มณีภัทรสร/ สไบนาง นามปากกา
facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตกน้ำ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.4k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ก.พ. 2563 19:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตกน้ำ
แบบอักษร

เผ่าเพชรยืนมองคนที่นั่งเล่นน้ำอย่างสนุกสนานนั่นด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย แต่ที่ชัดเจนที่สุดคือความโกรธที่ปะทุขึ้น เธอกล้าดียังไงถึงเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของเขา ระยะทางจากไร่มาถึงที่นี่ไม่ใช่ใกล้ๆ นี่แสดงว่าแม่ดารานี่เดินสำรวจไร่เขาจนทั่วแล้วสินะ เพิ่งจะมาอยู่ได้วันเดียว ก็เริ่มทำตัววุ่นวาย มือแกร่งหยิบก้อนหินขนาดเหมาะมือ  ที่อยู่ใกล้ขึ้นมาเดาะเล่นไปมา

 

ตูม! ว้าย! กรี๊ดด! ตูม

 

เสียงของหนักรวงลงน้ำ แล้วตามมาด้วยเสียงร้องตกใจพร้อมกับเสียงกรีดร้อง และเสียงของหนักร่วงลงน้ำอีกครั้ง เผ่าเพชรสะใจกับภาพตรงหน้า ‘เมียตัวแทน’ของเขาจมหายลงไปในน้ำ  ก่อนจะโผล่ขึ้นมาแล้วจมหายไปอีกรอบ แล้วผลุบๆโผล่ๆ อยู่แบบนั้นอีกหลายครั้ง 

 

ความสะใจเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความตกใจอย่าบอกนะว่าเธอว่ายน้ำไม่เป็น เผ่าเพชรตั้งข้อสังเกต และไวเท่าความคิดร่างสูงกระโจนลงน้ำไปคว้าคอคนร่างบาง ก่อนที่เธอจะจมหายลงไปอีกครั้ง

 

“ยัยบ้า! โตจนป่านนี้ว่ายน้ำไม่เป็นหรือไง”ร่างสูงคำรามลั่นเมื่อลากคนจมน้ำเข้ามาใกล้ฝั่ง ก่อนจะช้อนอุ้มคนหมดสติมาวางบนโขดหิน ลลนายังหลับสนิท เมื่อเผ่าเพชรแนบหน้าลงไปฟังเสียงหัวใจ ร่างสูงเงยหน้าขึ้น ก่อนจะลงมือช่วยชีวิตเธอ มือแกร่งกดลงเป็นจังหวะบนช่วงอกด้วยความตกใจ บวกกับไม่ทันระวังตัว มือทั้งสองข้างก็พลาดโดนอกอวบอิ่มที่ซ่อนอยู่ภายใต้เสื้อยืดรัดรูปนั่น ร่างสูงกลืนน้ำลายลงคอสบทด่าตัวเองลั่น  เวลาหน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ เขายังมารู้สึกมีอารมณ์กับคนที่กำลังนอนเป็นผักนี่อีกหรือ

 

“ปล่อยให้ตายสะดีไหม”คำรามรอดไรฟัน ก่อนจะพิศมองหน้านวล  แล้วประกบปากหยักลงไปบนปากบางแรงๆ สูดลมเข้าปอดแล้วเป่ากลับไปในช่องปากคนตัวเล็ก เผ่าเพชรทำแบบนั้นพร้อมกับละมือมากดหน้าอกคนหมดสติซ้ำๆกันอยู่หลายครั้ง  ไม่นานร่างที่ไร้สติก็เคลือนไหว ดวงตากลมโตปรือขึ้นมองภาพตรงหน้า และทันทีที่ภาพปรากฏชัดเจน มือบางก็ออกแรงผลักคนที่ก้มมองอยู่เหนือร่าง พร้อมกระถดถอยหนี  ดวงตากลมโตจ้องมองคนร่างสูงตรงหน้าอย่างไม่ไว้ใจ

 

"คุณทำอะไรฉัน!"ถามพร้อมกับใช้แขนทั้งสองข้างกอดตัวเอง เมื่อรู้สึกได้ว่าความเปียกมีผลกับเสื้อยืดตัวบางที่สวมอยู่

 

"รอดตายมาได้ก็ปากดีเลยนะ  ใครใช้ให้คุณมาที่นี่!"ถามกลับด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราว ตาคมดุมองคนตรงหน้าอย่างเอาเรื่อง  ลลนากลืนน้ำลายลงคอ  เมื่อสัมผัสกับรังสีอันตรายที่กำลังแผ่อยู่รอบๆตัวชายหนุ่ม

 

"คือ...ฉัน...ฉันแค่หลงทางมา"ตอบไปแบบนั้นก็แทบกัดลิ้นตัวเอง  เพราะป้ายบอกทางก็มีอยู่ชัดเจนตอนเธอเดินมาที่นี่

 

"นอกจากโง่แล้วตายังบอดอีก  ป้ายอันเท่าฝาบ้าน  อย่าบอกนะว่าไม่เห็น"

 

"ฉันแค่..."ลลนาหาเสียงตัวเองไม่เจอ  เมื่อหาคำตอบมาแก้ตัวไม่ได้

 

"ร่าน! คิดจะมาอ่อยผมก็บอกมา เอาไหมล่ะตรงนี้ลับตาคน"

 

"คุณเผ่า!"ตวาดแหวออกไปพร้อมกับกระเถิบถอยหนี  เมื่อมองเห็นแววตาจริงจังในสายตาคู่นั้น

 

“กลัวหรอแสดงสะเหมือนเชียว  อย่ามาทำตัวเป็นนางเอกละครครแถวนี้  คนที่นี่เค้าไม่หลงกลคุณหรอก  ลุกขึ้นแล้วไปจากที่นี่  แล้วจำไว้นะที่นี่เป็นเขตหวงห้ามอย่าได้ย่างกรายเข้ามาอีก  ครั้งหน้าผมไม่ปล่อยคุณไว้แน่”เผ่าเพชรขู่ก่อนจะจ้องคนตรงหน้าตาเขม็ง  ร่างสูงหันหลังเดินจากไป  โดยไม่สนใจคนที่นั่งตัวสั่นกอดตัวเองอีกเลย  ที่นี่อากาศหนาวเพราะเป็นช่วงปลายฝนต้นหนาวของปี 

 

ครื้นๆๆ 

 

เสียงฟ้าร้องคำราม  พร้อมกับสายลมที่พัดมาปะทะผิวกาย  ลลนาหนาวจนจับขั้วหัวใจ ฝนกำลังจะตก มองไปทางไหนก็มืดครึ้มไปหมด ไม่น่าเชื่อว่าเวลาแค่แป๊บเดียวอากาศจะเปลี่ยนไปเร็วขนาดนี้  เมื่อตอนเดินเข้ามาแดดยังแรงอยู่เลย 

 

“ไม่น่าเลยเรา”ลลนาบ่นกับตัวเอง  เมื่อมองไปรอบๆบริเวณ  ที่นี่เงียบและน่ากลัวมาก เผ่าเพชรหายไปไหน  เมื่อกี้เธอยังเห็นเขายืนอยู่ตรงนั้นอยู่เลย ความกลัวเริ่มเข้าเกาะกุมหัวใจ  เพราะเธอยังไม่รู้จักและคุ้นเคยกับที่นี่  ไม่ทันได้ตั้งตัว เมื่อลมเริ่มพัดแรงขึ้น  ไม่นานฝนก็เทกระหน่ำลงมา

 

  หญิงสาวยังยืนกอดตัวเองนิ่งอยู่กับที่เพราะไม่รู้ว่าจะเดินไปทางไหน คงต้องอาศัยต้นไม้ใหญ่หลบฝนไปก่อน  เมื่อคิดได้ดังนั้นร่างบางจึงเดินเร็วๆไปยังต้นไม้ที่ใกล้ๆบริเวณนั้น

 

“กรี๊ดด!”ขยับเท้าได้สองก้าว  ข้อมือก็ถูกกระชากอย่างแรง  จนเสียหลักล้ม

 

“ขวัญอ่อนจริง  ถ้าไม่อยากถูกฟ้าผ่าตายก็ตามมานี่  น่ารำคาญจริง!”เผ่าเพชรออกแรงลากพร้อมกับบ่นให้คนที่บุกรุกพื้นที่ส่วนตัวของเขา

 

เผ่าเพชรลากคนร่างบางมายังแนวเขาที่อยู่ด้านหลังน้ำตก  เป็นเพราะฝนที่เทกระหน่ำลงมาอย่างหนัก  ลลนาเลยไม่ทันได้สังเกต  ยอมเดินตามเผ่าเพชรมาอย่างง่ายดาย อยู่ในที่แบบนี้ อย่างน้อยมีเขาอยู่ด้วยเธอก็อุ่นใจขึ้น  เผ่าเพชรพาลลนาเข้ามาในถ้ำ ที่อยู่ด้านหลังน้ำตก ที่นี่เขาใช้ไว้ยามมีเหตุฉุกเฉิน จึงห้ามคนภายนอกเข้ามาก่อนได้รับอนุญาต ไร่ของเขาอยู่ติดกับแนวเขา ที่มีเขาอีกลูกกั้นแบ่งเขตประเทศเพื่อนบ้าน หลายครั้งที่เขาต้องเฝ้าระวัง เพราะไม่อยากให้มีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นกับพื้นที่ของเขา โดยเฉพาะพักนี้พวกมิจฉาชีพ ที่มักจะแอบใช้เส้นทางที่ใกล้ๆกับไร่เขาขนสิ่งที่ผิดกฏหมายบ่อยๆ วันนี้เขาเข้ามาสังเกตการณ์ แต่ก็ต้องโมโห เมื่อเจอลลนาที่นี่ วันแรกที่มาถึงเธอก็สร้างเรื่องปวดหัวให้กับเขาสะแล้ว

 

เผ่าเพชรจัดการก่อไฟ เพราะอากาศค่อนข้างหนาว ดีที่ในนี้ยังพอมีอุปกรณ์พวกนี้เหลืออยู่บ้าง ฝนตกขนาดนี้ข้างนอกคงเปียกหมด

 

ลลนาเดินห่างออกไป ก่อนจะหย่อนตัวลงนั่งบนก้อนหิน ร่างบางกอดตัวเองไว้แน่น หนาวจนปากสั่น เธอเปียกเพราะตกน้ำ ไหนจะมาโดนฝนอีก ดวงตากลมโตมองกองไฟนิ่ง ถ้าได้ไปนั่งใกล้ๆคงอุ่นขึ้น แต่เป็นเพราะมีเผ่าเพชร อยู่ตรงนั้น ต่อให้หนาวขนาดไหน เธอก็เลือกที่จะทน

 

เผ่าเพชรเหลือบมองคนร่างบาง ที่นั่งกอดอกห่างออกไปด้วยความหงุดหงิด หนาวจนปากสั่น แต่ก็ยังหยิ่ง

 

ร่างสูงลุกขึ้น ถอดเสื้อที่เปียกออก แล้วผึ่งไว้กับโขดหิน ก่อนจะหันไปมองลลนาอีกครั้ง

 

“มานี่!”เสียงเข้มเอ่ยเรียก ลลนาสดุ้งเล็กน้อย ร่างบางยังนั่งนิ่ง ไม่สนใจกับเสียงเรียกของชายหนุ่ม

 

“ผมบอกให้คุณนั่งตรงนี้”เผ่าเพชรย้ำอีกรอบ

 

“ฉันไม่เป็นไรค่ะ”ลลนากลืนน้ำลายลงคอ ความรู้สึกตอนนี้สับสนไปหมด แต่ที่ชัดเจนที่สุดคือความกลัว เธอกลัวเขา

 

“อยากปอดบวมตายหรือไง บอกให้ขยับมานั่งใกล้ๆกองไฟนี่”เขาไม่ได้ห่วงเธอ แต่อากาศหนาว แถมยังเปียกฝน ถ้ายังนั่งตัวเปียกอยู่แบบนั้น เดี๋ยวคงได้ปอดบวมตายกันพอดี

 

ลลนามองบน ก่อนจะลุกขึ้น แล้วเดินมาใกล้ๆกับกองไฟ ดวงตากลมโตมองนิ่งมาที่หน้าชายหนุ่ม แสงไฟอมส้มสะท้อนใบหน้าด้านที่เป็นแผลเป็น ทำให้เขาดูหน้ากลัวเพิ่มขึ่นอีกเท่าตัว 

 

เผ่าเพชรเงยหน้าขึ้น มองสบตากับตากลมโตที่จ้องมองเขานิ่ง ก่อนจะรู้สึกขัดใจ กับความหวาดกลัวที่ปนอยู่ในดวงตาคู่นั้น

 

“ถอดเสื้อผ้าออก!”คำพูดง่ายๆ แต่กลับทำให้คนฟัง สะดุ้งสุดตัว

 

“คะ  คุณว่าอะไรนะ”ลลนาถามย้ำอีกครั้ง เพื่อความแน่ใจ

 

“ผมบอกว่าให้คุณ ถอด-เสื้อผ้า-ออก”

 

ร่างบางผงะถอย เมื่อได้ยินคำพูดที่คนตรงหน้า ย้ำให้ฟังอย่างชัดเจนทุกคำอีกครั้ง ใบหน้าสวยซีดเผือด ก่อนจะลุกขึ้น เธอจะไปอยู่ให้ไกลจากเขาให้มากที่สุด ผู้ชายคนนี้เถื่อนเกินไปแล้ว ลลนาคิดก่อนจะขยับหนี

 

“นับหนึ่งถึงสามนะ ถ้าคุณไม่ถอด ผมจะถอดให้”

 

“__”

 

.................................

 

เฮีย!ทำไมบอกน้องแบบนั้นล่ะค่ะ อยู่ๆมาถอดพงถอดผ้า หึ้ย!!!เถื่อน

 

ตอนใหม่มาแล้วจ้ะ อีบุ๊คมาสิ้นเดือนน๊า ขอบคุณที่ติดตามค่ะ

 

มณีภัทรสร

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น