Avery Pie
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ฉลามคลั่งรักภาคพิเศษ 22 : คุณพ่อลูกอ่อน

ชื่อตอน : ฉลามคลั่งรักภาคพิเศษ 22 : คุณพ่อลูกอ่อน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.2k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ก.พ. 2563 10:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ฉลามคลั่งรักภาคพิเศษ 22 : คุณพ่อลูกอ่อน
แบบอักษร

ฉลามคลั่งรักภาคพิเศษ 22 : คุณพ่อลูกอ่อน 

#ฉลามคลั่งรัก 

 

เป็นคำพูดที่ผมเกือบจะปรี่ไปฟาดหัวคุณพ่อแล้วด้วยความกรุ่นโกรธ ไอ้คำว่า ‘หาไม่เจอ’ มันต่างจากคำว่า ‘หาย’ ของดายตรงไหนกัน มิหนำซ้ำยังมายิ้มแหย เอานิ้วแนบปากตัวเองเป็นการขอไม่ให้ดายพูดเสียงดัง คงกลัวว่าผมจะได้ยินเขา ซึ่งถ้าเขาหันมาก็จะเห็นผมที่ยืนแผ่รังสีอาฆาตอยู่ด้านหลัง

 

ผมคิดว่าดายน่ะรับรู้ได้แล้วเพราะเห็นเขาเหล่ตามองมา ส่วนเจ้าคนทำผิดน่ะสิ

 

“โซลอาจโกรธหนักกว่าเดิม”

 

“แต่อย่างน้อยผมก็พาลูกกลับมาอย่างปลอดภัยนะพี่” ดีแลนแย้ง “อีกอย่างแดเนียลเองก็สนุกมากๆ ถ้าเล่าให้โซลฟังเขาอาจจะไม่โกรธที่ผมพาลูกกลับมาช้าก็ได้”

 

“เหรอครับ คิดอย่างนั้นจริงเหรอ?”

 

“!!!”

 

“คิดว่าผมจะหายโกรธเพราะเรื่องแค่นี้เหรอ ขอโทษนะครับคุณดีแลน อิลเดนสัน คุณกลับมาช้ายังไม่เท่ากับคุณที่ทำลูกเราหายเลย!” เสียงของผมดังขึ้นรั้งให้สองหนุ่มหันขวับมาหาด้วยความตกใจ ที่จริงต้องบอกว่ามีแค่ดีแลนเท่านั้นที่ตกใจ ส่วนดายอย่างที่บอกไป เขาเดาได้อยู่แล้วว่าผมมา สองขาพาผมมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเขา สามีคนน้องเบิกตากว้าง ทำตัวไม่ถูกที่ผมมาดักเขาไว้แบบนี้

 

สองตากวาดมองเจ้าตัวเล็กที่ว่ายชนตู้ปลาคล้ายฟ้องถึงความผิด เล่นเอาผมต้องยื่นมือไปหยิก...

 

“โอ๊ยๆ! โซล ผมเจ็บ!” ดีแลนโอดครวญลั่น มือก็ยกขึ้นจับมือผมที่บิดหูเขาอยู่ ไม่ได้อยากรุนแรงแต่ถ้าไม่ลงไม้ลงมือคนแถวนี้ก็จะไม่รับรู้ถึงความเป็นห่วงและความกังวลของผมสักที ดายถึงกับถอยหลังไปสองก้าวให้ผมจัดการน้องชายได้เต็มที่

 

คนน้องรีบทิ้งตัวคุกเข่า กอดเอวผมที่ฉายชัดความไม่พอใจอยู่เต็มใบหน้า

 

“ที่รัก ผมเจ็บ ปล่อยผมก่อนนะครับ มีอะไรก็ค่อยคุยกันนะ ผมยอมแล้ว ยอมแล้วครับ”

 

“ยอมเหรอครับ ผมเหมือนเคยได้ยินคุณพูดคำนี้ประมาณ อืม...ร้อยหนได้” ทำหน้าคิดโดยไม่ปล่อยมือที่หยิกหูเขาไว้ กลับกันแกล้งบิดแรงๆ จนหูเขาแดงไปหมด กลายเป็นฉลามที่สยบแทบเท้าเมียไปแล้ว “แต่ก็ไม่เคยเห็นคุณยอมจริงๆ สักครั้ง ยังหนีออกไป ทำตัวไม่น่ารักกับผมอยู่ตลอด”

 

“ครั้งนี้ผมไม่ได้ตั้งใจนะโซล ก็แค่...แค่พาลูกออกไปเดินเล่นข้างนอก”

 

“เดินเล่นอีท่าไหนกันถึงทำลูกหายครับ” ย่นคิ้วดุพร้อมตีแขนเบาๆ ไปทีหนึ่งเล่นเอาเจ้าฉลามในตู้ถึงกับโดดไปมาราวกับชอบใจ “แล้วมีหน้าจะมาโกหกผมอีก ทำไมเดี๋ยวนี้ทำตัวไม่ดีเลยดีแลน คำพูดของผมไม่มีความหมายเลยหรือไง”

 

“เปล่านะที่รัก ผมก็เชื่อฟังคุณตลอด แต่ลูกเราเป็นฉลามนะ ก็ต้องลงทะเลไปเล่นน้ำสิจริงไหม”

 

“แต่คุณควรจะบอกผมก่อน รอผมตื่นก่อนมันยากหรือไง” ดีแลนทำหน้างอแง อยากจะเข้ามาถูไถติดแค่ว่าผมดันใบหน้าเขาไว้ให้ห่างตัว “ไหนจะเรื่องที่ทำลูกหาย แบบนี้มันเกินไปนะดีแลน ถ้าลูกเกิดเป็นอันตรายขึ้นมาจะทำไง ผมไม่ท้องลูกใหม่ให้คุณนะ”

 

“โธ่คนดี ผมไม่ได้ทำลูกหายสักหน่อย ก็บอกแล้วไงว่าแค่หาไม่เจอเพราะลูกหนีไปเล่นกับปลานีโม่น่ะ”

 

“แล้วนั่นไม่เรียกว่าหายเหรอครับ มันต่างจากคำว่าหายตรงไหนไหนลองแก้ตัวอีกทีสิ หืม?” ผมแกล้งทำเป็นเลิกคิ้วใส่ ครางรับในลำคอขอเหตุผลดีๆ ที่ทำเอาพ่อฉลามเหงื่อตก ดีแลนทำหน้าศิโรราบใส่ผม กอดเอว ฝืนมือผมเอาหน้ามาแนบอก ลูบหลังไปมาเป็นการปลอบประโลมให้ผมหายโกรธ

 

ตอนนี้หัวของผมร้อนยิ่งกว่า ghost rider ซะอีก

 

“ผมยอมแล้วโซล ผมทำผิด”

 

“…”

 

“แต่อย่างน้อยผมก็พาลูกกลับมาอย่างปลอดภัยนะที่รัก ลูกไม่เจ็บตรงไหนเลยนะสาบานได้”

 

“งั้นคิดอีกแบบถ้าเกิดลูกเราเจ็บ คุณจะรับผิดชอบยังไง?”

 

“โธ่โซล ลูกเราเป็นฉลามนะใครจะรังแกได้”

 

“แต่เขาตัวเล็กแค่นี้จะไปสู้กับใครไหว คุณเห็นไหมว่าเขาตัวเท่าฝ่ามือผมเนี่ย” ผมแทบจะทาบมือกับลูกวัดให้เขาดูว่าแดเนียลของเราตัวเล็กแค่ไหน และการที่ปลาตัวเล็กไปอยู่ท่ามกลางสิ่งมีชีวิตที่ใหญ่กว่าเขามากมาย รู้ไหมว่ามันหมายความว่ายังไง?

 

หมายความว่าต่อให้ลูกเราจะเป็นสัตว์อันตรายแค่ไหน แต่ตราบใดที่เขายังเล็กอยู่ เขาจะเป็นเพียงลูกปลาทูที่ล่อคนมาตกไปกินเท่านั้น นี่ถ้าลูกเราไม่ได้ไปเล่นกับปลาการ์ตูนนั่น แต่ไปเล่นกับปลาอย่างอื่นที่กินเนื้อ กินปลาเล็กขึ้นมาจะทำไง

 

“ผมไม่ท้องลูกคนใหม่ให้นะ ถ้าเกิดเขาเป็นอะไรไปน่ะ”

 

“ผมยอมแล้วที่รัก ผมยอมแล้ว” ร่างสูงส่งเสียงฮือๆ เป็นเด็กๆ ส่ายหน้าไปมาเป็นการยอมรับผิด ผมผละมือออกจากหูเขา เกลี่ยเล็กน้อยเป็นการปัดเป่าความเจ็บให้ พอเจอใบหน้าแบบนั้นเข้าไปมีใครบ้างไม่ใจอ่อน แต่ผมก็อดโกรธไม่ได้ที่เขาทำตัวไม่น่ารัก ร่างสูงเบียดแก้มลงกับอกผม เกยคางเล็กน้อยช้อนตามองขอการให้อภัย

 

ซีวานหลับไปแล้วเพราะงั้นเขาไม่มีตัวช่วยเช่นที่ดายได้ไป

 

“ผมผิดไปแล้วครับ ให้อภัยผมเถอะนะ ผมไม่ได้ตั้งใจ ผมก็แค่อยากพาลูกไปเล่น อย่างที่บอกเขาเป็นฉลามก็ควรจะได้เล่นน้ำเค็มแบบที่ผมกับดายเล่นกัน ผมไม่ได้มีเจตนาจะทำให้เขาเจ็บหรือเป็นอันตรายเลยนะที่รัก คุณก็รู้ว่าผมรอเขามานานแค่ไหน”

 

“เพราะผมรู้ ผมถึงไม่เข้าใจว่าทำไมคุณถึงไม่ระวังให้มาก”

 

“โซล”

 

“ทุกครั้งที่คุณออกไปโดยไม่บอกผมเป็นห่วงคุณมากนะดีแลน เป็นห่วงจนแทบบ้า ถ้าผมออกไปตามคุณได้ผมจะทำ แต่ผมต้องอยู่เลี้ยงลูกรอคุณอยู่ที่บ้าน เพราะงั้นช่วยเข้าใจผมหน่อยได้ไหมครับ เข้าใจให้มากกว่าที่ปากพูดได้ไหม” ผมลดเสียงลง เสียงดังไปมีแต่จะทำให้เด็กๆ ตกใจ อีกอย่างนิสัยผมไม่ใช่พวกที่จะมาโวยวายเสียงดัง ผมรู้ว่าแบบนั้นจะใช้กับดีแลนไม่ได้

 

ขนาดไม้อ่อนยังไม่ค่อยช่วยเลย

 

ผมถอนหายใจลูบแก้มคนตัวสูงที่ทำหน้าหงอ ผมรู้ว่าเขาดีใจที่เรามีลูก เขาก็อยากจะใช้เวลากับลูกให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทว่าผมอยากให้เขาคิดให้มากกว่านี้ กว่าเราจะได้เขามา เราใช้เวลารวมถึงแรงกาย ร่างกายผมไม่ได้แข็งแรงพอที่จะท้องให้ใครต่อใครอีกหลายหน ลำพังอุ้มท้องมาได้สองคนก็แทบพิการแล้ว

 

ยิ่งไปกว่านั้นผมอยากให้เขาบอกผมก่อน อนุญาตผมก่อนเวลาจะไปไหน ผมอาจจะไม่ค่อยอยากให้เขาออกไปเพราะกลัวอันตราย

 

แต่ผมไม่เคยอยากขัดขวางความสุขของพ่อลูกหรอกนะ

 

“อย่าทำให้ผมเป็นห่วงมากได้ไหม เราลูกสองแล้วนะ และแดเนียลก็เพิ่งสามวันเอง”

 

“ผมขอโทษที่รัก ผมคิดน้อยไป” ว่าพร้อมดึงมือผมไปจูบ เบียดแก้มลงมาด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย “ผมแค่อยากเล่นกับลูก อยากพาลูกไปเจออะไรใหม่ๆ ผมคงตื่นเต้นมากไปเลยลืมว่าถ้าคุณตื่นมาไม่เจอใครจะตกใจแค่ไหน มัวแต่สนุกจนลืมเรื่องสำคัญไป”

 

ผมเผลอหลุดยิ้มบาง ๆ ให้ เผลอเอ็นดูคุณพ่อที่ทำตัวไม่ต่างจากตอนเราคบกันใหม่ๆ

 

ดีแลนเป็นคนอ้อนคนเก่ง เขาทำใจผมอ่อนยวบได้ทุกครั้ง ถึงบางครั้งมันจะน่าโกรธมากกับสิ่งที่เขาทำ ทว่าเราต่างมีข้อผิดพลาดในทุกวัน สิ่งที่เราควรทำไม่ใช่การดุด่าหรือต่อว่าเสียงดัง แต่เป็นการค่อยๆ คุย ค่อยๆ ปรับ ค่อยๆ เรียนรู้ว่าอะไรบ้างที่เราควรทำมัน

 

ผมจูบหน้าผากดีแลน ดึงเขาเข้ามากอดขณะที่ดายเดินมาจับไหล่อยู่ด้านหลัง รอยยิ้มเล็กๆ แต่งแต้มอยู่บนใบหน้าเขาแสดงให้เห็นว่าเขาดีใจที่เราจบประเด็นเรื่องนี้กันได้ด้วยดี

 

“อย่าทำแบบนี้อีกนะครับ ใจคนเป็นแม่เจ็บหนักมากนะอยากให้รู้ไว้”

 

“รู้แล้วที่รัก ผมจะระวังให้มากขึ้นและจะลดความเอาแต่ใจ”

 

“รวมถึงนิสัยขี้โกหก และหลอกให้ฉันแก้ตัวให้ด้วย”

 

“แต่พี่ก็ไม่เคยโกหกโซลให้ผมได้เลย” ดีแลนพึมพำ อันที่จริงต้องบอกว่าเป็นการบ่นอุบอิบตามประสามากกว่า ติดแค่ว่าเสียงดังไปหน่อยเราเลยได้ยิน เป็นผลให้ดายกระตุกยิ้ม เอื้อมมือมายีหัวน้องชายด้วยความรักใคร่ ไม่บ่อยเลยที่จะเห็นเขาแสดงความรักแบบนั้น เดิมทีแค่เปิดปากคุยกันก็เหมือนจะขัดแข้งขัดขากันจะเป็นจะตาย พอเห็นเขามายีหัว ทำตัวเหมือนพี่ชายทั่วไป...

 

“ก็เป็นพี่ชายที่น่ารักนี่น่า”

 

“อย่าไปชมพี่เขามากสิโซล เขาแค่แสดงละครเท่านั้นแหละ”

 

“แสดงเก่งจนรู้ความลับของนายทั้งหมด”

 

“พี่...!”

 

“มีหลายเรื่องเลยนะที่ฉันยังไม่ได้บอกโซล อยากให้ฉันสวมบทบาทเป็นนักข่าวขายข่าวไหมล่ะดีแลน”

 

“หยุดเลย พี่มันร้ายกาจ” ดีแลนรีบห้ามปรามพี่ชายก่อนจะได้ขายความลับกับผม แน่นอนว่าเขาทำให้ผมอยากรู้ไปหมด นี่ถ้าดายคลายออกมาทั้งหมด เดาว่าคนแถวนี้คงร้อนเป็นไฟชนิดที่ว่าโยนลงทะเลก็คงไม่หายร้อน คนน้องยันตัวมายืนด้านข้างผม ทำมาเป็นกอดเอวเอาใจตอนผมไล่สายตามองลูกของเราที่ว่ายน้ำเล่นอยู่

 

แดเนียลดูมีความสุข เขาว่ายวนไปมาในตู้จนผมอดกังวลไม่ได้

 

“เขาไม่กลายเป็นคนเลยเหรอครับตั้งแต่ผมสลบไป?”

 

“เท่าที่ผมจำได้คือไม่” ดายตอบแทนน้องชาย “เขาคงชอบที่ได้เป็นฉลาม”

 

“ตัวแค่นี้คงเป็นได้แค่เหาฉลามมากกว่า”

 

“แต่เขาล่าเก่งมากเลยนะโซล เขาต้อนฝูงนีโม่แล้วก็...”

 

“ไปนั่งสำนึกผิดอยู่ข้างนอกดีไหมดีแลน คดีเยอะขนาดนี้ เป็นผมผมจะไม่พูดเยอะนะ เจ็บคอ” 

 

ตวัดสายตาสบกับคุณพ่อพร้อมลากยาวไปที่ระเบียงด้านนอกให้เขารู้ว่าจุดของเขาอยู่ตรงไหน ถึงผมจะพูดเหมือนให้โอกาสเขาได้แก้ตัวใหม่ แต่สิ่งที่ก่อไว้ก็ต้องได้รับการลงโทษเป็นตัวอย่างเหมือนกัน ดีแลนกะพริบตามองผม คงกำลังประมวลว่าผมหมายถึงสิ่งไหน

 

“คุณคงไม่เอาจริงหรอกใช่ไหม?”

 

“รับโทษซะบ้าง คดีจะได้ลดลง”

 

“โซล”

 

“เชิญครับ” ผายมือเสริมทัพให้รู้ว่าพื้นที่ของเขาน่ะอยู่ด้านนอก ดีแลนทำหน้างอแงใส่ผม แทบจะคุกเข่าขอร้องแล้วถ้าผมไม่ย่นคิ้วใส่ หนำซ้ำดายยังดันหลังให้คนเป็นน้องเดินออกไป มีการปิดประตูไม่ให้อีกคนได้เข้ามาอีก เล่นเอาดีแลนต้องเกาะประตูบานเกล็ด ทำปากขมุบขมิบบ่นพี่ชายตัวเองไม่ยอมหยุด พลันก็เลื่อนสายตามามองผม ขอการอ้อนวอนให้ตัวเองได้กลับไปอีกครั้ง

 

ก็ให้อยู่ข้างนอกสักวันสองวัน ถ้าทำตัวดีจะให้นอนแค่คืนเดียว

 

“แดเนียลดูเอาไว้นะครับว่าถ้าทำตัวไม่น่ารักจะโดนแบบคุณพ่อ” ผมบอกกับเจ้าปลาทูตัวน้อย พลางชี้ไปยังคนที่เอามือแนบประตู ทำตัวเป็นหมาหูตกมองเราอยู่ด้วยแววตาเศร้าสร้อย นี่ถ้าผมเปิดโอกาสให้เขาได้อ้อนอีก คืนนี้ก็คงได้นอนกอดกันอีกเหมือนเคย “ถ้าไม่ลงโทษคุณพ่อก็จะทำอะไรเกินเลยตลอด แดเนียลต้องดูไว้เป็นตัวอย่างนะครับจะได้ไม่ทำตาม”

 

“กึด” ฉลามน้อยขบฟันรับคำ ว่ายวนชนตู้ตอบรับให้ผมยิ้มเล่น ผมหย่อนมือลงไปในน้ำ เกลี่ยเนื้อตัวลื่นๆ สัมผัสครีบยาวที่เนื้อยังอ่อนอยู่ตามอายุที่คลอดมา อดแปลกใจไม่ได้ที่ลูกของพวกเรากลายร่างเร็วกันขนาดนี้ ซีวานตอนท้องก็เป็นฉลาม พอคลอดมาดันกลายเป็นมนุษย์ทั้งที่อายุยังไม่ถึงสองขวบแบบที่ดายบอกไว้

 

เดาว่าน้ำเชื้อของพวกเขาอาจจะทำงานดีเกินไป แต่การที่ลูกเรากลายร่างได้...

 

“คุณว่าอายุขัยของพวกเขาจะสั้นลงไหม?” ผมถามดายที่มายืนซ้อนอยู่ด้านหลัง ลากสายตาไปสบกับเจ้าปลาทูที่ทำท่าจะงับนิ้วผม ติดแค่ว่าฟันน้ำนมยังไม่ขึ้นเลยสักซี่ “คุณบอกว่าพวกคุณเปลี่ยนร่างได้ตอนอายุสองปี แต่ลูกเราเปลี่ยนได้เร็วกว่าเกือบสองเท่าแบบนี้ มันจะมีผลข้างเคียงอะไรไหมครับ?”

 

“ไม่หรอกโซล ผมว่ามันคงขึ้นอยู่กับพันธุกรรม”

 

“…”

 

“ผมกับดีแลนน่ะรับน้ำเชื้อแค่จากพ่อคนเดียว และแม่ของเราก็เป็นผู้หญิง ร่างกายของเธอไม่ได้แข็งแรงสำหรับการอุ้มท้องลูกฉลามเท่าไหร่ แต่คุณรับน้ำเชื้อสองทางแล้วก็เป็นผู้ชาย การที่ลูกเราเปลี่ยนร่างได้ไวคงมาจากเหตุผลนั้น”

 

เป็นการสรุปที่ผมเองก็รู้ว่าดายยังไม่กล้ายืนยัน ทว่าเพื่อให้ผมสบายใจเขาเลือกที่จะใช้คำพูดแบบนั้นคาดเดาไว้ก่อน ซึ่งจะว่าเขาไม่ได้หรอก ถึงดายจะเกิดมาเป็นฉลามก็ใช่ว่าเขาจะรอบรู้ไปหมด พ่อของเขาก็จากไปไวก่อนที่จะได้อยู่เห็นหลานลืมตาดูโลก เพราะงั้นเราได้แต่หวังพึ่งปาฏิหาริย์กับความรักที่เรามีให้พวกเขาเท่านั้น

 

แดเนียลถูแก้มลงกับมือผม ความอ่อนโยนเป็นสิ่งที่ผมสัมผัสได้แม้ว่าเมื่อกี้เขาจะงับนิ้วผมอยู่ก็ตาม

 

“แล้วลูกกลายร่างแบบนี้ผมจะให้นมยังไง”

 

“คงต้องใส่ขวดป้อนเขาเอง”

 

“ผมอยากช่วย!”

 

“หยุดเลย” ผมเอานิ้วแนบปากห้ามปรามคนด้านนอกที่ส่งเสียงมาขัด ดีแลนกระเง้ากระงอดเอาหัวถูไปมากับประตู อ้อนวอนขอให้ผมอนุญาตให้เขามาเลี้ยงลูกได้อย่างที่หวัง เสียดายที่ผมไม่ตอบรับคำ ยังไงคืนนี้คุณสามีก็ต้องนอนเล่นกับไฟในสระน้ำ “ไปเอาขวดนมมาทีดาย ผมจะลองทำดู แล้วก็วานไปดูซีวานด้วยนะ เผื่อเขาตื่นมาแล้วตกใจที่ไม่เจอผม”

 

“ได้เลย” ผมยิ้มรับโดนคนตัวโตหอมหัวเล็กน้อยคล้ายขอกำลังใจ ตอนมีลูกเป็นคนว่าเลี้ยงยากแล้ว พอมาเป็นฉลามแลดูจะยากกว่า ผมต้องปั๊มนมใส่ขวดมาป้อนเจ้าตัวเล็กที่ว่ายน้ำไปมา ตอนแรกเขาดูจะไม่ค่อยเข้าใจสิ่งที่ผมทำเท่าไหร่ ทว่าสุดท้ายก็ทำให้ยอมกินได้ขณะที่ดายไปอุ้มซีวานลงมาหา

 

แดเนียลมีแรงค่อนข้างมาก เขาใช้เหงือกที่มีฟันขึ้นอ่อนๆ ยื้อขวดนมราวกับมันคือของเล่น ครีบหางนี่ตวัดน้ำรัวเร็วจนผมต้อง...

 

“ไม่น่ารักแดเนียล” ดุเบาๆ ให้หยุดการกระทำแบบนั้น เท่าที่ผมดูในสารคดีและวิจัยมา ทันทีที่ลูกฉลามคลอดแม่มันจะปล่อยให้หากินเองโดยไม่สนใจ แต่ด้วยความที่ลูกของเราเป็นครึ่งคนครึ่งฉลาม ถ้าให้ทำแบบนั้นผมคงทำใจไม่ไหว อีกอย่างเขาก็ดูโอเคที่ผมป้อนนมให้ ติดแค่ต้องเรียนรู้กันอีกสักหน่อย “กินดีๆ ครับคนเก่ง ค่อยๆ กินไม่มีใครแย่ง”

 

“กึด”

 

“ห้ามยื้อแบบนั้นนะ เดี๋ยวหนูจะเจ็บปาก” พยายามใช้เสียงอ่อนในการคุยกับเขา ถึงอย่างนั้นก็ต้องตำหนิไปด้วยต่อให้เขาจะยังเด็กอยู่ก็ตาม แต่ผมเชื่อว่าพัฒนาการของเขาใกล้เคียงกับซีวานนั่นแปลว่าเขาจะฉลาดพอที่จะเข้าใจในสิ่งที่ผมบอก ติดแค่ว่าพอโดนดุเขาก็เลื่อนสายตาไปทางคุณพ่อ

 

แวบแรกเห็นดีแลนยกนิ้วชมที่ลูกดื่มนมอยู่ พอผมหันไปก็สะดุ้ง รีบยกนิ้วชี้คล้ายกับดุลูกจากทางไกล

 

“ไม่ดีเลยแดเนียล ต้องเชื่อฟังคุณแม่เขานะ”

 

“มีพ่อให้ท้ายอยู่นี่เอง” หรี่ตาใส่ระคนกลอกตาไปที รู้เลยว่าถ้าปล่อยคุณพ่อเลี้ยงลูกลำพังคงได้เกเรให้ปวดหัว ผมลูบหัวแดเนียล ป้อนนมลูกอีกรอบค่อยๆ สอนวิธีที่ถูกต้องเขาจะได้ไม่ทำแบบนั้นอีก เป็นจังหวะเดียวกับที่ดายอุ้มซีวานลงมาพอดี “อ่า ตื่นแล้วเหรอครับคนเก่ง มาดูน้องชายเร็ว น้องแดเนียลกำลังดื่มนมอยู่…”

 

“ดะเน่ว”

 

“หืม?”

 

“ดะเน่วของซีวาน” 

 

ปึง !

 

ผมกับดายถึงกับชะงักเมื่อเจ้าตัวน้อยคนพี่พูดชื่อคนน้องออกมาทั้งที่ยังไม่มีใครสอน หนำซ้ำยังพยายามยื่นมือมาหาน้องที่ว่ายชนตู้กระจก แดเนียลดูดีใจมากเลยที่ได้เจอพี่ชายตัวเอง ต่างจากผมกับคุณพ่อที่งงเป็นไก่ตาแตก ผมรู้ว่าซีวานเริ่มจะพูดได้แล้ว ถึงจะเป็นแบบอ้อแอ้ๆ ก็ตาม ทว่าตอนนี้กลับเรียกชื่อน้องออกมาถึงจะฟังไม่ค่อยชัด แต่ก็เป็นอะไรที่เซอร์ไพรส์พวกผมมากเนื่องจากไม่เคยได้ยินเขาพูดเป็นคำๆ มาก่อน

 

พลันเรื่องเซอร์ไพรส์ที่สองก็เกิดขึ้นเมื่อแดเนียลส่งเสียงร้องพร้อมกับ...

 

“แอ้~”

 

“ดะ...แดเนียล!” ผมอ้าปากค้างเมื่อเจ้าตัวเล็กคืนร่างเป็นมนุษย์ ฉีกยิ้มกว้างแม้ตัวเองจะดำน้ำอยู่ เล่นเอาผมทำอะไรไม่ถูไปชั่วขณะ ก่อนจะตั้งสติรีบวิ่งไปเอาผ้ามาห่อตัวลูกตอนอุ้มขึ้นมาจากน้ำ แดเนียลไม่สำลักน้ำเลยกลับกันเขายิ้มกว้างยามซีวานเอื้อมมือมาแตะตัว เจ้าคนพี่ก็ยิ้มหวานลูบหัวน้องเบาๆ ราวกับว่าเขารอเวลาที่จะได้เจอกับน้องชายเขาอยู่

 

ส่วนพวกเราที่เป็นพ่อแม่น่ะเหรอ...

 

“นี่มัน...เกินกว่าที่ผมคาดไว้แล้ว” ผมบอกพลางพยายามตั้งสติกับสิ่งที่เกิดขึ้น ดายบอกว่าแดเนียลไม่คืนร่างเลยตั้งแต่คลอดมา แต่ตอนนี้เขากลับคืนร่าง เป็นลูกมนุษย์ตัวชมพูน่ารัก กลิ่นหอมหวานจากเนื้อตัวเด็กทำเอาผมอยากฟัดถ้าไม่ติดว่าผมกำลังตกใจกับสิ่งที่เป็นอยู่แทน “เขากลายเป็นมนุษย์ จู่ๆ ก็คืนร่างขึ้นมาซะเฉยๆ”

 

“บางทีเขาอาจอยากเล่นกับซีวานเลยคืนร่างกลับมาก็ได้”

 

“ดาย”

 

“ตอนดีแลนจะเปลี่ยนร่าง เขาก็เห็นผมกลายร่างก่อนนะถึงเปลี่ยนตาม”

 

“แบบนั้นทำไมซีวานไม่เปลี่ยนเป็นฉลามแทนล่ะ ผมไม่ได้เป็นมนุษย์เพราะเห็นพี่เป็นมนุษย์นะ” ดีแลนถาม ยอมฝ่าฝืนโทษทัณฑ์เพื่อมาดูเจ้าตัวเล็กในวงแขนผม ซีวานพยายามจะจับมือน้อง ดายเกือบทำหล่นหลายรอบเลยต้องขยับมายืนชิดกัน ดีแลนเลยขอผมอุ้มแดเนียลแทน คงกลัวผมจะทำลูกหล่นเพราะความตื่นตระหนกล่ะมั้ง

 

แน่นอนว่าคำถามไม่ได้รับการตอบรับ เราต่างไม่รู้ว่าเพราะอะไรกันแน่ที่ทำให้ลูกเราเปลี่ยนสภาพ รู้แค่ว่านี่มันคือเรื่องมหัศจรรย์ และมากขึ้นไปอีกตอนซีวานชี้ไปที่พวกเราตอนคุยกับน้องชายเขา

 

“แม่”

 

“อ๊ะ!”

 

“พ่อ”

 

“!!!”

 

“พ่ออีก” ชี้ไปที่ดายเป็นคนสุดท้าย ทวนแบบนั้นซ้ำๆ เหมือนบอกแดเนียลให้รู้ว่าเราสามคนคือใคร พลันก็ชี้เข้าที่ตัวเองแล้วยิ้มให้ “พี่ เป็นพี่ ชื่อซีวาน”

 

“แอ้”

 

“ดะเน่วเปงน้อง”

 

“พระเจ้า...”

 

“น้องของซีวาน” ผมเผลอน้ำตาไหลกับบทสนทนาแรกที่ไม่สมควรเรียกว่าบทสนทนาด้วยซ้ำ แต่มันเป็นความรู้สึกตื้นตันที่ไม่รู้จะอธิบายออกมาเป็นคำพูดยังไง ผมไม่เคยได้ยินซีวานพูดชัดถ้อยชัดคำขนาดนี้มาก่อน หนำซ้ำยังเรียกผมว่าแม่และเรียกคุณสามีทั้งสองว่าพ่อแบบเต็มปาก เจ้าตัวยิ้มพูดอีกรอบเหมือนตอกย้ำให้เรารู้ว่าเขาพูดได้

 

ส่งผลให้ผมก้มไปจูบหัวเขา หอมแก้มทั้งสองข้างแล้วหวนกลับมาหอมคนน้องที่ร้องเรียกพอกัน ดายถึงกับต้องเอื้อมมือมาลูบบ่าลูบหลังผม ปลอบประโลมคุณแม่จิตใจอ่อนไหว

 

“ผม...ผม ฮึก ไม่เคยได้ยินเขาเรียกผมแบบนั้นมาก่อนเลย” เค้นเสียงบอกพร้อมใช้หลังมือเช็ดน้ำตา “คุณได้ยินใช่ไหมว่าเขาเรียกผมว่าแม่น่ะ ฮึก ผมดีใจมากเลย”

 

“ผมรู้ที่รัก เมื่อกี้เขาก็เรียกพวกเราว่าพ่อเหมือนกัน” ดีแลนยิ้มกว้าง “ใจผมเต้นแรงมากตอนนี้ พอๆ กับตอนที่ได้กอดคุณบนเตียงเลย”

 

“ดีแลน”

 

“ขำๆ น่าโซล” รีบแก้ตัวตอนโดนผมดุ ก่อนจะรีบเข้ามาจูบแก้มผมเป็นการปลอบขวัญ “แต่เมื่อกี้ซีวานสอนแดเนียลพูดตามด้วยนะ เป็นพี่ชายที่น่ารักมากเลยให้ตายสิ”

 

“ก็ซีวานถูกสอนอย่างดี”

 

“พี่...”

 

“และเขาก็มีต้นแบบที่ดีด้วย นายลืมหรือไง” 

 

นี่เขากำลังหมายถึงตัวเองหรือเปล่าน่ะ...

 

“ผมจะทำเป็นไม่ได้ยินก็แล้วกัน” คนน้องว่าแบบนั้นแล้วหันมาสนใจลูกชายต่อ เขาพาตัวน้อยอุ้มโยกไปมา มองรอยยิ้มที่ประดับอยู่บนใบหน้าและกว้างขึ้นคล้ายสนุกสนานที่ได้เล่นกัน “ไอ้หลามของพ่อน่ารักมากเลยครับ เป็นทั้งฉลาม เป็นทั้งคนแบบนี้ต้องพาออกไป...”

 

“เขาจะไม่ไปไหนทั้งนั้นดีแลน” ผมขัดทำคุณพ่อชะงักกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก จากที่เคยให้เขาอุ้ม กลายเป็นผมทวงลูกคืนมา ประคองลูกไว้แนบอกปาดน้ำตาออกให้เห็นว่าผมจะไม่ยอมให้เขาพาลูกออกไปซนที่ไหน “เมื่อกี้ลูกยังกินนมได้ไม่เท่าไหร่ ผมจะพาเขาไปกินนม”

 

“แต่โซลเขากินไปตั้งเยอะแล้ว เวลานี้ลูกควรได้เล่น”

 

“เหมือนกับที่คุณต้องออกไปนั่งดูอยู่ข้างนอก คุณถูกกักบริเวณอยู่นะครับ” คอตกไปเลยเมื่อผมสวนกลับ ถึงผมจะดีใจที่ซีวานพูดได้ ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาลดโทษให้ ที่จริงถ้าเขาไม่โพล่งความต้องการออกมา ผมอาจจะทำเป็นลืม ยอมให้เขาได้เล่นกับลูกจนสมใจ

 

นี่เขาดันพูดเองจะพาลูกออกไปล่า เขาทำให้ผมจำได้เอง

 

“เชิญครับ” ผงกหัวให้คุณพ่อออกไปรับกรรม ส่วนตัวเองก็พาแดเนียลมาตรงโซฟาเพื่อให้นมต่อ ดายปล่อยซีวานให้มานั่งเล่นข้างผม ที่น่ารักคือการที่เขาพยายามจะฝึกยืนเพื่อดูว่าผมให้นมน้องยังไง มีดายคอยประคองขณะที่ดีแลนยู่ปากใส่ผม ทำเป็นอ้อยอิ่งไม่ยอมออกไปข้างนอก

 

เนียนมาดูลูกดูดนมจากยอดอก แล้วหยิบมือถือมาถ่ายรูปลูกเก็บไว้เต็มเลย

 

“เหมือนคุณไม่ได้ยินที่ผมสั่ง”

 

“ก็ลูกเราเพิ่งเปลี่ยนร่างนี่น่าผมก็อยากเห็นว่าเขาจะทำอะไรต่อ”

 

“เขาก็กินนมแล้วก็เข้านอนครับ เด็กเล็กขนาดนี้ต้องนอนมากๆ”

 

“แล้วคุณไม่คิดจะให้ลูกเล่นน้ำหรือเล่นกับซีวานก่อนเหรอ เขาคืนร่างเพื่อมาเล่นกับซีวานเลยนะโซล”

 

“แต่เขาตาจะปิดแล้วดีแลน” ผมเลื่อนสายตาให้เขาได้เห็นว่าเจ้าตัวน้อยตาเยิ้มขนาดไหน เริ่มดูดนมผิดๆ ถูกๆ จนใบหน้าเปื้อนไปด้วยหยาดขาว ผมใช้เสื้อตัวเองเช็ดหน้าให้เขา มองดูแดเนียลที่ค่อยๆ พาตัวเองเข้าสู่ห้วงนิทรา เป็นไปได้ว่าการเปลี่ยนร่างอาจใช้พลังมาก ถึงจะเป็นเรื่องปกติสำหรับลูกที่เป็นครึ่งคนครึ่งฉลาม แต่เราก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเขาเพิ่งจะอายุไม่กี่วัน

 

และก่อนที่เขาจะกลับไปเป็นฉลามอีกครั้ง ผมก็หวังว่าเขาจะได้รับการเติมเต็มพลังที่คุ้มค่า

 

“ผมจะพาเขาไปนอนแล้วครับ ถ้านอนไม่เพียงพอเดี๋ยวจะร้องไห้เสียงดัง”

 

“งั้นเดี๋ยวผมพาเขาขึ้นไปนอนเอง จะได้เปลี่ยนผ้าอ้อมให้เขา...”

 

ปุ้ง

 

“หืม?” ชะงักกันทั้งหมดเมื่อได้ยินเสียงลมอ่อนๆ ดังมาจากที่ไหนสักแห่งพร้อมกับความหนักตรงผ้าที่ผมใส่ห่อตัวแดเนียลไว้ สักพักกลิ่นไม่พึ่งประสงค์ก็ลอยขึ้นมาจนเราต่างย่นคิ้วกันใหญ่ ซีวานถึงกับถอยหลังยกมือขึ้นปิดจมูกจนดายต้องรีบเข้ามารับไว้

 

นาทีนั้นไม่ต้องเปิดผ้าดูก็รู้เลยว่าคืออะไร

 

“ดะเน่วปุ้ง”

 

ซีวานตอบให้แล้ว

 

ผมถอนหายใจยาวเหยียด ส่ายหัวเล็กน้อยให้กับเจ้าปลาทูที่หลับพริ้มไม่รู้เลยว่าตัวเองปุ้งออกมา หรือแท้จริงรู้แล้วทำเป็นหลับก็ได้ สังเกตเอาจากที่ตาปิด แต่ปากยิ้มกว้างเหมือนสะใจ ทำเอาผมเตรียมจะลุกขึ้นเพื่อพาเขาขึ้นไปอาบน้ำ เสียดายที่ดีแลนดันขวางไว้

 

“ให้ผมทำให้ เดี๋ยวเย็นนี้คุณกินข้าวไม่ลง”

 

“ไม่เป็นไรหรอกครับ ช่วงนี้ผมไดเอทอยู่พอดี”

 

“แต่ผมอยากทำนี่น่าและผมก็เชี่ยวชาญกว่าคุณนะ”

 

“จะเอาความดีมาลบล้างความผิดสินะครับ” ผมจับผิดคุณพ่อยิ้มแห้งไปเลยเพราะถูกผมรู้ทัน ถึงอย่างนั้นก็ยอมให้เขารับแดเนียลไปอุ้ม จัดแจงผ้าดีๆ ป้องกัน ‘สิ่งแปลกปลอม’ ไม่ให้หลุดร่วงลงมาจนต้องมาตามเช็ดทีหลัง มีเสียงปุ้งออกมาอีกสองสามครั้งแสดงให้เห็นเลยว่าเจ้าตัวน้อยเล่นเราเข้าให้แล้ว “พาเขาไปอาบน้ำแล้วเปลี่ยนผ้าอ้อมเลยครับ ผ้านี่ทิ้งเลยนะไม่ต้องเอากลับมาซักใช้ใหม่”

 

“ได้ครับ เดี๋ยวผมจัดการให้”

 

“ส่วนดายคุณดูซีวานไปก่อนนะ ผมขอไปอาบน้ำก่อน” หันไปบอกคุณพ่ออีกคน รวมถึงถอยตัวเองให้ห่างจากลูกคนโตที่ยกมือปิดจมูกให้รู้ว่าเขาเหม็นผมแค่ไหน ถึงจะไม่ได้เปรอะเปื้อน แต่ด้วยความที่กอดแดเนียลไว้จะมีกลิ่นติดก็ไม่แปลกใจ “คงต้องอาบพร้อมกับดีแลนเลย ไม่งั้นลูกคงไม่ยอมเข้าใกล้เรา”

 

“แหม แบบนี้ก็เป็นกำไรของผมสิ ได้ทั้งอาบน้ำกับลูกแล้วก็อาบน้ำกับคุณ”

 

“แต่ดายได้กำไรกว่าเพราะคืนนี้เขาจะเป็นคนเดียวที่ได้นอนกอดผมทั้งคืน”

 

“!!!”

 

“ก็ขยันทำความดีเข้านะครับ คดีเยอะจนพิจารณาไม่ทันแล้ว” ผมทำเป็นยิ้มให้ดีแลนแล้วชิงเดินนำไปอาบน้ำก่อน ปล่อยให้คุณพ่ออ้าปากค้างกับคำตักเตือนของผม พลันก็รีบปิดปากอาจเดาว่าขมคอ เป็นอะไรที่ชวนขบขันระคนสงสารกับที่ต้องมาทำอะไรแบบนี้ให้

 

แต่อย่างที่เขาบอกเขาเชี่ยวชาญกว่าผม เพราะดายกับดีแลนต้องคอยเปลี่ยนผ้าอ้อมให้ซีวานตลอด ดายอาจจะทำเยอะหน่อยเนื่องจากเขาไม่ค่อยให้ใครแตะลูก ส่วนตอนนี้พวกเขามีลูกกันคนละคนแล้ว ไม่ต้องแย่งกันทำ ผมก็ดูเหมือนจะสบายขึ้นถ้าคิดในแง่ดี

 

ทว่าผมคงจะลืมคิดว่าแดเนียลกับซีวานไม่ได้เหมือนกันทุกอย่าง อย่างซีวานจะตื่นเจ็ดโมงทุกวันเพื่อมารับแสงแรกทุกเช้า ผิดกับแดเนียลที่พอเราสามคนได้ล้มตัวลงนอนหลับเพื่อพัก...

 

“ฮึก แงงง!!!”

 

“ที่รัก...ลูกร้อง” 

 

ตอนตีสองเนี่ยนะ...

 

เหลือสอบวันที่ 14 อีกวันก็กลับมาอัพตามปกติแล้วค่า 

ตอนนี้รอปกจากคุณเรนนี่อยู่ คาดว่าอาจจะเสร็จสิ้นเดือนนี้ ใครจะตำภาคพิเศษก็รีบเก็บเงินไว้ตั้งแต่เนิ่นๆ 

ราคาอาจจะแพงขึ้นกว่าเล่มหลักนิดหน่อยเพราะจำนวนตอนเยอะกว่า ยังไงเอลจะมาบอกอีกทีเด้อ ฝากติดตามด้วยน้า 

LOADING 100 PER 

 

คุณพ่อลูกอ่อนโดนคุณแม่องค์ลงไปนอนนอกบ้าน 

คุณพ่อพาเที่ยวตั้งแต่ยังไม่เดือน หนำซ้ำยังเพิ่มคดีไม่มีหยุด 

คุณแม่คงต้องหยิบไม้เรียวมาฟาดจนกว่าจะหยุด จะได้รู้ว่าที่ทำอยู่น่ะไม่น่ารัก 

แล้วให้คนพี่ประคองเด็กแสนรักไว้ในอ้อมกอด เลี้ยงน้องแทนแม่ที่ดุคุณพ่อไปเลย 

ฝากน้องด้วยนะ ซีวานของแดเนียล :) 

สกรีมลงแท็กหวีดความรุนแรงของเรื่องนี้ 

#ฉลามคลั่งรัก 

ความคิดเห็น