หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

"ผมจะให้คุณได้ชดใช้ในส่วนของอีอีอย่างสาสม!"

ตอนที่ 19 ฉันขอลาออก

ชื่อตอน : ตอนที่ 19 ฉันขอลาออก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.8k

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ก.พ. 2563 15:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 19 ฉันขอลาออก
แบบอักษร

 

ไป๋หลิงไม่ได้อยู่รอเธอที่บริเวณสำนักงาน นั่นแสดงให้เห็นว่าเธอเข้าไปแล้ว 

ที่ห้องทำงานท่านประธาน 

ไป๋หลิงทำท่าทางสะดีดสะดิ้งออดอ้อนเผยหนานเจวี๋ย พยายามยั่วยวนเขา 

น่าเสียดายที่เผยหนานเจี๋ยมัวแต่จ้องมองเอกสารที่อยู่ในมือ ไม่แม้แต่จะมองไป๋หลิง 

ไป๋หลิงยิ่งพยายามแสดงหนักกว่าเดิมและอ้อนออดด้วยเสียงเล็กเสียงน้อย แต่เผยหนานเจวี๋ยกลับไม่สนใจเธออีก เพียงแต่ตอบรับว่า “อืม” เบาๆ ในบางครั้งเพื่อแสดงให้เห็นว่าเขารับรู้ 

ด้านนอกห้องทำงาน 

มือของฉู่เจียเสวียนเย็นเฉียบและเต็มไปด้วยเหงื่อ เธอกำลังลังเลว่าจะเคาะประตูดีหรือเปล่า 

ช่างมันเถอะ ฉู่เจียเสวียนยกมือขึ้นมาหน้าประตู เสียงเคาะ “ก๊อกๆๆ” ดังขึ้นสองสามครั้ง 

เมื่อได้ยินเสียงเคาะประตู เผยหนานเจวี๋ยจึงเลิกคิ้วแล้วมองไปทางไป๋หลิง “ฉู่เจียเสวียนมาแล้วเหรอ?” 

นี่คือประโยคแรกที่เผยหนานเจวี๋ยพูดกับไป๋หลิง แน่นอนว่าไป๋หลิงดีใจมากและรีบพยักหน้าตอบ 

หลังจากที่ได้รับคำตอบยืนยัน เผยหนานเจวี๋ยยิ้มมุมปากเล็กน้อย ลุกขึ้นยืนเพื่อผลักไป๋หลิงลงบนโต๊ะทำงานด้วยท่าทีหล่อเหลา จากนั้นก็แสร้งทำเป็นว่าไม่ได้แยแสและตอบฉู่เจียเสวียนที่อยู่หน้าประตูด้วยเสียงทุ้มว่า “เข้ามา” 

ที่จริงตอนนี้เผยหนานเจวี๋ยก็ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงทำแบบนี้ 

อาจเพียงแค่ต้องการที่จะรู้ว่าสุดท้ายแล้วฉู่เจียเสวียนจะโมโหหรือเปล่าหากเขาใกล้ชิดกับผู้หญิงคนอื่นถึงเพียงนี้ 

ผู้หญิงที่ไร้หัวใจแบบนั้น จะโมโหเพราะเรื่องแบบนี้ได้อย่างไร? 

ครั้นฉู่เจียเสวียนเดินเข้าห้องมาก็เห็นฉากนี้เข้า 

เพียงแต่ เธอก็ไม่ได้รู้สึกปวดใจมากเท่าไร คงเป็นเพราะรู้สึกเจ็บจนชินแล้วล่ะมั้ง 

ท้ายที่สุดแล้ว นี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่มาเห็นฉากพลอดรักแบบนี้ไม่เหรอ? 

ฉู่เจียเสวียนผิดหวังเล็กน้อย แต่ว่ารอยยิ้มก็ยังปรากฏอยู่บนใบหน้าตามมารยาท 

เมื่อเผยหนานเจวี๋ยเห็นแววตาที่ไม่แยแสของฉู่เจียเสวียน ก็ยิ่งรู้สึกรังเกียจ 

ทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงไม่มีหัวใจนะ? เห็นฉากแบบนี้แล้วยังนิ่งอยู่ได้ยังไงกัน! 

เมื่อฉู่เจียเสวียนเห็นสายตารังเกียจของเผยหนานเจวี๋ย หัวใจก็สั่นเล็กน้อย 

นี่เขาไม่ชอบเธอที่มาขัดจังหวะดีๆ งั้นเหรอ? กำลังโทษเธออยู่หรือเปล่า? แต่ว่าเธอก็ใจกว้างมากแล้วนะ แม้แต่…แม้แต่ความโมโหก็ไม่ได้แสดงออกมาเลยนะ 

เผยหนานเจวี๋ย คุณจะเอายังไงกันแน่? 

“ขอโทษที่รบกวนค่ะ” 

ฉู่เจียเสวียนหลับตา ท่าทางที่ยอมจำนนแบบนั้นยิ่งทำให้ไฟโกรธของเผยหนานเจวี๋ยลุกโชน 

ไป๋หลิงไม่ปล่อยโอกาสใดๆ ที่จะทำให้ฉู่เจียเสวียนอับอาย เธอยิ้มเยาะ 

“นั่นสิ มาขัดจังหวะดีๆ ของพวกเราพอดีเสียนี่” 

ฉู่เจียเสวียนเหลือบมองไป๋หลิงที่อยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ไม่ได้พูด 

เธอขัดจังหวะดีๆ อะไร? ไม่ต้องบอกเธอก็รู้ 

ฉู่เจียเสวียนนิ่งเงียบ ผ่านไปหลายวินาทีจึงเหลือบตามองด้วยความมึนงง “ตำแหน่งของฉัน…” 

เมื่อคนรักรักเมียน้อย แล้วเห็นเธอเป็นอะไร? ไหนบอกว่ารักฉู่อีอีไม่ใช่เหรอ? เกลียดเธอขนาดนั้นทำไมถึงไม่รักษาเนื้อรักษาตัวเพื่อฉู่อีอีล่ะ? 

เผยหนานเจวี๋ยยังไม่ทันจะเอ่ยปากพูด ก็โดนไป๋หลิงแย่งไป “พี่สาวก็อย่าโกรธไปเลยนะคะ ใครจะไปรู้หนานเจวี๋ยน่ะ ฉันก็แค่เอ่ยปากเท่านั้น คิดไม่ถึงว่าเขาก็ยกตำแหน่งของพี่ให้ฉันแล้ว” 

คำพูดนี้มีความรู้สึกผิดที่ไหนกัน เห็นได้ชัดว่าอยากโอ้อวด 

แต่ว่า ฉู่เจียเสวียนแอบมองเผยหนานเจวี๋ย เห็นได้ชัดว่าเผยหนานเจวี๋ยตามใจไป๋หลิง มันแน่อยู่แล้ว 

แม้จะรู้ความจริงข้อนี้แล้ว เธอเองก็รู้ดี แต่ว่าเมื่อถูกความจริงตบหน้าเข้าอย่างจังแบบนี้ เธอก็ยังรู้สึกปวดใจอยู่ดี 

ถ้าหากเธอไม่ได้รับปากฉู่อีอี สถานการณ์ก็จะไม่เป็นอย่างตอนนี้ใช่หรือเปล่า? อย่างน้อย เธอก็จะเป็นอิสระล่ะมั้ง 

“คุณไป๋ชอบตำแหน่งนี้ งั้นก็เก็บไว้เองเถอะค่ะ” ฉู่เจียเสวียนเหลือบมอง ทันใดนั้นดวงตาก็เป็นประกาย “ดูซิว่าจะทำได้นานแค่ไหน” 

เผยหนานเจวี๋ยกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับได้ยินคำพูดสามคำที่เรียบง่ายของฉู่เจียเสวียน 

“ฉันขอลาออก” 

ความคิดเห็น