Avery Pie
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ฉลามคลั่งรักภาคพิเศษ 36 : ฉากสุดท้าย [END]

ชื่อตอน : ฉลามคลั่งรักภาคพิเศษ 36 : ฉากสุดท้าย [END]

คำค้น : ฉลามคลั่งรักภาคพิเศษ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.7k

ความคิดเห็น : 43

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ก.พ. 2563 11:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ฉลามคลั่งรักภาคพิเศษ 36 : ฉากสุดท้าย [END]
แบบอักษร

ฉลามคลั่งรักภาคพิเศษ 36 : ฉากสุดท้าย 

#ฉลามคลั่งรัก 

 

จำได้ไหมว่าผมเคยบอกกับดีแลนว่าผมไม่เชื่อคำอธิษฐานต่อดวงดาว 

 

ผมไม่เคยเชื่อว่าปาฏิหาริย์จะเกิดขึ้นเพียงแค่เงยหน้าขอพรจากดาราบนท้องฟ้า เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาผมเคยขอพ่อแม่ผมคืน แล้วผมไม่ได้อย่างที่หวัง กลับกันเหมือนดวงดาวจะกลั่นแกล้งให้ผมเจอแต่ความทุกข์ยากผมเลยสิ้นศรัทธาและความรัก กระทั่งคืนนั้นที่เราสามคนขออธิษฐานด้วยกัน

 

ผมขอให้เราเป็นครอบครัวที่มีความสุข หมดเรื่องทุกข์ที่จะมาขวางกั้น ส่วนดีแลนกับดายขอพรข้อเดียวกัน...

 

คือขอให้เรามีดวงดาวเป็นของตัวเอง

 

และผมก็ได้มาแล้ว ทั้งสามดวง

 

“แอะ แอ้”

 

“วันนี้แต่งตัวน่ารักจังครับ” ผมเอ่ยชมเจ้าฉลามน้อยที่นอนรอคุณอาอยู่ เนื้อตัวหอมฟุ้งด้วยแป้งเด็กที่ดายทาให้ ไหนจะชุดแมวน้ำที่สวมใส่ ยิ่งขับความน่ารักให้ฉายชัดออกมา ซีน่อนยิ้มกว้าง ทำมือบีบขยำไปมาขอให้ผมอุ้ม วันนี้เป็นวันพิเศษที่เราต่างก็มาสนุก

 

เด็กๆ ถึงขั้นใส่ชุดน่ารักเพื่อวันนี้โดยเฉพาะ นี่ถ้าดายกับดีแลนเอาด้วย ผมคงสั่งชุดมาสคอตน่ารักมาให้ใส่ เสียดายที่พวกเขารับหน้าที่จัดงานแล้ว เลยเอาเรื่องนี้มาต่อรองกับผมได้ แน่นอนผมขัดไม่ได้หรอกเพราะไม่อยากให้เขาเหนื่อยมากเกินไป

 

และคิดว่าโนเอลน่าจะอยากเห็นหลานๆ ใส่ชุดที่เขาซื้อมาให้มากกว่า

 

“เดี๋ยวคุณอาก็มาแล้วนะ เราลงไปรอกันดีกว่าไหม”

 

“แอ้ แอ้”

 

“พอลงไปถึงซีน่อนก็ร้องเพลงให้คุณอาเลยนะ คุณอาจะได้ดีใจนะครับ” เจ้าตัวเล็กส่งเสียงตอบรับดูอารมณ์ดีพาให้ผมยิ้มให้ ผมจูบบนขมับขาว จัดฮู๊ดแมวน้ำที่อีกฝ่ายสวมใส่ เช็คความเรียบร้อยแล้วค่อยเดินลงข้างล่างไป

 

ที่ซึ่งคุณพ่อกับคุณลูกกำลังช่วยกันติดป้ายวันเกิดอยู่ ผมไล่สายตาด้วยความเอ็นดู

 

HAPPY BIRTHDAY NOEL 26th’ 

 

หวังว่าโนเอลจะมีความสุขกับงานเลี้ยงครบรอบวันเกิดอายุ 26 ปีนะ

 

“ที่รัก”

 

“เขาใกล้ถึงยังครับ” ผมถามดีแลนที่เป็นฝ่ายเรียกผมก่อนตอนเดินลงบันไดมา

 

“เห็นเขาบอกว่าจะแวะซื้อไวน์เข้ามา แล้วก็บ่นด้วยนะว่าทำไมเราไม่ออกไปซื้อให้เอง”

 

“ถ้าออกไปซื้อเองป่านนี้เขาก็คงเห็นแล้วว่าเราจัดงานให้” ว่าพร้อมกับถอนหายใจ “แล้วเรื่องเค้กเป็นไง มันเวิร์คไหมดาย?”

 

“มาดูสิโซล” ดายผงกหัวให้ผมเดินตามหลัง ผมพาเจ้าจิ๋วของบ้านไปดูรูปโฉมของเค้กวันเกิดที่ดายทำ มันเป็นเค้กช็อกโกแลตที่ดายเจอสูตรมันในเน็ต ใช้เวลาทั้งวันในการแกะสูตรเพื่อให้ทันวันนี้ที่เรานัดโนเอลไว้ ผมไม่ได้บอกโนเอลหรอกว่าเราจัดงานให้ บอกแค่ว่าอยากชวนมากินข้าวเย็น ฉลองที่ซีวานได้เอในคลาสที่พูดหน้าชั้นเรียนเท่านั้น

 

บอกเลยว่าดายประทับใจในตัวลูกชายมาก วันนั้นเขาถึงกับไปถ่ายวิดีโอเก็บไว้ ซีวานพูดในหัวข้อว่าโตขึ้นอยากเป็นอะไร

 

‘ผมอยากเป็นฉลามที่ดูแลครอบครัวผมได้ครับ’

 

ทำเอายิ้มไม่หุบแม้คนอื่นจะงุนงงก็ตาม

 

“คุณว่าไง อยากให้ผมแต่งเพิ่มตรงไหนไหม?”

 

“ผมว่ามันสวยแล้วนะครับ ตอนนี้ก็อยู่ที่ว่าโนเอลจะชอบไหม”

 

“หวังว่าเขาจะกินได้ เขาไม่ค่อยมั่นใจอาหารฝีมือผมเท่าไหร่”

 

“ก็เพราะคุณเคยลองเขาให้กินเนื้อโลมาไง จำได้ไหมว่าเขาถึงกับแอดมินเข้าโรงบาลไปล้างท้องเลย”

 

“ผมไม่เคยลืม” ยิ้มแหยไปเลยเมื่อพูดถึงเรื่องนั้น เป็นเรื่องเก่าตั้งแต่ช่วงท้องซีวานใหม่ๆ เอามาเล่ากี่ทีก็อดขำปนสงสารไม่ได้ โนเอลดันอยากรู้เองว่าผมกินปลาอะไร ดายก็เลยให้ลองชิมแล้วค่อยเฉลยว่ามันคือสัตว์ประเภทไหน

 

เรายังไปเยี่ยมเขาที่โรงพยาบาลด้วยกันอยู่เลย

 

“แต่เค้กมันใส่เนื้อสัตว์ไม่ได้อยู่แล้ว ถ้าบอกว่าซื้อจากร้านเขาก็คงวางใจ”

 

“ไว้เราค่อยคิดเรื่องนั้นก็ได้ครับ อย่าลืมเตรียมเทียนนะ”

 

“ได้เลย” ดายพยักหน้ารับก่อนจะกดจูบบนหัวผม เป็นจังหวะเดียวกับที่เสียงกดออดหน้าบ้านดังขึ้น เป็นสัญญาณให้รู้ว่าใครมาหา นาทีนั้นผมรีบเอานิ้วชี้แนบปาก ขอให้พวกเขาเบาเสียงลงส่วนตัวเองจะไปรับหน้าให้

 

“เด็กๆ รีบไปซ่อนกันเร็ว แม่จะไปเปิดประตูให้”

 

“แม่ห้ามบอกอานะว่าเน่วกับพี่ซ่อนตรงไหน เดี๋ยวอารู้แล้วไม่เซอร์ไพรส์กับเน่ว” ขานรับด้วยความเอ็นดูก่อนจะมองเจ้าลูกหมูที่วิ่งไปแอบกันตรงผ้าม่าน ดีแลนเข้ามารับซีน่อนไปจากอกผม เราหรี่ไฟให้สว่างน้อยลงจะได้เตรียมเซอร์ไพรส์ ผมให้คุณสามีรออยู่ในครัวขณะที่ตัวเองเดินไปที่ประตูบ้าน

 

ค่อยๆ เปิดออกเพื่อดูว่าใช่คนที่เรานัดมาไหม ก่อนจะเจอกับโนเอลที่ถือข้าวของพะรุงพะรังเช่นทุกครั้งที่มา

 

“เปิดช้าจริงแม่ฉลาม เห็นไหมเนี่ยว่าคุณอาจะโดนของทับตายแล้ว!”

 

“มาถึงก็บ่นเลยนะครับคุณอา ให้เวลาผมเดินบ้างไม่ได้หรือไง”

 

“หัดก้าวยาวๆ หน่อยสิโซล คุณก็ไม่ได้ขาสั้นเหมือนลูกชาย”

 

“แดเนียลไม่ถูกใจสิ่งนี้” หลุดขำทันทีที่รู้ว่าโนเอลพูดถึงลูกชายคนไหน เดี๋ยวถ้าเกิดแดเนียลสูงโปร่งเมื่อไหร่อาคงกลับคำแทบไม่ทัน “มาครับ ผมช่วยถือเราจะได้เข้าไปกัน”

 

“ถือแค่ของเบาๆ พอ เดี๋ยวของหนักๆ ผมถือให้ ไม่ คุณถือเยอะไป เอาแค่ไวน์ไปถือแล้วกัน”

 

“เรื่องเยอะ” อดบ่นไม่ได้กับความเยอะของพ่อทูนหัวคนนี้ ถึงอย่างนั้นก็รู้ดีว่าเขาเป็นห่วงไม่อยากให้ถือของหนัก ที่จริงผมไม่ต้องถือก็ได้ด้วยซ้ำ เพราะโนเอลแค่เป็นพวกขอบ่นไว้ก่อนไม่ได้ขอให้ทำตามสั่ง พอผมรับของไปถือเยอะเจ้าตัวก็คว้ากลับ สุดท้ายผมก็ได้ถือแค่ไวน์ขวดเดียวเท่านั้น

 

“ทำไมวันนี้บ้านมืดจัง ไฟเสียเหรอโซล”

 

“ก็ไม่เชิง” ผมตอบเลี่ยงๆ เป็นฝ่ายเดินนำเขาเข้ามาในบ้าน ตรงห้องรับแขกที่ติดป้ายไว้ก็ถูกดับไฟ อีกฝ่ายจะได้ไม่เห็นว่าเราเตรียมงานไว้ให้ โนเอลย่นคิ้วนิดหน่อย เขากวาดมองไปทั่วดูว่าไฟดวงไหนเป็นอะไร พลันในตอนที่เขากำลังจะก้าวเท้าผ่านครัวไป จู่ๆ ไฟทั้งหมดก็ดับ

 

พรึ่บ !

 

“เฮ้ย! เกิดอะไรขึ้นกัน โซล คุณอยู่ไหน...!”

 

“ฉลามบุกแล้ว!”

 

“เหวอ!” ไม่อาจรู้ได้ว่าในความมืดเกิดอะไรขึ้น รู้แค่ว่าได้ยินเสียงโนเอลโวยวายลั่นตามมาด้วยเสียงเด็กๆ ที่น่าจะเข้าไปรุมแกล้งเขา กับเสียงถุงข้าวของที่เสียดสีกัน ไม่นานนักก็ตามมาด้วยเสียงอ้อแอ้และไฟจากเทียนที่อยู่บนเค้ก

 

จังหวะนั้นผมเดาว่าโนเอลน่าจะชะงัก นอกจากที่เราจะเซอร์ไพรส์เขาด้วยเค้กแล้วดายยัง...

 

“Happy Birthday to you Happy Birthday to you…” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นเคล้าไปกับเสียงน้องชายเขา เปลวเทียนรูปไหวทว่าก็ยังอาบไล้ใบหน้าหล่อเหลาที่ถือเค้กมาให้ ผมเองก็ช่วยร้อง สัมผัสได้ถึงมือเล็กๆ ที่ตรงมาจับมือผมไว้ ซีวานกับแดเนียลเปล่งเสียงร้องเพลงอวยพรเจ้าของวันเกิดกันใหญ่

 

และเมื่อเค้กอยู่ตรงหน้าแสงเทียนนำทางให้เห็นใบหน้าของคนที่เบิกตากว้างใส่

 

“Happy Birthday to Noel”

 

“พระเจ้า” โนเอลอุทาน เขายกมือขึ้นขยุ้มเรือนผมดูตกใจระคนเซอร์ไพรส์มากๆ ที่เจออะไรแบบนี้ “นี่พวกคุณทำให้ผมเหรอ?”

 

“ใช่สิ ไม่งั้นเราจะร้องเพลงให้นายทำไม” ดีแลนถอนหายใจใส่ “ก็ถือเป็นการขอบคุณที่นายคอยช่วยเหลือพวกเราไง”

 

“สุขสันต์วันเกิดนะครับอา”

 

“อารีบเป่าเทียนเลย เน่วอยากกินเยลลี่บนเค้กแล้ว” เจ้าตัวแสบเข้าไปกอดขาอาตัวเอง ยิ้มหวานโดยไม่แม้แต่จะอวยพรอาเช่นที่พี่ชายเขาทำ ดวงตานี่ระยิบระยับจับจ้องเค้กแบบที่มองจากดาวอังคารก็เห็นว่าอยากกินแค่ไหน โนเอลนิ่งงันไป ผมคิดว่าเขาคงทำอะไรไม่ถูก เขากวาดตามองหน้าพวกเขาทุกคน ชั่วจังหวะนึงผมเหมือนเห็นเขาจะร้องไห้

 

“เป่าเทียนก่อนแล้วคุณจะได้เห็นว่าเด็กๆ เตรียมอะไรไว้”

 

“โซล”

 

“อธิษฐานเลย” ผมยิ้มให้เขา พยักหน้าเบาๆ เป็นเชิงให้เขาทำตามที่บอก โนเอลเม้มปากแน่นก่อนจะหลุดยิ้มออกมาด้วยความดีใจแทบบ้า เขาหลับตาลง ประสานมือไว้ที่อกพึมพำอะไรบางอย่างที่เราไม่อาจรู้ได้ว่ามันจะเป็นพรแบบไหน รู้แค่ว่าเขายิ้มให้พวกเราแล้วเป่าเทียนจนพวกมันดับไป

 

ดีแลนเป็นคนเปิดไฟแสงสว่างทำให้โนเอลได้เห็นว่าเราเตรียมงานอะไรให้

 

รวมถึงแดเนียลก็วิ่งไปหยิบการ์ดวันเกิดที่เขาตั้งใจวาดให้อาตัวเองด้วย

 

“เน่วไม่พูดเยอะนะ เน่วเจ็บคอ” ว่าตอนยื่นการ์ดให้พ่อทูนหัว “เน่วให้อาไปอ่านเอง แลกกับที่อาต้องตักเค้กชิ้นใหญ่สุดให้เน่ว!”

 

“แบบนี้เขาเรียกว่าทำดีหวังผลตอบแทนน่ะสิ” โนเอลยีหัวหลาน คงมันเขี้ยวมากจนอยากฟัด ซีวานเองก็เอาของขวัญมาให้อาเหมือนกัน นั่นทำให้เจ้าตัวเพิ่งสังเกตว่าวันนี้เด็กๆ อยู่ในชุดสัตว์ ขนาดซีน่อนที่ยังไม่ประสีประสาก็ยังถูกจับใส่ชุดน่ารัก

 

ดีแลนยอมให้โนเอลได้อุ้มหลานคนตัวเล็ก ส่งผลให้ซีน่อนได้หอมแก้มอาเขา

 

และอีกที่คือริมฝีปากอบอุ่นนั่น เป็นของขวัญสองชิ้นจากเขาเลย

 

“อ่า ผมพูดไม่ออกเลย คุณทำผม...ให้ตายสิ เซอร์ไพรส์มาก” โนเอลเลียปากจนถึงตอนนี้เขาก็ยังดูไม่เชื่อกับสิ่งที่เราทำให้ “ผมนึกว่าคุณชวนผมมากินข้าวเย็นเฉยๆ รู้งี้ผมน่าจะแต่งตัวให้ดีกว่านี้ รู้สึกอายยังไงไม่รู้”

 

“คุณดูดีแล้วโนเอล วันนี้คุณหล่อมาก” ผมชมเขาให้อีกฝ่ายมีความมั่นใจมากขึ้น ก่อนจะยื่นกล่องของขวัญใบใหญ่ที่ผมกับสองสามีตั้งใจเลือกมากให้เขา “และจะดูดีกว่านี้ถ้าคุณรับของขวัญจากเรา”

 

“ผมนึกว่าคุณให้ผมแล้ว”

 

“ยัง คุณเพิ่งเดินเข้ามา ผมจะให้ตอนไหน”

 

“ก็ที่จัดงานให้ไง”

 

“…”

 

“มันเป็นของขวัญที่ดีที่สุดในชีวิตผมเลย” โนเอลพยายามกลั้นยิ้มขณะเดียวกันผมก็เห็นเขาแอบน้ำตาคลอเบ้า “ผมจำไม่ได้แล้วว่าครั้งสุดท้ายที่มีคนจำวันเกิดผมได้คือเมื่อไหร่ อาจจะสักสิบกว่าปีที่แล้วก็ได้และถึงมีคนจัดให้ผมก็รู้สึกว่ามันไม่ได้อบอุ่นเท่ากับของพวกคุณ”

 

ผมยิ้มเดินเข้าไปจับมือเขาที่อุ้มซีน่อนอยู่ เจ้าตัวเล็กเบียดแก้มลงกับบ่าอาเขา กอดคอโนเอลไว้แน่นราวกับปลอบขวัญคนที่กำลังจะร้องไห้จนเสียลุค ผมไม่เคยเห็นอีกฝ่ายร้องไห้มาก่อน มันแสดงให้เห็นเลยว่าเรามีค่ากับพวกเขามากแค่ไหน

 

“เราคือครอบครัวเดียวกันโนเอล ถึงบางทีเราจะใจร้ายกับคุณไปบ้าง อาจจะใช้งานคุณหนักเหมือนไม่สนใจ แต่เราอยากให้คุณรู้ไว้ว่าพวกเรารักคุณมากแค่ไหน หวังว่าคุณจะอภัยให้เราและลดความผิดลงไปบ้างนะ”

 

“ผมถึงอยากจะร้องไห้ไง”

 

“โนเอล”

 

“ขอบคุณนะโซล ขอบคุณพวกคุณมากจริงๆ” ผมเป็นฝ่ายเข้าไปกอดเขา ยอมให้อีกคนสะอื้นใส่บ่าเล็กที่ผ่านอะไรมามากมาย เด็กๆ เองก็เข้ามากอดอาเขา ต่างจากคุณพ่อที่ขอมองดูอยู่ห่างๆ โดยไม่ว่าอะไร ปกติแค่เงาโนเอลพาดตัวผม ดีแลนก็โวยวายแล้ว ทว่าตอนนี้เขาทำเพียงแค่ยิ้ม พยักหน้าเบาๆ ยอมให้ผมกอดโนเอลไว้

 

ผมลูบหัวเพื่อนสนิทบอกเขาว่าเขามีค่ากับเรามากแค่ไหน รวมถึงปลอบไม่ให้เขาร้องไห้

 

“ดูสิเด็กๆ คุณอาร้องไห้เก่งกว่าน้องอีก แบบนี้งานวันเกิดก็หมดสนุกสิ”

 

“งุ้ย ไม่เอานะ งานต้องไม่หมดสนุก เน่วยังไม่ได้กินเค้กเลย!” ตัวแสบกระโดดไปมา “อาห้ามร้องนะ อาต้องเก็บน้ำตาแล้วไปสนุก เพราะเน่วอยากกินเค้ก อาห้ามร้อง ไม่งั้นเน่วจะไม่ให้อากินเค้ก”

 

“แต่นี่วันเกิดอา เค้กก็เค้กอา เราจะมาห้ามอาได้ไง”

 

“ได้สิว่าเน่วเป็นฉลามตัวใหญ่ ถ้าอาร้องไห้ เน่วก็จะกินให้หมดเลย”

 

“แล้วไม่แบ่งพี่กับพ่อเหรอ?” ซีวานเลิกคิ้วใส่

 

“เน่วจะแบ่งทุกคนยกเว้นอา”

 

“ดีมากลูกพ่อ” ดีแลนยกนิ้วโป้งให้ทายลูกชายเขา ดายเลยกระทุ้งศอกใส่ท้องน้องชายตัวเองเบาๆ เป็นการปราม “อะไรพี่ ผมแค่ชมลูกชายเรา”

 

“ดูหน้าแม่เขาหน่อย” ผมกระแอมเสริมทัพ ก่อนที่ซีวานจะเดินไปหยิบทิชชู่มาส่งให้อาเขา ตอนโนเอลเช็ดน้ำตา ซีน่อนก็หอมแก้มอาเขาหลายครั้งเป็นการปลอบใจ “เอาเป็นว่าหยุดร้องไห้แล้วมากินเค้กกันดีไหม ถึงเวลามื้อเย็นแล้วนะ”

 

“วันนี้คุณต้องนั่งหัวโต๊ะ” ผมบอกพร้อมกับดันหลังพ่อทูนหัวให้ไปนั่ง และด้วยความที่วันนี้โนเอลเป็นเจ้าของเราเลยให้เขานำสวดมนต์ก่อนกินอาหาร เขาอวยพรเรา กล่าวขอบคุณหลังขอบคุณพระเจ้า และปาร์ตี้ก็เริ่มขึ้นถึงจะไม่มีเพลงสนุกสนาน เป็นเพียงบทสนทนากับการกินเค้กกัน

 

แดเนียลได้ชิ้นใหญ่สุดตามที่ตกลงกับอาไว้ เจ้าตัวแสบนี่กินคำใหญ่จนปากเลอะไปหมด ซีวานต้องคอยเช็ดให้น้อง แย่งหน้าที่ผมทำจนต้องหันมารินไวน์ให้ผู้ใหญ่ มีเพียงแค่ผมกับโนเอลเท่านั้นที่กินได้ ดีแลนจิบนิดหน่อยส่วนดายไม่กินเลย

 

เขาคงไม่อยากเสียฟอร์มต่อหน้าลูก

 

แน่นอนเรามีเล่นเกมส์กันนิดหน่อย เช่นการปิดตาทายคนหรือแม้กระทั่งใบ้ศัพท์ ซีน่อนเป็นกรรมการคู่กับผม ช่วยกันนับคะแนนเพราะพี่ชายตัวแสบกับคุณพ่อคิดจะโกงกันอยู่เรื่อย หนักสุดก็ตรงโนเอลถ้าเกิดไม่ได้ซีวานช่วยใบ้ ผมเดาว่าเขาคงแพ้ราบคาบ

 

พอเล่นตรงนั้นเสร็จก็มาอ่านการ์ด มาแกะของขวัญดูกัน ของขวัญที่ซีวานให้เป็นนาฬิกาข้อมือที่ผมไปช่วยเลือกกับเขา ส่วนของผมกับคุณสามีทั้งสองเป็นน้ำหอมแบรนด์ใหม่ที่สกัดให้เข้ากับบุคลิกของโนเอล โดยเพื่อนที่ผมรู้จัก

 

และอีกสิ่งที่ผมคิดว่าเขาจำเป็นต้องใช้มาก หนำซ้ำมันยังเป็นผลิตภัณฑ์ตัวใหม่

 

Saint Lauren ถุงยางซองสีทอง ผมให้เขาทั้งกล่องเลย

 

“ผมจะไม่พูดว่าชอบของขวัญคุณไหม ขอบอกแค่ว่าขอบคุณ”

 

“ผมจะถือว่าคุณชอบมัน” ขยิบตาให้ตอนที่โนเอลหันมาบอก เขารีบปิดฝากล่องไม่อยากให้เด็กๆ เห็นว่าอะไรอยู่ในนั้น ขนาดซีน่อนคลานมาถูแก้มกับขาเขา คุณอายังทำเพียงแค่ยื่นการ์ดแดเนียลให้อ่าน แน่นอนการ์ดของลูกชายส่วนใหญ่เต็มไปด้วยรูปภาพ

 

ต้องยอมรับว่านับวันแดเนียลยิ่งหัวศิลป์

 

“ผมดีใจนะที่วันนี้คุณยิ้มได้ ผมไม่เห็นคุณยิ้มกว้างแบบนี้มานานแล้ว”

 

“ผมเคยคิดว่าตัวเองไม่ใช่คนที่ซีเรียสกับการใช้ชีวิตนะ แต่ยอมรับเลยว่าวันนี้คุณทำให้ผมรู้สึกมีค่าจริงๆ” โนเอลยกยิ้มหันมามองหน้าผม ซีน่อนเอาการ์ดมาคืนแล้วคลานไปเล่นกับพี่ๆ เขา ขณะที่คุณพ่อทั้งสองกำลังล้างจานอยู่ เขาดูจะชอบการ์ดที่แดเนียลทำให้มาก ไม่ว่าจะก้มลงไปอ่านกี่ครั้ง เขาก็ยิ้มได้ “ถึงคุณจะบอกผมหลายครั้งว่าผมเป็นครอบครัวคุณ แต่ครั้งนี้ผมรู้สึกอบอุ่นและมีความสุขมากจริงๆ”

 

“ผมเห็นจากที่คุณร้องไห้แล้ว ถือว่าแผนการสำเร็จ”

 

“คุณมันนักวางแผน”

 

“แต่ครั้งนี้เด็กๆ อยากทำ”

 

“…”

 

“พวกเขาดีใจมากนะ พวกเราก็เหมือนกัน” ผมบีบมือเขา เสียดายที่ชวนสตีฟมาด้วยไม่ได้ ส่วนนึงคือเขากับโนเอลไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น และถ้าผมจำไม่ผิดเขาน่าจะบินไปเที่ยวต่างประเทศกับจอร์แดนเพื่อนรักอยู่นะ ไม่แน่ใจว่าไปประเทศไหนรู้แค่ว่าเขาส่งข้อความมา

 

อีกอย่างครอบครัวผมที่นับกันจริงๆ ก็มีเจ็ดคนมาตั้งนาน ถึงจะเป็นจำนวนที่หารกันไม่ลงตัว ทว่าความรักกลับแบ่งปันได้อย่างลงตัวที่สุด

 

“ครั้งแรกที่ผมเจอคุณ ผมบอกตัวเองว่าอย่าไปยุ่งกับผู้ชายคนนี้” โนเอลว่าพร้อมประสานนิ้วลงกับมือผม “คุณทั้งร้าย ทั้งแสบ หนำซ้ำยังมีแต่กลิ่นอายลึกลับ ยิ่งพอมารู้จักแบบผิวเผินก็ยิ่งรู้สึกว่าไม่ควรเข้าใกล้ แต่อะไรหลายๆ อย่างกลับทำให้เรามาถึงตรงนี้ได้”

 

“นี่คุณ...”

 

“ขอบคุณนะที่วันนั้นตัดสินใจขโมยเรือผม ถ้าคุณไม่ขโมยผมคงไม่ได้มาเป็นพ่อทูนหัวลูกคุณจนถึงทุกวันนี้”

 

“จริงๆ ผมก็แอบคิดว่าคุณจะหนีเราไปซะอีก”

 

“ผมก็เคยคิด แต่สุดท้ายผมก็กลับมาหาพวกคุณอยู่ดี”

 

“…”

 

“ขอบคุณที่ให้ผมเป็นครอบครัวคุณนะ มันมีความหมายกับผมมากจริงๆ”

 

“วันนี้คุณดราม่าบ่อยจัง” เราหลุดขำก่อนที่ผมจะกอดเขาอีกครั้ง ผละมาสบตากับเพื่อนรักที่กว่าจะมาลงเอยตรงนี้ได้ผ่านอะไรมาหลายอย่าง “แต่ผมก็ต้องขอบคุณนะที่ไม่ทอดทิ้งเรา คุณเป็นเพื่อนที่ดีมากเลยโนเอล”

 

“ผมเป็นได้ทุกอย่างนั่นแหละ”

 

“เว้นสามีผม”

 

“ตำแหน่งนั้นผมขอบาย ผมยังรักชีวิตไม่คิดยุ่งกับเมียฉลามที่ชื่อโซล”

 

“ไม่อยากลองทัวร์นรกอีกเหรอ ปากของดายยังว่างนะ”

 

“ไม่เอา!” ผมหัวเราะเสียงดังเมื่ออีกฝ่ายปฏิเสธรุนแรง “ให้ตายยังไงผมก็ไม่มีทางเข้าปากสามีคุณอีก”

 

“เรียกใช้บริการได้นะ ผมรับส่งฟรีถึงที่”

 

“ไว้ให้ผมจะตายก่อนแล้วค่อยว่ากัน” ส่ายหน้าเบาๆ เอ็นดูกับคำพูดนั้นก่อนจะเลื่อนสายตาไปหาซีวานที่ขออนุญาตพาอาไปเล่นกับเด็กๆ ดูเหมือนเขากำลังเล่นบล็อกไม้กันอยู่ เป็นเกมส์ที่ฝึกสมาธิเดี๋ยวนี้ลูกคนโตเริ่มเล่นเกมส์อะไรที่ยากขึ้น เช่นพวกต่อจิ๊กซอว์ ปริศนาคำทาย และก็อีกสิบกว่าเกมส์ที่มีไว้ฝึกสมอง

 

นอกจากฝึกคนพี่แล้วแดเนียลเองก็เริ่มพัฒนาการดีขึ้นเหมือนกัน อีกไม่นานเขาก็จะได้ไปเรียนอนุบาลพร้อมกับพี่เขา ส่วนซีน่อน...

 

“จุ้บ”

 

ก็ให้นอนจุ้บกับคุณอาอยู่บ้านไปก่อนจนกว่าจะสองขวบเต็ม

 

ผมปล่อยให้คุณอาใช้เวลาไปกับเด็กๆ ส่วนตัวเองออกมานั่งตากลมข้างนอก มองดูดวงดาวบนฟากฟ้าที่เหมือนเป็นใจให้วันนี้เห็นชัดกว่าทุกวัน ผมคิดถึงตอนที่เราอยู่เกาะสวรรค์ อธิษฐานด้วยแรงศรัทธาที่ผมเคยคิดว่าหมดจากใจไปนานแล้ว

 

พอมีซีวานนั่นแหละเขาถึงได้มอบความหวังครั้งใหม่ ส่วนน้องๆ เขาคือแรงศรัทธาที่ทำให้ผมเชื่อมั่นในเรื่องเหนือธรรมชาติที่บางครั้งเราก็ต้องละทิ้งหลักเหตุผลและทฤษฏีต่างๆ ไป เพื่อให้ตัวเองได้เข้าใกล้ปาฏิหาริย์ครั้งใหญ่

 

“หนาวไหมทูนหัว”

 

“อ๊ะ!” ผมสะดุ้งเมื่อผ้าห่มอุ่นๆ ถูกวางลงบนบ่า ตามมาด้วยอ้อมกอดของดายที่ทิ้งตัวนั่งซ้อนทับข้างหลัง ส่วนดีแลนเลือกจะนั่งข้างผม บนขั้นบันไดขั้นเดียวกัน จากนั้นก็เกลี่ยเส้นผมที่ลงมาปรกหน้าไปทัดหูให้ ผมเลยจูบมือเขาเป็นการขอบคุณจากใจ “ตอนนี้อุ่นขึ้นแล้วครับ”

 

“ทำไมออกมานั่งอยู่คนเดียวล่ะ โนเอลกับเด็กๆ กำลังสนุกอยู่นะ”

 

“ผมแค่อยากดูดาวน่ะครับ วันนี้ดาวสวยกว่าทุกวัน” ว่าพร้อมเลื่อนสายตาขึ้นไปมองท้องฟ้า “แล้วผมก็อยากอธิษฐานให้พวกเรานิดหน่อย”

 

“คุณเริ่มจะเชื่อมันบ้างแล้วใช่ไหม?”

 

“เท่าที่ผมจะเชื่อได้นะ” หัวเราะเบาๆ ตอบรับสามีคนน้องพร้อมเอนตัวนอนพิงอกคนพี่ กระชับผ้าห่มที่คลุมตัวไว้ “ผมไม่เคยเชื่อมันเลยคุณจำได้ไหม ผมมาเชื่อเอาตอนที่เรามีซีวานนั่นแหละ”

 

“ผมบอกแล้วว่าคุณต้องมีศรัทธา ปาฏิหาริย์เกิดขึ้นได้เสมอ”

 

“เหมือนที่ผมตกหลุมรักพวกคุณในทุกวัน”

 

“โซล”

 

“แต่นั่นเป็นปาฏิหาริย์จากตัวผมนะ ไม่ใช่จากดวงดาว” แววตาเอ็นดูเคียงเคล้ากับความรักสะท้อนออกมาให้เห็นผ่านดวงตาทั้งสองคู่ที่จับจ้องผม ดีแลนยอมนั่งกับพื้นที่ต่ำกว่า เพื่อที่จะได้แทรกตัวมาพิงอกผมได้ กลายเป็นว่าตอนนี้เรากำลังกอดซ้อนกัน ผมกอดดีแลนมีเขาจับมือผม ส่วนดายก็กอดตัวผม มีบางครั้งที่เอื้อมมือไปยีหัวน้องชายตัวเอง

 

เป็นอะไรที่อึดอัดหากแต่อบอุ่นได้อย่างไม่น่าเชื่อ

 

“ผมก็รักคุณโดยไม่ต้องพึงคำขอจากดวงดาวเหมือนกัน”

 

“เรารักคุณมากนะโซล”

 

“คุณบอกผมทุกวัน” ผมยิ้มขำไม่เคยเบื่อเลยที่จะได้ฟังคำคำนั้นออกจากปากของพวกเขา กลับกันแม้จะเป็นประโยคซ้ำๆ มันก็สร้างความดีใจและความสุขให้ผมในแต่ละวัน “และผมก็ชอบที่คุณบอกรัก ผมมีความสุขมากเลยรู้ไหมครับ”

 

“รู้สิ เพราะเรามีความสุขด้วยกัน”

 

“…”

 

“ตอนนี้คำขอของคุณเป็นจริงแล้วนะ ครอบครัวของเรามีความสุขทุกคนแล้ว” คำพูดของดายมาพร้อมกับการจูบหัวผม ผมเลยเงยหน้าไปจูบปลายคางเขาก่อนที่คนน้องจะพลิกตัวมาจูบคอผม เราจูบกันไปมาสลับกับคนพี่บ้าง คนน้องบ้าง แลกเปลี่ยนหยาดหวานไม่รู้จบ ผมเดาว่าดวงดาวอาจจะรำคาญความรักของเราสามคน แต่เชื่อเถอะว่าผม...

 

อยากให้ดวงดาวเป็นสักขีพยาน

 

เขาจะได้รู้ว่าเขาทำให้ปาฏิหาริย์เกิดขึ้นจริงในชีวิตผม ตอนนี้ทุกคนในครอบครัวผมมีความสุขมาก ไม่ว่าพรุ่งนี้เราจะเจอเรื่องมากมายแค่ไหน แต่ผมเชื่อว่าเราจะผ่านไปด้วยกัน บนความสัมพันธ์ของครอบครัวที่เชื่อมใจเราไว้ ทั้งพ่อแม่ลูก พี่น้อง แม้กระทั่งเพื่อนสนิท เราก็จะไม่มีวันปล่อยมือกันไป

 

และผมอยากจะขอพรข้อสุดท้าย...

 

“แม่ครับ! พ่อครับ!”

 

“ขอเราดูดาวด้วยสิฮะ!” สองแสบวิ่งเข้ามาโถมทับ ขัดจังหวะคำอธิษฐานของผม ถึงอย่างนั้นผมก็ไม่ได้บ่น กลับกันผมยิ้มกว้างที่จอมซนแทรกกลางระหว่างเราทั้งสามจนต้องผละถอยหนี โนเอลตามมาทีหลัง อุ้มซีน่อนมานั่งข้างๆ

 

เจ้าตัวเล็กปีนขึ้นมานั่งบนตักผม จุ้บปากผมเบาๆ แล้วเราก็ถูจมูกกัน

 

“ฮู้ว วันนี้ดาวเยอะจัง” แดเนียลอ้าปากค้าง เบิกตากว้างเท่าที่จะทำได้เพื่อเก็บดาวทุกดวงเข้าความทรงจำเขา “ดาวเยอะจนเหมือนไอซิ่งบนโดนัทเลย”

 

“หิวอีกแล้วเหรอแดเนียล” น้องชายหัวเราะคิกคักเป็นการตอบเลยโดนพ่อฟัดพุงไปด้วยความมันเขี้ยว ซีวานขยับตัวนั่งตักดายดีๆ พร้อมกับดึงผ้าที่ห่มตัวผมอยู่ มาคลุมทับน้องคนเล็กด้วย ผมเลยเอื้อมมือไปลูบหัวเขา ชมเชยที่ทำตัวน่ารักขึ้นทุกวัน “แม่ครับ พ่อเคยบอกว่าเราขอพรจากดวงดาวได้ ตอนนี้เราขอได้ไหมครับ”

 

“ขอได้สิ ซีวานอยากขออะไร”

 

“ผมอยากขอให้พวกเรามีความสุขตลอดไป”

 

“…”

 

“แม่ว่าดวงดาวจะให้พรผมไหมครับ” กดจูบลงบนหัวลูกชายซ้ำๆ ผมชอบเหลือเกินเวลาเขาพูดอะไรแบบนี้ ซีวานเกิดมาเป็นพี่เลยเห็นแก่ส่วนรวมเป็นหลัก แต่ก็ใช่ว่าไม่มีมุมที่อยากได้อะไรที่เป็นของตัวเองนะ เพียงแค่เขามีวิธีพูด วิธีขอแตกต่างจากเด็กทั่วไป ซึ่งพอพูดแบบนั้นผมก็พยักหน้าให้

 

“ดวงดาวจะให้พรเมื่อลูกมีศรัทธา”

 

“ไม่อยากเชื่อว่าจะได้ยินคำพูดนั้นจากนักวิจัยเก่า” โนเอลแซวแล้วผละไปมองท้องฟ้า “ไหนๆ วันนี้ก็วันเกิดผม เรามาขอพรด้วยกันเลยเป็นไง”

 

“แบบนี้คุณก็ได้สองต่อสิ เพราะคุณขอพรต่อหน้าเค้กไปแล้ว”

 

“ให้ผมได้เปรียบคนอื่นบ้างเถอะ” ถึงกับขำกันครืนเลยเมื่อโนเอลพูดแบบนั้น สงสารคุณอาโดนเอาเปรียบมาทั้งชีวิต ทว่าผมก็ชอบไอเดียของโนเอลนะ มันทำให้เด็กๆ รีบมานั่งรวมกันเพื่ออธิษฐาน ดายโอบเอวผม ส่วนดีแลนก็ขยับมาซบบ่า ผมจับมือพวกเขาครุ่นคิดถึงคำขอที่ค้างไว้เมื่อกี้

 

มองดูเด็กๆ ที่อธิษฐานกันเสียงดังราวกับกลัวว่าดวงดาวจะไม่ได้ยิน คุณพ่อกับคุณอาเองก็หลับตาลงสนิทขอสิ่งที่อยากได้อย่างที่ฝัน

 

ช่วงเวลานั้นผมมีความสุขมาก สุดแสงดวงดาวคล้ายเห็นพ่อแม่มารับคำขอพวกนั้น พวกท่านยิ้มให้ผม พยักหน้าพร้อมกับจับมือเด็กคนนึงที่โบกมือให้ มันเหมือนกับฝันที่เห็นเป็นละอองใสๆ ค่อยสลายตัวไป แต่ผมรู้ว่าสิ่งที่ผมเห็นตอนที่คนอื่นหลับตาหมดคือเรื่องจริง

 

มันทำให้ผมกระชับมือที่จับสองสามีแน่นขึ้น กดจูบลงบนแหวนแต่งงานที่เราไม่เคยถอด กระซิบบอกรักพร้อมกับวอนขอสิ่งที่ปรารถนา

 

คำขอสุดท้ายของโซล อิลเดนสัน เจ้าของศูนย์วิจัยที่แปรเปลี่ยนมาเป็นแม่ฉลาม 

 

ขอให้ทุกคนที่กำลังอ่านฉากสุดท้ายของเรื่องราวนี้นั้น...

 

มีความสุขให้มากกว่าดวงดาวบนโลกนะครับ :) 

 

THE END 

 

LOADING 100 PER 

ฉากสุดท้ายสำหรับภาคนี้ หวังเพียงจะฝังลึกอยู่ในหัวใจท่าน 

ท้องทะเลไม่เคยเหือดหาย ความรักที่มีให้ก็ไม่คลายหด 

ขอเป็นกำลังใจให้ทุกคน และขอความรักของทุกคน... 

โปรดช่วยจดจำท้องทะเลผืนนี้ไว้เพราะถึงมันจะจบไป 

แต่ความรักมันไม่เคยหายไปเลย :) 

สกรีมลงแท็กหวีดความรุนแรงของเรื่องนี้ 

#ฉลามคลั่งรัก 

ความคิดเห็น