หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

เมื่อดาราสาวตัวแม่อย่างเธอจำต้องมาสวมบท ‘คนโง่’ ในยุคโบราณ ยุทธการชิงหัวใจของ ‘เขา’ เพื่อความอยู่รอดจึงเริ่มต้นขึ้น!

ตอนที่ 23 ท่านซื่อจื่อเคราะห์ร้าย

ชื่อตอน : ตอนที่ 23 ท่านซื่อจื่อเคราะห์ร้าย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.7k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ก.พ. 2563 15:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 200
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 23 ท่านซื่อจื่อเคราะห์ร้าย
แบบอักษร

 

“หรงหรง ต่อไปเจ้ามาอยู่กับข้านะ ขอโทษ ขอโทษ น้องสาม ข้าลืมอีกแล้ว ชื่อนี้มันพูดติดปากดีจริง” 

หลิงอวี้จื้อตั้งใจแหย่หลิงอวี้หรง ก็ใครใช้ให้นางมีความคิดชั่วร้ายแบบนี้เล่า เธออยากดูว่าหลิงอวี้หรงจะทนไปได้ถึงเมื่อไหร่ 

สีหน้าหลิงอวี้หรงเริ่มดูไม่ได้แล้ว แต่กลับยังจะฝืนทนต่อไปอีก ถ้าเปลี่ยนเป็นเธอคงไปนานแล้ว ในสถานการณ์ที่ตัวเองลำบากใจขนาดนี้ยังอยู่ได้ ความอดทนของหลิงอวี้หรงนี่สุดยอดจริงๆ  

หลิงอวี้จื้ออุ้มสุนัข จูจิ่นที่ตอนแรกยืนอยู่ข้างเธอ ไปยืนเสียไกลตอนไหนก็ไม่รู้ ทำไปทำมา จูจิ่นก็กลัวสุนัขเช่นกัน ไหวพริบของเธอเริ่มทำงาน เธอตั้งใจอุ้มสุนัขไปข้างหน้าจูจิ่น 

“ท่านซื่อจื่อ ต่อไปเราแต่งงานกันแล้วมาเลี้ยงสุนัขเพิ่มอีกสามสี่ตัวเป็นอย่างไรเจ้าคะ ข้าชอบสุนัขตัวเล็กๆ มาก ตอนกลางคืนมานอนกอดสุนัขน้อยกันนะเจ้าคะ” 

จูจิ่นถอยหลังไปสองสามก้าว คิ้วขมวด 

“อวี้จื้อ กอดสุนัขนอนไม่เหมาะสมนะ สกปรก” 

“พออาบน้ำสะอาดก็เหมือนคนนี่แหละเจ้าค่ะ ไม่เหมือนคนตรงที่มีขนยาวเท่านั้นเอง” 

จูจิ่นพบว่าตนเองไม่รู้จะโต้ตอบอย่างไร ได้แต่ไปยืนอยู่ห่างๆ เขาเป็นคนรักสะอาด ไม่ชอบให้พวกสัตว์หน้าขนมาเข้าใกล้ 

หลิงอวี้หรงกระแนะกระแหนว่า 

“พี่สาว อย่าทำให้ท่านซื่อจื่อตกใจสิเจ้าคะ ท่านซื่อจื่อ สมองของพี่สาวคิดไม่เหมือนคนปกติ ท่านต้องปรับตัวสักหน่อยนะเจ้าคะ” 

หลิงอวี้จื้อจงใจเข้าไปใกล้อีก อยากจะให้จูจิ่นตกใจ ทำให้เขาไม่กล้ามาหาเธออีก 

หลิงอวี้หรงยื่นขามาขัดหลิงอวี้จื้อ เธอจึงกระโจนเข้าไปทั้งๆ ที่อุ้มสุนัขอยู่ ทั้งตัวเธอกระโจนเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนของจูจิ่น สุนัขที่อยู่ในอ้อมแขนเธอจุมพิตเข้ากับปากจูจิ่นพอดี ชั่วพริบตานั้นจูจิ่นพลันแข็งค้างกลายเป็นหินไปทั้งตัว 

จูจิ่นตัวแข็งเป็นหิน อวี้จื้อก็ตัวแข็งเป็นหิน แต่ไม่ใช่เพราะเรื่องสุนัข ตอนนี้มือของเธอทาบอยู่บนอกของจูจิ่น อกของจูจิ่นไม่ปกตินี่นา 

หลิงอวี้จื้อคลายมือโดยไม่รู้ตัว สุนัขที่อยู่ในอ้อมแขนวิ่งไปแล้ว พอสติกลับมาเธอก็นึกได้ว่าที่อกของตัวเองมีแผล เรื่องเกิดโดยไม่ได้คาดฝัน ทำให้เธอลืมความเจ็บไปสิ้น หรูเยียนกระวีกระวาดเข้ามาช่วยดึงเธอลุกขึ้น 

“ท่านซื่อจื่อ ท่านไม่เป็นไรใช่หรือไม่!” 

หลิงอวี้หรงคิดไม่ถึงว่าจะเกิดเรื่องเช่นนี้ รู้สึกเสียใจที่ไปขัดขาหลิงอวี้จื้อ 

จูจิ่นลุกขึ้น เห็นหลิงอวี้จื้อมองตนด้วยสายตาฉงนสงสัยเป็นอย่างยิ่ง ในใจรู้สึกกังวล เช็ดปากซ้ำๆ อย่างขยะแขยง  

“ข้ามีธุระ ต้องกลับไปก่อน คราวหน้าค่อยมาเยี่ยมเจ้าอีก” 

พูดจบจูจิ่นก็รีบรุดออกไป หลิงอวี้หรงเห็นจูจิ่นออกไป อยากจะไล่ตามไปแต่ก็ไม่มีเหตุผลให้อ้าง จึงได้แต่คอยมองจูจิ่นลับตาไป 

“หลิงอวี้จื้อ ดูสารรูปเจ้าสิ คู่ควรกับท่านซื่อจื่อตรงไหน” 

ถ้าเป็นแบบนี้ มันจะเข้าสำนวนผักกาดขาวชั้นดีถูกหมูย่ำยีเสียหาย[1] ข้าไม่ยอมให้หมูอย่างหลิงอวี้จื้อมาทำลายผักกาดชั้นดีอย่างจูจิ่นหรอก  

หลิงอวี้จื้อสติกลับมาแล้ว ทำหน้ารำคาญพูดว่า 

“อย่างนั้นเจ้าก็รีบให้ท่านซื่อจื่อมาขอเจ้าสิ ถ้าเจ้าทำให้ท่านซื่อจื่อถอนหมั้นได้ ข้าจะขอบคุณเจ้าอย่างงามเลย  

น้องสาว ข้ารู้ว่าเจ้าชอบท่านซื่อจื่อ นั่นมันไม่ผิดหรอก แต่เจ้าเอาแต่กัดข้าไม่ปล่อยแบบนี้แหละที่ผิด ข้าก็ไม่ได้หน้าด้านหน้าทนไปขอแต่งกับท่านซื่อจื่อเสียหน่อย เจ้าตัวเป็นฝ่ายมาขอข้าเอง ข้าไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธด้วยซ้ำ  

เจ้าจะโทษท่านซื่อจื่อก็ได้ หรือโทษบิดามารดาที่ตกลงรับปากเรื่องนี้ก็ได้ แต่เจ้าเอาอะไรมาโทษข้า เอาอะไรมาคิดว่าถ้าไม่มีข้าก็จะต้องเป็นเจ้าที่สามารถแต่งกับท่านซื่อจื่อได้ หรือเจ้าเตรียมตัวเป็นฝ่ายสู่ขอแล้ว? 

เจ้าอยากแต่งกับเขา ก็คิดหาวิธีให้มากกว่านี้สิ ทำให้เขารักเจ้าแล้วรีบทิ้งข้าเสีย เจ้ามีความสามารถเรื่องนี้นี่ เจ้ามามัวแต่รบรากับข้า ต่อให้ข้าลงโลงไปแล้วท่านซื่อจื่อก็ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับเจ้าเลย” 

“ตอนนี้ฝีปากเจ้านับวันชักจะยิ่งแหลมคมขึ้นทุกวัน” 

หลิงอวี้หรงพูด โกรธจนไม่รู้จะตอบโต้อย่างไรแล้ว 

 

------ 

[1] สำนวน ‘ผักกาดขาวชั้นดีถูกหมูย่ำยีเสียหาย’ สามารถเทียบได้กับสำนวนไทย ดอกฟ้ากับหมาวัด แต่กลับกันคือ ‘ดอกฟ้า’ หรือ ‘ผักกาดขาวชั้นดี’ ในสำนวนหมายถึงฝ่ายหญิง แต่บริบทในเรื่องหมายถึงฝ่ายชาย เช่นกันกับ ‘หมาวัด’ หรือ ‘หมู’ ในสำนวนหมายถึงฝ่ายชาย แต่บริบทในเรื่องหมายถึงฝ่ายหญิง 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น