หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

มีผู้ชายตั้งเยอะแยะ ทำไมต้องเป็นตาบ้านี่ด้วย!

ตอนที่ 112 บุญคุณของขวดน้ำ

ชื่อตอน : ตอนที่ 112 บุญคุณของขวดน้ำ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 482

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ก.พ. 2563 15:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 112 บุญคุณของขวดน้ำ
แบบอักษร

 

ซย่าเสี่ยวมั่วดูนาฬิกา พานักเรียนกลับห้อง 

“เอาล่ะ ส่งงานให้เรียบร้อย เลิกเรียนได้” เธอยืนอยู่บนแท่นเวทีและเขียนสิ่งที่เหล่าซย่าเพื่อนยากฝากฝังไว้บนกระดาน “วันเสาร์อาทิตย์คุณครูซย่าของพวกเธอจะออกไปสเก็ตช์ภาพ ถ้าใครอยากไปก็ส่งข้อความไปบอกเขาในแชทแล้วกันนะ ตามนี้ สวัสดีนักเรียน” 

ในบรรดานักเรียนที่เดินออกจากห้องเป็นกลุ่มๆ นั้น มีนักเรียนหลายคนที่เธอก่อนหน้านี้เคยสอนทักทายกับเธอ มีบางคนที่เธอจำไม่ค่อยได้แล้ว แต่ก็ยังคงยิ้มบางๆ กลับไป 

เมื่อเธอเดินลงจากตึก ก็เห็นเหยียนเค่อยืนคุยโทรศัพท์อยู่ข้างๆ รถ พอเดินเข้าไปหา เหยียนเค่อก็คุยโทรศัพท์เสร็จพอดี แล้วพาเธอกลับบ้าน 

“เธอหาอะไร” เหยียนเค่อมองคนที่หันทางซ้ายทีขวาทีอย่างไม่เข้าใจ 

ซย่าเสี่ยวมั่วหมดคำพูด “นายเอาน้ำฉันไปวางไว้ที่ไหน นายจะให้ฉันหิวน้ำตายหรือไง” 

“อันนั้นอยู่กระโปรงหลังน่ะ” 

“...” 

“อะ” เหยียนเค่อหยิบน้ำขวดนั้นที่ตัวเองดื่มไปแล้วให้เธออีก “จะกินไหม ฉันไม่จอดรถหรอกนะ” 

คงมีสักวันที่เธอจะถูกเขาแกล้งตาย จึงแย่งน้ำขวดนั้นจากมือเขามา ดื่มจนหมดขวดภายในสามสิบวินาที 

“เธอเป็นควายหรือไง กินน้ำเก่งขนาดนี้” 

เธอล่ะอยากบีบคอคนที่พูดพล่อยๆ อยู่ข้างๆ นัก ครั้งแรกที่เจอกันก็หาเรื่องต่างๆ นานา ตอนนี้ก็ยังดื้อด้านไม่เปลี่ยน 

“อย่ามายืนพูดพร่ำเพรื่อให้ปวดเอวเลย” 

เหยียนเค่อรีบพูดขัดขึ้นอย่างรวดเร็ว “แล้วเธอนั่งพูดเหรอ นิสัยแบบนี้...คงปวดเอวบ่อยๆ แน่” 

ซย่าเสี่ยวมั่วเพิ่งรู้สึกตัว จึงด่าไปหนึ่งที “บ้านนายสิ” 

“บ้านเธอน่ะเหรอ” เหยียนเค่อหยอกล้อ 

ทั้งคู่ทะเลาะกันตลอดทาง ด่ากันตั้งแต่บรรพบุรุษยันรุ่นลูกหลานเลยทีเดียว 

ซย่าเสี่ยวมั่วกลับถึงบ้านก็แทบอุ้มถังน้ำขึ้นกระดกดื่ม ทำสงครามน้ำลายมาตลอดทางเธอหิวน้ำจะตายอยู่แล้ว 

“นักเรียนซย่าเสี่ยวมั่ว” เหยียนเค่อเรียกเธออย่างจริงจัง 

“นายจะทำอะไร” เธอรู้สึกได้ถึงลางไม่ดี 

“บุญคุณของขวดน้ำก็ต้องตอบแทนเป็นเท่าตัว เธอจะตอบแทนฉันยังไงล่ะ” 

แล้วก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ ซย่าเสี่ยวมั่วร้อง “เหอะแล้วนายเคยได้ยินสำนวน ‘ทำดีไม่หวังผลตอบแทน’ ไหม” 

“เคยได้ยินสิ แต่นั่นไม่ใช่ฉัน ดังนั้น...” เหยียนเค่อกะพริบตาปริบๆ อย่างไร้เดียงสา 

ซย่าเสี่ยวมั่วเองก็ไม่พูดอ้อมวกไปวนมากับเขา “นายพูดมาเลย อยากจะทำอะไร!” 

เหยียนเค่อมองเธออย่างประหลาดใจ “โอ้มายก๊อด เธอก็เป็นคนดีเหมือนกันเนี่ย” 

“ตอนนี้ฉันเป็นคนดีมาก นายพูดมาเลย นายจะให้ฉันทำอะไร” ซย่าเสี่ยวมั่วอยากจะเทน้ำในถังที่ตนถืออยู่ในมือราดหัวเขาชะมัด ตอบแทนให้มากกว่าเป็นเท่าตัว 

“งั้นมาทำงานให้ฉันเป็นไง” เหยียนเค่อคิดคำนวณในใจ เขาโดนเพื่อนสนิทของเธอใช้งานมา ตนก็คงปล่อยเธอไปไม่ได้เช่นกัน 

ซย่าเสี่ยวมั่วกอดตัวเองแน่น สีหน้าหวาดผวา “เป็นสามีเหรอ! นายคิดจะทำอะไรกันแน่!” 

“...” เหยียนเค่อตะลึงไปกับจินตนาการอันล้ำเลิศของเธอ “นี่เจ๊ ฉันออกเสียงไม่ชัดขนาดนั้นเลยหรือไง” 

เธอโบกมือปัด ทำหน้าเหม็นเบื่อ “ชิ ไม่ตลกเลย ฉันแค่แกล้งนายเล่น แต่ฉันช่วยอะไรนายไม่ได้หรอกนะ” 

“ถ้าเธอช่วยฉันได้หมูก็ปีนต้นไม้ได้อะนะ” เดิมทีก็ไม่ได้คาดหวังว่าเธอจะทำอะไรได้อยู่แล้ว “แต่ว่าเธอก็มีประโยชน์อยู่นิดหน่อย” 

ซย่าเสี่ยวมั่วแบมือ “ก็ขอให้เป็นแบบนั้น ยังไงซะถ้าจะให้ไปหลอกคน ขายตัวอะไรแบบนี้ฉันไม่ทำ” 

“...” เหยียนเค่อไม่พอใจ เขาเหมือนคนที่จะทำเรื่องผิดกฎหมายหรือไงนะ 

“ทำอาชีพแบบนี้น่ะนะ ความรู้สึกหลังจากได้มองครั้งแรกค่อนข้างสำคัญ ฉันเห็นนายครั้งแรกก็รู้สึกว่านายน่าจะเป็นที่ชื่นชอบกว่าพวกเด็กนั่งดริงก์” 

เหยียนเค่อได้ยินการเปรียบเทียบของเธอแล้วก็ไม่รู้ว่าควรจะหัวเราะหรือว่าร้องไห้ดี เปรียบเทียบกับพวกเด็กนั่งดริงก์...เธอนี่ช่างสายตากว้างไกลเสียจริง 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น