blackhearttt
email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอขอบคุณทุกการติดตามและสนับสนุนมากๆเลยนะคะ 🖤

ชื่อตอน : Hate : [10/2]

คำค้น : Hate แค้นรัก ฟินิกซ์เมเบล นิยายโรแมนติก

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 245

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ก.พ. 2563 17:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Hate : [10/2]
แบบอักษร

 

ร่างสูงใหญ่ขยับตัวลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง คิ้วเข้มขมวดมุ่นเมื่อรู้สึกเจ็บบาดแผลที่ถูกกระสุนถากเล็กน้อย สายตาคมดุดันเหลือบมองไปยังร่างบอบบางที่ยังคงนอนหลับไหลอยู่ข้างๆ เขายกยิ้มมุมปากพร้อมกับนิ้วเรียวยาวค่อยๆ ปัดเส้นผมที่ปรกใบหน้าสวยหวานออกให้อย่างแผ่วเบา

“อื้ม”

เมเบลขยับตัวและพึมพำออกมาด้วยความงัวเงียเมื่อรู้สึกเหมือนมีอะไรมาขยุกขยิกแถวบริเวณใบหน้าของตัวเอง แต่เพราะความเพลียและอ่อนล้าจึงหลับต่ออย่างง่ายดาย ฟินิกซ์นั่งมองร่างบางข้างกายนิ่ง เขาไม่รู้จะทำยังไงกับเธอดี ไม่รู้ว่าควรจะบอกความจริง หรือมันยังไม่ถึงเวลาที่ควรบอก ถ้าหากเมเบลรู้ว่าเรื่องทั้งหมดเป็นยังไง เธอคงไม่ยอมอยู่กับเขา ยิ่งพวกนั้นรู้ตัวแล้วแบบนี้เขาคงจะปล่อยเธอไปไม่ได้ มันอันตรายเกินไป…

“ฉันขอโทษ… เมเบล”

เสียงเข้มต่ำแหบพร่าเอ่ยออกมาแผ่วเบา ฟินิกซ์ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เอื้อมมือหนาไปหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงเพราะมีข้อความเข้ามา และเมื่อสายตาคมเห็นว่ามันเป็นข้อความจากนาธานที่ส่งข้อมูลที่เขาให้ไปตามสืบก็ต้องขบสันกรามเอาไว้แน่นอย่างโมโห เขาน่าจะตามพวกมันไปให้ทัน ให้ตายสิวะ!

ในงานเลี้ยงคืนนั้น หลังจากที่เขาพาเมเบลมายังจุดที่นัดกับนาธานเอาไว้ได้ ฟินิกซ์ก็ขับรถตามไบรตันกับเคที่ไปทันที โดยมีลูกน้องของเบนจามินคุ้มกันสองคนนั้นตลอดทาง ฟินิกซ์ขับตามมาจนถึงท่าน้ำแห่งหนึ่ง ที่นั่นมีเรือจอดเทียบท่าเอาไว้อยู่ก่อนแล้ว และคงจะเป็นเรือของไบรตันเพื่อใช้หลบหนี

เขารีบลงจากรถเพื่อที่จะตามไปยังเรือลำนั้น แต่กลับถูกลูกน้องของพวกมันยิ่งจนกระสุนถาก และเกือบจะโดนยิงเข้าอีกครั้งหากเขาไม่หลบได้ซะก่อน ฟินิกซ์สบถคำหยาบอย่างโมโหเมื่อเรือของพวกนั้นแล่นออกไป โทนี่และครูสตามมาทีหลัง เพราะต้องตามจับตาดูเบนจามินเอาไว้ ฟินิกซ์คิดจะตามตัวไบรตันกับเคที่ไปในวันนั้น แต่ถูกครูสห้ามเอาไว้ซะก่อน เขาทั้งโมโหและหัวเสียจนหงุดหงิดทุกสิ่งทุกอย่าง

แต่พอกลับมาที่บ้าน ฟินิกซ์เจอกับเมเบลที่ห้องครัว นั่นทำให้ความโมโหของเขาลดน้อยลงเมื่อความผิดที่เขาทำต่อเธอมันแล่นเข้ามาในหัวอย่างควบคุมเอาไว้ไม่ได้ เขาไม่อยากทำผิดพลาดกับเมเบลซ้ำสอง ครั้งนี้เขาจะไม่ทำร้ายเธออีก…

“อืม… อ๊ะ ฟินิกซ์…”

ร่างบอบบางขยับตัวนอนตะแคง ค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้าๆ และชะงักไปเล็กน้อย เมื่อเหลือบไปเห็นร่างสูงใหญ่กำลังนั่งพิงหัวเตียงพร้อมกับสายตาคมจ้องมองมาทางเธอด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง เมเบลตัวลุกขึ้นนั่งแล้วขยับตัวออกห่างจากฟินิกซ์ด้วยความรวดเร็วทันทีที่รวบรวมสติของตัวเองได้ ใบหน้าสวยหวานร้อนผ่าวเมื่อเห็นว่าทั้งเขาและเธอร่างกายเปลือยเปล่าอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนาในห้องนอนของฟินิกซ์

“หิวรึยัง”

เสียงเข้มต่ำเอ่ยขึ้น เมเบลเม้มริมฝีปากและกำผ้าห่มให้คลุมร่างกายเปลือยของตัวเองมากขึ้นเมื่อถูกสายตาคมดุดันมองลงมาอย่างเจ้าเล่ห์ จากนั้นเธอก็กระแอมเพื่อตั้งสติของตัวเองอีกครั้ง

“ยะ…ยัง”

มือบางรีบจับหน้าท้องแบนราบของตัวเองเอาไว้ทันทีที่เสียงท้องร้องดังออกมาเบาๆ อย่างน่าอาย ฟินิกซ์เลิกคิ้วเข้มขึ้นข้างหนึ่งพร้อมกับโน้มลงไปกระวิบข้างใบหูของร่างบอบบางอย่างหยอกเย้า จนเมเบลถึงกับชะงักไปเล็กน้อย

“แน่ใจงั้นเหรอ”

“ออกไปเลยนะฟินิกซ์”

เมเบลหันใบหน้าหนีสายตาคมเจ้าเล่ห์ของฟินิกซ์ไปมองทางบานหน้าต่างห้องนอน กัดริมฝีปากอย่างขุ่นเคืองอย่างนึกโมโหทั้งตัวเองและเขาที่ทำเรื่องบ้าๆ แบบนี้…

หมับ!

“หึ เที่ยงแล้วยังไม่หิว หรืออยากจะต่อจากเมื่อคืน”

ท่อนแขนแข็งแรงคว้าเอวบางแล้วดึงเมเบลให้เข้ามาแนบชิดกับร่างสูงใหญ่ของเขาด้วยความรวดเร็วจนเธอไม่ทันได้ตั้งตัว หน้าอกเต่งตึงบดเบียดไปกับแผงอกกำยำ พร้อมกับสายตาคมดุดันจ้องมองใบหน้าสวยหวานวาววับอย่างเจ้าเล่ห์ เมเบลกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่อย่างประหม่า พยายามดันแผงอกของฟินิกซ์ออกห่างแต่เขากลับทำเพียงยกยิ้มมุมปากขึ้น และกอดรัดรอบเอวบางแน่นมากขึ้นกว่าเดิมซะอีก…

“ปล่อย ฉันบอกว่าไม่หิว…”

เมเบลเงยหน้ามองสบสายตาคมอย่างขุ่นเคืองอีกครั้ง แต่แล้วก็ต้องขมวดคิ้วด้วยความสงสัยเมื่อฟินิกซ์ชะงักไปเล็กน้อยทันทีที่ร่างบางพยายามจะผลักเขาออก ดวงตากลมโตเหลือบมองไปยังบริเวณบาดแผลของฟินิกซ์ด้วยความรวดเร็ว และเธอก็เห็นว่าเขายังไม่ได้ทำแผลเลยตั้งแต่เมื่อคืน ให้ตายเถอะ!

“ฟินิกซ์ นายต้องทำแผล ปล่อยฉันก่อนสิ”

“ฉันไม่เป็นไร… อึก”

ฟินิกซ์ขบสันกรามเอาไว้แน่นเพื่อข่มความเจ็บ ทันทีที่มือบางจับลงมายังบริเวณใกล้บาดแผลของเขา จากนั้นเธอก็ขยับตัวออกห่างเมื่อท่อนแขนแข็งแรงของร่างสูงใหญ่คลายออก

พึ่บ!

“เหอะ นั่งอยู่ตรงนั้นไปเลยนะ”

ร่างบอบบางรีบลุกออกไปยืนข้างเตียงพร้อมกับหยิบเสื้อเชิ้ตตัวใหญ่ของฟินิกซ์ขึ้นไปสวม ร่างสูงยกยิ้มมุมปากอย่างกลั้นขำเมื่อเห็นเมเบลทำท่าทางหงุดหงิดใส่ แต่เธอกลับยอมเดินไปหากล่องปฐมพยาบาลบนชั้นวางให้เขา

ฟินิกซ์หัวเราะเสียงต่ำในลำคอแกร่งเบาๆ เมื่อชายเสื้อเชิ้ตของเขาที่เธอสวมอยู่เลื่อนขึ้นจนเห็นขาอ่อนขาวเนียน ฟินิกซ์ขบสันกรามอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่ได้ข่มความเจ็บที่บาดแผล แต่เพื่อกลั้นอารมณ์บางอย่างของตัวเองเอาไว้เท่านั้นเอง…

 

 

หื้มมม ฟินิกซ์ใจเย็นเนอะ แต่เมเบลดูจะเหมือนงงๆกับตัวเองอยู่นะ 55555

 

ขอบคุณนักอ่านที่น่ารักที่คอยติดตาม ให้กำลังใจและสนับสนุนกันมาตลอดเลยนะคะ

หากมีอะไรอยากจะแนะนำหรือติชม เม้นต์บอกกันได้เลยน้าาา

ติดตามข่าวสารนักเขียนได้ที่ :

Facebook Page : Blackhearttt

Twitter : @blackhearttt1

รักกก

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น