Avery Pie
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ฉลามคลั่งรักภาคพิเศษ 34 : สามพี่น้อง

ชื่อตอน : ฉลามคลั่งรักภาคพิเศษ 34 : สามพี่น้อง

คำค้น : ฉลามคลั่งรักภาคพิเศษ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.8k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ก.พ. 2563 11:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ฉลามคลั่งรักภาคพิเศษ 34 : สามพี่น้อง
แบบอักษร

ฉลามคลั่งรักภาคพิเศษ 34 : สามพี่น้อง 

#ฉลามคลั่งรัก 

 

“เอ้า!” ยังไม่ทันที่จะพูดจบ ทุกคนก็ร้องลั่นเมื่อโนเอลลมจับหน้าคว่ำไปกองกับพื้น เล่นเอาผมถึงกับกอดลูกไว้แน่น นึกว่าจะถูกเขาลากลงไปแล้วด้วยซ้ำ ดีนะที่ดายเองก็เอาแขนมาบัง กลายเป็นตอนนี้โนเอลหน้าคว่ำ นอนเลือดกำเดาไหลอยู่คนเดียว

 

“ผมได้ลูกค้าเพิ่มแล้ว”

 

“ช่วยเขาหน่อยนะครับหมอ เขาคงกลัวเลือด”

 

“ผมเห็นตั้งแต่เขายืนดูแล้วแหละ แต่ถึงว่าเก่งเหมือนกันที่ทนจนคุณคลอดได้” คุณหมอโทแวนถอนหายใจพร้อมกับประคองโนเอลพาเดินออกจากห้องน้ำไปข้างล่าง ส่วนดายก็รีบหยิบผ้ามาคลุมตัวผมให้ พาอุ้มไปบนเตียงนอน ไม่ลืมหยิบผ้ามาห่อตัวลูกเขาจะได้ไม่หนาว

 

ความเหนื่อยล้าเป็นสิ่งเดียวที่โจมตีผม ผมแทบสลบตอนหัวถึงหมอน ติดแค่ว่ายังไม่ทันหลับตา เสียงร้องไชโยก็ดังมาจากหลังบานประตูนั่น สักพักประตูก็ถูกเปิดออก ตามมาด้วยคุณพี่ชายทั้งสองที่กระโดดขึ้นมาบนเตียง ไม่ได้ดูเลยว่าจะสะเทือนคุณแม่ไหม

 

“ไหนๆ! เน่วขอดูซีน่อนหน่อย!”

 

“น้องปลอดภัยดีใช่ไหมครับ?” สองพี่น้องชะโงกหน้ามาดูเจ้าตัวเล็กในห่อผ้า ซีน่อนเบิกตากว้างใส่พี่ชายเขา ดูตกใจที่ได้เจอกัน แต่พวกเขากลับยิ้มกว้าง หน้าแทบจะสิงเข้าไปในตัวน้องแล้วด้วยซ้ำ ดีแลนอ้อมมาจูบผม มือก็เกลี่ยแก้มลูกชายของเรา

 

“เขามาแล้วสินะ”

 

“ใช่ครับ เขามาหาเราแล้ว” ผมบอกไม่อาจห้ามน้ำตาของตัวเองได้ “ผมดีใจมากเลยรู้ไหม ผมมีความสุขมากเลย”

 

“ผมก็เหมือนกัน เราทุกคน” ดีแลนยิ้มให้ผม จูบหน้าผากซ้ำๆ แล้วทรุดตัวลงคุกเข่า เกยคางกับแขนผมเพื่อดูลูกของเราที่เริ่มจะยิ้มกว้าง ซีน่อนเริ่มจะคุ้นเคยบ้างแล้ว ถึงอย่างนั้นเขาก็ดูจะอยากพัก สังเกตได้จากการหาวซ้ำๆ และตาที่เลื่อนปิดลง

 

“น้องหลับแล้ว”

 

“น้องคงเหนื่อยน่ะแดเนียล” ซีวานบอก “แม่เองก็เหนื่อยใช่ไหมครับ?”

 

“นิดหน่อยครับคนเก่ง”

 

“งั้นเน่วจะตบก้นกล่อมแม่เอง!” ลุกขึ้นยืนบนเตียงนอน เอามือทุบอกเป็นเชิงบอกว่าเขาจะดูแลผม ทำเอาผมถึงกับยิ้ม ดายเดินอ้อมไปอีกฝั่งเพื่อมานอนด้วยกัน กลายเป็นว่าตอนนี้เราทั้งหกคนอยู่พร้อมหน้า ซีวานเช็ดน้ำตาให้ผมแล้วจูบปากเป็นการปลอบ

 

สำหรับพวกเราแล้วการจูบ การหอมไม่ใช่เรื่องของคนสองคนเท่านั้น เราไม่เคยอายที่จะแสดงความรักที่มีให้กัน

 

“นอนนะครับแม่ ผมจะเฝ้าน้องให้เอง”

 

“แม่นอนๆ” แดเนียลตบขาผมเบาๆ กล่อมให้ผมหลับเข้าสู่ความฝัน ผมลูบหัวพวกเขาเป็นจังหวะเดียวกับที่คุณพ่อรับลูกไปจากอก ดีแลนจัดท่านอนให้ผมดีๆ ผมจะได้หลับสบายขึ้น ไม่รู้เลยว่าใช้เวลากี่วิ ผมรู้สึกเหมือนแค่กะพริบตาแล้วก็ไม่รู้สึกตัวอะไรอีก สัมผัสได้เพียงเสียงกระซิบกับอ้อมกอดอุ่นๆ ที่ดีกว่าผ้าห่มชั้นดี

 

แล้วก็รสจูบที่สัมผัสไปทั่วทุกที่

 

“ฝันดีนะที่รัก” 

 

โซลหลับไปพร้อมกับเจ้าตัวเล็กที่เกิดใหม่ บรรดาคุณพ่อต้องทำความสะอาดแล้วก็เปลี่ยนเสื้อผ้าให้ คุณหมอโทแวนขึ้นมาดูอาการให้คุณแม่อีกทีก่อนจะกลับไป ส่วนโนเอลก็เป็นลมล้มพับไปจนอดคิดไม่ได้ว่าคลอดเองหรือเปล่า ทำไมสภาพถึงได้เหมือนโซลขนาดนั้น

 

แต่ก็เข้าใจเพราะนานแล้วที่เขาไม่เจอเลือดเยอะแบบนั้น และคิดว่ามันคงเป็นภาพติดตาเขาไปอีกนานเลย

 

“ซีน่อน!”

 

“แอะ!” เจ้าตัวเล็กสุดของบ้านเบิกตากว้างเมื่อพี่คนกลางโผล่มาจากหลังโซฟาแล้วเรียกเสียงดัง เวลานี้คุณแม่ยังไม่ตื่น คุณพ่อออกไปว่ายน้ำ ส่วนคุณอาออกไปตลาดให้ เหลือพี่ชายสองคนที่คอยดูแลน้องคนเล็กที่เพิ่งคลอดมาใหม่

 

ดายให้ซีน่อนมานอนข้างล่างจะได้ไม่รบกวนเวลานอนของทูนหัวที่กำลังหลับใหล บวกกับว่าถ้าเด็กๆ เล่นกันจะได้ไม่ส่งเสียงดังมากเกินไป

 

“นายทำน้องตกใจ”

 

“ซีน่อนชอบจะตาย”

 

“ซีน่อนชอบไหม?”

 

“ฮึก แงงงง”

 

“!!!!” ตกใจกันทั้งคู่เมื่อจู่ๆ ซีน่อนก็ตอบรับคำพูดนั้นด้วยการร้องไห้ ร้องดังมากชนิดที่แดเนียลถึงกับเลิ่กลั่กทำอะไรไม่ถูก เจซี่ที่ว่าจะเข้ามาเล่นด้วย กลายเป็นหูตก หางตกรีบหนีไปซ่อนใต้โต๊ะไม่กล้าออกมาเล่นกับเจ้านายใหม่ ถึงโซลจะซื้อมันมาเพื่อให้เล่นกับลูกชาย

 

แต่ถ้านายน้อยร้องไห้ เจซี่ก็ไม่รู้จะจัดการยังไงเหมือนกัน

 

“หงิงๆ”

 

“นายทำเจซี่กลัว”

 

“เน่วเปล่านะ ซีน่อนร้องไห้เสียงดัง เจซี่เลยกลัว”

 

“เพราะนายแกล้งน้อง น้องก็เลยร้องไห้”

 

“อย่าโทษเน่วสิ เน่วแค่อยากเล่นด้วยง่ะ”

 

“ฮือออ” ซีน่อนร้องไห้ไม่ยอมหยุด ทำเอาแดเนียลต้องรีบเข้าไปโอ๋ เอามือลูบแขน ลูบขา ตบก้นน้องให้นอนเผื่อว่าน้องง่วง น้องจะได้หลับแล้วเลิกร้องไห้ไป

 

“โอ๋นะซีน่อน ไม่ร้องนะ พี่แค่แหย่เล่นเอง นอนนะๆ พี่ตบก้นให้”

 

“ฮึก ฮือ”

 

“ถ้าซีน่อนไม่นอน พี่นอนเองนะ เพราะพี่ไม่รู้จะทำไง”

 

“แดเนียล”

 

“งุ้ย เน่วปวดหัว เน่วแกล้งตายดีกว่า” ว่าจบก็ล้มหงายไปนอนกับน้องด้านข้าง ไม่ได้ดูเลยว่าจะทำให้น้องร้องไห้มากขึ้นหรือเปล่า มีการเอามือไปปิดปากน้องอีก ความที่ยังเคี้ยว ยังกัดไม่เป็นก็ต่อกรกับพี่ชายตัวเองไม่ได้ ซีวานเลยตีมือแดเนียลเบาๆ ปรามไม่ให้แกล้งน้องมากขึ้นอีก “โง้ย ตีเน่วทำไม เน่วปลอบน้องอยู่นะ!”

 

“ปลอบอะไร นายทำให้น้องร้องหนักกว่าเดิมอีก”

 

“ก็ถ้าปิดปากเสียงน้องก็จะไม่หลุดไง เนี่ย ถ้าพี่ช่วยเน่ว น้องก็จะเงียบ เราก็จะไม่โดนดุนะ!” อยากจะถอนหายใจกับน้องชายที่พยายามทำทุกทางให้น้องหยุดร้องไห้ นอกจากเอามือมาปิดปากแล้ว ยังจะเอานิ้วจิ้มปากน้องอีก ถ้าซีวานไม่อยู่ตรงนี้ บางทีพี่คนรองอาจจะเอามืออุดปากน้องเลยก็ได้

 

ซีน่อนสะอื้น น้ำตาไหลเลยเพราะคุณพี่ชาย

 

“ไม่ร้องนะซีน่อน ไม่ต้องกลัวอะไร”

 

“ฮึก”

 

“พี่อยู่นี่นะ” ซีวานจูบหน้าผาก รั้งน้องมากอดแล้วลูบแขนเบาๆ เป็นการปลอบ พอน้องไม่หยุดร้องก็หาลูกเล่นใหม่ เอาดอกเดซี่ที่ได้มามาทัดหู ทัดให้แดเนียลด้วยถึงอีกฝ่ายจะทำหน้ามุ่ยไม่ชอบใจ “ไม่ร้องนะคนเก่ง ถ้าซีน่อนเงียบพี่จะให้ดอกไม้”

 

“แอะ”

 

“ถ้าซีน่อนมีดอกไม้ ซีน่อนก็จะน่ารักเหมือนพวกพี่ไง”

 

“…”

 

“ซีน่อนอยากน่ารักเหมือนพวกพี่ไหม มีดอกไม้ที่ซีน่อนชอบด้วยนะ” ซีวานเอาอีกดอกมาทัดหูอีกข้าง บางอันก็วางบนหัวทำเป็นมงกุฎเพื่อล่อความสนใจของคนที่เด็กกว่า ซีน่อนหยุดร้องไห้ กะพริบตาปริบๆ มองคุณพี่ชายที่ยื่นดอกเดซี่สีขาวมาให้ ภาพที่ปรากฏในนัยน์ตาสวยมันช่างงดงามราวกับว่าคนตรงหน้าคือเทวดาที่ลงมาปลอบใจ

 

การกระทำอันไร้เดียงสาทำให้น้องชายยิ้มกว้างได้

 

พลันก็ย้อนกลับไปอย่างเก่าเมื่อพี่ชายอีกคน...

 

ปุ้ง~

 

“เออะ...โทษที เน่วกะจะปุ้งเบาๆ แฮะๆ” 

 

“แงงง!”

 

“แดเนียล”

 

“งุ้ย” เจ้าตัวยู่ปากใส่เมื่อโดนซีวานย่นคิ้วดุ ก็แค่จะผายลมนิดเดียวเอง แต่มันดันออกมาดังน้องเลยตกใจมากกว่าเดิม ดีนะไม่มีเนื้อ มีแค่ลม ถ้ามีเนื้อนะลำบากต้องวิ่งไปหาพ่อให้พ่อล้างก้นให้อีก เพราะไม่อยากล้างเอง เดี๋ยวมือเหม็นแล้วน้องไม่อยากเข้าใกล้ “พี่โอ๋น้องเลย เน่วจะเป็นห่วงอยู่ไกลๆ”

 

“เอากลิ่นของนายไปด้วย พี่ว่าน้องไม่ถูกใจสิ่งนี้”

 

“เน่วก็ไม่ถูกใจเหมือนกัน” พองลมในแก้มแล้วโบกมือไปมาพัดกลิ่นเหม็น จากนั้นก็เดินไปนั่งข้างเจซี่ ทำหน้าหมาหงอยแข่งกันเองเพราะถ้าเข้าไปเล่นอีก มีหวังซีน่อนคงร้องไห้ ซีวานปลอบน้องทุกทาง ถึงขั้นทำหน้าตลกที่ขัดกับความหน้าตายของเขา แดเนียลอดยู่ปากไม่ได้ เขารอให้ซีน่อนเงียบจะได้กลับเข้าไปเล่นด้วยอีกครั้ง

 

ระหว่างนั้นก็หันมาคุยกับเจ้าลูกหมาข้างๆ

 

“เจซี่ เมื่อไหร่ซีน่อนจะหยุดร้องอะ”

 

“หงิงๆ”

 

“เน่วอยากเล่นกับน้องนะ แต่น้องร้องไห้ใหญ่เลยตอนเน่วเล่นด้วย” บ่นอุบอิบอ้วนกลมล้มลุกอยู่ลำพัง “หรือเน่วจะวาดรูปให้น้องดี น้องชอบตัวอะไรนะ เน่วจะได้วาดให้ หรือส่งเจซี่ไปเล่นกับน้องดีนะ เจซี่อยากเล่นกับน้องใช่ไหม?”

 

“โฮ่ง!”

 

“แต่ตอนนี้น้องร้องไห้อยู่ เจซี่เล่นกับเน่วก่อนก็ได้” เจ้าหมากระดิกหางเข้ามาเลียหน้าลูกคนรองของบ้านจนอีกฝ่ายหงายหลังหัวเราะลั่น “คิ้กๆ อย่าเลียเน่วสิ เน่วเปียกหมดแล้วเห็นไหม”

 

“โฮ่งๆ!”

 

“เน่วเลียคืนไม่ได้นะ เน่วไม่ใช่หมา” ส่ายหน้าไปมาตอบเองเออเองอยู่คนเดียว ไม่ได้รู้เลยว่าเจซี่หมายความว่าไง “แต่เน่วเป็นฉลามนะ เป็นฉลามตัวใหญ่ เน่วกินเจซี่ได้”

 

“โฮ่ง!”

 

“เจซี่ไม่เชื่อเหรอว่าเน่วทำได้” เจ้าหมาหยุดเห่า เอียงคอมองเจ้านายมัน “เจซี่ลองลงไปเล่นน้ำกับเน่วสิ เดี๋ยวเน่วจะทำให้ดูว่ากินยังไง”

 

“หงิง...”

 

“เน่วสัญญาว่าเน่วจะไม่ทำร้าย เน่วจะกินให้หมดคำเดียวเลย” ว่าพร้อมทำตามระยิบระยับ เป็นแววตาของนักล่าที่จ้องจะกินเหยื่อ นาทีนั้นเจซี่ถึงกับขนลุกซู่ ถึงจะเป็นหมาแต่ก็พอจะเข้าใจคำขู่ รวมถึงสัมผัสได้ถึงสัญชาตญาณนักล่าได้ พอแดเนียลจะกอด เจ้าลูกหมาก็รีบวิ่งหนีไป “เฮ้ย เจซี่จะไปไหน กลับมานะ เน่วจะกิน!”

 

“กินอะไรครับตัวเล็ก?”

 

“!!!”

 

“แล้วนี่คุณพ่อไปไหนกัน?” หันขวับไปมองคนที่เดินมาหยุดอยู่ด้านหลัง แดเนียลรีบยกมือปิดปากทันทีที่เห็นโนเอลกลับมาจากตลาด คนเป็นอาถึงกับย่นคิ้วใส่ มาไม่ทันว่าหลานพูดกับหมาตัวเองว่าอะไร ได้ยินแค่คำส่งท้ายกับภาพของเจ้าหมาที่รีบวิ่งหนีขึ้นชั้นสองไป

 

“เปล่านะ เน่วไม่ได้พูดไร เน่วแค่จะกินเฉยๆ”

 

“กินอะไร?”

 

“ไม่บอก ปล่อยให้งง” หัวเราะคิกคักอยู่คนเดียวทำเอาโนเอลถึงกับฉงน เสียดายที่ไม่มีเวลาโต้ตอบเนื่องจากหลานคนเล็กกำลังร้องไห้ ซีวานเลื่อนสายตามาหาคุณอา ลืมไปเลยว่ามีดอกไม้ปักอยู่เต็มหัว โนเอลงงอีกรอบว่าหลานชายเขาเกิดคึกอะไรถึงลุกขึ้นมาแต่งสวย

 

หรือหลานจะค้นพบตัวเองแล้วว่าเป็นผู้หญิงมันดีกว่า?

 

“ซีวานทำอะไรอยู่ ทำไมดอกไม้เต็มหัวแบบนั้น?”

 

“ผมปลอบน้องอยู่ครับ”

 

“หืม?” โนเอลรีบเดินมาดู ไม่ลืมอุ้มเจ้าเด็กอ้วนให้มาด้วยกัน ซีน่อนที่ร้องไห้อยู่พอเจอคุณอาก็ยิ้มกว้าง ยื่นมือออกไปข้างหน้าเหมือนกับขอร้องให้อุ้มยังไงยังงั้น ส่งผลให้คนเป็นพี่ถึงกับงงไปตามๆ กัน “ไม่เห็นน้องเป็นอะไรเลยหนิ เห็นยิ้มกว้างมีความสุขดี”

 

“ไม่จริง เมื่อกี้ซีน่อนร้องไห้ ร้องจนเน่วเป็นพิษ”

 

“เป็นพิษนี่หมายถึงเราปุ้งใส่กางเกงหรือเปล่าเนี่ย?”

 

“เน่วปุ้งเบาๆ เน่วยังไม่ได้ปุ้งหนักเลย” กอดอกใส่คนที่มากล่าวหาเขา จะยกก้นให้ดมก็ไม่ได้เพราะถูกอุ้มอยู่ โนเอลถอนหายใจทิ้ง วางเจ้าตัวเล็กคนพี่ลงแล้วอุ้มซีน่อนมากอดแทน ตัวน้อยเบียดแก้มลงกับอกเขา ยิ้มกว้างตาเป็นประกายแสดงให้เห็นเลยว่าชอบแค่ไหน

 

“ไงซีน่อน นี่อาเองจำได้ไหม”

 

“แอ้~”

 

“อาโนเอล พ่อทูนหัวของเราไง เริ่มจำชื่ออาได้หรือยัง?”

 

“แอะๆ” ซีน่อนร้องตอบกลับ มือก็ขยำไปมายุบยับจับคางอาเขา ความน่ารักของเด็กคนที่สามของบ้านแลดูจะเป็นอะไรที่เยียวยาความเลวร้ายของวัน ถึงจะยังไม่โตเขาก็สัมผัสได้เลยว่าเด็กคนนี้ช่างเหมือนแม่ของตัวเองนัก โดยเฉพาะสีของดวงตาที่ถอดแบบมาจากคุณโซล อิลเดนสัน

 

นี่เหมือนเขากำลังอุ้มแม่ฉลามเวอร์ชั่นทารกอยู่เลย

 

“แอ้~”

 

“ชู่ว เดี๋ยวคุณแม่ก็ตื่นแล้ว เริ่มหิวแล้วใช่ไหม”

 

“เน่วก็หิว อาซื้อไรมา มีของให้เน่วกินหรือเปล่า”

 

“กลมจนจะกลิ้งแทนเดินได้อยู่แล้ว ยังจะหิวอีกนะ”

 

“ก็เน่วเป็นฉลาม เน่วกินเยอะนี่น่า” พองลมในแก้มใส่อาแล้วเดินไปกอดขา “แล้วอาซื้อของมาให้เน่วกินหรือเปล่า”

 

“เต็มเลยไอ้อ้วนเอ้ย”

 

“เย้ๆ ไปกินกัน! พี่! อุ้มเน่วไปหน่อย!” พ่นลมหายใจทิ้งอยากจะบ่นน้องชายแทบบ้าแต่นั่นไม่ใช่นิสัย พอไอ้อ้วนกลมยกแขนขึ้นขอให้พี่ชายอุ้ม ซีวานก็รับเข้ามาในอ้อมกอดทันที พยายามอย่างมากที่จะไม่ทำน้องหล่น แดเนียลจะสามขวบแล้วด้วยตัวก็เลยไล่เลี่ยกับเขา กลายเป็นว่าจากที่อุ้มก็เปลี่ยนม่เป็นกระเตงเนื่องจากน้องชายหนัก

 

หนำซ้ำยังต้องดันก้นให้น้องขึ้นไปนั่งอีก ส่วนตัวเองก็ต้องปีนขึ้นไปนั่งเอง

 

“พี่เก่งมาก”

 

“มีน้องแบบแดเนียล พี่ต้องเก่ง”

 

“นั่นใช่คำชมหรือเปล่านะ?” โนเอลที่ได้ยินถึงกับย่นคิ้วใส่ ทำไมรู้สึกเหมือนหลานชายกำลังประชดน้องตัวเองอยู่ แต่ด้วยความที่เด็กยังเล็ก คงยังไม่ค่อยเข้าใจความหมายแฝงเท่าไหร่ “ช่างเถอะ อามีของกินเยอะเลยเลือกได้ตามใจ เดี๋ยวอาจะพาน้องขึ้นไปหาแม่เขาหน่อย น้องน่าจะหิวนม”

 

“แม่ยังไม่ตื่นเลยครับและพ่อห้ามขึ้นไปข้างบน”

 

“พ่อห้ามแล้วพ่อไปไหน?”

 

“พ่อไปว่ายน้ำครับ เดี๋ยวคงกลับ”

 

“แล้วทิ้งลูกไว้บ้านลำพังเนี่ยนะ ไม่กลัวลูกเป็นอันตรายหรือไง”

 

“พวกเราอยู่กันได้ครับอา พวกเราไม่ได้ออกไปไหน”

 

“แต่ก็ไม่ควรปล่อยไว้นะซีวาน นี่พวกเขาเป็นพ่อประสา...”

 

“ประสาอะไรงั้นเหรอโนเอล” 

 

“!!!” สะดุ้งไปทีเมื่อถูกขัดจากด้านหลัง พอหันขวับไปมองก็เจอคุณพ่อที่ร่างกายพร่างไปด้วยหยดน้ำ ใบหน้าของดายบ่งบอกเลยว่าเขาได้ยินทุกคำที่พ่อทูนหัวบ่นก่อนหน้า เขาไม่ได้ไปว่ายน้ำไกลเลยแค่ทะเลหลังบ้าน ไม่ถึงขั้นไปอีดีเอสเพราะรู้ดีว่าลูกไม่มีใครดูอยู่ อีกอย่างเขาก็เดินมาดูลูกตลอด ไม่ใช่ว่าปล่อยทิ้งไว้จนเป็นอันตราย

 

“เมื่อกี้นายนินทาพวกเราให้เด็กๆ ฟังเหรอ?”

 

“เปล่านะ ผมเปล่า ใครจะทำแบบนั้น”

 

“อาโกหก!”

 

“แดเนียล...!”

 

“เมื่อกี้อาบ่นพ่อเต็มเลย บ่นตั้งแต่พ่อไปยันพ่อกลับ เน่วปวดหัวเลยเนี่ย ปวดตุ้บๆ เลย” ตะครุบปากหลานชายไม่ทันเพราะอุ้มอีกคนแนบอกอยู่ หนำซ้ำแดเนียลยังยกมือกุมหัว เล่นละครเก่งจนนึกว่าโซลส่งไปเรียนแอคติ้ง ส่งผลให้อาถึงกับยิ้มเจื่อนยังไงพ่อเขาก็ต้องเชื่อลูกมากกว่าอยู่แล้ว ซึ่งพอเจ้าตัวแสบโพล่งไปแบบนั้นก็รีบโกยมาชเมโล่เข้าปากทันทีเป็นการปิดปาก

 

ปล่อยให้อารับกรรมโดนมองแรงจากคุณพ่อ แย่กว่าคือการโดนขโมยซีน่อนไปจากอ้อมอก

 

“ผมจะพาเขาไปหาโซลเอง คุณดูเด็กๆ แทนจนกว่าเราจะลงมา”

 

“แต่ผม...ไม่ได้”

 

“ส่วนเรื่องนินทาผมจะมาเคลียร์ทีหลัง”

 

“ดาย”

 

“ถ้าไม่อยากถูกฉลามกัดตาย อย่านินทาพ่อฉลามให้ลูกฟังอีก อาทิตย์นี้พวกเรายังไม่ได้ออกไปล่ากิน คุณเข้าใจความหมายนี้ไหมโนเอล” 

 

“เข้าใจ...แจ่มแจ้งเลย” โนเอลยิ้มแหย่ แอบหน้าซีดเหงื่อตกไปเลยเมื่อเจอสายตาข่มขู่จากคนที่โตกว่า “ผมจะรูดซิบปากไม่พูดไม่จาจนกว่าพวกคุณจะลงมา คุณจะไม่ได้ยินเสียงผมเหมือนผมเป็นใบ้เลย”

 

“ดี และอย่าสอนอะไรไม่ดีให้พวกเขาล่ะ”

 

“รับทราบครับ”

 

“คิ้กๆ”

 

“ไอ้หลานตัวแสบ” แอบเหน็บเจ้าเด็กซนที่หัวเราะเยาะเขาอย่างสนุก อามันยืนหน้าซีดอยู่นี่ตัวเองกลับขบขัน ปากนี่ก็เคี้ยวมาชเมโล่ไม่หยุด แก้มตุ่ยจนไม่รู้จะตุ่ยยังไงแล้ว ถ้ายัดเจ้าของหวานสีขาวนั่นเข้าไปอีกอัน มีหวังแก้มแตกก่อนได้กลายร่างเป็นฉลามออกไปล่าเหยื่อกับพ่อแน่ “เชิญพวกคุณไปหาเมียเถอะ”

 

“อืม” ดายพยักหน้าอุ้มซีน่อนไปพร้อมกับดีแลน คนน้องก็ไม่วายหรี่ตาจับผิดพ่อทูนหัว กลัวเหลือเกินว่าจะมาสอนอะไรไม่ดีให้ลูกเขา ถึงจะรู้อยู่แล้วว่าแดเนียลน่ะฉลาด ไม่ตามเกมส์คนแบบนั้น แต่ก็อดที่จะระแวดระวังไม่ได้ต่อให้ความจริงเขานั่นแหละที่มักสอนอะไรไม่ดีให้ลูกก็ตาม

 

แต่นั่นก็แค่ในความคิดโซลเท่านั้นแหละ

 

ก๊อกๆ !

 

“คุณแม่”

 

“ตื่นแล้วครับ” ผมขานรับตอนที่เสียงเคาะประตูดังขึ้น มองภาพคุณพ่อทั้งสองที่อุ้มตัวเล็กสุดของบ้านเข้ามาหา เรือนกายบอบช้ำบิดขี้เกียจคลายความเมื่อยล้าอยู่บนเตียงใหญ่ รู้เลยว่าตัวเองหลับไปนานหลายวัน ร่างกายไม่ได้ขยับสนิมถึงเกาะแบบนี้ ผมยันตัวขึ้นมานั่งพิงหัวเตียง อ้าแขนรับตัวน้อยที่ถูกส่งมาให้

 

ซีน่อนยิ้มกว้างตอนอยู่ในอ้อมอกผม ร้องเสียงแอะๆ ตามประสาเด็กทารกเป็นการทักทาย

 

“ไงครับคนเก่ง คิดถึงแม่ไหม”

 

“แอะๆ”

 

“หรือหิวนมมากกว่ากัน?”

 

“แอ้~” พอเป็นอย่างหลังล่ะร้องดังเชียวไอ้ปลาทูน้อย ส่งผลให้ผมขยับมานั่งดีๆ ถกเสื้อขึ้นเพื่อให้นมเขา ซีน่อนดูดน้ำนมจากยอดอกผม แวะพักมายิ้มอย่างอารมณ์ดีบ้างตอนที่คุณพ่อทิ้งตัวลงนั่งตรงหน้า กลิ่นที่แปลกไปทำให้ผมขมวดคิ้วหนัก

 

“ไปเล่นทะเลมาเหรอครับ?”

 

“คุณรู้ได้ไง?”

 

“กลิ่นของพวกคุณ” ผมทำจมูกฟุดฟิด คนที่อยู่บนบกกับคนที่ลงน้ำทะเลมักมีกลิ่นที่แตกต่างเสมอ ถึงตอนนี้พวกเขาจะไม่ได้มีหยาดใสเกาะอยู่บนตัวให้ผมตามจับพิรุธได้ก็ตาม แต่เหมือนร่างกายผมจะคุ้นชินกับตอนที่ท้องซีน่อน จมูกผมเลยไว ประสาทรับกลิ่นเลยดีตามไปด้วย “แอบไปตอนผมหลับใช่ไหม แล้วใครดูลูกตอนพวกคุณไม่อยู่?”

 

“โนเอลดูอยู่น่ะ ตอนนี้เขากำลังกินข้าวกับลูกๆ”

 

“แล้วเด็กๆ เป็นไงบ้างครับ เข้ากันได้ดีไหม” คุณพ่อดูอึกอักไม่รู้จะตอบว่ายังไง นั่นเลยทำให้ผมถอนหายใจ อาการแบบนี้แสดงว่าไม่ได้สังเกตลูกเลยวันนี้

 

“พวกเขาก็ดีนะโซล ตอนเรากลับมาก็ไม่มีปัญหาอะไร”

 

“ปัญหามักเกิดตอนที่เราไม่อยู่เสมอดีแลน จะวัดแค่ตอนที่เราอยู่ไม่ได้” ผมย่นคิ้วดุ พยายามไม่ขึ้นเสียงเนื่องจากซีน่อนกำลังดูดนม ผมไม่อยากให้เขาตกใจหรือคิดว่าเราทะเลาะกัน “และเราก็รบกวนโนเอลมาเยอะแล้วนะ ผมอยากให้เขาพักบ้าง”

 

“พวกเรารู้แล้วโซล เราจะระวังให้มากกว่านี้”

 

“ลูกสามแล้วนะดาย ความผิดพลาดควรจะนอนลงตามประสบการณ์ที่มากขึ้นนะ” ส่ายหน้าเบาๆ คล้ายเหนื่อยหน่ายใจ คุณพ่อเลยยื่นหน้ามาหอมแก้มผม หวังเพียงให้การกระทำเล็กน้อยช่วยเยียวยาพวกเราได้ พอเห็นผมนิ่งก็ยื่นหน้ามาจูบปากอีก ก้มลงไปจูบหัวซีน่อนแล้วซ้ำอีกทีที่ต้นคอผม

 

ดีแลนก็น้อยหน้าซะที่ไหน มาบีบนวดขาให้แล้วก็จูบที่แขนผม ไล่ตั้งแต่มือที่โอบกอดลูกยาวมาถึงหัวไหล่ จบลงที่อุ้งเท้าน้อยๆ ที่โผล่พ้นชายผ้าของลูกชาย

 

“หอมทั้งแม่ทั้งลูกเลย”

 

“แอ้”

 

“เดี๋ยวเถอะ” มาทำยิ้มกลบเกลื่อนแล้วผละมาประคองผมให้ลุกขึ้น ผมว่าจะลงไปดูเจ้าตัวเล็กสองพี่น้องซะหน่อย ไม่รู้ป่านนี้เป็นไงบ้าง ถึงอย่างนั้นก็รอให้ซีน่อนดื่มนมจนอิ่มก่อน ไม่ลืมทำให้เขาเรอจะได้ไม่ปวดท้องพาให้ร้องไห้เสียงดัง ข้อดีของเด็กบ้านนี้คือพวกเขาเลี้ยงง่ายมากและแทบจะไม่ร้องไห้เลยถ้าไม่หนักจริงๆ

 

เว้นแดเนียล

 

“แม่ครับ”

 

“แม่ตื่นแล้ว!”

 

“ไงเด็กๆ ซนกันไหมวันนี้” ผมทักพวกเขาตั้งแต่อยู่บนบันได มีดายคอยพยุงเพราะผมอุ้มลูกลงไปด้วยกัน ส่วนดีแลนไปอาบน้ำก่อน ตัวของเขาเหนียวเหนอะหนะพอๆ กับพี่ชายเขา เดี๋ยวอาบเสร็จดายก็ต้องไปอาบต่อกัน เจ้าตัวแสบพี่น้องรีบวิ่งมากอดแข้งกอดขาผม ดีนะที่ไม่ล้มไม่งั้นซีน่อนคงเจ็บตัวไปด้วยแน่ “ระวังหน่อยเด็กๆ แม่อุ้มน้องอยู่นะเห็นไหม”

 

“ผมคิดถึงแม่มากเลย วันนี้แดเนียลปิดปากน้องตอนร้องไห้”

 

“หา?”

 

“แล้วก็บอกว่าจะกินเจซี่ตอนมันลงทะเลด้วยครับ”

 

“พี่!” ผมชะงักไปเลยเมื่อได้ยินแบบนั้น ส่วนคนที่ถูกพาดพิงก็ย้ายร่างอ้วนกลมไปปิดปากพี่เขา หน้านี่เลิ่กลั่กไปหมดก่อนจะเปลี่ยนมาพองลมในแก้มที่ถูกเปิดเผยความลับ “ทำไมพี่ร้ายง่ะ บอกแม่ทำไมเดี๋ยวเน่วก็โดนดุหรอก”

 

“พี่แค่บอกให้แม่ฟังว่าวันนี้เราอยู่กันยังไง”

 

“ไม่จริงอะ พ่อบอกว่าแบบนี้เรียกว่าฟ้อง พี่ฟ้องแม่ว่าเน่วทำตัวไม่น่ารัก”

 

“นายทำตัวไม่น่ารักตรงไหน ก็แค่จะกินหมากับปิดปากน้องชาย อ้อ แล้วก็ใส่ร้ายอาด้วย” 

 

อีกสองตอนจบแล้วน้า 

LOADING 100 PER 

สามพี่น้องจอมแสบ ถึงเวลาเปลี่ยนเวรเลื่อนขั้นน้องให้เป็นพี่ 

ความหวังที่มีสำเร็จสมปรารถนา ได้มาครองแล้วกับยอดใจที่รอมา 

ตอนนี้ได้เวลาเลี้ยงหลานอย่างที่ควรจะเป็น 

สองพี่ หนึ่งน้องเกี่ยวใจคล้องประสาน 

ถึงเวลาเป็นฮีโร่ของน้องแล้วนะ แดเนียล ซีวาน 

สกรีมลงแท็กหวีดความรุนแรงของเรื่องนี้ 

#ฉลามคลั่งรัก 

ความคิดเห็น