คิโยชิ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เมียเก็บซาตานเถื่อน : เริ่มต้นใหม่/ตามหา

ชื่อตอน : เมียเก็บซาตานเถื่อน : เริ่มต้นใหม่/ตามหา

คำค้น : เมียเก็บซาตานเถื่อน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 16.3k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ก.พ. 2559 15:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เมียเก็บซาตานเถื่อน : เริ่มต้นใหม่/ตามหา
แบบอักษร

 

   ...เริ่มต้นใหม่/ตามหา

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/126160/559596272-member.jpg

ผมลืมตื่นขึ้นมาท่ามกลางความเงียบเหมือนทุกวันจนผมเริ่มที่จะชินกับความเป็นอยู่ที่เริ่มเข้าที่เข้าทางมากขึ้น ชีวิตของผมกลับมาเป็นปกติเหมือนเดิมไม่ต้องทนเจ็บปวดหรือต้องทรมานกับบาดแผลเหมือนทุกเช้าที่ลืมตาตื่นขึ้นมารอยแผลเป็นยังมีบนร่างกายของผมถึงแม้ว่าอยากจะลืมมันมากแค่ไหน แต่รอยแผลพวกนี้กลับตอกย้ำให้ผมจำจนไม่สามารถที่จะลืมมันได้เลยผมลุกขึ้นอาบน้ำแต่งตัวเพื่อไปเที่ยวกับพี่เคนพี่เขาเป็นคนข้างบ้านผมเองแหละครับ เราเพิ่งรู้จักกันได้เกือบสองอาทิตย์แล้วตั้งแต่ผมมาอยู่ที่นี้ก็มีพี่เขาที่คอยดูแลและให้ความช่วยเหลืออยู่หลายๆอย่างส่วนนัทก็มาหาผมบ้างในบางครั้งเพราะว่าฝ่ายนั้นมีกิจการเป็นของตัวเอง

"พร้อมหรือยังครับ"

ผมหันหน้าไปมองพี่เคนที่ออกมายืนรอผมอยู่ก่อนแล้ว ผมส่งยิ้มกลับให้พี่เขาถึงแม้ว่าผมจะไม่ค่อยอยากไปเท่าไรนักแต่ก็ไม่อยากเสียน้ำใจเพราะยังไงพี่เขาก็คอยช่วยเหลือผมมาตลอด

"พร้อมแล้วครับ"

เราสองคนเลือกที่จะเดินกันมากกว่าเพราะที่ที่เราจะไปมันไม่ได้ไกลมากนักแถมแดดก็ไม่ค่อยมีด้วย ตลอดทางพี่เคนคอยหาเรื่องสนุกๆมาเล่าให้ผมฟังทำให้ผมอดที่จะยิ้มตามพี่เขาไม่ได้ พี่เคนเป็นคนอบอุ่นทุกๆครั้งที่อยู่กับพี่เขามันเหมือนกับได้อยู่ใกล้ๆพ่อกับแม่พี่เขาอาจจะเป็นคนที่ผมไว้ใจได้มากที่สุดก็ได้ เราสองคนทั้งกินทั้งเที่ยวกันตลอดทั้งวันซ้ำพี่เขายังเป็นคนออกค่าใช้จ่ายทั้งหมดถึงแม้ว่าผมจะช่วยแต่พี่เขาก็ยังไม่ยอม

"ทำไมเอเจถึงมีรอยแผลพวกนี้หรอ?"

ผมก้มมองรอยแผลตามแขนของผมถึงแม้ว่าจะพยายามปิดเอาไว้แต่มันก็ไม่สามารถที่จะปิดไปได้ตลอด ผมเลือกที่จะเงียบไม่ตอบคำถามของพี่เขาเพราะผมไม่รู้ว่าตัวเองควรจะพูดอะไรออกไปกับความทรงจำที่แสนโหดร้ายแบบนี้

"พี่ขอโทษนะพี่จะไม่ถามอีกแล้ว"

มือหนาของพี่เคนยีผมของผมเบาๆพรางส่งรอยยิ้มอ่อนโยนมาให้มันทำให้ผมรู้สึกว่าการที่ได้อยู่กับพี่เขามันทำให้ผมสบายใจและรู้สึกปลอดภัยมากที่สุด เราเดินเที่ยวด้วยกันอย่างสนุกหลังจากที่ผ่านเรื่องแย่ๆมาก็มีเพียงพี่เคนที่ช่วยทำให้ทุกอย่างในโลกของผมกลับมามีชีวิตมากขึ้นกว่าเดิม

"เอเจ"

ผมเงยหน้าขึ้นมองพี่เคนที่ดูท่าจะมีเรื่องรำบากใจจนผมรู้สึกสงสัยขึ้นมาทั้งที่เราก็ยังหัวเราะอยู่ด้วยกันอยู่เลย หรือว่าพี่เขาจะมีเรื่องอะไรที่เก็บเอาไว้โดยที่ไม่ได้บอกอะไรกับผม

"พี่เคนเป็นอะไรไปครับ"

"คบกับพี่นะ!!!"

คำพูดของพี่เคนทำให้ตัวแข็งทื่อได้แต่ยืนอึ้งกับคำพูดของพี่เขาซ้ำเรายังอยู่ท่ามกลางคนหมู่มากทำให้หลายๆคนหันมามองพวกเรา ไม่ใช่ผมมีใครแต่ว่ามันจะเร็วไปหรือป่าว

"พี่ไม่รีบพี่แคอยากบอกให้เอเจรู้ความในใจของพี่เท่านั้น"

พี่เคนส่งยิ้มอ่อนโยนให้ผมเหมือนทุกครั้งแต่ตอนนี้กลับกลายเป็นผมที่รู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก ผมควรจะทำยังไงดีไม่ใช่ผมไม่อยากคบใครแต่ผมกลับรู้สึกว่าตัวเองยังไม่พร้อมที่จะเปิดใจให้ใครอยากใช้เวลาอยู่กับตัวเองให้นานกว่านี้

"พี่บอกแล้วไงอย่าคิดมากนะคนดี"

ผมทำได้เพียงส่งยิ้มและพยักหน้าแทนคำตอบเราสองคนกลับบ้านด้วยกันก็เกือบจะหนึ่งทุ่มแล้ว ตลอดวันผมรู้สึกสนุกมากๆเหมือนตัวเองได้กลับไปเป็นเด็กอีกครั้งเหมือนตัวเองกำลังได้รับความรักจากพ่อแม่ ผมล้มตัวลงนอนพรางนึกถึงคำพูดของพี่เคนที่พูดกับผมวันนี้ผมควรจะทำยังไงดีจะให้ผมบอกความจริงออกไปผมก็กลัวว่ามันจะเป็นการทำร้ายพี่เขาหรือป่าว ผมถอนหายใจเบาๆก่อนที่จะลุกไปอาบน้ำแต่งตัวเพื่อที่จะเข้านอน

...อ๊อด!!!

"ใครกัน?"

ผมเดินออกมาหน้าบ้านเพื่อที่จะออกมามองดูว่าใครมากอดอ๊อดเรียกผมในเวลานี้ แต่เมื่อเดินออกมาแล้วกลับเห็นพี่เคนในชุดนอนมันทำให้พี่เขาดูน่ารักไปอีกแบบ

"ไปด้วยกันหน่อยสิ"

ผมเดินตามพี่เคนออกมาไกลพอสมควรเราสองคนเดินขึ้นตึกของโรงแรมแห่งหนึ่งจนมาถึงด่านฟ้าของตึก พี่เคนส่งยิ้มให้กับผมพรางจับมือผมเอาไว้

"รู้ไหมที่นี้ดาวสวยนะ"

ผมเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้ายามค่ำคืนแสงจากดวงดาวส่องประกายบนผืนฟ้ายามค่ำคืนผมไม่คิดว่าในเมืองหลวงแบบนี้จะมีที่ที่สามารถมองเห็นดาวได้ชัดเจนแบบนี้ หลังจากนั้นก็ไม่มีคำพูดใดๆออกมาจากปากของพวกเราเลยแม้แต่คำเดียวเราสองคนนั่งลงเกาอี้ที่วางเอาไว้เหมือนกับว่ารอพวกเรามานั่งตรงนี้ ผมเงยหน้ามองท้องฟ้ามันทำให้ผมนึกถึงใครบางคน คนที่ผมควรจะลืมเขาไปได้ตั้งนานแล้วป่านนี้เขาก็คงมีความสุขกับชีวิตหลังแต่งงาน

"เอเจร้องไห้ทำไมครับ"

ผมหันกลับไปมองพี่เคนพรางยกมือขึ้นลูบแก้มตัวเองถึงได้รู้ว่าตัวเองร้องไห้ออกมาจริงๆผมมันอ่อนแอจริงๆเลย ทั้งที่คิดว่าตัวเองเข้มแข็งได้แล้วแท้ๆแต่ผมกลับไม่เข้าใจตัวเองอยู่ดีว่าทำไมจะต้องไปนึกถึงคนใจร้ายแบบเขา

"ผมแค่คิดถึงพ่อกับแม่น่ะครับ"

ผมเลือกที่จะโกหกออกไปมันอาจจะเป็นคำโกหกที่คิดได้อย่างเดียวในเวลานี้ ผมไม่รู้ว่าตัวเองกำลังคิดอะไรกันแน่ทุกๆอย่างในหัวของผมมันเหมือนจะตีกันไปหมด เราสองคนกลับลงจากด่านฟ้าเดินกลับมาที่บ้านก่อนที่จะแยกย้ายกัน

"เอ่อ..พี่เคนครับ"

ผมเรียกที่เคนเอาไว้ก่อนที่เขาจะได้เปิดประตูรัวเข้าไปผมไม่รู้ว่าสิ่งที่ผมกำลังจะทำและคิดจะทำมันจะเป็นผลดีกับผมไหม? แต่ผมก็ไม่อยากที่จะยึดติดกับสิ่งที่เป็นเพียงความทรงจำ

"มีเรื่องอะไรไม่สบายใจหรือป่าว?"

ผมสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดพรางเดินไปตรงหน้าของพี่เคน ผมอยากจะเริ่มต้นกับใครสักคนและสร้างความทรงจำทับที่ความทรงจำอันโหดร้ายที่เกิดขึ้นกับผม ผมไม่อยากที่จะจดจำมันไปตลอดเวลาแบบนี้อีกแล้ว

"เรา..มาลองคบกันไหมครับ"

ผมก้มหน้าเพราะไม่อยากที่จะเห็นใบหน้าที่แปลกใจของพี่เคนแต่ผมกลับถูกพี่เคนคว้าเข้ากอดเอาไว้ผมเองก็ยกมือกอดพี่เคนเอาไว้เหมือนกัน ความอบอุ่นจากพี่เขาทำให้ผมรู้สึกมีความสุขอย่าบอกไม่ถูก

"ขอบคุณนะเอเจ ขอบคุณที่เลือกพี่"

ผมกอดพี่เคนเอาไว้พรางยิ้มออกมาเราสองคนนั่งคุยกันอีกสักพักก่อนที่จะแยกย้ายกันเข้านอนจริงๆเพราะเวลาล่วงเลยไปเกือบเที่ยงคืนแล้ว ผมล้มตัวลงนอนบนเตียงอย่างอ่อนล้าหยดน้ำใสๆเริ่มไหลออกจากดวงตาของผมอย่างไม่มีสาเหตุ 'เป็นของฉันแค่คนเดียว' คำพูดอ่อนโยนของเซทดังขึ้นในความคิดของผมอีกครั้งทำไมผมจะต้องจดจำมันเอาไว้ ทำไมมันถึงกลายเป็นแบบนี้มันทำให้ผมเหมือนกลายเป็นคนบ้าอยู่คนเดียว ผมพยายามข่มตานอนให้หลับเพื่อที่จะลืมทุกอย่างที่เกี่ยวกับเขาแล้วเริ่มต้นรักครั้งใหม่ของตัวเอง พรุ่งนี้ผมจะลืมทุกอย่างที่เกี่ยวกับเขาลืมทุกๆอย่าง

 

           ผมลืมตาตื่นขึ้นมาเมื่อแสงแดดยามเช้าส่งเข้ามาในห้องผมยกมือขึ้นขยี้ตาตัวเองจนสายตาของผมไปหยุดมองที่แหวนจากนิ้วนางของซ้ายของตัวเอง ทั้งที่จะลืมแต่ผมกลับไม่ยอมถอดมันออกเมื่อคิดว่าพี่เคนอาจจะไม่ค่อยชอบทำให้ผมถอดมันออกจากนิ้วตัวเอง 'ห้ามถอดออกถ้ากูไม่อนุญาต!" ผมสะบัดหัวไล่ความคิดของตัวเองออกไปก่อนที่จะทำธุระส่วนตัวให้เสร็จวันนี้พี่เคนบอกว่าจะพาผมไปเที่ยวและผมได้ขอร้องพี่เคนให้ช่วยพาผมไปสมัครงานด้วย ผมและพี่เคนออกจากบ้านกันตั้งแต่สิบโมงเช้าทั้งเดินเที่ยวและมองหางานไปด้วยตลอดเวลาที่อยู่กับพี่เคนมันทำให้ผมสามารถลืมเรื่องแย่ๆที่มีออกจากหัวได้เกือบทั้งหมดจากนี้ต่อไปผมจะต้องมีชีวิตใหม่เพราะว่าผมกำลังเริ่มต้นใหม่กับพี่เคน

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/126160/559596272-member.jpg

 

           ในขณะเดียวกันเซทก็ยังคงพยายามตามหาตัวเอเจถึงแม้ว่าเขาจะพยายามถามจากโซเฟียแต่เธอก็ไม่ยอมที่จะพูดอะไรออกมาซ้ำเซทยังทำอะไรเธอได้ไม่มากเพราะหญิงสาวเป็นลูกสาวคนสนิทของพ่อเขาถ้าทำอะไรเธอไปมากกว่านี้อาจจะเป็นผลเสียกับเขาก็ว่าได้ ร่างสูงยังคงนั่งเครียดอยู่ในห้องทำงานของตัวเองโชคดีที่เขาได้แอบถ่ายรูปเอเจเอาไว้บ้างทำให้ลูกน้องของเขาตามหาตัวเอเจได้จากรูปถ่ายเท่านั้น

"อยู่ที่ไหนวะ!!"

..เคล้ง!! ...ตุบ!!

ข้าวของบนโต๊ะทำงานถูกปัดลงพื้นตามแรงอารมณ์ของเซทเขาพยายามตามหาตัวเอเจมาตลอดหลายเดือนแต่ก็เหมือนจะไม่ได้อะไรคืบหน้าเลยสักนิด ทั้งยังหารายชื่อของคนที่ออกนอกประเทศแต่ขาก็ไม่อาจรู้ได้เลยว่าเอเจใช้ชื่อไหนซ้ำยังไม่มีรูปของเอเจที่ขึ้นในการซื้อตั๋วเที่ยวบิน เขาจำเป็นต้องสั่งให้ลูกน้องบางส่วนหาประวัติของคนทั้งหมดในคืนวันที่เขาแต่งงานโซเฟียได้บอกมาอย่างเดียวคือเธอให้คนพาเอเจหนีในคืนแต่งงานและเธอก็ไม่ยอมที่จะพูดอะไรออกมาอีกเลย

"ขอโทษที่ต้องขัดเวลานะครับ"

อีธานเดินเข้ามาพร้อมเอกสารในมือทำให้เซทถอนหายใจออกมาอย่างหงุดหงิดตั้งแต่ที่เอเจหายตัวไปมันก็ยิ่งทำให้อารมณ์ของเขาแปรป่วนอย่างหนักทั้งที่เขาไม่เคยเป็นมัน

"มีอะไร"

ร่างสูงทิ้งตัวนั่งลงบนเกาอี้ทำงานพรางหยิบบุหรี่ออกมาจุดสูบ อีธานวางซองเอกสารสีน้ำตาลลงตรงหน้าเซททำให้เขารู้สึกสงสัยกับเอกสารในซอง

"มันคืออะไร?"

"มันคือประวัติขิงเด็กคนนั้นครับคุณเซทลองอ่านดุนะครับวันที่เด็กคนนั้นเดินทางออกจากประเทศเราได้ใช้ชื่อปลอบออกไปจนเราสืบได้แน่ชัด"

อีธานโค้งศีรษะให้ผู้เป็นนายพรางเดินออกจากห้องเงียบๆเมื่ออีธานออกไปแล้วเซทก็รีบดับบุหรี่พรางหยิบซองสีน้ำตาลเปิดออกหยิบแผ่นกระดาษด้านในออกมาพรางกวาดสายตาไล่อ่านตัวหนังสือบนกระดาษแผ่นนั้น

...โครม!!!

ร่างสูงล้มโต๊ะทำงานของตัวเองอย่างโมโหเมื่อเขาไล่อ่านไปถึงข้อความบางอย่างในเอกสารแผ่นนั้นมันทำให้เขาไม่สามารถที่จะควบคุมอารมณ์ความโกรธของตัวเองได้เลย อีธานรีบกลับเข้ามาในห้องทำงานของเซททันทีที่ได้ยินเสียงดังออกมา

"เกิดอะไรขึ้นครั.."

"สั่งคนไปลากตัวมันกลับมา!"

น้ำเสียงทรงอำนาจพูดขึ้นด้วยความโกรธทำให้อีธานต้องรีบออกไปจัดลูกน้องบางส่วนเพื่อไปรับตัวเอเจกลับมาที่นี้ เซทกำเอกสารในมือของเขาจนมันยับไม่เหลือเค้าโครงเดิม

"มึงจะลองดีกับกูสินะ!"

ยิ่งคิดมันก็ยิ่งทำให้เซทโมโหมากขึ้นกว่าเดิมทั้งที่เมื่อก่อนเขาไม่ใช่คนใจร้อนขนาดนี้แต่เวลานี้เขากลับรู้สึกมันเขาอยากจะปลดปล่อยอารมณ์ความรู้สึกแบบนี้ออกจากตัวเอง ความรู้สึกของเขามันตีกันไปหมดจนไม่รู้ว่าความจะรู้สึกแบบไหนแต่สิ่งเดียวที่เขารู้สึกตอนี้คือความโกรธ

"เกิดอะไรขึ้นหรอค่ะ"

เซทหันไปมองหญิงสาวที่ได้ชื่อว่าเป็นเมียเขาอย่างถูกต้องตามกฎหมายแต่เขากลับรู้สึกว่าเขารำคาญผู้หญิงคนนี้มากทั้งที่ไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อนก็ตาม เซทเดินผ่านเธออย่างไม่คิดจะสนใจทำให้โซเฟียรู้สึกโกรธมาก

"พี่ทำแบบนี้กับโซเฟียไม่ได้นะ!"

หญิงสาวกระชากแขนเซทเอาไว้เพราะตั้งแต่แต่งงานกันมาเซทไม่มีทีท่าว่าจะสนใจในตัวเธอเลยแม้แต่น้อย ไม่นอนห้องเดียวกันไม่เคยที่จะกินข้าวร่วมโต๊ะกันเลยแม้แต่ครั้งเดียวมันทำให้เธอรู้สึกน้อยใจและไม่พอใจกับการกระทำของชายหนุ่มแต่เธอก็ยังคงรักเซทมากขึ้นทุกวัน

"โอ๊ย!!"

โซเฟียร้องเสียงหลงออกมาเมื่อร่างของเธอลอยเข้าไปติดกับผนังห้องก่อนที่เซทจะโน้มหน้าลงมาพรางยกแขนกักเธอไม่ให้หนี สายตาของเซทเวลานี้ดูดุดันจนโซเฟียรู้สึกกลัวขึ้นมาจริงๆ

"อย่าทำตัวมีปัญหาถ้าเธอไม่อยากได้ใบหย่า!"

ชายหนุ่มเดินออกจากห้องทันทีโดยที่ไม่คิดจะหันกลับมาสนใจหญิงสาวเลยสักนิด โซเฟียทรุดลงนั่งกับพื้นอย่างหมดแรงทั้งที่เธอรักและคอยดูแลเซทมาตลอดแต่พอมีเอเจเข้ามาทุกอย่างที่เคยดีมันกลับพังทลายลงไปมันยิ่งทำให้เธอรู้สึกแค้นเอเจมากขึ้น

"ถ้าไม่มีมันพี่จะหันกลับมารักโซเฟียสินะค่ะ"

 

 

        หลังจากที่เดินออกจากห้องมาเซทก็เดินลงมาตรวจงานในคาสิโนตามปกติพยายามควบคุมอารมณ์ของตัวเองเอาไว้เพื่อไม่ให้ใครหลายๆคนที่จับตามองดูเขาอยู่รู้ว่าเขากำลังเป็นอะไร

"นายครับมีคนโกงเงินบนโต๊ะครับ"

ลูกน้องหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามาบอกผู้เป็นนายพรางชี้บอกว่าใคร เวลาแบบนี้มันอาจจะเป็นข้อดีบ้างอย่างที่พอจะช่วยให้เซทได้ระบายอารมณ์ความโกรธของตัวเขาได้บ้าง

"พามันไปด้านหลัง!"

ลูกน้องโค้งศีรษะให้ผู้เป็นนายพรางเดินเข้าไปลากตัวลูกค้าคนนั้นออกไปด้านหลังคาสิโน เซทเดินไปยังบาร์เหล้าที่จัดเอาไว้ให้ลูกค้าที่เข้ามาใช้บริการเขากระดกเหล้าลงคอไปหลายแก้มพรางหยิบบุหรี่ออกมาจุดสูบก่อนจะเดินหายออกไปด้านหลังทันที

 

 

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/126160/672513578-member.jpg

 

 

 

ความคิดเห็น