facebook-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทนำ 1

คำค้น : ตำรวจพลร่ม, ตำรวจ, อรินทราช, ตชด., ค่ายนเรศวร, นเรศวร 261, หน่วยรบพิเศษ, แพทย์ตำรวจ, ทหารพราน, ทหาร, ชายแดนภาคใต้

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 58.5k

ความคิดเห็น : 109

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ก.พ. 2563 02:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทนำ 1
แบบอักษร

  

บทนำ 1 

  

               ในวันปิดหลักสูตรรบพิเศษแขนงการลาดตระเวนสะเทินน้ำสะเทินบกและจู่โจม นาวิกโยธิน กองทัพเรือ และประดับปีกความสามารถพิเศษให้กับนักเรียนรบพิเศษหรือที่เรียกว่า รีคอน นับว่าเป็นวันที่เหล่านักเรียนรบพิเศษรุ่นนี้รอคอยมานานนับ 13 สัปดาห์ 13 สัปดาห์ที่เต็มไปด้วยความทรหด อดทน ฝ่าฟันอุปสรรคต่างๆ เพื่อเสริมสร้างขีดความสามารถของตนให้สามารถนำหน่วยทหารขนาดเล็กเข้าทำการรบได้ทั้งบนบกและในทะเล ไม่เพียงแค่ข้าราชการทหารเรือเท่านั้นที่เข้ารับการอบรมหลักสูตรนี้หากแต่รวมไปถึงข้าราชการทหารบก ทหารอากาศและตำรวจด้วย ถึงแม้เมื่อจบการอบรมหลักสูตรนี้แล้วจะไม่ได้เข้าเป็นข้าราชการในหน่วยรบรีคอนของนาวิกโยธิน แต่ข้าราชการทหารบก ทหารอากาศและตำรวจก็สามารถนำความรู้ความสามารถที่ได้จากหลักสูตรนี้ไปพัฒนาหน่วยงานปัจจุบันของตนให้มีขีดความสามารถที่มากขึ้นกว่าเดิมได้ นักเรียนที่ผ่านการอบรมหลักสูตรนี้จะเต็มพร้อมไปด้วยความเข้มแข็ง อดทน มีวินัยและมีลักษณะของความเป็นผู้นำ เป็นที่ชื่นชมและเป็นความภาคภูมิใจของกองทัพ 

               ไม่เพียงแค่นักเรียนที่จบหลักสูตรการรบนี้เท่านั้นที่จะภูมิใจ แม้แต่เหล่าญาติพี่น้องก็ยังภูมิใจในตัวของพวกเขาด้วย ด้วยเหตุนี้จึงทำให้บริเวณรอบๆ หอประชุมศูนย์การฝึก หน่วยบัญชาการนาวิกโยธิน ค่ายกรมหลวงชุมพร อำเภอสัตหีบ จังหวัดชลบุรีในวันนี้เต็มไปด้วยครอบครัวของนักเรียนรบพิเศษที่มาร่วมแสดงความยินดี 

               “อ้าว ว่ายังไง นี่แกออกจากหอประชุมมาแล้วหรอ” ชายหนุ่มที่กำลังขับฟอร์จูนเนอร์คันสีขาวสวยหรูวนหาที่จอดรถอยู่รับสายโทรศัพท์ที่ลิงก์สายสนทนาเข้ากับรถเพื่อให้ผู้ที่กำลังขับขี่อยู่สามารถที่จะสนทนากับสายปลายทางได้สะดวกโดยที่ไม่ต้องละมือจากพวงมาลัยบังคับรถ 

               “เออๆๆ มาถึงแล้ว วนหาที่จอดรถอยู่ ทำไม ไม่เจอพี่ชายแค่สามเดือนกว่าแล้วคิดถึงหรอ” เขาว่าพลางกลั้วขำน้องชายตัวเอง หลังจากที่เคี่ยวเข็ญอยู่นานในที่สุดมันก็ยอมมาอบรมหลักสูตรรีคอนเสียที 

               “รออยู่นั่นแหละ เดี๋ยวไปหา แต่อย่าแหกปากร้องไห้ซะก่อนล่ะฉันอายเขา” ว่าแล้วเขาก็วางสายก่อนจะขับรถเลียบหาดเตยงามตรงไปวนที่อนุสาวรีย์ทหารนาวิกโยธิน เนื่องจากเมื่อคืนนี้เหมือนที่นี่จะฝนตกหนักอยู่ไม่น้อยทำให้ถนนเอ่อนองไปด้วยน้ำที่ยังคั่งค้างขังอยู่ ด้วยความที่รีบหาที่จอดรถจะได้ไปหาน้องชายเสียทีทำให้เขาไม่ทันระวัง อีกทั้งยังเป็นจังหวะเดียวกันกับที่มีหญิงสาวคนหนึ่งกำลังจะเดินข้ามถนนพอดี รถของเขาที่ขับมาอย่างเร็วก็เลยเหยียบล่องน้ำที่ขังอยู่ทำให้น้ำขังบนถนนสาดเข้าใส่เธอไปเต็มๆ 

               “ว๊าย!!!” หญิงสาวร้องออกมาอย่างตกใจ ด้วยความลืมตัวและต้องป้องกันตัวอย่างอัตโนมัติทำให้เธอเผลอยกตุ๊กตาหมีตัวสีขาวขนาดใหญ่ขึ้นบังตัวเอง น้ำที่สาดขึ้นมาเลยโดนตุ๊กตาแทนจนตอนนี้ตุ๊กตาหมีสีขาวตัวใหญ่แสนน่ารักกลายเป็นสีมอมแมมไปแล้ว 

               เอี๊ยด!!! ชายหนุ่มรีบเหยียบเบรกในทันทีแล้วลงจากรถไปหาเธอเพื่อขอโทษและแสดงความรับผิดชอบตามนิสัยความเป็นสุภาพบุรุษที่ได้ฝึกมาจากโรงเรียนเตรียมทหารและโรงเรียนนายร้อยตำรวจ เพราะความรีบทำให้เขาลืมระวังผู้คนโดยรอบไป ท่าทางเธอคงจะเป็นญาติที่มาร่วมแสดงความยินดีกับนักเรียนรบพิเศษในวันนี้ 

               “ขอโทษนะครับคุณเป็นอะไรมากรึเปล่า ผมต้องขอโทษจริงๆ ครับที่...” แล้วเขาก็ต้องชะงักเมื่อเห็นหญิงสาวร่างบางตรงหน้ากำลังทำหน้าเหวอ สองแขนเล็กๆ จับตุ๊กตาในมือชูขึ้น แล้วก็ทำหน้าราวกับคนจะร้องไห้ขณะสำรวจตุ๊กตาในมือตัวเอง 

               “ฮื่อออ รีคอนหักคอฉันแน่ๆ” เธอครวญแล้วพลิกสำรวจตุ๊กตาไปมา แต่ดูจากสภาพตุ๊กตาเธอคงเอาไปให้ใครไม่ได้แล้ว งานนี้ต้องมีคนรับผิดชอบ!!! 

               ชายหนุ่มที่เพิ่งจะเอ่ยขอโทษเธอไปถึงกับพูดอะไรไม่ออกเมื่อเห็นสีหน้าท่าทางเอาเรื่องของเธอ หากแต่หัวใจของเขากลับเต้นระรัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนเมื่อได้มองหน้าหญิงสาวชัดๆ สวย...คำแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวของเขา เขาไม่เคยเห็นผู้หญิงที่ไหนจะสวยหวานหยดย้อยได้แบบนี้มาก่อน ผิวกายที่พ้นออกมาจากเดรสสายเดี่ยวสีขาวแบบเปิดไหล่ของเธอช่างขาวผุดผ่องยิ่งนัก ยิ่งยามต้องกับแสงแดดริมชายทะเลก็ยิ่งเปล่งประกายราวกับมีออร่า ปากนิดจมูกหน่อยอย่างน่ารัก ดวงตากลมโตหวานขนตายาวงอน แม้จะแต่งแต้มหน้าตาเพียงบางๆ มันกลับทำให้เธอสวยจนเขาไม่รู้จะพรรณนาออกมายังไงแล้ว 

               เช่นเดียวกับหญิงสาวที่ตั้งใจว่าจะด่าเขาให้เต็มที่ แต่ทว่าพอเห็นชุดเครื่องแบบที่เขาแต่งอยู่เธอก็ต้องชะงักบ้าง 

               “พวกเดียวกันนี่หว่า” เธอพึมพำออกมาคนเดียวเมื่อเห็นชุดเครื่องแบบตำรวจตระเวนชายแดน พลร่มรบพิเศษจากค่ายนเรศวร หรือที่เรียกว่าตำรวจชุดลายพรางติดอามช้างศึก แล้วเขาก็ไม่ได้เป็นแค่ตำรวจพลร่มธรรมดาๆ ด้วยเมื่อที่อกเสื้อของเขามีเครื่องหมายของหน่วยรบพิเศษติดเอาไว้หลายหน่วย จากการที่เธอเองก็เป็นลูกหลานของทหารตำรวจ คลุกคลีอยู่แต่กับคนในเครื่องแบบมาตั้งแต่เกิดและทำงานให้กับทางกองทัพ เพราะฉะนั้นเรื่องต่างๆ ของเหล่าทหารตำรวจเธอเลยค่อนข้างรู้เป็นอย่างดี ไม่ว่าจะเป็นเครื่องหมาย ตปส. หรือต่อต้านปราบปรามการก่อความไม่สงบ เครื่องหมายพลร่มรบพิเศษของเขา เครื่องหมายมนุษย์กบตำรวจ เครื่องหมายอรินทราช 26 หรือนเรศวร 261 เครื่องหมายหลักสูตรเก็บกู้วัตถุระเบิด หรือ EOD เครื่องหมายเรนเจอร์ หรือเสือคาบดาบแล้วก็เครื่องหมายหลักสูตรรีคอนของทางนาวิกโยธิน โอ้โห! เธอก็เคยได้ยินแต่เหล่าคุณอาของเธอพูดกันนะว่าพ่อของเธอนั้นซาดิสบ้าแต่ฝึกหลักสูตรของหน่วยรบพิเศษจนได้ปีกเครื่องหมายมาติดจนเสื้อแทบพรุน เห็นทีงานนี้คงจะต้องแก้ข่าวให้พ่อซะแล้วสิ เพราะตอนนี้เธอเจอคนที่ซาดิสมากกว่าพ่อของเธอแล้ว ผู้ชายอะไรเก่งรอบด้าน หน้าตาก็...อ่ะ ถ้าเขาจะหัดยิ้มหวานๆ แทนการทำหน้าดุแล้วก็ขรึมบ้างนะเขาจะเป็นผู้ชายที่หล่อมาก แล้วแบบนี้เธอจะเอายังไงดี คนตรงหน้าเธอเป็นนักรบที่เก่งมากขนาดนี้ ซ้ำยังยศใหญ่กว่าเธอด้วย ดาวที่ปกคอเสื้อบอกว่าเขามียศเป็นร้อยตำรวจเอก เธอเองก็ทำงานอยู่หน่วยเดียวกับเขา แต่เขาเล่นยศใหญ่กว่าแบบนี้เขาสั่งซ่อมเธอได้สบายๆ เลยนะเนี่ย แต่...เดี๋ยวก่อนสิ ตอนนี้เธอไม่ได้แต่งเครื่องแบบมานี่นา เขาไม่มีทางรู้หรอกว่าเธอเองก็เป็นตำรวจเหมือนกัน เพราะงั้น...กัดได้ 

               “ขับรถภาษาอะไรของคุณฮะ ขับเร็วแบบนี้ถ้ารีบมากทำไมไม่มาตั้งแต่เมื่อวาน ดูสิว่าคุณทำอะไรกับตุ๊กตาของฉัน” เธอยื่นตุ๊กตาให้เขาดู ชายหนุ่มเลยเลิกคิ้วขึ้น ตุ๊กตาของเธอเปื้อนน้ำที่ขังอยู่บนถนนจนเสียหายจริงๆ  

               “ขอโทษครับผมไม่ระวังเอง เอาแบบนี้นะครับเดี๋ยวผมจ่ายค่าเสียหายให้ก็แล้วกัน” ว่าแล้วเขาก็ดึงกระเป๋าสตางค์ออกมาและกำลังจะหยิบธนบัตร แต่การกระทำของเขาแบบนี้มันกลับทำให้หญิงสาวไม่พอใจเมื่อเธอปาตุ๊กตาที่เปื้อนแล้วมาใส่เขา 

               “หนอย...คิดจะเอาเงินฟาดหัวฉันงั้นหรอ” เขารีบรับตุ๊กตาหมีสีขาวตัวโตที่เธอปาใส่เอาไว้ นี่เขาทำอะไรผิดกันล่ะเนี่ย เขาก็กำลังจะชดใช้ค่าเสียหายให้ไง ขอโทษก็ขอไปแล้ว เขายอมรับความผิดแต่โดยดีแล้วนะ ตัวก็เล็กนิดเดียวริอาจมาหาเรื่องเขา แค่ตุ๊กตาเปื้อนนะเขาไม่ได้ไปฆ่าข่มขืนหมาที่บ้านเธอซักหน่อย 

               “ผมไม่ได้จะดูถูกคุณนะ ก็ผมทำข้าวของของคุณเสียหาย ผมก็กำลังจะชดใช้ให้นี่ไง คุณก็เอาเงินไปซื้อตุ๊กตาใหม่สิ” 

               ชิชะ!!! หญิงสาวยิ่งควันออกหูเข้าไปใหญ่เมื่อได้ยินเขาบอกแบบนี้เธอจึงกอดอกแล้วเดินเข้าไปหาเขาอย่างเอาเรื่อง 

               “คุณนี่พูดง่ายดีเนาะ ก่อนจะบอกให้ฉันไปซื้อตุ๊กตามาใหม่น่ะช่วยดูด้วยนะคะว่าที่นี่มันที่ไหน ที่นี่มันหน่วยบัญชาการนาวิกโยธิน คุณคิดว่าทหารนาวิกฯ ที่นี่เขามีหน้าที่ผลิตตุ๊กตาหมีขายหรอ ที่นี่เขาผลิตแต่นักรบไม่ใช่ตุ๊กตา คุณมาทำตุ๊กตาของฉันพังแล้วฉันจะเอาตุ๊กตาไปให้นักเรียนรีคอนที่เขาเพิ่งปิดหลักสูตรวันนี้ได้ยังไง!” นิ้วเล็กๆ จิ้มตุ๊กตาที่เขาถือเอาไว้ไปมาอย่างใส่อารมณ์ ท่าทางเกรี้ยวกราดของเธอดูน่ารักอย่างไม่ได้ตั้งใจจนเขาไม่รู้สึกกลัวเลย ตัวเล็กๆ แบบนี้แต่กล้าหาญมาหาเรื่องเขา นับว่าเป็นผู้หญิงที่น่าสนใจมาก 

               “เดี๋ยวนะ คุณกำลังจะบอกผมว่าคุณจะเอาตุ๊กตาตัวนี้ไปให้นักรบรีคอนที่เพิ่งอบรมเสร็จวันนี้งั้นหรอ” 

               “ใช่ ทำไม คนเราพอสำเร็จการศึกษาก็ได้ตุ๊กตาเป็นของขวัญอยู่แล้วแปลกตรงไหน หรือว่าตอนคุณเรียนจบนายร้อยตำรวจมาแล้วก็ฝึกหลักสูตรต่างๆ บนอกเสื้อเสร็จแล้วคุณไม่เคยได้” มีรู้ด้วยแฮะว่าเขาเป็นตำรวจ ปกติผู้คนส่วนมากพอเห็นเครื่องแบบของเขาจะพากันเรียกเขาว่าทหารตลอด มีน้อยคนมากที่จะรู้ว่าเครื่องแบบของเขานี้เป็นเครื่องแบบของตำรวจ ท่าทางเธอจะมีความรู้เกี่ยวกับทหารตำรวจอยู่ไม่น้อย 

               “มันก็จริงของคุณที่พอเรียนจบแล้วบางคนจะได้ตุ๊กตาเป็นของขวัญ แต่ผมจะบอกอะไรให้นะว่าผู้ชายเขาไม่เล่นตุ๊กตากันหรอก ถ้าคุณจะหาของขวัญอะไรซักอย่างมาให้คนที่เป็นนักรบ คุณควรเลือกของที่เป็นของใช้สำหรับผู้ชาย ไม่ใช่ตุ๊กตาหมีขนฟูแบบนี้” 

               ของใช้สำหรับผู้ชาย...กางเกงในหรอ บ้า ใครจะไปซื้อกางเกงในให้กัน 

               “แล้วอะไรล่ะคือของขวัญที่คุณคิดว่าเหมาะกับการให้เขา” 

               “ก็อาจจะเป็นนาฬิกาดีๆ ซักเรือน เครื่องประดับผู้ชาย ของใช้สำหรับทหาร ถ้าเขาเป็นทหารเรือก็อาจจะให้เข็มทิศ หรือว่า...อาจเป็นมีกพกสวยๆ ซักเล่ม นอกจากจะถูกใจเขาแล้วยังเอาไว้ใช้ตอนทำงานได้ด้วยนะ” 

               “มีดพกงั้นหรอ” เธอเริ่มสนใจในสิ่งที่เขาเสนอ ชายหนุ่มจึงพยักหน้ารับ 

               “ใช่ รอเดี๋ยวนะ” เขาบอกเธอก่อนจะเดินกลับไปที่รถแล้วควานหาอะไรสักอย่าง ไม่นานเขาก็เดินกลับมาหาเธอพร้อมกับกล่องสีดำทรงยาว 

               “นี่เป็นมีดพกที่ผมจะให้เป็นของขวัญน้องชายในวันนี้ เขาก็เป็นนักเรียนรีคอนเหมือนกัน” เขาเปิดกล่องมีดพกที่ว่าออกให้เธอดู ซึ่งทันทีที่เห็นหญิงสาวก็ถึงกับทำตาโตราวกับเห็นเพชรเม็ดเท่าไข่ห่าน สวย...สวยเป็นบ้าเลยมีดเล่มนี้ ตัวด้ามท่าทางจะจับกระชับมือ ถ้าเธอได้ไปเป็นของขวัญให้ญาติผู้พี่ เขาต้องชอบมากแน่ๆ 

               “เวลาแบบนี้ฉันจะไปหามีดพกมาจากไหนกัน ตอนนี้ไม่ว่าจะเป็นของขวัญอะไรก็ตามเถอะฉันหามาไม่ได้หรอก ถ้าคุณไม่ขับรถแย่แบบนี้นะตุ๊กตาของฉันมันก็คงจะไม่เปื้อน ซวยจริงๆ เลย!” ว่าแล้วเธอก็เดินหนีไปจากเขา ทำให้ชายหนุ่มได้แต่มองตุ๊กตาหมีของเธอในมือตัวเอง ท่าทางเธอทั้งดูผิดหวังและหัวเสียมาก แต่อย่างไรเสียเขาก็เป็นคนผิดอยู่ดี ถ้าเขาไม่ได้ชดใช้ความผิดกับเธอเขาคงรู้สึกผิดต่อเธอไปตลอดแน่ การจะเป็นนักรบรีคอนมันไม่ใช่ของง่ายๆ เลย ถ้าเธอไม่มีของไปฝากคนที่เธอจะมาร่วมแสดงความยินดีด้วยเขาก็คงจะผิดหวัง ยิ่งเห็นสีหน้าหงอยๆ ของเธอแบบนั้นเขาก็ยิ่งไม่สบายใจจนสุดท้ายก็ต้องรีบเดินตามเธอไป 

               “เดี๋ยวก่อนคุณ!” เขารีบเดินเข้าไปดักด้านหน้า หญิงสาวเจ้าอารมณ์คนเดิมก็เลยชักสีหน้าไม่พอใจใส่ เธอมองมาที่ตุ๊กตาของตัวเองในมือของเขาแล้วก็ต้องกลอกตาไปมาซ้ำ 

               “ถ้าจะเอาตุ๊กตามาคืนขอบอกเลยว่าไม่ต้อง เปื้อนขนาดนี้คงเอาไปให้ใครไม่ได้แล้วล่ะ ฉันฝากคุณทิ้งก็แล้วกันนะคะผู้กอง” เธอเรียกยศตำแหน่งตามจำนวนดาวของเขา แต่พอจะเดินเลี่ยงหนีออกมาอีกคราวนี้เขาก็ยื่นกล่องมีดพกที่ว่านั้นมาให้เธอ 

               “คุณเอามีดเล่มนี้ไปก็ได้ พอดีผมมีสองเล่ม ถือว่าผมชดใช้แทนตุ๊กตาของคุณที่ผมทำเลอะแล้วกัน คุณเอามีดเล่มนี้ไปเป็นของขวัญให้นักเรียนรีคอนเถอะ”  

               “หืม” หญิงสาวทำหน้าฉงน มีดเล่มที่ว่านี่มันราคาแพงกว่าตุ๊กตาของเธอตั้งหลายเท่านะ “มีดของคุณมันซื้อตุ๊กตาตัวใหม่ได้ตั้งหลายตัวเลยนะคุณแน่ใจหรอ” ปากถามกลับแต่ดวงตาคู่สวยกลับเป็นประกายวาวเมื่อเขายื่นกล่องมีดพกเข้ามาให้เธออีก เธอจึงลองหยิบมีดเล่มสวยขึ้นมาดูอย่างตื่นเต้นเหมือนเด็กได้ของเล่นชิ้นใหม่ก่อนจะทำในสิ่งที่ชายหนุ่มไม่คิดว่าเธอจะทำได้ต่อหน้าต่อตาเขา 

               ควับๆๆๆ มือเล็กๆ เรียวๆ ขาวผุดผ่องควงมีดพกของเขาไปมาอย่างชำนาญและคล่องแคล่ว อย่าว่าแต่ผู้หญิงเลย ขนาดผู้ชายถ้าไม่ใช่คนที่จับอาวุธเป็นประจำมีหรือจะทำแบบนี้ได้ แต่ทำไมเธอถึงควงมีดได้อย่างคล่องแคล่วแบบนี้กันล่ะ หรือว่า...จะเป็นคนในเครื่องแบบ แต่...ไม่น่าใช่ หุ่นเล็กๆ บอบบาง ขาวผ่องไปทั้งตัวแบบนี้ถ้าเป็นดารานางแบบน่าจะมีความเป็นไปได้มากกว่า 

               “เป็นมีดที่กระชับมือมาก คุณแน่ใจนะว่าจะให้ฉัน” 

               “เอาไปเถอะ ถ้าผมไม่ได้ชดใช้ค่าตุ๊กตาให้คุณเลยผมคงรู้สึกไม่สบายใจ” 

               “ถ้างั้นก็...” 

               “ไม่ต้องขอบคุณผม” เขารีบบอกเมื่อเธอเก็บมีดลงไปในกล่องตามเดิมแล้วรับเอามีดจากเขาไป 

               “ใครว่าฉันจะขอบคุณกันฮะผู้กอง” พอได้ของชดใช้ค่าตุ๊กตาที่พอใจแล้วเธอก็หันมาชักสีหน้าใส่เขาอีก “ทำไมฉันต้องขอบคุณคุณกันก็ในเมื่อฉันอยู่ของฉันดีๆ แล้วคุณก็มาทำตุ๊กตาของฉันพัง คุณแสดงความรับผิดชอบแบบนี้แหละถูกต้องแล้ว ไม่เสียแรงที่เป็นตำรวจพลร่ม เรื่องมีดฉันไม่ขอบคุณนะ อ้อ! ส่วนตุ๊กตาเนี่ยฝากทิ้งด้วย” 

               ชายหนุ่มถึงกับทำหน้าไม่ถูกกันเลยทีเดียว เกิดมาก็เพิ่งจะเคยพบเคยเห็น ผู้หญิงอะไรหน้าหวานอย่างกับน้ำผึ้งเดือนห้าแต่วาจาและมารยาทนั้นกลับแข็งยิ่งกว่าเหล็กน้ำพี้ แต่งตัวก็สวยหวานแต่การแสดงออกกลับห้าวอย่างไม่เกรงใจกระโปรงที่สวม จากตอนแรกที่เขารู้สึกผิดตอนนี้เขาชักจะหมั่นไส้เธอแล้วสิ  

               “คุณชื่ออะไร” ขอรู้จักชื่อหน่อยเถอะ ถ้าขืนเขาไม่รู้จักชื่อของเธอเขาจะเรียกเธอว่ายัยเด็กห้าวแล้วนะ ท่าทางเธอจะอายุน้อยกว่าเขาอยู่มาก 

               “แหม ก่อนจะอยากรู้ชื่อคนอื่น คุณควรบอกชื่อของคุณเองกับเขาก่อนมั้ย” แน่ะ มีย้อนเขาด้วย 

               “ผมชื่อพนา ร้อยตำรวจเอกพนาธร วรธีดล” 

               “อืม ฉันรู้นานแล้ว” เธอชี้มาที่ป้ายชื่อของเขาบนชุดเครื่องแบบ อ้าว! ยัยเด็กบ้านี่ รู้ชื่อของเขาอยู่แล้วยังจะมาแกล้งถามอีก ความฉลาดกับความกวนต...ของเธอนี่มัน...เขาจะอธิบายออกมายังไงดีล่ะ 

               “ทีนี้จะบอกชื่อของคุณได้แล้วยัง” เขาถามกลับเมื่อเห็นเธอกำลังพยายามเก็บกล่องมีดที่เขาให้ใส่ลงไปในกระเป๋าสะพายใบเล็ก ใช้ของแบรนด์เนมซะด้วย ท่าทางน่าจะลูกคุณหนู 

               “ไม่ล่ะ” เธอเงยหน้าขึ้นมาตอบเขา “พ่อฉันสอนมา ห้ามบอกชื่อของตัวเองกับคนแปลกหน้า ตลอดชีวิตของฉัน ฉันคงได้เจอคุณแค่ไม่กี่นาทีเท่านี้แหละ เดี๋ยวต่อไปเราก็จะไม่ได้เจอกันอีกแล้วจะอยากรู้จักกันไปทำไม” 

               เอาล่ะ เขาว่าเขาชักจะหมั่นไส้เธอขึ้นมาจริงๆ แล้วนะ เป็นตำรวจหน่วยรบพิเศษมาทั้งชีวิตแต่เขายังไม่เคยรู้สึกว่าโดนผู้หญิงที่ไหนลูบคมแบบนี้มาก่อน ยัยเด็กนี่เห็นหน้าหวานๆ เรียบร้อยๆ ที่ไหนได้ทั้งห้าว ทั้งแสบ ทั้งกวนต... ถ้าไม่เห็นว่าเป็นผู้หญิงนะพ่อจะขอตบให้หัวทิ่มซักที 

               “เจ้โหด!” แล้วในจังหวะที่ผู้กองพนากำลังชั่งใจอยู่ว่าจะตอกกลับยัยเด็กแสบคนนี้ยังไงดีจู่ๆ ก็มีชายหนุ่มหล่อหน้าตี๋สไตล์โอปป้าวิ่งเข้ามาหาเธอ 

               “อ้าวอริน มาแล้วหรอ” เธอรีบหันไปยิ้มหวานให้กับไอ้หนุ่มตี๋นี่ ซึ่งพอเห็นรอยยิ้มหวานๆ ที่เธอมอบให้หนุ่มตี๋คนนี้ผู้กองพนาก็ยิ่งรู้สึกไม่ชอบใจและหมั่นไส้เธออย่างบอกไม่ถูก จนเมื่อไอ้หนุ่มตี๋คนนี้มันหันมามองทางเขา เขาก็ดูออกทันทีว่ามันเองก็ไม่ชอบเขาเหมือนกัน เหมือนมันจะหวงยัยเด็กแสบคนนี้เลย 

               “มีเรื่องอะไรกัน” 

               “ไม่มีอะไรหรอก เคลียร์จบแล้ว” เธอตอบไอ้หนุ่มตี๋นี่แล้วหันมาทางเขาอีกครั้ง 

               “เอาเป็นว่าเรื่องจบแค่นี้นะคะ ลาก่อนค่ะ ฝากทิ้งด้วยนะ” เธอยื่นมือมาตบหัวตุ๊กตาหมีที่เขาถือสองสามทีก่อนจะรีบควงแขนไอ้หนุ่มตี๋นี่จากไป ท่าทางความสนิทสนมของคนทั้งคู่ทำให้ผู้กองพนารู้สึกหงุดหงิดไปหมด หงุดหงิดเสียงคลื่นทะเล หงุดหงิดสายลมเย็นที่พัดมา หงุดหงิดเสียงนก หงุดหงิดแม้กระทั่งเสียงลมหายใจของตัวเองด้วย แต่ยิ่งเห็นเธอเดินห่างออกไปเขาก็ใจหายขึ้นมาอย่างประหลาด ถึงเธอจะกวน...ไปหน่อยแต่โดยรวมแล้วคือน่ารักมาก แถมยังฉลาดปั่นหัวเขาได้อีก เขาไม่อยากจะให้เธอเดินจากไปเลย แม้แต่ชื่อก็ไม่รู้จัก ไอ้ตี๋นั่นมันก็ดันเรียกเธอว่าเจ้โหดด้วย ทำไมถึงเรียกแบบนี้ล่ะ รึว่าเธอจะโหดสมชื่อจริงๆ แล้วอาการของเขาตอนนี้ล่ะมันเรียกว่าอะไร แค่ยัยเด็กแสบนั่นเดินจากไปเขาก็ใจหายจนหายใจติดขัดไปหมดแล้ว หรือว่า...รักแรกพบ 

               “ไร้สาระ” เขาพูดขึ้นมาคนเดียวก่อนจะก้มลงมามองตุ๊กตาหมีตัวสีขาวในมือ จะว่าไปถ้าเขาเอาไปทำความสะอาดซักดีๆ มันก็คงจะกลับมาสวยเหมือนเดิม 

               “เจ้านายแกเขาทิ้งแกแล้ว ถ้าฉันทิ้งแกด้วยอีกคนแกมันคงเป็นหมีที่น่าสงสารมาก งั้นแกไปอยู่กับฉันก็แล้วกันนะ” เขาปลอบใจตุ๊กตาก่อนจะหิ้วมันกลับไปที่รถแล้วขับออกไปด้วยจิตใจห่อเหี่ยว ในหัวนึกถึงแต่ใบหน้าจิ้มลิ้มหวานสวย เธอเป็นใครกันนะ แสบๆ แบบนี้จะได้เจอกันอีกรึเปล่า 

  

************************************************************** 

เอามาใช้ชิมเป็นของขวัญวันแห่งความรักนะคะ เรื่องนี้ยังไม่ได้ลงประจำ เพราะต้องเขียนเรื่องพี่เชนทร์ก่อน แน่นอนว่ายังมีเรื่องอาภรรพ์น้ำตกที่ปั่นไปได้ครึ่งเรื่องแล้ว (เป็นเรื่องสั้นที่จะเขียนให้จบแล้วลงทีเดียวเลย) ยังไงก็สุขสันต์วันแห่งความรักนะคะ (โอ๊ะ! ลงตอนตี 2 งั้นก็ สุขสันต์วันแห่งความรักย้อนหลังแทนเด้อ) 

ความคิดเห็น