วพร้อมกับเดินเข้ามาใกล้ผม ถ้าผมวิ่งเขาตามทันแน่! ร่างสูงก้าวเดินเข้ามาใกล้ผมด้วยสีหน้าเรียบๆที่ผมอ่านไม่ออก แววตาของเขานิ่งงันจนน่าประหลาดใจแต่ผมก็ต้องกลืนน้ำลายลงคอฝืดๆทันที

 

 

ปึก!

ร่างผมถูกวงแขนแกร่งกั้นไว้จนไม่มีทางหนี แผ่นหลังผมแนบสนิทไปกับพนังห้องจนแทบจะรวมร่างกัน ลอว์ย่อตัวลงมาให้ใบหน้าอยู่ระดับเดียวกับผม เขาเริ่มเหยียดยิ้มร้ายๆที่มุมปากพร้อมกับเอียงหน้ามองหน้าผมที่กำลังตื่นตกใจเขา

 

อะ อะไร ผมถามเสียงตะกุกตะกัก

 

 

พรึบ

ผมรีบยกมือดันหน้าอกเขาไว้ทันทีเมื่อลอว์ขยับตัวเข้ามาใกล้ผมมากกว่าเดิม เขาก้มมองมือของผมที่จับหน้าอกของเขาอยู่ก่อนจะเลื่อนสายตามาสบเข้ากับตาผม คิ้วสวยเลิกขึ้นเชิงคำถามมันทำให้ผมยิ่งตื่นตูมเข้าไปใหญ่

 

 

ฉันนึกว่านายต้องการเสียอีก

 

 

“!!!”

ผะ ผมแทบไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองเมื่อได้ยินประโยคนั้น เขากลายเป็นโรคประสาทไปแล้วใช่มั้ย! หงุดหงิดจนกลายเป็นบ้าไปแล้วรึไงถึงได้กล้าพูดแบบนั้นออกมา!

 

 

ว่าไง เขาถามผมออกมาอย่างหน้าด้านๆ ผมว่าผมก็ไม่ได้แสดงอาการอะไรมากมายว่าอยากจะทำเรื่องน่าอายแบบนั้นกับเขา และผมก็ไม่เคยคิดอยากจะทำด้วย!

 

 

ผมไม่รู้ว่าคุณพูดเรื่องอะไรและตอนนี้ผมก็อยากจะออกไปจากตรงนี้ เดี๋ยวนี้ ผมพูดเร็วๆจนบางคำก็แทบจะฟังไม่ออก ลอว์ยกยิ้มขึ้นมาทันทีแววตาของเขามีแววขบขัน ผมรู้ตัวเลยว่ากำลังถูกเขาแกล้ง

 

 

อีกแล้ว!

 

ลองซักหน่อยก็ไม่เสียหาย อย่างน้อยมันก็อาจจะทำให้นายสบายใจก็ได้ ลอว์ยังพูดออกมาอย่างหน้าด้านๆ เขาหน้าด้านมากจริง ๆ! ผมรีบผงะหัวติดกับพนังห้องทันทีเมื่อร่างสูงเบียดตัวเข้ามาใกล้ผมมากขึ้น

 

 

ลอว์!” ผมเรียกชื่อเขาเสียงดังผมไม่สามารถควบคุมสีหน้าที่กำลังตื่นตูมของตัวเองได้เลย ลอว์เขาถึงไม่ได้หงุดหงิดอะไร

 

 

อะไร เขายังมีหน้ามาถามผมอีก! ริมฝีปากของเขาอยู่ใกล้ผมมากขึ้นนั่นยิ่งทำให้หัวใจผมเต้นระรัว รู้สึกหน้าร้อนวูบวาบไปหมดมันต้องแดงมากแน่ๆเลยลอว์เขาถึงยิ้มไม่หุบแบบนั้น! แถมไม่มีท่าทีจะขยับออกด้วย

 

 

ปะ ปล่อย!” ผมเริ่มพูดออกมาไม่เป็นคำเมื่อร่างสูงยังดึงดันที่จะทำแบบนั้น ผมพยายามดันเขาออกแต่เหมือนจะทำได้แค่นิดเดียวเพราะยังไงแวมไพร์ที่เกิดก่อนย่อมมีพลังมากกว่า

 

 

ลอว์!” ผมกระแทกเสียงใส่เขาด้วยน้ำเสียงสั่นๆ

 

 

หึหึหึ ร่างสูงหัวเราะขำก่อนจะผละออกจากผมช้าๆ  ผมรีบหุบแขนไว้ทันทีก่อนจะกอดตัวเองมองหน้าเขาด้วยสายตาหวาดหวั่น ลอว์ยังมองหน้าผมด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ของเขาไม่เปลี่ยน

 

ยิ่งผมไม่ชอบหรือต่อต้านเขายิ่งทำ! เขามันกวนประสาทจริงๆ

 

 

ออกไปได้แล้ว สิ้นเสียงเขาผมก็รีบวิ่งเปิดประตูออกจากห้องเขาทันทีไม่ลืมจะปิดประตูให้เขาด้วย

พอผมเดินเข้าไปหาฟาโลเขาก็ยกยิ้มมาให้ผมนิดหน่อยนั่นทำให้ผมหน้าร้อนไปหมดเมื่อรู้ว่าเขารู้แน่ว่าเกิดอะไรขึ้นในห้องเมื่อกี้ ผมค่อยๆทิ้งตัวนั่งลงข้างเขา

 

 

มีคนกำลังมาหานะ

 

 

ห้ะ... ผมพูดออกมาได้แค่นั้นเมื่อฟาโลพูดโดยที่ไม่มองหน้าผม ผมงงและกำลังจะถามเขากลับแต่เสียงเคาะประตูหน้าบ้านกลับดังขึ้นมา ใครจะมาหาผมดึกดื่นขนาดนี้....

 

 

ใครผมหันไปถามฟาโล เขากลับไม่สนใจและลอว์ก็ไม่ได้เดินออกมาจากห้องทำให้ผมยิ้มออกมาเล็กน้อยเมื่อรู้ว่าเป็นใคร ผมรีบเดินเข้าไปเปิดประตูทันที

 

 

เฟย!” ผมเรียกชื่อเพื่อนที่ยืนกอดตัวเองอยู่หน้าบ้านผม ก่อนที่ร่างโปร่งก็รีบเดินแทรกตัวเข้ามาหาผมอย่างรวดเร็ว ผมหน้าเจื่อนไปนิดเมื่อเฟยกำลังมีท่าทีหวาดกลัว

 

 

เอ่อ ฉันขอโทษที่เข้ามาโดยที่ไม่ได้ขอ แต่ปิดประตูก่อนได้มั้ย เฟยพูดออกมาเป็นภาษาอังกฤษผมรีบปิดประตูตามที่เขาบอกเพราะเฟยดูเครียดและตัวสั่นไปหมด

 

 

เป็นอะไรรึเปล่า ผมถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงเพราะคิดว่าเฟยยังกลัวเราอยู่

 

 

มะ มีใครก็ไม่รู้ตามฉันมา

 

 

“!!!” ผมพูดอะไรไม่ออกพอดีกับที่ลอว์เปิดประตูออกมาเขาหรี่ตาลงเล็กน้อยก่อนจะมองเลยพวกผมไปที่ประตู ผมกำลังจะอ้าปากถามแต่ลอว์กลับยกนิ้วขึ้นมาจ่อที่ริมฝีปากเขาบอกให้ผมเงียบไว้ก่อน ผมได้แต่ยืนตัวแข็งอยู่ข้างๆประตู มีเฟยกอดตัวเองไว้แน่นมองหน้าเราสลับกันด้วยดวงตาสั่นๆ

 

......

เรายืนเงียบกันอยู่แบบนั้นไม่มีใครกล้าส่งเสียงออกมาขนาดฟาโลเองยังได้แค่นั่งนิ่งๆเท่านั้น

 

 

เจอมันที่ไหน  ลอว์ถามขึ้นท่ามกลางความงุนงงของผมคนเดียว

 

 

ตะ ตอนที่ฉันออกไปซื้อของหน้าซอย เฟยตอบกลับเสียงสั่นๆเขากลัวและตัวซีดไปหมด มันเหมือนภาพสะท้อนให้ผมเห็นเพื่อนร่วมงานของตัวเองตอนที่เห็นลอว์ฟาโลครั้งแรก

 

 

เดี๋ยวก็ไป อย่างน้อยมันก็ไม่ได้เป็นพวกกับพวกมัน...หวังว่านะ ลอว์พูดเสียงเบามากถ้าเราไม่เงียบกันก็คงไม่มีใครได้ยิน ผมได้แค่มองเขาด้วยสายตาตั้งคำถามแต่ลอว์กลับมองออกไปแค่ด้านหลังผมเท่านั้น

 

 

เพียงเวลาไม่กี่นาทีฝนก็เทกระหน่ำลงมาทันทีแบบไม่ให้ใครตั้งตัวเสียงลูกเห็บตกกระทบกับหลังคาบ้านดังพอให้เราได้ยิน บรรยากาศหนาวขึ้นมากเป็นเท่าตัว เฟยที่ยืนตัวสั่นอยู่แล้วตอนนี้ฟันของเขากระทบกันถี่ยิบจนผมต้องรีบเข้าไปหาผ้านวมให้เขา เฟยมองหน้าผมด้วยสายตาสั่นๆก่อนจะรับผ้าห่มจากผมไป

 

 

ขะ ขอบใจ เฟยพูดโดยที่ไม่มองหน้าผม

 

และผมก็ได้รู้ว่าเขากลัวพวกผมไปแล้วและตอนนี้เขาแค่หาที่พึ่งเพราะดันไปเจอกับตัวอะไรสักอย่างเข้า

 

จนกระทั่งฟาโลลุกเดินเข้ามายืนอยู่ข้างลอว์พวกเขาก็จ้องหน้าเฟยทันที แม้แต่ผมเองก็ยังรู้เกร็งไปด้วยแล้วเฟยจะขนาดไหน

 

กลับบ้านไปได้แล้ว พวกมันไปแล้วล่ะ ฟาโลเป็นคนพูดบอกออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

 

พวกไหน ผมถามขึ้นมาทันทีก่อนจะมองหน้าเฟยด้วยสายตารู้สึกผิด

 

พวกเหลือเดน คำตอบของลอว์ทำให้ผมร้องอ่อในใจขนาดผมเจอพวกตัวพันผ้ารอบตัวนั่นครั้งแรกผมถึงขั้นสลบแล้วเฟยที่เป็นมนุษย์ดันไปเห็นพวกนั้นผมว่า พวกมันคงไม่ปล่อยเขาไว้

 

งั้นเดี๋ยวผมไปส่งเขา ผมพูดพร้อมกับเดินเข้าไปใกล้เฟย ร่างโปร่งมองหน้าผมด้วยสายตาสับสนเหมือนอยากจะพูดแต่ก็ไม่กล้า เหมือนกำลังปิดบังความรู้สึกตัวเอง

 

ไม่ได้ ฟาโลนายไปส่งเขา ลอว์พูดเสียงเข้ม ผมมองหน้าเขาด้วยสายตาขัดใจแต่ลอว์กลับมองหน้าผมดุๆทำให้ผมได้แต่ฮึดฮัดท่าเดียว

 

มาเถอะ ฟาโลพูดบอกเฟย ผมมองตามหลังเฟยที่เดินตามฟาโลออกไปแต่จะให้เขาออกไปทั้งๆที่ตากฝนเนี่ยนะ ผมทำท่าจะอ้าปากรั้งไว้ก่อนแต่ลอว์กลับขยับเข้ามายืนขวางด้านหน้าผม

 

 

ถ้าพวกนั้นเข้ามาใกล้เราแสดงว่าพวกมันเริ่มตามหาเราอยู่ใกล้ๆนี้ และถ้ายังไม่อยากหายหัวไปจากโลกนี้ฉันแนะนำให้อยู่แต่ในนี้จะดีกว่า ลอว์พูดด้วยน้ำเสียงจริงจังทำให้ผมเถียงไม่ได้ ก็จริงของเขาพวกเหลือเดนพวกนั้นเป็นลูกน้องของอาร์มันโด้แน่ๆสักวันเขาต้องรู้ว่าเราอยู่นี่แต่จะรู้เร็วเกินไปมั้ย อีกอย่างเฟยอาจจะตกอยู่ในอันตรายไปด้วยผมเริ่มคิดมากเมื่อมานึกถึงอะไรหลายๆอย่างอีกทั้งเฟยยังไม่ยอมมองหน้าผม

 

 แววตาของเฟยที่มองผมมีแต่ความกลัวเท่านั้น

 

สียงฝนยังเทกระหน่ำลงมาไม่หยุดผมเดินหลับไปนั่งรอฟาโลที่โซฟาไม่รู้ว่าลอว์เขากลับไปในห้องตอนไหนแต่ตอนนี้ผมยังไม่พร้อมที่จะคุยกับใคร เหมือนตอนนี้ผมกำลังเหม่อมันเหมือนสมองผมกำลังพร่าเลือน

….

 ผมหลับตาแน่น เพียงแค่หลับตาเรื่องราวมากมายก็ไหลเข้ามาในหัวผมอย่างน่าประหลาดใจ ผมคิดถึงฝันร้ายที่เคยฝันเกี่ยวกับผู้หญิงเดรสสีแดงที่หน้สร้านเหล้าแบบนั้นอยู่ทั้งคืนผมยังทำใจไม่ได้ที่ตัวเองดื่มเลือดมนุษย์ลงไปและผมก็เป็นคนทำมันด้วยตัวเอง ผมเดินลงมาชั้นล่างก็ไม่เจอใครพอออกไปมองหน้าบ้านก็ไม่เจอใครสักคนมันทำให้ผมเริ่มใจหาย ผมขมวดคิ้วแน่นก่อนจะพยายามมองหาพวกเขาแต่จู่ๆแสงอาทิตย์ก็ดับ สภาพอากาศกลายเป็นกลางคืน หมอกหนาเริ่มคืบคลานเข้ามาใกล้จนปกคลุมไปทั่วอย่างรวดเร็ว ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นหัวใจผมเต้นแรงเมื่อผมกำลังตื่นกลัวผมรีบหมุนตัวพยายามมองหาลอว์และฟาโลไปทั่วทุกทิศ

!!

ละ แล้วผมกลับมาอยู่ที่บ้านของลอว์ตั้งแต่เมื่อไหร่!!!?

 

พรึ่บ!

 

เฮือก!!” ผมสะดุ้งสุดตัวเมื่อมองเห็นเห็นเงาสีดำเคลื่อนผ่านเข้าไปในป่าทึบที่ผมเคยวิ่งหนีลอว์ไปเมื่อตอนนั้น ภาพตรงหน้ามันเหมือนจริงและผมไม่สามารถทำตามใจตัวเองได้เหมือนผมกำลังถูกใครควบคุมภาพในสมองอยู่ ..

 

 

ตึก ตึก ตึก

ทุกย่างก้าวของผมที่กำลังเดินตามเงาที่ผมเห็นมันดังพร้อมกับหัวใจผมที่กำลังเต้นระรัว ผมมองเห็นด้านหน้าชัดว่าเป็นป่าที่สิ่งที่ไม่ชัดคือเงาสีดำที่วิ่งนำหน้าผมไปเมื่อกี้

 

 

พรึ่บ! อีกด้าน!!! ผมแทบหยุดหายใจเมื่อเงาพวกนั้นเริ่มแตกกระจายไปทั่วทุกทิศราวกับผมกำลังหยุดเดินแล้วมีคนมากมายกำลังเดินผ่านผม แต่พวกเขาเดินเร็วมากและผมก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อภาพทุกอย่างกำลังสโลโมชั่น ผมเบิกตากว้างมองร่างเล็กเงาสีดำที่กำลังเข้ามาจะผ่านหน้าผม ผมยาวสีดำสนิทค่อยๆสยายตามแรงสะบัดหน้า ทุกอย่างเด่นชัดราวกับจับวางเมื่อใบหน้าหวานสวยของหญิงสาวตรงหน้าที่ผมรู้จักดีกำลังหันมามองหน้าผม ผมมองตามเธอที่กำลังวิ่งเธอหันมามองหน้าผมก่อนจะเริ่มคลี่ยิ้มกว้างออกมาช้าๆ

 

 

ลอว์ เสียงหวานใสพูดออกมาดังก้องไปทั่วป่า เธอยิ้มและเธอกำลังมองหน้าผม แต่เธอกลับเรียกลอว์!

 

 

ใบหน้าหวานหันกลับไปทางด้านหน้าก่อนที่ทุกอย่างจะกลับมาเดินอย่างรวดเร็วอีกครั้ง ผมรีบหมุนซ้ายหมุนขวาทันทีด้วยความระแวง ผมยืนตัวสั่นอยู่แบบนั้น สิ่งที่ผมแน่ใจตอนนี้คือ นี่ไม่ใช่ฝัน!!!

 

 

ใคร!!!” ผมตะโกนออกมาสุดเสียงแต่พวกเงาสีดำพวกนั้นกลับไม่หยุด หมอกลงหนาทึบจนผมแทบข่มอาการตื่นกลัวไว้ไม่อยู่ ภาพตรงหน้าเริ่มมืดสนิทจนตอนนี้แทบจะเป็นตอนกลางคืน

 

 

ตะ แต่ตอนนี้ผมอยู่ที่จีนนะ..อึ่ก....อีกอย่าง และมันก็เป็นตอนกลางคืน ฝนมันก็กำลังตกด้วย..แล้วทำไม !!?

 

สะ สวัสดี

 

 ตัวผมเย็นเฉียบทันทีเมื่อน้ำเสียงหวาดหวั่นที่ดังอยู่ด้านหลังเป็นเสียงหญิงสาว ผมค่อยๆหันไปมองแต่ก็ต้องสะอึกหยุดลมหายใจเมื่อผู้หญิงตรงหน้าผมคือคนที่ผม...ดื่มเลือดเธอด้วยตัวเองเป็นครั้งแรก!! ใบหน้าเธอบูดเบี้ยวพร้อมน้ำตาที่ไหลลงมามากมาย เธอเจ็บปวด เธอโกรธ และเธออยู่ใกล้ผมมาก!

 

 

นายฆ่าฉัน....!!!!!”

 

เสียงแหลมกรีดร้องด้วยความโกรธกริ้วออกมาจนมันดังก้องไปทั่วป่าผมก้าวถอยหลังอย่างรวดเร็วก่อนจะตัดสินใจวิ่งกลับไปทางเดิม ผมมองเห็นแต่ผมกลับไม่รู้ว่าใครเป็นคนทำและผมเชื่อว่าคนที่ทำมีความสามารถเฉพาะตัว ร่างกายผมที่กลายเป็นแวมไพร์มันทำให้ผมเริ่มที่จะรับรู้อะไรได้มากมาย แต่เมื่อผมวิ่งออกมาไกลมากแค่ไหนผมกลับรู้สึกเหมือนตัวเองไม่ได้หลุดออกไปจากที่เดิม! เพียงแค่ผู้หญิงพวกนั้นไม่ได้ตามผมมา ผมพยายามมองหาทางออกแต่มันกลับไม่มีผมมองเห็นป่าที่ยิ่งวิ่งเข้าไปยิ่งลึกมากขึ้นทุกทีแต่ผมไม่อยากยืนอยู่เฉยๆ ผมแทบจะขาดใจลงตรงนั้นเมื่อหาทางออกไม่เจอ

 

 

ลอว์!!” ผมพยายามตะโกนเรียกเขาแต่เสียงผมกลับไม่ดังก้องเหมือนเสียงผู้หญิงพวกนั้นเลยสักนิด

 

 

ฟาโล พวกคุณอยู่ไหน!!!” ผมตะโกนออกมาสุดเสียงแต่เสียงผมกลับดังออกมาในระดับเท่าเดิม มันทำให้ผมหมดหนทางที่จะวิ่งต่อ ผมยืนเคว้งอยู่แบบนั้นก่อนจะหลับตาข่มความกลัวเอาไว้ ผมพยายามควบคุมตัวเองไม่ให้สั่นถึงในใจผมจะกลัวมากมายแค่ไหนผมก็ยังไม่อยากอ่อนแอในตอนนี้ที่ผมยืนอยู่ตัวคนเดียว

 

 เฮือก!!!

 

เมสัน

เมสัน

เมสัน

 

เสียงผู้หญิงเรียกชื่อผมดังก้องไปทั่วทุกทิศมันทำให้ผมคุมสติตัวเองไม่อยู่ ผมเริ่มตาลายหูอื้อไปหมดแทบจะไม่ได้ยินเสียงพวกนั้นที่กำลังร้องเรียกผม ผมหลับตาทำให้ผมไม่เห็นพวกเธอผมรู้สึกได้ว่าพวกเธอกำลังยืนอยู่ข้างๆผม! มีเสียงลมหายใจดังอยู่รอบข้างมากมายจนมันทำให้ผมต้องบีบแขนตัวเองแน่น ผมแทบกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่

 

 

...ผมกลัว มันหลอนประสาทผมเกินไป พวกเธอยังเรียกชื่อผมซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่มีหยุด พวกเธอยังยืนอยู่รอบข้างผมทุกคน ตัวผมทรุดฮวบลงทันทีเมื่อผมทนความกลัวไม่ไหวสติผมดับวูบลงไปตรงนั้น

 

 

ปล่อยเขา!”

 

เฮือก! ผมสะดุ้งสุดตัวแต่ก็ต้องมองไปรอบๆด้วยดวงตาสั่นๆ เมื่อผมได้สติผมก็ประมวลผลทันทีก่อนจะมองไปยังเบื้องหน้าที่เห็นร่างสูงของลอว์กำลังยืนทำสีหน้าโกรธจัดฟาโลเองเขาก็โกรธ ผมไม่เคยเห็นเขาโกรธแล้วพวกเขามองมาที่ผม ...ผมค่อยๆก้มมองตัวเองที่ยืนอยู่เฉยๆโดยที่ไม่มีอะไรมัดไว้แล้วทำไมพวกเขาถึงทำสีหน้าเหมือนกำลังเจอกับอะไรที่มันน่ากลัวมากๆ ผมชะงักนิ่งตัวเย็นเฉียบทันทีเมื่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้าทำให้ผมต้องรีบหันกลับไปมองด้านหลังตนเองทันที

 

 

พรึ่บ!

 

อึก..... ผมเบิกตากว้างจนแสบตาไปหมดเมื่อพวกเหลือเดนที่ผมเคยเห็นมันกำลังยืนซ้อนอยู่ด้านหลังผม แต่บุคคลที่ยืนมองอยู่ไม่ไกลก็ทำให้ผมตกใจไม่แพ้กัน อาร์มันโด้ กับ...เด็กผู้หญิงในผ้าคลุมสีดำที่ผมมองไม่เห็นหน้าเธอแต่เธอเป็นเด็ก!

 

 

ผมหันกลับไปหาลอว์อีกครั้งเขาก็ยังมีท่าทีที่กำลังโมโหจัดผมลองขยับตัวแต่ผมกลับขยับไม่ได้ทั้งๆที่ไม่มีใครจับตัวผม!!

ฉันบอกให้ปล่อยเขา ลอว์กดเสียงต่ำจนผมยังนึกหวั่นเพราะผมไม่เคยเห็นเขาโกรธจัดขนาดนี้มาก่อน

 

 

หึหึ เสียงเข้มต่ำของอาร์มันโด้หัวเราะออกมาเสียงค่อนข้างดัง

 

 

ฉันไม่คิดเลยนะว่าจะมีคนอื่นสำคัญกับนายนอกจากฟาโลอีก คำพูดของอาร์มันโด้ทำให้ผมทั้งผมและลอว์ต่างก็ชะงักนิ่งไปทันที

 

 

ไม่ใช่ลอว์ตอบกลับมาเสียงเข้ม คำตอบของเขาทำให้ผมรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังหมดแรงลงมันซะตรงนี้ดื้อๆ ถึงจะรู้มาตลอดว่าผมไม่สำคัญสำหรับเขาแต่พอได้ยินเขาพูดออกมาจากปากของตัวเอง มันเจ็บ

 

...เจ็บมากกว่าตอนที่เขาโยนผมลงจากชั้นสองของบ้านเสียอีก

 

...เจ็บกว่าตอนที่เขาจูบกับผู้หญิงคนนั้น

 

...เจ็บกว่าตอนที่เขาพูดด่าทอผม มันไม่เหมือนกันเหตุการณ์นี้ทำให้ผมรู้ว่าตัวเองมาถึงช่วงสุดท้ายของชีวิต

รอบข้างผมยังคงเป็นป่าแต่ผมก็ได้รู้ว่าตัวเองหลุดออกมาจากฝันบ้าๆนั่นที่ไม่เหมือนความฝัน เพราะตอนนี้ผมมองเห็นป่าที่ปรกคลุมไปด้วยหิมะ

 

....แล้วเรามาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง !!!?

 

 

งั้นหรอ อาร์มันโด้ตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงยียวนนั่นทำให้ลอว์เปลี่ยนท่าที ร่างสูงเปลี่ยนไปเมื่อเขาคลายอาการหงุดหงิดของตนเอง เขาเลิกสนใจผม เขาหันไปมองอาร์มันโด้ด้วยสายตาเรียบนิ่งมันทำให้คนที่ถูกมองสบรู้สึกเย็นวาบไปทั่วร่างง่ายๆเพราะลอว์แทบจะไม่เคยใจเย็นเลยสักครั้ง

 

ส่งฟาโลมาแล้วเอาเด็กนี่ไป คำเสนอของอาร์มันโด้ทำให้ผมหันไปมองหน้าเขาทันที

 

ไม่ ผมเป็นคนตอบทำให้ทุกคนหันมามองหน้าผมเป็นสายตาเดียวกัน

 

ผมขอยอมตายดีกว่า ผมพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังผมไม่รู้ว่าพวกลอว์ทำสีหน้าแบบไหน แต่ผมเลือกเองถ้าจะให้ฟาโลกับพวกอาร์มันโด้ไปผมยอมจากไปเองดีกว่า

 

ไม่ได้

ผมนิ่งไปทันทีเมื่อลอว์เถียงผมกลับมาผมไม่หันไปมองหน้าเขาก่อนจะข่มตาแน่น

 

 

ผมไม่ได้สำคัญถึงขนาดนั้น!! ผมก็แค่ความผิดพลาดของคุณ! พวกคุณหนีไปเถอะ!!” ผมตะโกนออกมาจนรู้สึกเจ็บคอไปหมดก่อนจะหอบออกมาหนักๆเมื่อมันรู้สึกเจ็บปวดไปทั่วหัวใจ ผมพูดออกมาไม่ตรงกับใจเลยสักครั้ง ผมเม้นปากตัวเองแน่นขึ้นอีกก่อนจะพยายามกลั้นน้ำตาตัวเองเอาไว้ ผม อึ่ก...ผมอยากมีชีวิตอยู่ต่อ!

 

แปะ แปะ

 

เสียงปรบมือของอาร์มันโด้ดังก้องไปทั่วผมลืมตามองหน้าเขาที่กำลังมองหน้าผมอยู่เช่นกัน ผมยอมรับว่าผมกลัวเขา ร่างสูงใหญ่เดินเข้ามาใกล้ผมมากขึ้น มือใหญ่เย็นเฉียบจับเข้าที่ปลายคางผมก่อนจะเชิดใบหน้าผมขึ้น เขาเหยียดยิ้มที่มุมปากเมื่อมองสบกับดวงตาผมที่กำลังสั่นไหว

 

งั้นฉันจะให้นายเลือก คำพูดของเขาทำให้ผมไม่รู้จะตอบยังไง แต่เหมือนเขาจะไม่ได้พูดกับผม อาร์มันโด้หันไปมองลอว์ผมเลื่อนสายตาไปมองร่างสูงเพียงแค่ถูกสัมผัสที่ปลายคางผมก็ไม่สามารถออกเสียงได้

 

อะไร ลอว์ถามกลับเสียงเข้ม อาร์มันโด้ยกยิ้มมุมปากทันที

 

ฉันอยากจะแกล้งเด็กเหลือขอมากที่สุด .....มิเชล เขาหันไปพูดกับเด็กผู้หญิงคนนั้นที่เงยหน้าขึ้นมามองหน้าเรา ใบหน้าเด็กคนนั้นถูกผ้าสีดำปรกคลุมมันเหมือนตอนที่ผมเจออาร์มันโด้แรกๆ แต่สิ่งที่เธอกำลังทำ มันทำให้ผมรู้เลยว่าคนที่ทำผมหมดสติก็คือเด็กคนนั้น

 

คนที่ทำให้ผมเห็นภาพบ้าๆนั่นก็คือเด็กผู้หญิงคนนี้!

 

หมอกสีขุ่นลอยคลุ้งไปทั่วด้านข้างของเด็กผู้หญิงคนนั้นพร้อมกับเงาสีดำที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ ยิ่งมองขาเรียวที่กำลังขยับเคลื่อนเข้ามามันยิ่งทำให้หัวใจผมเต้นแรงมากขึ้น มากขึ้น มากขึ้นอีก ...

 

แกร๊ก

เสียงใบไม้แห้งถูกเหยียบย่ำพร้อมกับเรียวขาขาวที่ปรากฏมาให้เห็น ทุกคนเงียบเพื่อรอดูเมื่อหมอกถูกลมพัดออกไปหมดเผยให้เห็นหญิงสาวผมยาวสีดำสนิทเธอใส่ชุดสีหวาน เมื่อผมได้เห็นใบหน้าหวานนั่นผมก็แทบหยุดหายใจเพราะเธอคือ...คิล ไม่สิเธอต่างไปจากเดิมจนผมเริ่มไม่แน่ใจว่าใช่เธอรึเปล่า...มันไม่เหมือนกับภาพที่ผมเห็น ริมฝีปากสีแดงสดคลี่ยิ้มส่งมาให้เราดวงตาเหม่อลอยเหมือนมองออกไปด้านนอกตลอดเวลาก่อนที่เธอจะค่อยๆหมุนตัวหันไปมองทางด้านที่ลอว์ยืนอยู่

 

 

ลอว์ เสียงหวานใสส่งเสียงออกมาพร้อมกับดวงตาคมสวยที่ปิดสนิทเพราะเธอกำลังยิ้มจนดวงตากลายเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว ผมเลื่อนสายตาไปมองใบหน้าลอว์ที่ดูตกใจจนร่างสูงพูดอะไรไม่ออก เขามีสีหน้าที่ดูตกใจมากจนผมเริ่มใจไม่ดี

 

 

คิล ลอว์พูดออกมาโดยที่ไม่มีเสียงแต่ผมอ่านปากเขาออก และผมก็แน่ใจทันทีว่าผู้หญิงคนนั้นคือใคร ผมรู้ชะตากรรมตัวเองเลยว่าชีวิตผมคงมาได้แค่นี้ ผมไม่ได้มีความสำคัญกับลอว์ ผมเทียบกับผู้หญิงตรงหน้าไม่ได้เลยสักนิด 

สักนิดเดียวก็ไม่มี !

 

....

ฮึก ฮือออออ อึ่ก!” ผมร้องไห้ออกมาไม่หยุดก่อนจะพยายามปัดป่ายมือเย็นๆของใครบางคนที่กำลังพยายามกุมใบหน้าผมไว้

ชู่ววว เสียงเข้มดังขึ้นทำให้ผมค่อยๆลืมตาขึ้นมา ผมอ้าปากเล็กน้อยก่อนจะมองไปรอบๆตัวเอง เห็นลอว์ก้มตัวมองหน้าผมเป็นมือเขาที่กำลังกุมแก้มผมไว้ มีฟาโลนั่งอยู่ด้านข้าง...

 

 

...ผมงงไปหมดกับเหตุการณ์เมื่อกี้

 

นายร้องไห้

“!!”

ฝันร้ายหรอ

 

 

“!!!!?”  อะ อะไรของพวกเขา....

 

เกิดอะไรขึ้น

 

ฟะ เฟยล่ะ ผมถามขึ้นเสียงสั่นไม่ได้สนใจคำถามของฟาโล

 

เฟย ? เมสันไม่มีใครมาหาเราหรอกนะ

 

 

อะไรนะ.......

 

 

*************************

 

กลับมารีอัพให้แล้ว แต่ต้องเม้นเจิมด้วยนะคะ จะเปิดให้เจิมกันตอนต่อไปจะได้หาย งง กับตอนนี้ เปิดเจิมดีกว่าแล้วเม้นครบตามที่กำหนดจะได้ไม่เฟลเพราะนักอ่านเงา 

 

 

TBC.

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}