กีฏยา

ไม่ล๊อกตอนเพิ่มแล้วนะค่ะ ช่วงนี้เรียนหนัก+งานเยอะ+ปวดหัวกับวิจัย แต่จะพยายามลงให้รัวๆไม่ขาดตอนนะค่ะ

ตอนที่12เนื้อห่มเนื้อ#2ลงสมบูรณ์(กอดกันยันเช้า)

ชื่อตอน : ตอนที่12เนื้อห่มเนื้อ#2ลงสมบูรณ์(กอดกันยันเช้า)

คำค้น : บ้านพักตากอากาศ,อติเทพ,ดาริน,เบลล์

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 14.1k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ก.พ. 2559 08:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่12เนื้อห่มเนื้อ#2ลงสมบูรณ์(กอดกันยันเช้า)
แบบอักษร

#

 

 

"เธอต้องนอนกับฉันในห้องนี้แหละ"

"ไม่ ฉันไม่นตอนกับคุณ ขอร้องล่ะคุณอติเทพ ห้องนอนมันมีอยู่ตั้งสองห้อง เปิดห้องให้ฉันไปนอนห้องข้างๆนี้เถอะนะ"

"ไม่ได้ คุณต้องนอนกับผมในห้องนี้ คุณว่าที่คู่หมั้น"

"ฉันพูดกับคุณดีๆแล้วนะไอ้คนทุเรศ คุณนี่มันนิสัยเสีย ชอบหาเศษหาเลยกับผู้หญิง น่ารังเกียจที่สุด"

อติเทพเหยียดยิ้ม เขาไม่ได้เป็นคนแบบนี้มาโดยกำเนิด ไม่ใช่เพราะผู้หญิงหาความจริงใจไม่ได้สักคนหรือ ถึงได้หล่อหลอมให้เขาเป็นคนไร้หัวใจได้ถึงเพียงนี้

"อย่าพูดมากน่า ไปอาบน้ำให้ตัวหอมๆ เรารจะได้นอนกอดกันจนฝันดีถึงเช้าไง"

"คุณนี่มัน...."

ยังไม่ทันที่เบลล์จะพ่นคำด่าจนจบ อติเทพเอามือหนามาปิดปากเรียวบางไว้ เธอดิ้นขลุกขลักอยู่ในอุ้งมือเขา

"พูดดีๆนะสาวน้อย ยังไงคืนนี้เธอก็หนีเงื้อมมือฉันไปไหนไม่ได้อยู่ดี ที่นี่อ่ะงูเงี้ยวเขี้ยวขอเยอะ อย่าคิดหนีออกไปข้างนอกเด็ดขาดนะ ลุงกล่ำบอกว่าที่นี่มีงูชุกชุม ถ้าคุรออกไปสุ่มสี่สุ่มห้า มีหวังโดนงูฉกตายแน่"

อติเทพพูดขู่จนคนร่างเล็กนึกกลัว ข้างนอกนอกจากอากาศจะหนาวเหน็บแล้ว ยังมีสัตว์ร้ายอันตรายมากมาย เธอไม่รู้หรอกว่าที่ชายหนุ่มพูดจะเป็นอย่างนั้นจริงๆหรือเปล่า แต่ถ้าให้เธอเอาตัวรอดจากคนลามกอย่างเขาเห็นทีเธอคงไม่ต้องหนีไปข้างนอกให้หนาวหรอก ในเมื่อเธอมีอาวุธมากมาย ทั้ังเสปรย์พริกไทย ที่ช๊อตไฟฟ้า มีดพก ถ้าเขาคิดจะทำมิดีมิร้ายเธอ เห็นทีได้เห็นดีกันแน่!!

"ฉันไม่หนีไปไหนหรอก ฉันจะไม่ดื้อด้วย แต่คุณไปอาบน้ำก่อนนะไจะได้สบายตัวไงล่ะ ฉันไม่หนีไปไหนหรอก"

อติเทพหรี่ตามองหญิงสาวอย่างนึกสงสัย เขาไม่เชื่อหรอกว่าม้าพยศอย่างเบลล์จะยองโอนอ่อนให้เขาง่ายขนาดนี้

"อย่าตุกติกนะ ถ้าผมกลับมาแล้วไม่เจอคุณ รู้ใช่มั้ยว่าอะไรจะเกิดขึ้น"

"ฉันรู้ คุณไม่ต้องเป็นห่วงหรอก"

อติเทพพยักหน้า เขาไม่ได้ไว้ใจแม่สาวร่างบางขนาดนั้นหรอก แต่เะขารู้ว่าไม่ว่าเธอจะงัดแผนอะไรมาใช้กับเขา เขาก็สามารถรับมือได้ทุกอย่างเสมอ อติเทพหยิบผ้าเช็ดตัวเดินเข้าประตูห้องน้ำ เบลล์ทำเป็นหยิบนู่นจัดนี่แต่ก็แอบชำเลืองมองร่างสูงเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ เธอถอนหายใจอย่างโล่งอก ในหัวคิดแต่แผนเอาตัวรอดจากผู้ชายมือปลาหมึกอย่างอติเทพ เธอรู้ว่าเขาเจนจัดเพียงใดหากเขาคิดจะรวบรัดเธอ เธอคงไม่รอด 

ซ่าาาา........ซ่าาาา....

เสียงน้ำในห้องน้ำไหลเป็นสัญญาณว่าเขากำลังชำระร่างกายอยู่หลายครั้ง ก่อนที่มันจะเงียบสนิท นานพอสมควรก่อนที่ร่างเปียกน้ำที่ท่อนล่างพันผ้าเช็ดตัวจะก้าวออกมาจากประตูห้องน้ำ เบลล์สะดุ้งโหยง เธอกอดเสื้อผ้าที่ตั้งใจจะเอาไปเปลี่ยนในห้องน้ำขึ้นมากอดไว้ ในบรรดาเสื้อผ้าที่เธอถือเข้เาไปไม่ได้มีแค่ผ้าขนหนู กางเกงและเสื้อผ้าเท่านั้น แต่มันซุกหนังสือการ์ตูนและสเปรย์พริกไทยเอาไว้ หากอติเทพคิดจะทำอะไรเธอในห้องน้ำ เห็นทีต้องเตรียมเจ็บตาไว้ได้เลย

"อ้าว ยังไม่หลับหรอกเหรอ เห็นเงียบฉี่เลย นึกว่าหลับซะแล้ว"

"ยังๆ ฉันนอนไม่หลับหรอก ถ้าไม่ได้อาบน้ำ"

เบลล์พูดก่อนจะรีบเดินดุ่มๆเข้าห้องน้ำ เธอจัดแจงชำระเนื้อตัวและเปลี่ยนมาใส่เสื้อผ้าใหม่ที่เตรียมเข้าไป ก่อนที่จะจัดแจงเปิดน้ำให้มันไหลเอื่อยๆอยู่อย่างนั้นและเธอก็นั่งบนฝาปิดชักโครก ร่างเล็กหยิบหนังสือการ์ตูนที่ซ่อนไว้มาเปิดอ่านเพื่อคั่นเวลา ถ้าเธอออกไปช้าๆเขาอาจจะผล่อยหลับเสียก่อนก็ได้ เบลล์พยายามประวิงเวลา

ด้านอติเทพเมื่อเบลล์เข้าไปอาบน้ำเขาไม่ได้เอะใจเลยที่เธอจะเข้าห้องน้ำนานกว่าปกติ เพราะผู้หญิงที่เขาเคยคบหามารวมทั้งดารินก็อาบน้ำนานจนเขานึกชิน ชายหนุ่มทิ้งตัวลงนอนกลอกตามองเพดานห้องนอนที่มีไฟสีทองทอแสงลงมาทำให้บรรยากาศในห้องดูอบอุ่นน่านอน บ้านหลังนี้เป็นฝีมือการออกแบบของพ่อเขาเอง "พิชัย เจริญวัฒนากุล" ข้าราชการหนุ่มผู้ซื่อตรง ทุกครั้งที่ชายหนุ่มนึกถึงเรื่องราวในอดีตตอนที่เขาและพ่อกับแม่พากันมาพักผ่อนที่บ้านหลังนี้ ภาพครอบครัวที่เคยอบอุ่นพร่อมหน้าพร้อมตา ทุกอย่างในวันวานแม้มันจะผ่านพ้นมานานแล้วแต่มันไม่เคยเจือจาง ทุกอย่างยังตามหลอกหลอนเขา  พ่อของเขาเสียชีวิตหลังจากที่แม่ของเขาเสียชีวิตไปได้ปีกว่าทั้งหมดเป็นเพราะฝีมือคนชั่วอย่างจรัส และลูกสาวอย่างดาริน การตายของแม่เขาเกิดขึ้นเมื่อสี่ปีก่อน หลังจากที่เขาพาผู้หญิงชื่อดารินเข้ามาเป็นสะไภ้ในบ้านเรื่องบัดซบก็เกิดขึ้น

5 ปีก่อน ณ.บ้านเจริญวัฒนากุล

"พ่อครับแม่ครับ ผมกลับมาแล้ว คิดถึงมากเลย ขอกอดหน่อย"

อติเทพออดอ้อนพิชัยกับเซบิน่าหลังจากที่ไม่ได้เจอกันนาน เซบิน่าลูบหัวลูกชายคนเดียวอย่างเอ็นดู ในขณะที่พิชัยรีบโผมากอดลูกชายที่ไม่ได้เจอกันมาเป็นปีๆเพราะเขาเองก็งานยุ่งเพราะมีคดีต้องสะสางมากมายเหลือเกิน โดยเฉพาะคดียาเสพติดที่ปราบปรามเท่าไหร่ก็ไม่หมดเสียที  อติเทพชื่นชมในตัวพ่อของเขาเสมอ เขากอดพ่อและแม่จนหายคิดถึง

"แม่ดูสิ ผมพาแฟนมาด้วยนะ"

ดารินที่ยืนแอบอยู่ข้างหลังอติเทพยกมือสวัสดีพิชัยและเซบิน่า เซบิน่าแม่ของอติเทพกับดารินรู้จักมักคุ้นกันดีเพราะเซบิน่าเดินทางไปอเมริกาและไปเยี่ยมเยียนอติเทพเสมอตอนที่เขาเรียนอยู่เมืองนอก อติเทพบอกพ่อกับแม่เสมอว่าเขาคบหากับใคร เซบิน่าเอ็นดูดารินมากเพราะเธอรู้ว่าลูกชายของเธอรักดารินมาก อีกทั้งจากการที่ได้สัมผัสและรู้จักกับดารินทำให้เธอรู้ว่าดารินเป็นผู้หญิงเก่งและขยันขันแข็ง เธอเห็นใจที่พ่อแม่ของดารินเสียหมดแล้ว และเธอต้องส่งเสียตัวเองเรียนจากการทำพาร์ททาม ทำให้เซบิน่าบอกลูกชายของเธอเสมอว่าให้ช่วยเหลือเรื่องเงินค่าศึกษาเล่าเรียนของดารินด้วย 

"สวัสดีจ๊ะหนูดา มาทานข้าวด้วยกันสิ"

เซบิน่าพูดพลางชักชวนดารินมานั่งร่วมวงทานข้าว ดารินยิ้มกว้างให้เซบิน่ากับพิชัยที่ส่งยิ้มให้เธอ พิชัยรู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตากับดารินแปลกๆ แต่เป็นเพียงความรู้สึกแค่แว๊บแรกที่เจอ ไม่นานเขาก็ลืมความรู้สึกนี้ไปเสียเฉยๆ ไม่นานเมื่ออติเทพเข้ามาดูแลกิจการทางบ้านเต็มตัว เขากลายเป็นนักธุรกิจหนุ่มไฟแรงที่มาช่วยบริหารธุรกิจของทางบ้าน เซบิน่าจัดการให้ลูกชายของเธอกับดารินแต่งงานอยู่กินกัน ดารินเข้ามาใช้นามสกุลวัฒนเจริญกุลในฐานะภรรยาของทายาทคนเดียวอย่างอติเทพ เธอรู้จักเอาอกเอาใจดูแลอติเทพและเซบิน่าที่เริ่มแก่ตัวขึ้นทุกวันและมีโรคประจำตัว ทุกวันดารินจะคอยดูแลเรื่องอาหารและเรื่องยาให้กับเซบิน่า แต่น่าแปลกที่เซบิน่ากลับทรุดลงๆ ในตอนแรกอติเทพไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร เขาคิดว่าแม่ของเขาคงสุขภาพโรยราไปตามวัย เวลาผ่านไปหลายเดือน เซบิน่ามีอาการทรุดจนถึงขั้นต้องเข้าโรงพยาบาล เขารีบพาแม่ของเขามาโรงพยาบาลหลังจากที่เซบิน่าไอออกมาเป็นเลือด

"แม่ครับ แม่เป็นไงบ้าง ผมบอกแล้วไงครับว่าให้แม่วางมือจากบริษัทเดี๋ยวผมดูแลให้เอง แม่เครียดมากไปจนอาการทรุดลง ผมไม่อยากให้แม่เป็นอะไร "

อติเทพบอกกับเซบิน่าที่ตอนนี้หน้าตาซีดซียวเธอกอดลูกชายไว้และรับปากว่าจะไม่ตรากตรำทำงานหนักอีก ดารินมีสีหน้าเป็นห่วงเซบิน่ามาก เธอบอกอติเทพที่มาเฝ้าไข้ให้แม่ของเขาตลอดทั้งคืนว่าให้เขากลับไปพัก และเธอจะเป็นคนดูแลเซบิน่าเอง

อติเทพขับรถกลับบ้านในระหว่างนั้นเขามัวแต่คิดเรื่องแม่ของเขา เขาเป็นห่วงเซบิน่ามากอยากให้แม่ของเขาอาการดีขึ้น แม่ของเขาป่วยอย่างนี้พ่อของเขาก็พลอยเครียดไปด้วย

ตื๊ดๆๆๆๆๆตื้ดๆๆๆๆๆ

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เป็นสายจากพิชัยอติเทพเอี้ยวตัวหยิบโทรศัพท์จากเบาะข้างๆอย่างโรยแรง จังหวะนั้นมีเด็กคนหนึ่งวิ่งตัดเข้ามาหน้ารถอย่างพรวดพราด เขาเหยียบเบรคและเบี่ยงรถอย่างกระทันหันจนรถเขาชนเข้ากับฟุตบาส หัวของเขากระแทกกับพวงมาลัยอย่างแรง ด้วยความอ่อนล้าและความเครียดติดกันกันหลายวัน ทำให้เขาหมดสติไป

"คุณอติเทพค่ะๆ คุณอติเทพ"

เสียงอันคุ้นเคยของดารินปลุกเขาให้ตื่นจากภวังค์  อติเทพได้สติตื่นที่โรงพยาบาล เขาจับดูศรีษะตัวเองพบว่าเต็มไปด้วยผ้าผันแผล เขารู้สึกเจ็บแปลบๆที่ศรีษะและที่แขนจนระบม

"เจ็บมากมั้ยค่ะ"

ดารินถามด้วยสีหน้าเป็นห่วงเป็นใย  เขาส่ายหน้าบอกให้รู้ว่าเขาไม่เจ็บ ไม่อยากให้เธอต้องเป็นห่วง ดารินเอาผลไม้ที่เอามาฝากเขาไปล้างและจัดแจงหั่นมาให้ ในระหว่างรั้นโทรศัพท์ของดารินที่ข้างเตียงคนไข้สั่น เขามองหน้าจอโทรศัพท์ที่โชว์ชื่่อว่า"มานพ"อติเทพเอื้อมมือไปจะกดรับสาย แต่ถูกดารินชิงรับสายเสียก่อน เธอมีสีหน้าไม่ค่อยพอใจก่อนที่จะแอบไปคุยโทรศัพท์อย่างมีลับลมคมใน อติเทพมองอย่างไม่เข้าใจ เขารู้สึกปวดจี๊ดขึ้นมาที่แผล เขาเฝ้ามองดารินจนเธอคุยโทรศัพท์เสร็จ อติเทพจึงตัดสินใจถาม

"คุยกับใครเหรอดา"

ดารินยิ้มหวานก่อนจะเสียบผลไม้กับซ่อมป้อนให้เขาอย่างเอาใจ

"เพื่อนน่ะค่ะ สมัยเรียนที่ฟลอริด้า"

อติเทพพยักหน้ารับรู้ แต่จริงๆเขายังคลางแคลงใจ เขาอยากถามมากกว่านี้แต่กลัวเหลือเกินว่าดารินจะโกรธ

"คุณพักผ่อนเถอะนะคะ เดี๋ยวฉันจะดูแลบริษัทเอง"

ดารินบอกให้เขาไม่ต้องเป็นห่วงตลอดระยะเวลาที่เขาป่วย ดารินมาเยี่ยมเขาจนนับครั้งได้ มีแค่วิมลเลขาวัยกลางคนอดีตเลขาของเซบิน่าและตอนนี้กลายเป็นเลขาของเขาเท่านั้นที่มาเฝ้าไข้เขาแทน ดารินอ้างว่าเธอยุ่งๆอยู่กับการดูแลงานที่บริษัท

"คุณหนูคะ วิมลมีเรื่องจะคุยด้วย"

วิมลเกริ่นขึ้นหลังจากที่อติเทพทานข้าวเที่ยงจนอิ่ม

"ว่าไงวิมล ว่ามาเลย"

"ตอนที่คุณดารินยกอาหารให้คุณเซบิน่า วิมลแอบเห็นบ่อยๆว่าเธอแอบใส่ผงอะไรก็ไม่รู้ค่ะให้แม่ของคุณกิน"

อติเทพมีท่าทีครุ่นคิดอย่างหนัก เขาพยายามไตร่ตรองว่าควรเชื่อไปในแบบใด

"ดิฉันไม่ได้มีเจตนาใส่ร้ายหรือยุแยงให้คุณหนูกับภรรยาแตกหักกัน แต่ดิฉันเห็นว่าทั้งที่คุณหญิงกินยาทุกวันแต่อาการกลับทรุดลง ดิฉันไม่ไว้ใจ อยากให้คุณอติเทพลองรับฟังไว้"

"เหลวไหลน่าวิมล มันไม่มีอะไรหรอก"

อติเทพเชื่อใจภรรยาของเขาเกินกว่าจะรับฟังไว้ เขาตัดสินใจกินยาและข่มตาทำเป็นหลับแต่ความจริงนั้นเขาครุ่นคิดเรื่องนี้ตลอดเวลา

หลายวันต่อมา อติเทพอาการดีขึ้น เขาออกจากโรงพยาบาลดารินรอต้อนรับเขาอยู่ที่บ้าน เขาสังเกตพฤติกรรมของดารินมากขึ้น

"แป้น เดี๋ยวเตรียมอาหารไว้ให้ฉันด้วยนะ ฉันจะไปผลัดเวรเฝ้าแม่กับคุณพ่อ ทำเผื่อคุณพ่อชุดนึงด้วยนะ"

สาวใช้พยักหน้ารับอย่างว่าง่าย ดารินที่แอบได้ยิน เธอแสร้งทำเป็นเดินไปหยิบน้ำกินในครัว พอแป้นประกอบอาหารเสร็จและจัดแจงใส่ปิ่นโต เธอก็เทผงขาวๆใส่ลงไปในอาหารและคนให้เข้ากัน ครั้งนี้อติเทพแอบมองเหตุการณ์อยู่ เขาเห็นดารินยัดผงขาวๆนั้นลงในกระเป๋าและหันซ้ายแลขวาอย่างมีพิรุธก่อนจะเดินออกมา แน่นอน เธอไม่รู้ว่าอติเทพจับตามองการกระทำของเธออยู่

"ดาครับ ไปเฝ้าแม่กับผมมั้ยครับวันนี้"

"วันนี้ดาคงไปเฝ้าคุณแม่ไม่ได้หรอก ดามีนัดกับคุณหญิงนภาค่ะ ต้องไปเจรจาเรื่องราคาที่ดินที่เราจะร่วมลงทุนสร้างคอนโดไงล่ะค่ะ คุณไปดูแลคุณแม่เถอะค่ะ เดี๋ยวฉันขับรถไปเอง ถ้าเสร็จเรื่องแล้วเดี๋ยวฉันจะไปเยี่ยมคุณแม่ด้วย"

อติเทพพยักหน้าและยิ้มบางๆ เขาเข้าไปสวมกอดดารินและดึงร่างบางขึ้นมาบนบ้าน

"อุ๊ย!ทำอะไรของคุณเนี่ยไททันดาปวดแขน"

"ก็ผมไม่ได้จู๋จี๋กับคุณมาหลายวันแล้วนี่ คิดถึงอยากกอดอยากหอม อยากให้คุณพักผ่อนบ้างอย่าหักโหม"

"ฉันไม่เหนื่อยหรอกค่ะ ขอแค่ได้ดูแลคุณ"

ดารินตอบพลางสวมกอดเขา เธอมอบจูบหวานให้อติเทพอย่างเอาอกเอาใจ นานทีเดียวที่คนทั้งคู่หายเข้าไปแสดงความหวานกันในห้องอันเป็นรังรักของเธอและเขา

ด้านวิมลนั้นเมื่อเห็นนายหนุ่มกับภรรยาหายเข้าไปในห้อง เธอก็รีบทำตามที่นัดแนะกับอติเทพไว้ วิมลรีบเปิดกระเป๋าของดาริน เธอหยิบผงสีขาวในกระเป๋าของดารินมาแบ่งใส่ถุงเล็กๆที่เธอเตรียมมาและใส่มันไว้ที่เดิม ไม่นานอติเทพและดารืนก็เดินออกมาจาห้อง ดารินหยิบกระเป๋่และเดินไปขึ้รถและขับออกไป ในขณะที่อติเทพแสร้งทำเป็นจัดแจงยกอาหานขึ้นรถ เขาหันมาถามวิมลเบาๆ

"สำเร็จมั้ย วิมล"

"สำเร็จค่ะ"

"คุณเอายาตัวนี้ไปให้คมสันนะ เขามีเพื่อนเป็นหมอ อีกไม่นานคงรู้ว่าผงขาวๆนี้คืออะไรกันนแน่

เมื่อสั่งการวิมลไว้เสร็จ อติเทพก็รีบสะกดรอยตามดารินไปทันที  เขาฉลาดพอที่จะไม่เอารถของที่บ้านใช้สะกดรอยตามเธอ หากดารินเห็นคงนึกสงสัย เขาเรียกแท็กซี่และสั่งให้ขับตามดารินไปจนเธอจอดรถที่ร้านอาหารหรูแห่งหนึ่งดารินเดินตรงไปยังโต๊ะที่มีผู้ชายสองคนที่เขาไม่คุ้นหน้ารออยู่ อติเทพครุ่นคิดหาหนทางที่จะรู้ให้ได้ว่าเธอมาหาใครและคุยอะไรกัน

เขาเรียกผู้หญิงแปลกหน้ากลุ่มหนึ่งให้เดินไปนั่งโต๊ะที่อยู่ไกล้ตรงนั้นที่สุดทำทีเป็นทานอาหารและช่วยบันทึกเสียงการสนธนาของคนทั้งสามมาให้เขา และก็เป็นไปอย่างที่เขาตั้งใจ คลิปเสียงจากหญิงแปลกหน้าให้เขาตาสว่าง

"พ่อค่ะ หนูทำไกล้จะสำเร็จแล้ว อีแก่นั่นไกล้จะตายแล้ว สมน้ำหน้ามัน แม่ของไอ้อติเทพมันต้องตายเหมือนที่แม่ของหนูตาย"

เสียงดารินพูดด้วยน้ำเสียงสะใจ

"ดีมากลูก แม่ดาวใจของลูกจะได้นอนตายตาหลับ เพราะไอ้พิชัยมันได้รับกรรมสนองที่มาแส่ลองดีกับพ่อจนทำให้พ่อต้องล้มละลาย แม่แกต้องตรอมใจจนยิงตัวตาย"

จรัสพูดพลางยกแก้วเหล้าขึ้นมาชนกับคนชื่อมานพ

"เอ้า มานพฉลองกันหน่อยให้กับความสำเร็จของเรา"

เสียงแด้วกระทบกันดังกริ๊ก ก่อนที่มานพจะพูดบางอย่างออกมา

"แล้วเมืีอไหร่คุณกับผมจะได้อยู่ด้วยกันล่ะครับดา ผมรอไม่ไหวแล้วนะ"

"อดทนรออีกนิดเดียวนะค่ะ นังแก่นั่นก็ไกล้ตายแล้ว บริษัทมันต้องย่อยยับด้วย ดาถึงจะสะใจ"

คนทั้งสามชนแก้วกัน จบแล้วบทสนธนาที่อติเทพได้มา แต่เท่านี้ก็มากพอที่จะทำให้เขารู้ความจริงทุกอย่างว่าดารินคือลูกของจรัสกับดาวใจและเธอเข้ามาแก้แค้นให้กับแม่และพ่อของเธอ

ตื้ดๆๆๆๆๆๆๆ......ตื้ดดดด......

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นพอดี อติเทพรีบกดรับสายโทรเข้าจากพิชัย น้ำเสียงของพิชัยเต็มไปด้วยความตื่นตกใจ

"ไททันรีบมาดูอาการแม่เร็ว แม่แย่แล้ว"

"ครับพ่อผมจะไปเดี๋ยวนี้"

อติเทพเก็บน้ำตาแห่งความเสียใจไว้ เขาต้องทนอับอายเพราะถูกคนรักหักหลัง แต่เรื่องนี้ยังไม่แย่เท่าอาการของแม่เขา เขารีบเร่งมาให้ถึงโรงพยาบาลอย่างเร็วที่สุด ภาพที่เขาเห็นคือพ่อของเขาล้มลงหมดแรงร้องห่มร้องไห้อยู่หน้าห้องฉุกเฉิน

"แม่เสียแล้ว แม่หัวใจหยุดทำงาน หมอพยายามช่วยแล้วแต่ไม่สำเร็จ แล้วพ่อจะทำยังไง พ่อจะอยู่ยังไง"

อติเทพโผเข้ากอดผู้เป็นพ่ออย่างหมดเรี่ยวแรง เขาพล่ำพูดแต่คำเดิมๆซ้ำไปซ้ำมา

"เป็นเพราะผมเองครับพ่อ มันเป็นความผิดของผมเอง ผมไว้ใจคนผิด ผู้หญิงคนนั้นเป็นลูกของนายจรัส ดารินเป็นคนทำให้แม่ต้องตาย พวกมันแค้นที่เมียมันตาย ดารินหลอกใช้ผมพ่อ"

อติเทพพูดพลางร้องไห้ พิชัยหวนนึกถึงชื่อของจรัสพ่อค้ายาบ้ารายใหญ่ที่มีกิจการีสอร์ทบังหน้า เขาสืบสาวและจับกุมจนเครือข่ายเอเย่นของมันพังทลาย แต่ตอนนี้เขายังเอาผิดจรัสไม่ได้เพราะสาวไปไม่ถึงตัว และเขาไม่รู้เลยว่าการล้มละลายชองจรัสทำให้ดาวใจเมียของจรัสตรอมใจจนฆ่าตัวตาย จรัสเสี่ยมสอนให้ดารินลูกสาวที่รุ่นราวคราวเดียวกับอติเทพมาหว่านเสน่ห์ใส่ลูกของเขาและเข้ามาเป็นสไภ้ เพื่อกอบโกยผลประโยชน์จากบริษัทศิรภพทัวร์ อีกทั้งอติเทพยังช่วยส่งเสียค่าเล่าเรียนให้ดารินเพราะเขาเชื่อหมดใจว่าพ่อแม่ของดารินเป็นคนไทยที่ย้ายไปอบู่เมืองนอกและเสียชีวิตหมดแล้ว

"ผมจะไปจัดการนังผู้หญิงแพศยาคนนั้น ผมจะแก้แค้นให้แม่"

อติเทพพูดพลางกำหมัดแน่น เขากลับมาบ้านอย่างหมดเรี่ยวแรง ดารินกลับมาจากข้างนอก เธอไม่รู้ว่าอติเทพรู้ความจริงเกี่ยวกับเธอหมดแล้ว

"เป็นไงบ้างค่ะไททัน ทำไมกลับมาเร็วจัง คุณแม่เป็นยังไงบ้างค่ะ ดาว่าจะเข้าไปเยี่ยมท่านเสียหน่อยก็นึกขึ้นได้ว่ามีงานด่วน"

อติเทพเงียบอยู่สักพัก เขากัดฟันและพูดด้วยน้ำเสียงเคียดแค้น

"แม่ผมเสียแล้ว สะใจคุณหรือยังล่ะดาริน ผมรู้นะว่าคุณไม่ได้ไปหาคุณหญิงนภา แต่คุณไปหาพ่อของคุณกับไอ้ผู้ชายที่ชื่อมานพ แล้วที่แม่อาการทรุดลง ก็เพราะคุณ คุณวางยาลงในอาหารของคุณแม่ ไอ้คมมันบอกผมแล้วว่ายาชนิดนี้เมื่อกินเข้าไปจะทำให้หัวใจอ่อนแรงและทำงานได้น้อยลง แต่ตรวจไม่พบทางการแพทย์ คุณเข้ามาทำให้แม่ผมตาย ผมไม่น่าเอาผู้หญิงแพศยาอย่างคุณมาทำเมียเลย"

อติเทพเขย่าร่างของดารินอย่างคลุ้มคลั่ง ดารินมีสีหน้าตกใจมาก เธอไม่คิดว่าเขาจะรู้เรื่องทุกอย่างแล้ว

"ก็พ่อของคุณทำให้ครอบครัวฉันล้มละลาย ทำให้พ่อกับแม่ของฉันต้องหลบหนีการจับกุม แม่ของฉันตรอมใจตาย ฉันเลยมาแก้แค้นให้แม่ไงล่ะ เป็นไงรู้รสชาติหรือยังว่าการสูญเสียแม่มันเจ็บปวดแค่ไหน และฉันขอบอกไว้ก่อนนะว่าฉันเข้ามาใช้นามสกุลของคุณก็เพื่อให้มีสิทธิ์ในทรัพย์สมบัติของคุณ ทุกอย่างของคุณต้องตกเป็นของฉันเพื่อชดเชยกับที่พ่อของฉันต้องสูญเสียจนไม่เหลืออะไร แทบไม่มีเงินซื้อข้าวในแต่ละมื้อ ครอบครัวคุณต้องรับผิดชอบ และฉันจะบอกอะไรไว้อย่างนะ ฉันไม่ได้อยากเป็นเมียคุณนักหรอก ฉันเข้ามาใช้นามสกุลของคุณเพื่อให้มีโอกาสแก้แค้น ฉันมีผัวแค่คนเดียวชื่อมานพ"

ดารินพูดพลางแสยะยิ้มร้าย เธอปาดน้ำตาแห่งความแค้นทิ้ง ก่อนจะรื้อกระเป๋าหยิบใบเซ็นยินยอมมอบหุ้นบร้ษัทให้เป็นชื่อของดารินนับสิบๆใบ

"ฉันจะบอกให้คุณตาสว่าง ว่าตัวยานั้นที่ฉันใส่อาหารให้แม่คุณกินอยู่ทุกวี่ทุกวันไม่ได้แค่ทำให้หัวใจอ่อนแรง แต่มันยังทำให้งงงวย และหลงๆลืมๆ แม่ของคุณเซ็นยกหุ้นให้ฉันเป็นจำนวนเงิน750ล้าน มันเป็นเงินเพื่อชดเชยความลำบากให้พ่อของฉัน ต่อจากนี้พ่อฉันจะกลับมาหยัดยืน พวกคุณจะไม่มีทางทำอะไรครอบครัวฉันได้อีกแน่ๆ"

ดารินพูดพลางเหลือบตามองพิชัยที่กำลังช๊อกกับการรับรู้ความจริง ส่วนอติเทพ เขายกน้ำในแก้วขึ้นสาดใส่หน้าดาริน และไล่เธอให้ออกไปจากชีวิตเขา

"ออกไปจากชีวิตฉัน นังผู้หญิงแพศยา"

"ฉันไปแน่ ฉันได้ทุกอย่างที่ต้องการแล้ว อย่ามายุ่งกับครอบครัวฉันอีก"

ดารินพูดจบก็เดินออกมาจากบ้านเจริญวัฒนกุล และไม่เคยกลับมาในบ้านหลังนี้อีกเลย แต่เรื่องเลวร้ายทั้งหมดยังไม่จบเพียงเท่านี้

....................................

"กรี๊ดๆๆๆช่วยด้วย ตุ๊กแกๆตุ๊กแกมันเกาะหลังฉันอยู่"

อติเทพสะดุ้งตื่นจากห้วงความหลัง เขาหันไปทิศทางของเสียงเห็นเบลล์วิ่งออกมาจากห้องน้ำอย่างตื่นกลัว เธอกระโดดผางๆเพื่อให้ตุ๊กแกที่เกาะอยู่ที่หลังหลุดออกไป

"ช่วยด้วยๆ ช่วยด้วย ฮือออฉันกลัวว"

เบลล์ดิ้นๆจนเจ้าตุ๊กแกที่เกาะหลังอยู่มันตกใจผละออกจากหลังของเบลล์ไปเกาะที่กำแพงและวิ่งหายไป"

"ใจเย็นๆมันไปแล้ว มันคงจะตกใจเสียงเธอ ยัยเด็กบ้า โวยวายเสียบ้านแตก"

"ฉันกลัว ฉันกลัวตุ๊กแก"

"ไม่ต้องกลัวหรอก ที่นี่ตุ๊กแกเยอะ แต่มันไม่ทำอะไรเธอหรอก"

อติเทพพูดกับเบลล์ที่ดูจะหายตกใจแล้ว เขาสำรวจรอบแต่แล้วก็เห็นบางอย่างตกอยู่บนพื้น เขารีบตะครุบหยิบมันขึ้นมาดู

"นี่มัน สเปรย์พริกไทยนี่ เธอคิดจะทำอะไร"

เบลล์กรอกตาไปมา เธอไม่รู้จะอธิบายยังไง

"ฉันๆ ก็ฉันเป็นผู้หญิงนี่ก็ต้องระวังตัวไว้ก่อน"

"ถ้าคุณไม่ไว้ใจผมขนาดนี้ ผมลงไปนอนห้องรับแขกข้างล่างก็ได้ คุณจะได้สบายใจ"

"อย่าไปนะ อย่าไป.....ฉันกลัวตุ๊กแก"

อติเทพนึกขัน เขายิ้มมุมปากอย่างผู้มีชัย ชายหนุ่มทิ้งตัวลงบนเตียงเขาผายมือให้เธอมานอนข้างๆ หญิงสาวทิ้งตัวลงนอนอย่างระวังตัว เธอใช้หมอนข้างกั่นกลางไว้และนอนลงอย่างไม่กล้าหลับตา สายตาเธอยังกรอกมองไปรอบๆห้อง

"ปิดไฟมั้ย จะได้หลับสนิท"

"ไม่ อย่าปิดนะ เปิดไว้อย่างนี้แหละตุ๊กแกจะได้ไม่กล้ามา"

"เธอนี่มันเบ๊อะจริงๆ"

อติเทพพูดพลางมุดตัวลงในผ้าห่มผืนหนา เขาแกล้งหลับตาเพื่อให้ดูเหมือนหลับสนิทแล้ว เบลล์ยังคงหลับไม่สนิทเสียที ทุกครั้งที่มีเสียงตุ๊กแกดังขึ้นเธอจะขยับตัวไปไกล้ๆอติเทพ จนบางครั้งเธอก็เผลอกอดเขาเสียด้วยซ้ำด้วยความกลัว อติเทพแกล้งทำเป็นละเมอหันข้างมากกกอดเบลล์เอาไว้ในอ้อมแขน แม้จะดิ้นขัดขืนในช่วงแรกแต่เธอปฏิเสธไม่ได้เลยว่าอ้อมกอดของชายหนุ่มอบอุ่นจริงๆอย่างน้อยก็ทำให้เธอคลายความกลัวจากเหล่าตุ๊กแกลงได้ มันทำให้เธอหลับลงได้ด้วยความเหนื่อยล้าจากการเดินทางในที่สุด อติเทพแอบลืมตาขึ้นมามองหญิงสาวที่หลับสนิทตอนนี้ ไฟในห้องที่ยังสว่างทำให้เขาเห็นใบหน้าเธอชัดเจนโครงหน้าที่แทบไม่ต่างกับดาริน แต่หากมองให้ลึกซึ้งเบลล์มีความจิ้มลิ้มน่าถนุถนอมกว่าซุกซ่อนอยู่ เขาไม่เคยรู้สึกอยากกอดหญิงคนไหนมานานมากแล้ว มันมีแต่ความใคร่ระบายอารมณ์ความเป็นชาย แต่ตอนนี้แม้อกอิ่มของเบลล์จะบดเบียดที่อกกว้างของเขา แต่เขาก็พยานามห้ามใจเอาไว้ และกอดร่างบางเอาไว้จนเขาเองก็ตามเธอเข้าไปในห้วงนิทรารมณ์

                                                 ......................................

ขอเลื่อนฉากncไปไว้ตอนต่อไปนะค่ะ ตอนนี้อยากให้เป็นโมเมนต์น่ารักๆของพระนางตามคำขอจากแฟนๆจ้าา👗👗👑💄

ชอบตอนนี้กันหรือเปล่าค่ะ สามารถติชมได้เสมอน้าาาา😘😘

 ขอบคุณภาพจากhttps://www.google.co.th/search?q=%E0%B8%95%E0%B8%B8%E0%B9%8A%E0%B8%81%E0%B9%81%E0%B8%81&hl=th-TH&source=android-browser&prmd=ivn&source=lnms&tbm=isch&sa=X&ved=0ahUKEwi8tvn3y-3KAhWXxI4KHWveCzQQ_AUIBygB#imgrc=mJxBhmuD8TBCqM%3A

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น