Phat_sara

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : My Superstar : EP. 6

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 34k

ความคิดเห็น : 29

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.พ. 2563 22:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
My Superstar : EP. 6
แบบอักษร

“เป็นอะไรคะพี่จูดี้” ฉันมองคนที่ทำท่าทางนั่งไม่ติดมาเป็นชั่วโมง ทำงานไปก็ชะเง้อคอไป

“ตื่นเต้นค่ะคุณโรสขา~”

“เบา ๆ นะคะ ไปหิวมากเดี๋ยวพระเอกของโรสก็ถอนตัวพอดี” ฉันแกล้งแซวแต่พี่จูดี้ทำตาโตใส่

“อุ้ยตาย! พระเอกของโรส ขออนุญาตหมั่นไส้ค่ะ”

“พระเอกละครค่ะ ไม่มีใครคิดอกุศลอย่างพี่จูดี้หรอกค่ะ ไปดูความเรียบร้อยของน้องเทย่าดีกว่ามั้งคะ น้องฟิตติ้งชุดใกล้เสร็จรึยัง”

“เซ็ตสุดท้ายแล้วค่ะ คุณโรสจะไปดูไหมคะ นี่ยัยมี่มันบอกว่าแดเนียลใกล้ถึงแล้วพี่จูดี้วาจะไปรอต้อนรับค่ะ” เจ้แกดูจะไม่โฟกัสอะไรแล้วค่ะนอกจากรอคอยพระเอกละครของเรา แต่จะว่าไปสาว ๆ ก็ตื่นเต้นกันทั้งนั้น คนดังนี่นะ ซุปเปอร์สตาร์เลยนะคะ

“ใจเย็นค่ะ อย่ากรี๊ดมากเกรงใจผู้จัดการเขา” ฉันกระซิบบอกเบา ๆ พอบอกประโยคนี้เท่านั้นล่ะพี่จูดี้หูผึ่งทันที

“เขาเป็นอะไรกันค่ะ” พี่จูดี้กระซิบถามเหมือนกลัวคนอื่นได้ยินแต่ไม่ปิดบังความอยากรู้อยากเห็นของตัวเองเลย ท่าทางที่แสดงออกมาใครมองดูก็รู้ว่ากำลังเม้าท์เรื่องอะไรสักอย่าง

“ไม่รู้ค่ะ ไม่รู้จักเป็นการส่วนตัว”

“โห่~ คุณโรสอ่ะ ไม่ได้ใจพี่จูดี้เลยค่ะ รู้งี้พี่จูดี้ไปอังกฤษเองดีกว่า” พี่จูดี้บ่นขมุบขมิบฉันเลยตีหน้าเข้มใส่

“ใครเจ้านายคะ?”

“ก็...คุณโรสขาน่ะสิคะ คุณโรสอยากดื่มลาเต้เย็นสักแก้วไหมคะเดี๋ยวพู่ดี้ไปจัดการให้ หรือคุณโรสอยากไปทำสปาหลังเลิกงานไหมคะพี่จูดี้จะได้โทรจองคิวเอาเลย”

“ประจบ ไปดูเทย่าเลยค่ะ”

“ค่า~ ไปแล้วค่ะคุณผู้จัด อิอิ” พี่จูดี้ลากเสียงแล้วก็เดินไปเลย ไม่ถือหรอกค่ะ ชีวิตคนทำงานกองถ่ายก็แบบนี้แหละ พูดเล่นพูดหยอกกันได้เป็นเรื่องธรรมดา

ตื๊ดดดดด ตื๊ดดดด

...คุณป้า

“สวัสดีค่ะคุณป้า”

“ไงจ้ะลูก งานเป็นไงบ้าง”

“วันนี้ฟิตติ้งค่ะ วันมะรืนก็บวงสรวงแล้ว” ฉันตอบคำถามคุณป้าด้วยความตื่นเต้นทันที ในใจฉันตื่นเต้นกับทุกงานที่เป็นของตัวเอง แต่เวลาที่อยู่ต่อหน้าทีมงานฉันต้องคีพลุคให้ดูเป็นมืออาชีพมีความเป็นผู้นำทั้งที่ในใจอยากจะกรี๊ดมาก เพราะความฝันของฉันคือการได้เป็นผู้จัดละคร และวันนี้ฉันก็ก้าวเข้ามาในสายอาชีพที่ฝันเอาไว้เต็มตัวแล้ว >///<

“ป้ากับคุณลุงเอาใจช่วยนะลูก เดี๋ยววันบวงสรวงจะเข้าไปนะจ้ะ”

“จริง ๆ เหรอคะ” ท่านสองคนไม่ค่อยว่าง พอบอกว่าจะมาฉันเลยตาโตดีใจกว่าอะไรทั้งนั้น

“จริงสิ คนสวยของคุณลุงกับป้าบวงสรวงละครเรื่องแรกทั้งที ไม่ไปได้ยังไงกัน”

“ขอบคุณค่ะ” ฉันกับคุณป้าคุยกันต่ออีกนิดหน่อยจนกระทั่งทีมงานเดินมาส่งซิกบอกว่าแดเนียลมาถึงแล้วฉันถึงได้ขอวางสายแล้วเดินไปที่ห้องฟิตติ้ง

“คุณโรสขาคุณโรส~” ฉันเดินไปยังไม่ถึงพี่จูดี้ก็วิ่งหน้าตื่นมาหาฉันจนตกอกตกใจ

“อะไรคะมีเรื่องอะไร”

“...หล่อค่ะ”

“คะ?”

“หล่อค่ะ หล่อมาก~ กรี๊ดได้ไหมคะ กรี๊ดนะคะพี่จูดี้ขอกรี๊ด... / หยุด!” พี่จูดี้พูดจบก็ทำท่าจะกรี๊ดแต่ฉันยกมือขึ้นห้ามพร้อมเสียงที่ทรงพลัง (มั้งนะ) ของฉันทำให้เจ้แกอ้าปากค้างแล้วค่อย ๆ หุบปากลง

“ทำงานอย่ามัวแต่กรี๊ด เป็นผู้ช่วยโรสนะคะ วิ่งกรี๊ดนักแสดงได้ยังไงไม่เป็นมืออาชีพเลย” โดนฉันดุพี่จูดี้เลยหน้าเจื่อนลง

“ก็แดเนียลเขาหล่อ” พี่จูดี้พูดเสียงอ่อยแล้วก็ก้มหน้าหลบสายตาดุของฉัน

“หล่อก็เอามาทำผัวไม่ได้ค่ะ เก็บไว้จิ้น จินตนาการก็พอ โอเค?”

“เคก็เคค่ะ” พี่จูดี้ทำเสียงอ่อย ๆ ฉันเลยส่ายหน้าด้วยความระอาแล้วเดินไปที่ห้องฟิตติ้งทันที

“สวัสดีค่ะเอลล่า”

“สวัสดีค่ะคุณโรส” ฉันเดินเข้ามายังไม่เจอพระเอกละครของฉันหรอก เจอแต่ผู้หญิงสวยคนหนึ่งที่สวยกว่านางเอกละครบางคนซะอีก ฉันเคยเจอเธอแล้ว สวยจนจำหน้าได้ไม่ลืม นึกแล้วก็หมั่นไส้ความสวย แต่จะว่าไปฉันก็สวยเหมือนกันนั่นแหละ แค่ทำงานเบื้องหลังจนบางทีก็หัวฟูไปบ้างความสวยเลยซีดจางลง

“รถติดไหมคะ”

“ไม่เท่าไหร่ค่ะ แดเนียลไปแต่งตัวแต่งหน้าอยู่ คุณอยากเจอเขาไหมคะ”

“อืม~ ไม่เป็นไรค่ะ ให้เขาแต่งตัวดีกว่า เดี๋ยวค่อยคุยกัน” ฉันยิ้มให้ ยังไม่เคยเจอพระเอกละครของตัวเองเลยค่ะ สักครั้งในระยะไกลก็ไม่เคย

บ้าไหมล่ะ ไม่เคยเจอไม่เคยเห็นฝีมือการแสดงอะไรทั้งนั้น แค่เปิดทีวีแล้วบังเอิญเจอเขาในงานโฆษณาน้ำหอมชื่อดัง ไม่มีบทพูดเลยสักแอะ แต่เห็นแค่สายตาก็บอกตัวเองว่านี่แหละ...พระเอกของฉัน

ความมั่นใจของเธอมันโคตรเท่ห์เลยโรส โคตรมั่นด้วย ฮ่า ๆๆ เห็นแว๊บเดียวก็จะเอาเขามาเป็นพระเอกแล้วค่ะ ยิ่งไปหาข้อมูลไปดูผลงานของเขาก็ยิ่งชอบ เป็นผู้ชายที่มีเสน่ห์มาก~ ไอเลิฟ~ หมายถึงเลิฟผลงานนะคะ อย่าคิดเป็นอย่างอื่น

และที่มากกว่านั้นก็คือมีอย่างหนึ่งที่นอกเหนือจากเสน่ห์ของเขาที่ทำให้ฉันแทบช็อก ช็อกที่ว่าแดเนียล นายแบบชื่อดังของยุโรปที่นอกเหนือจากการเป็นคนไทยเขายังเป็น...พี่อ้วนลูกชายเจ้าของร้านขนมหน้าโรงเรียนสอนพิเศษที่ฉันเคยไปเรียน!

เรื่องนี้ทำฉันช็อกมาก ฉันไม่รู้ว่าเขาจำฉันได้ไหม แต่ที่ฉันจำเขาได้เพราะอ่านประวัติของเขา เขาพูดถึงร้านขนมของแม่เขาและโลเคชั่นมันใช่เลยค่ะ เป๊ะ! เป๊ะเลย ร้านนั้นอร่อยมากฉันเป็นลูกค้าประจำ และมีเอกลักษณ์ตรงที่ลูกชายเจ้าของร้านตัวอ้วน ๆ ขาว ๆ ท่าทางดูขี้อายชอบยืนกินขนมในร้านจนแอบกลัวแม่เขาจะขาดทุนเข้าสักวัน แต่พอฉันเดินเข้าไปทีไรเขามักจะรีบหลบ หรือถ้าหลบไม่ทันก็จะรีบหยุดกินขนมทันที

อ้อ! อย่าคิดว่าเขาอายฉัน โนว~ ค่ะ เขาไม่ได้อายฉันแต่เขาอายยัยควีนเพื่อนฉันต่างหาก เขาเคยแอบชอบเพื่อนฉัน และลากยาว~ มาจนถึงเมื่อไม่กี่เดือนที่ผ่านมา หลายเดือนแล้วล่ะแต่ยังไม่ถึงปี ไม่รู้ป่านนี้จะหยุดชอบได้รึยังในเมื่อเพื่อนฉันแต่งงานไปแล้ว

“คุณโรสคะ” ฉันยืนดูรนางเอกละครฟิตติ้งชุดของตัวเองอยู่ค่ะ แต่ดูไม่ทันไรทีมงานก็เดินมากระซิบเรียกเบา ๆ

“ว่าไงคะ”

“เกิดเรื่องค่ะ” สีหน้าลำบากใจของมีมี่ทีมงานของฉันทำให้ฉันรีบหันเหความสนใจไปจากการถ่ายงานตรงหน้าทันที

“เรื่อง?”

“เสื้อมันคับไปค่ะ”

“อะไรนะ?”

“เสื้อที่เตรียมมาให้แดเนียลมันคับไปค่ะ”

“ไม่มีไซต์สำรองรึไง? ปกติก็มีไซต์สำรองทุกกองนี่”

“เอ่อ...มี่ผิดไปแล้วค่ะคุณโรสขา~” มีมี่ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ฉันก็รู้ทันทีว่าไม่เตรียมมา

“เฮ้อ! เดี๋ยวไปจัดการเอง” จะด่าก็ไม่รู้ว่าจะมีประโยชน์อะไร อีกอย่างก็ไม่ชอบดุหรือว่าใครต่อหน้าคนอื่นด้วย ทำงานด้วยกันต้องรู้จักให้เกียรติกันค่ะถึงแม้เขาจะเป็นลูกน้องก็ตาม แต่เดี๋ยวมีเรียกไปเฉ่งนอกรอบแน่ ฉันมองมีมี่ด้วยสายตาคาดโทษแล้วเดินไปที่ห้องแต่งตัวที่จัดไว้ให้พระเอกละครของฉันทันที

“สวัสดีค่ะ” ฉันผลักประตูเข้าไปเห็นผู้ชายหุ่นสูงสมาร์ทยืนหันหลังอยู่ก็เอ่ยทักทาย ความจริงแล้วฉันก็แอบตื่นแต้นอยู่เหมือนกันค่ะ ไม่ใช่แค่พี่จูดดี้หรือทีมงานคนอื่นหรอก ฉันก็ตื่นเต้นที่จะได้เจอและร่วมงานกับนายแบบดัง แต่จะไปแสดงออกให้ลูกน้องกับทีมงานรู้ได้ยังไงล่ะจริงไหม

เขาค่อย ๆ หันมาตามเสียงทักทายของฉัน แค่เห็นเสี้ยวหน้าด้านข้างก็...กรี๊ด~ หล่อมาก~ มะลิจ๋าแดเนียลหล่อมาก หล่อสมกับที่แม่เลือกมาเป็นพระเอกเลยลูก >///<

“เสื้อมันคับไปนะ ตกลงมีไซต์รึเปล่า?” เขาไม่ได้หันมาพูดจาทักทายฉันเหมือนที่ฉันทักทายเขา แต่เขา...หันมาพูดเรื่องเสื้อผ้าด้วยสีหน้านิ่ง เอ่อ...เขาไม่รู้มั้งคะว่าฉันเป็นผู้จัดละคร

“เอ่อ...สวัสดีค่ะ ฉันคือ... / ตกลงไม่มี?” เขาไม่ฟังฉันที่พยายามจะแนะนำตัว แต่เขาถามประโยคไม่ต่างจากเดิมและทำหน้านิ่งใส่เหมือนเดิม

“ถ้างั้นมาช่วยปลดกระดุมให้ที” เขาพูดแล้วก็หันหลังกลับไป ขยับตัวไปที่กระจกส่วนฉัน...ยืนเอ๋อ ทีมงานไปไหนหมดทำไมปล่อยให้เขาอยู่ในนี้คนเดียว

“มาช่วยที” เสียงเขาแข็งขึ้น เหมือนจะเริ่มอารมณ์ไม่ดีฉันเลยต้องรีบเดินเข้าไปใกล้แล้วหยุดตรงหน้าเขา

ตึก ๆ ตึก ๆ

บ้าจริง! เขาหล่อ ตัวเขาหอม เขาทำให้ผู้หญิงทุกคนใจเต้นแรงได้ทั้งนั้นไม่เว้นแม้แต่ฉันที่เกิดมาจำความได้ชีวิตก็วนเวียนอยู่กับกลุ่มคนหน้าตาดีที่เรียกว่าดารา ฉันน่าจะชินแต่พอเจอเขามันกลับไม่ใช่เลย เขา... Sex Appeal สูงมาก~

“ทำไมทีมงานไม่เตรียมไซต์สำรองไว้” เสียงทุ้มแต่ฟังดูเย็นชาของเขาทำให้ฉันนิ่ง ใช่เลยค่ะ เสียงแบบนี้เลยที่ฉันต้องการ ฉันได้เห็นหน้า ตามดูผลงานของเขา จนกระทั่งได้ยินเสียงสัมภาษณ์ของเขา เสียงหล่อ ๆ ของเขานี่แหละที่เป็นที่มาของคาแรคเตอร์พระเอก ยิ่งมาได้ยินชัด ๆ นี่ใช่เลยค่ะ อยากจะกรี๊ดให้กับความเพอร์เฟ็คของบุคลิกที่ตรงบท >///<

“ทำไมทีมงานไม่เตรียมไซต์สำรอง” ฮือ~ ฉันชอบเสียงของเขา แดเนียลแฟนคลับเยอะมากอยู่แล้ว ละครเรื่องนี้ต้องดงเป็นพลุแตกเปรี้ยงปร้างเลือนลั่นสั่นสะท้านสะเทือนวงการละครไทยแน่นอน โรสคนนี้เอาความเวอร์จิ้นรับประกันเลยค่ะ ถ้าไม่ดังฉันจะไม่มีผัว จะอยู่เป็นอีเจ้แก่ ๆ เฝ้าวงการตลอดไปสาบานเลย

“เฮ้! คุณได้ยินผมไหม”

“คะ?” ฉันขานรับเขาที่ระดับความดังของเสียงเพิ่มมากขึ้น

“...เสื้อ ตกลงมีไซต์อื่นไหม” อ่าส์~ เขาน่าจะกำลังอารมณ์เสียเรื่องเสื้อสินะ แต่...หุ่นล่ำกว่าที่คิดอีกนะคะ ไม่น่าล่ะเสื้อมันถึงคับ แต่ใส่คับ ๆ แบบนี้ก็ดูดีนะ...แน่น

“ฉันกำลังมาดูอยู่ค่ะ” ฉันตั้งใจมาแก้ปัญหาเรื่องนี้นี่แหละ แต่โดนเขาใช้ก่อน และนอกจากโดนเขาใช้ก็โดนความหล่อ ความหอม และเสียงที่มีเสน่ห์ของเขาตกฉันไปแล้ว

“ทีมงานบอกว่าจะไปหาผู้จัด”

“เอ่อ...ฉันเองค่ะ ฉันจะแนะนำตัวแต่คุณใช้ซะก่อน” ฉันไม่เคยเป็นคนที่ประหม่านะคะ แต่บอกตามตรงกับคนตรงหน้าฉันประหม่า ให้ตายเถอะ ฉันเจอพระเอกดัง ๆ มาตั้งเยอะยังไม่มีใครตกฉันให้อยู่ในภวังค์ได้อย่างที่เขาทำมาก่อนเลย

“คุณ?” เขามองฉันแล้วพูดสั้น ๆ สีหน้าเหมือนไม่เชื่อเท่าไหร่ว่าเป็นฉัน

“ค่ะ ฉันโรสค่ะ ยินดีต้อนรับนะคะ ฉันยินดีมากที่ได้ร่วมงานกับคุณ” ฉันรีบแนะนำตัว ดึงสติออกมาจากความหล่อและความหอมของเขา

“ผมเสียมารยาทใช้ผู้จัดละครเหรอ หึ ๆๆ” พอฉันแนะนำตัวเขาก็หัวเราะนิดหน่อย ฮือ~ ไม่ต้องมองดี ๆ ก็มีเสน่ห์เหลือเกิน ยิ่งพอยิ้มออกมาก็ยิ่งมีเสน่ห์ เปลี่ยนตัวนางเอกตอนนี้ยังทันไหมคะ ฉันจะเป็นทั้งผู้จัดและนางเอกเอง ฉากเลิฟซีนเรื่องนี้เยอะด้วยโรสอยากเล่น >///<

“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวฉันจัดการเรื่องเสื้อให้นะคะ ปกติทีมคอสตูมต้องเตรียมเสื้อไว้ แต่วันนี้เกิดปัญหานิดหน่อยเตรียมแต่ไซต์ที่คุณเอลล่าแจ้งไว้” ฉันรีบอธิบายด้วยรีบยิ้มสดใส พยายามคอนโทรลเสียงให้มันไม่สั่นเพราะความตื่นเต้น ฉันต้องเป็น Professional ในสายตาของเขาเพื่อการทำงานที่มีคุณภาพ

“ต้องไปหาเสื้อผ้ามาใหม่ยกชุดไหม?” เสียงเขาไม่ดังเท่าไหร่เพราะอยู่ใกล้กันมาก แต่เสียงดึงดูดชะมัดเลย

“เอ่อ...กางเกงคับไหมคะ” ถ้ากางเกงไม่คับฉันจะแก้ปัญหาด้วยการปลดกระดุมเสื้อแล้วถ่ายสักเซ็ทสองเซ็ทระหว่างที่ถ่ายก็ให้ทีมงานรีบแว๊นไปเอาเสื้อมาใหม่

“คุณว่าไง?” เขาไม่ตอบแต่ถามฉันแล้วถอยหลังไปหนึ่งก้าวเพื่อให้ฉันดูกางเกงที่เขาสวม

“ก็ เอ่อ...” ตุง ๆ ดีนะคะ ไม่หรอก ตุงมากเลยล่ะ ตุงขนาดนี้ไม่รู้ว่าอึดอัดไหม ฮือ~ ฉันมองอะไรกันนี่ แค่เขาถอยหลังให้ดูได้ชัดเจนสายตาฉันก็โฟกัสไปที่ตุง ๆ นูน ๆ ของเขาแล้ว

คุณพระ! นี่เขาจะมาเป็นพระเอกละครหรือนายแบบชุดชั้นในกันแน่นะ =,,=

“คุณว่าไงครับ?” เขาถามซ้ำฉันเลยรีบละสายตาจากเป้า เอ่อ...ไม่ใช่ค่ะ ฉันมองซิปกางเกงต่างหาก ดูว่าตะเข็บผ้าที่บังซิปไว้มันเผยอหรือปริออกมาให้เห็นซิปด้านในไหม ถ้าไม่แสดงว่าไม่คับแต่ถ้าเผยอหรือปริแสดงว่าคับ ใช่ค่ะ ฉันไม่ได้มองไส้กรอกฉันมองซิปต่างหากล่ะ!

“ก็...ไม่คับมั้งคะ”

“จริงเหรอ ดูดีรึยัง” เขาถามแล้วก็ขยับมาใกล้ฉันเหมือนเดิม จากนั้นก็ก้มหน้าลงไปมองกางเกงของตัวเองฉันก็เลยมองตามบ้าง

“ผมว่ามันคับนิดหน่อยนะ”

“ระ เหรอคะ” ไม่น่าจะนิดนะคะ ดูรวม ๆ แล้วมัน...ตุ๊ง ตุง -///-

“อื้ม มันอึดอัดนิดหน่อยแต่ก็พอใส่ได้ แต่ผมไม่แน่ใจว่าถ่ายรูปแล้วจะสวยไหม” เขาพูดไปฉันก็มองกางเกงเขาไปด้วย น้ำเสียงทุ้มของเขามันน่าฟังและมันก็ทำให้ฉันเคลิ้มนิดหน่อย

“คุณว่าถ้าใส่ถ่ายรูปจะสวยไหม ถ้าสวยจะได้ไม่ต้องให้ทีมงานวิ่งหาใหม่ ผมไม่อยากให้ทีมงานเหนื่อย” หูย~ หล่อ ล่ำ ตัวหอมแล้วยังมีน้ำใจอีก ไม่เคลิ้มนิดหน่อยแล้วค่ะ เคลิ้มเยอะเลยคราวนี้

“สวยค่ะ ต้องสวยแน่ ๆ มัน...ตุงขนาดนี้”

____________________________________________

น้องไม่ได้หื่นนะคะ น้องแค่มองตะเข็บซิปแค่นั้น 🤤

ความคิดเห็น