จิงโจ้น้อย
email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 37 (1)

คำค้น : yaoi,alpha,omega,ท้อง

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 6k

ความคิดเห็น : 39

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ก.พ. 2563 17:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 37 (1)
แบบอักษร

ตอนที่ 37 (1)

 

 

 

ราเชนทร์ดูแลศรัณจนอีกคนแทบไม่จำเป็นจะต้องกระดิกตัวเองไปไหน เพราะเพียงแค่ขยับนิ้วชายหนุ่มก็จะร้องห้ามเสียงดังพร้อมกับรีบแสดงตัวให้ไว

“จะไปไหนครับ” ราเชนทร์ถามคนที่เพิ่งจะลุกทรงตัวขึ้นนั่งบนเตียง มีเสื้อผ้ากองมหึมารายล้อม

“ผมหิวน้ำครับ”

ศรัณพูดอย่างงงๆพลางผายมือไปทางแก้วน้ำบนโต๊ะข้างเตียง ใกล้กันแค่เอื้อมมือไปเท่านั้น

“เรื่องแค่นี้บอกผมก็ได้” คนอายุน้อยกว่าพูดแล้วเป็นฝ่ายหยิบแก้วน้ำส่งให้แทน

ศรัณรับมาพึมพำขอบคุณก่อนจะมองอีกฝ่ายที่จ้องกันไม่วางตา พอเขาดื่มเสร็จแล้วทำท่าจะเอี้ยวตัวไปเก็บ ราเชนทร์ก็รีบจับมือให้หยุดก่อนจะเป็นฝ่ายเก็บให้

“หิวข้าวหรือยังครับ”

“ก็...นิดหน่อยครับ”

“ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวผมจะไปเอาข้าวขึ้นมาให้ หรือคุณจะลงไปเองครับ?”

คนอายุมากกว่านิ่งคิดพร้อมกับนึกถึงเหตุการณ์ครั้งก่อน

นึกถึงภาพที่ราเชนทร์แทบจะอุ้มเขาเวลาจะลงไปทั้งทีก็เลือกที่จะกล่าวว่า “ผมว่ากินบนนี้ดีกว่าครับ ยังรู้สึกเพลียๆนิดหน่อย”

“ถ้าอย่างนั้นผมจะรีบไปเอามาให้นะ คุณก็นั่งพักนิ่งๆรอก่อนนะครับ”

ราเชนทร์พยักหน้ารับแล้วก็ลุกไปเปิดตู้เสื้อผ้าของตนเอง เลือกหยิบเสื้อตัวหนึ่งมาวางบนเตียงเพิ่ม กระชับคลุมบน “รัง” ของศรัณให้ขยายแผ่บนเตียงได้มากที่สุด

คนท้องใหญ่สูดกลิ่นอันใกล้ชิดของคู่ตัวเอง สายตาจ้องมองอีกคนเดินเปิดประตูออกไปนอกห้อง เหลือตนเพียงลำพังเท่านั้น

กลิ่นของราเชนทร์ยังคงอยู่รอบตัว...เขายิ้มออกมาอย่างห้ามไม่ได้

.

.

.

.

อาหารเที่ยงมื้อนี้เป็นผัดโซบะ ศรัณถึงกับกลืนน้ำลายลงคอเมื่อได้กลิ่นหอมมาแต่ไกล

ราเชนทร์วางจานอาหารลงบนโต๊ะในห้อง ก่อนจะไปประคองคนบนเตียงให้มานั่งบนเก้าอี้

“ผมอุ่นมาให้ร้อนๆเลย เป่าก่อนนะครับ”

“ขอบคุณครับ”

คนท้องมือสั่นเล็กน้อยตอนจับส้อมม้วนเส้นสีน้ำตาลอ่อนขึ้น เขาเป่ามันสองสามทีพร้อมกับเอาเข้าปากอย่างรวดเร็ว

ดวงตาเป็นประกายถูกใจเป็นสิ่งที่ราเชนทร์เห็นในตอนนี้

ชายหนุ่มเองก็กินผัดโซบะเช่นเดียวกัน ทุกวันนี้ไม่ว่าจะเป็นเมนูอะไรเขาก็มักจะกินเหมือนศรัณด้วย ถึงจะเป็นเมนูเส้นติดๆกันแต่ละมื้อก็ตามแต่

ทั้งสองคนทำอะไรเหมือนกันเกือบทุกอย่างแล้ว

ราเชนทร์ต้องใช้ความพยายามอย่างมากเพื่อบังคับตัวเองให้นั่งกินดีๆ ต้องอดใจไม่เอื้อมมือไปป้อนคนตรงข้าม

ก่อนหน้านี้เคยป้อนข้าวป้อนน้ำศรัณหลายรอบแล้ว จนกระทั่งได้ยินอีกฝ่ายเอ่ยปากขอกินเองก็ต้องยอม ถึงแม้มันจะยากลำบากสำหรับเขาก็ตาม

ภายในหัวคิดทุกครั้ง...เวลาศรัณขยับตัวจะกระทบถึงลูกในท้องไหม...ถ้าเคลื่อนไหวร่างกายมากจะเจ็บท้องหรือเปล่า...จะเกิดอันตรายอะไรไหมถ้าเขาไม่อยู่ใกล้ๆ

และก็อดคิดอีกทางหนึ่งไม่ได้...บังคับมากไปจะกดดันศรัณเกินควร...หรือถ้าอีกคนคิดหนีไปอีก...เขาคงตรอมใจมากกว่าครั้งก่อนเป็นแน่

ราเชนทร์หยุดความคิดฟุ้งซ่านไม่ได้เลยในแต่ละวัน กระนั้นจึงพยายามสังเกตสีหน้าของศรัณให้มากที่สุด

ต้องเกรงใจ...แต่ก็ต้องดูแลอย่างเต็มที่ด้วย

ถ้าลูกเกิดออกมาก็ต้องเตรียมเหนื่อยมากขึ้นหลายเท่า ถึงตอนนั้นเขาจะขอบคุณศรัณอย่างไรดีให้คุ้มกับความยากลำบากนี้ จะทำยังไงให้คุ้มค่ากับความเหนื่อยของอีกคนที่อุ้มท้องมาดี

แม่บอกว่าคนที่คลอดลูกจะร่างกายอ่อนแอลง ดังนั้นเขาต้องเป็นหัวหน้าครอบครัวให้เข้มแข็งเพื่อสมาชิกอีกสองคน!

ถ้าถึงวันที่ศรัณคลอดลูก...

คลอดเด็กตัวน้อยๆ...ขยับไปมาร้องอ้อแอ้น่าชัง…

‘ป้อ!’ 

วินาทีที่เรียกเขาว่าพ่อ...วินาทีนั้น...

“...”

“คุณราเชนทร์...คุณราเชนทร์ครับ!”

“ครับ?”

“ร้องไห้ทำไมครับ?” ศรัณชะงักมือที่กำลังกินเมื่อเห็นว่าคนตรงข้ามร้องไห้ออกมาอย่างแปลกประหลาด

น้ำตาไหลออกมาจากตา...ทว่ากลับมีรอยยิ้มกว้างปรากฏ

ราเชนทร์สัมผัสได้ถึงความเปียกชื้นบริเวณแก้ม เขายิ้มอย่างอับอายกับความคิดจินตนาการของตน

“นี่ครับทิชชู่”

ศรัณยื่นกระดาษชำระให้อีกฝ่าย ซึ่งราเชนทร์ก็รับมาพร้อมหัวเราะในลำคอเบาๆ

“ไม่มีอะไรหรอกครับ พอดีผมแค่นึกถึงละครเมื่อคืน ฮ่าๆ”

“...”

คนอายุมากกว่ามองด้วยความกังวล ภายในใจคิด...หรือราเชนทร์จะเหนื่อยเกินไป?

ต้องดูแลเขาตลอดทั้งวัน อาจจะมีเรื่องเครียดบางอย่างก็เป็นได้

“ถ้ามีเรื่องอะไรก็ปรึกษาผมได้นะครับ” น้ำเสียงจริงใจพูดขึ้น

ศรัณถึงกับวางส้อมในมือลงเพื่อให้ความสำคัญกับเรื่องนี้ ดวงตาเผยความเป็นห่วงมากโดยไม่รู้ตัว

ราเชนทร์มองพลางยิ้มกับแววตาเป็นห่วงนั้น เขาพยักหน้ารับร้องแฮะๆในลำคอสองสามที

“ไม่มีอะไรจริงๆครับ เรากินกันต่อเถอะ”

“...ครับ”

มื้ออาหารนี้จบลงด้วยแววตาเป็นห่วงของศรัณที่มีต่อคนอายุน้อยกว่าตลอด สลับกันกับราเชนทร์ที่ยังคงกินไปและเผลอจินตนาการถึงตอนอุ้มลูกเข้าโรงเรียนไปแล้ว

 

“ถ้าอย่างนั้นผมไปอาบน้ำก่อนนะครับ คุณห้ามลุกไปไหนเองคนเดียวนะ ถ้าอยากได้อะไรให้ตะโกนเรียกผม...ไม่สิ...เดี๋ยวคุณอาจจะเจ็บท้องถ้าตะโกน เอางี้นะครับ ถ้าอยากได้อะไรให้พิมพ์ข้อความมาหาผม เดี๋ยวผมจะเอาโทรศัพท์เข้าไปด้วย ตกลงนะครับ”

ประโยคยืดยาวเดิมๆที่ศรัณฟังจนคุ้นชินทำให้เขาพยักหน้ารับแต่โดยดี ไร้การโต้เถียงหรือว่าส่ายหน้าปฏิเสธกับความเรื่องเยอะของอีกฝ่าย

เขายอมแพ้ราเชนทร์ในจุดนี้จริงๆ

“ถ้าอย่างนั้นผมจะรีบอาบน้ำแล้วรีบมานะ คุณระวังเสื้อผ้าหล่นล่ะ”

ราเชนทร์เดินนุ่งผ้าเช็ดตัวส่วนล่างเปิดประตูห้องน้ำ เขาหันกลับมามองศรัณท่ามกลางกองเสื้อผ้าให้แน่ใจอีกครั้ง

เมื่อเห็นว่าคนบนเตียงพยักหน้าให้ก็ยอมปิดประตูห้องน้ำแต่โดยดี

พอประตูปิดลงศรัณก็อดที่จะหัวเราะให้กับท่าทางนั้นไม่ได้

เป็นเอามากขึ้นทุกวัน

“...”

ศรัณยิ้มพลางมองกองเสื้อผ้ารอบตัว หมดความอายไปตั้งนานแล้วกับความลับนี้

บางทีก็อดที่จะยอมรับไม่ได้ว่า...เขาชอบการดูแลของราเชนทร์ ชอบที่ตัวเองเป็นฝ่ายได้รับการดูแล และชอบที่ได้อยู่กับชายหนุ่มในทุกๆวัน

คนบนเตียงยิ้มไม่หยุด...ก่อนที่รอยยิ้มนั้นจะค่อยๆแปรเปลี่ยนเป็นชะงักยามได้ยินเสียงข้อความเข้าของโทรศัพท์

เขาหยิบโทรศัพท์ข้างเตียงมาดู ก่อนจะพบว่ามันเป็นข้อความแจ้งเตือนเรื่องสำคัญเรื่องหนึ่ง

...คอนโดที่เขาประกาศขายเมื่อหลายเดือนก่อน...มีคนตกลงซื้อแล้ว...

___________________________________________________________________________

หึหึหึ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น