หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

"ผมจะให้คุณได้ชดใช้ในส่วนของอีอีอย่างสาสม!"

ตอนที่ 20 ระเบิดในความเงียบ

ชื่อตอน : ตอนที่ 20 ระเบิดในความเงียบ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.5k

ความคิดเห็น : 29

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ก.พ. 2563 14:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 20 ระเบิดในความเงียบ
แบบอักษร

 

เมื่อพูดจบ เธอก็ไม่รอปฏิกิริยาจากสองคนที่อยู่หน้าโต๊ะทำงานแล้วเดินออกจากห้องทำงานไปทันที 

เธอหมุนกายกลับหลังหันอย่างมีเสน่ห์ นี่เป็นครั้งแรกที่ฉู่เจียเสวียนกำจัดความโกรธได้ดีที่สุดตั้งแต่แต่งงานกับเผยหนานเจวี๋ยมานาน โดยเฉพาะมุมปากของเธอที่ยกขึ้นเล็กน้อยและเอวที่เป็นเส้นตรง เห็นได้ไม่ยากว่าเธออารมณ์ดีมาก 

“หยุดเดี๋ยวนี้นะ” เสียงคำรามมาจากด้านหลัง สีหน้าของเผยหนานเจวี๋ยหมองคล้ำ เขาผลักไป๋หลิงที่อยู่เบื้องหน้าออกไปเพียงสะบัดมือ ดวงตาทั้งคู่จ้องมองผู้หญิงที่กำลังจะออกจากห้องทำงานไม่กะพริบ 

ในใจเขาเหมือนถูกจู่โจมด้วยคลื่นแห่งความโกรธขนาดมหึมา โดยเฉพาะท่าทางของผู้หญิงที่อวดดีและเย้ยหยันคนนั้นยิ่งทำให้ดวงตาของเขาปวดร้าวเป็นอย่างมาก 

“ฉู่เจียเสวียน ใครอนุญาติให้คุณลาออก” เผยหนานเจวี๋ยสงบสติแล้วจึงเอ่ยปากออกมา แต่ว่าความเอาแต่ใจในน้ำเสียงทำให้รู้สึกน่าขยะแขยง 

ฉู่เจียเสวียนขมวดคิ้วเล็กน้อย ในใจเธอรู้สึกกลัวแต่ว่าเธอไม่สามารถทำตัวเป็นผู้หญิงปากร้ายที่ร้องไห้โวยวายได้ ฉะนั้นเธอจึงเลือกที่จะทำตัวมั่นใจ แต่ผู้ชายที่อยู่ด้านหลังคนนี้กลับต้องการขัดขวางเธอจากทุกสิ่ง ยกเว้นรักษาความรู้สึกของเธอ 

เธอเงยหน้าขึ้นมองเพดาน แล้วกลับหลังหันช้าๆ มองดูผู้ชายที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ทำงานอย่างไร้ความกลัวพร้อมกับกล่าวว่า 

“ในเมื่อประธานเผยชอบคุณไป๋ งั้นก็เป็นเรื่องธรรมดาที่ควรจะให้ที่ที่ดีที่สุดแก่เธออยู่แล้ว ตอนนี้ฉันอยู่ที่นี่ ก็เป็นแค่ตัวขวางหูขวางตาคุณไป๋ สู้รีบจากไปยังจะดีกว่า” 

การพูดจาดูถูกตัวเองเช่นนี้เท่ากับว่าฉู่เจียเสวียนลดตำแหน่งตัวเองลงต่ำมาก แต่ว่าสีหน้าของชายคนนั้นมืดครึ้มลงกว่าเดิม ดวงตาทั้งคู่เต็มไปด้วยความเย็นเยียบ ทำให้อดไม่ได้ที่จะสั่นด้วยความกลัว 

“ก๊อกๆๆ!” มือของเผยหนานเจวี๋ยเคาะโต๊ะเป็นช่วงๆ เสียงทั้งหมดผ่านเข้ามาในหัวใจของฉู่เจียเสวียนและเสียงโต้แย้งก็ยิ่งอ่อนลงเรื่อยๆ 

“…” ต่อหน้าเผยหนานเจวี๋ย เธอก็คือคนอ่อนแอตัวเล็กๆ คนหนึ่งที่สู้เขาไม่ได้อยู่เสมอ เสียงเธอค่อยๆ  เบาลง แต่ว่าความรู้สึกเจ็บปวดในดวงตากำลังบ่งบอกเธอย่างชัดเจนว่าเธอกลัวเผยหนานเจวี๋ยเกินกว่าอะไรทั้งหมด 

“ประธานเผยคะ…พี่สาวกำลังจะออกจากบริษัทเชียวนะ ฉันรู้ว่าฉันมีคุณสมบัติเหมาะสมกับตำแหน่งของพี่สาว แต่ท่านประธานจะปล่อยให้พี่สาวตกงานไปไม่ได้นะคะ…” ไป๋หลิงที่อยู่ด้านข้างก้าวออกมาในทันที เธอยืนห่างจากเผยหนานเจวี๋ยไปหนึ่งเมตรแล้วรีบเอ่ยปากพูด 

“หลายวันก่อนได้ยินผู้จัดการฝ่ายบุคคลพูดว่าคุณน้าที่ล้างห้องน้ำลาออกไปแล้ว ฉันว่าพี่สาวจะ… ” 

“อ๊ะ ฉันพูดผิดค่ะ!” ไป๋หลิงทำเสียงตกใจ รีบยกมือขึ้นมาปิดปากริมฝีปากสีแดงสดใส ดวงตาเต็มไปด้วยความสำนึกผิด 

“พี่สาว ขอโทษนะคะ ฉันจะให้พี่ไปล้างห้องน้ำได้ยังไงกัน?” 

“พอได้แล้ว!” ถ้าหากไม่ตายในความเงียบก็คงจะระเบิดในความเงียบ เห็นได้ชัดว่าฉู่เจียเสวียนเป็นฝ่ายเสียเปรียบ ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโมโหและน้ำเสียงก็สั่นเทาจนแทบทนไม่ไหว 

เธอเหลือบตามองไป๋หลิงด้วยความดุดัน แล้วพูดอย่างชัดถ้อยชัดคำ 

“ไป๋หลิง เธอคิดว่าตัวเองเป็นอะไร เธอไม่ได้เป็นอะไรไปมากกว่าชู้หรือว่าของเล่น…” 

ฉู่เจียเสวียนโมโหมากจริงๆ เธอไม่เคยถูกทำให้อับอายเช่นนี้มาก่อน นอกจากผู้ชายที่มัวแต่นั่งดูละครตรงนั้นแล้ว ไม่มีใครสามารถทำให้เธออับอายได้ถึงเพียงนี้ 

“เฮอะ ถึงเขาจะเป็นชู้แต่ผมก็ชอบนี่ ฉู่เจียเสวียน ใครอนุญาติให้คุณพูดกับผู้หญิงของผมแบบนี้ ไป๋หลิงพูดถูกแล้ว คุณไปล้างห้องน้ำเถอะ” ผู้ชายที่อยู่ด้านข้างเอ่ยปากออกมาในเวลาที่เหมาะเจาะ 

แต่ว่าในน้ำเสียงไม่มีอะไรที่น่าฟังสำหรับเธอเลย เขากลับยื่นมือออกมาคว้าตัวไป๋หลิงที่อยู่ด้านข้างและประคองไว้อย่างแผ่วเบา ในวินาทีนั้นที่ร่างของทั้งสองคนแนบชิด ฉู่เจียเสวียนก็กลับเป็นเหมือนตัวตลกที่รกหูรกตา 

ความคิดเห็น