รักเอ๋ยรัก

เมื่อยื้อจนสุดแรง การจากไปไม่ใช่เพราะหมดรัก แต่เพราะหัวใจมันล้าเกินกว่าสู้ต่อไปไหว รู้ว่าเขาไม่รักรั้งไว้ก็มีแต่เจ็บปวด สู้อวยพรเหมือนครั้งหนึ่งที่เขาเคยอวยพรให้เธอแล้วจากไป ความทรงจำคงสวยงามกว่า รู้ว่าตัวเองเห็นแก่ตัวแค่ไหน แต่เธอขอชีวิตน้อยๆ เป็นตัวแทนของเขายามที่เธอตัดสินใจเดินจากไป

เมื่อต้องจากกัน

ชื่อตอน : เมื่อต้องจากกัน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 240

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ก.พ. 2563 16:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เมื่อต้องจากกัน
แบบอักษร

วรุณา หญิงสาววัย ยี่สิบแปดปี แม่ม่ายเนื้อหอมเจ้าของธุรกิจออแกไนเซอร์ช่วยจัดงานอีเว้นต์ให้บริษัทต่างๆ ทั้งในและนอกสถานที่รวมถึงงานวิวาห์ระดับชาติเพราะเธอทำงานบริษัทออแกไนซ์ที่อเมริกาตั้งแต่เรียนสมัยเรียนปริญญาโทจึงมีประสบการณ์มากมาย ชีวิตมีแต่งานหลังสามีที่เสียชีวิตจากอุบัติเหตุรถยนต์

วรุณาแต่งงานกับวีรวัฒน์ลูกชายของเจ้าสัววัฒนาทันทีเมื่อเรียนจบ ทั้งสองรู้จักกันมาตั้งแต่เด็กเพราะพ่อและแม่เป็นเพื่อนกัน ไปมาหาสู่กันมาตลอด เจ้าสัวเองหมายมั่นปั้นมือว่าวรุณาจะมาเป็นสะใภ้ เพราะเอ็นดูเหมือนลูกสาวเพราะตั้งแต่เขาเลิกกับภรรยา วีรวรรณ เธอก็พาลูกสาว 'วาสนา' ไปอยู่อเมริกา พอโตขึ้นวีรวัฒณ์กับวรุณาก็เริ่มห่างกันบ้าง แต่วรุณาก็ยังมาเยี่ยมเจ้าสัวเสมอเพราะรักเขาเหมือนพ่ออีกคน เจ้าสัวก็รู้ว่าวรุณาเองก็เริ่มมีแฟนตอนอยู่ปีสอง ส่วนลูกชายเขาก็เปลี่ยนสาวไปเรื่อยซึ่งนั่นไม่ได้ทำให้เขาเป็นห่วง แต่มาผิดหวังมากตอนรู้ว่าลูกชายที่ถูกส่งไปเรียนปริญญาโทและดูแลสาขาที่อเมริกาหลังเรียนจบทำตัวไม่เป็นที่น่าพอใจ จนเจ้าสัวคิดว่ามีทางเดียวที่จะทำให้เขาดึงเขากลับมาได้ คือการแต่งงานและหวังว่าผู้หญิงที่เลือกให้จะทำให้เขากลับมาจากทางเดินที่ไม่ถูกไม่ควรในสายตาท่านได้ พอดีกับพ่อแม่ของวรุณาลงทุนผิดพลาดทั้งในธุรกิจของตัวเองและในตลาดหุ้นจนมีหนี้สินมากมาย เจ้าสัววัฒนาที่เห็นวรุณามาแต่เด็กเอ็นดูเหมือนลูกยื่นข้อเสนอให้เธอแต่งงานกับลูกชายเขา ด้วยหวังว่าความน่ารักสดใสของหญิงสาวจะเปลี่ยนลูกเขาได้ วีรวัฒน์เองก็เคยบอกพ่อว่าชอบวรุณาและหญิงสาวก็สนิทกับวีรวัฒน์มาตั้งแต่เด็ก เจ้าสัวยื่นคำขาดกับลูกชายว่าถ้าไม่แต่งงานก็ถูกตัดออกจากกองมรดก ส่วนฝั่งหญิงสาว เขาเสนอว่าให้เธอแต่งงานแล้วไปเรียนต่อด้วย วรุณาเองแม้ไม่เต็มใจแต่ก็ไม่อาจปฏิเสธเพราะสินสอดที่ได้จะสามารถช่วยพยุงฐานะทางครอบครัว แล้วเจ้าสัวยังให้คนมีฝีมือเข้ามาบริหารบริษัทให้แล้วให้พ่อแม่เขารับเป็นปันผล ซึ่งเป็นการแก้ปัญหาที่ยั่งยืนในความเห็นของเธอ อาจจะฟุ่มเฟือยได้ไม่เหมือนก่อนแต่ก็ดีกว่าหมดตัว เพราะเธอยังมีน้องชายและน้องสาวอีกอย่างละคนที่ยังเรียนไม่จบ

“น้องฝนมีเรื่องจะบอกพี่เมฆ” วรุณานัดเมฆาที่บ้านเขาเย็นวันหนึ่งหลังเขาเลิกงาน เธอไม่อยากให้เขาอยู่ข้างนอกแล้วต้องขับรถกลับหลังจากฟังเรื่องจากเธอ 

“มีเรื่องอะไรหรือเปล่า ทำไมหน้าเครียดจัง” เมฆารู้ได้ถึงความผิดปกติตั้งแต่เห็นหน้าเธอ เพราะเธอตาแดง จมูกแดงเหมือนคนที่ร้องไห้มาอย่างหนัก ไม่สดใสเหมือนทุกครั้งที่เจอกัน 

“น้องฝนอยากบอกพี่ดีกว่าให้พี่ฟังจากคนอื่น” ลางบางอย่างบอกเขาว่าเรื่องที่เธอจะพูดรุนแรงมากๆ มากพอที่จะสั่นสะเทือนความรักเของเธอและเขา  

“เรายังไม่คุยได้ไหม พี่ยังไม่พร้อมจะฟัง” วรุณาเป็นผู้หญิงที่เขารักมากถึงจะคบกันไม่นาน แต่สาวน้อยคนนี้เติมความสดใสให้โลกที่แสนจะจืดชืดของเขา แม่เขาเองก็เอ็นดูวรุณาเพราะเธอเข้าผู้ใหญ่เก่ง เขาตั้งใจทำงานแทบไม่มีเวลาพักผ่อนเพื่อจะสร้างฐานะเนื่องจากทางบ้านหญิงสาวร่ำรวย ถ้าเขาไม่สร้างตัวเองให้ดีขึ้นมาทางบ้านเธอคงรับเขายาก และเขาไม่อยากได้ชื่อว่าเป็นหนูตกถังข้าวสาร ถึงแม้จะไม่สามารถรวยได้เท่าแต่ก็ดีกว่าไม่มีอะไรเลย แต่วันนี้เหมือนกับว่าสิ่งที่เขากำลังทำจะสูญเปล่า 

“น้องฝนไม่มีเวลาแล้ว ถ้าไม่บอกพี่วันนี้ก็คงไม่ได้เจอกันอีก” เธอก้มหน้าซ่อนน้ำตาที่กำลังจะหยด มือบีบแน่นจดขาว เริ่มจะสะอึกสะอื้นอีก 

“.....” เขาพูดไม่ออก ตั้งแต่คบกัน เขาไม่เคยเห็นเธอร้องไห้ มีแต่รอยยิ้ม เสียงหัวเราะหรือไม่ก็งอน  

เธอเห็นเขาเงียบไปจึงเงยหน้าขึ้นมองเห็นเขาทำหน้าขรึม 

“น้องฝน ฮึก น้องฝนต้องแต่งงานกับพี่วี ฮึกแล้วไปเรียนต่อที่อเมริกา พรุ่งนี้จะออกข่าว หลังจากนั้นก็หมั้นน้องฝนคงมาพบพี่ไม่ได้อีก” เธอก้มหน้าลงอีกครั้ง 

“เรารักเขาหรือ” เขาถามเสียงแผ่ว ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าจะถามให้ได้อะไร 

“......” เธอเงยหน้าอีกครั้ง ดวงตาแดงช้ำ ถ้ารักวีรวัฒน์เธอจะมาคบกับเขาทำไม เมื่อเธอไม่ตอบเขาจึงถามต่อ 

“ไม่มีทางอื่นเลยเหรอ” เสียงถามแผ่วจนไม่น่าจะได้ยิน แต่เธอก็ได้ยิน  

เธอส่ายหน้า ถ้าเธอหนีไปกับเขาครอบครัวเธอก็ต้องลำบาก เธอยอมเจ็บปวด แต่ไม่อยากให้เขาเจ็บ พ่อกับแม่ก็ไม่ได้บังคับแต่ในเมื่อเธอช่วยทุกคนได้ นี่เป็นสิ่งที่เธอควรทำเพื่อครอบครัวความรักแบบหนุ่มสาวของเธอจะยั่งยืนแค่ไหนไม่รู้ สักวันถ้าเลิกลากันเขาและเธอก็เป็นแค่คนอื่น 

“มีอะไรที่น้องฝนจะทำให้พี่ได้ไหม ในวันสุดท้ายของเรา” เธอกลั้นสะอื้นถาม นัยน์ตาเริ่มมีน้ำคลอมองเขาด้วยความรักเหมือนที่เคยแต่มันยิ่งทำให้เขาปวดร้าว ความรักมันกินไม่ได้ เขารู้ว่าเธอรักเขาแต่เธอเลือกคนที่รวยกว่า 

เขาส่ายหน้า เขาไม่ใช่คนที่จะเอาเปรียบผู้หญิง ถึงแม้อยากรั้งเธอไว้แต่รู้ว่าตอนนี้เขาไม่มีอะไรเทียบวีรวัฒน์ได้ เขาเคยเจอชายหนุ่มคนนั้นสองสามครั้งเวลาที่เขามารับเธอกลับบ้านด้วยกัน เขาดูดีสมเป็นลูกคนรวยและก็ดูสนิทสนมกับเธอและเอาใจใส่เธอมากด้วย ถ้าเธอไม่บอกว่ารักวีรวัฒน์แบบพี่ชายเขาก็คงคิดว่าพวกเขาเป็นแฟนกัน ผู้ชายคนนั้นคงให้ความสุขเธอได้ดีกว่าเขาผู้ชายที่มีแต่ตัวแบบเขา 

“พี่ขออวยพรให้ฝนมีความสุขกับชีวิตที่เลือก” เมื่อคนที่เขารักเลือกที่จะไป เขาก็คงทำเท่านี้ ถึงแม้เธอยังเป็นเด็ก แต่ก็เป็นคนมีความคิดและมั่นคง สิ่งที่เธอเลือกทำเธอคงตรึกตรองมาดีแล้ว 

เธอส่ายหน้าอีก จะมีความสุขได้ยังไงในเมื่อต้องแต่งกับคนที่ไม่รัก แถมคงไม่มีวันรัก แต่ที่ทำก็เพื่อพ่อแม่ เธอรู้มานานแล้วว่าพี่วีเป็นคนมีปัญหาหลายครั้งยังช่วยเขาปกปิดแต่ไม่เคยคิดว่าปัญหาของเขาจะกลายเป็นของเธอด้วย  

“ถ้าวันหนึ่งเราเจอกันอีก พี่ให้น้องฝนเป็นน้องได้ไหม” เธอถามแบบคนเห็นแก่ตัว เธอยังอยากจะคุยกับเขา ถึงจะชื่อเมฆ แต่เขาเหมือนเมฆขาวในวันฟ้าใส เขาเป็นเหมือนแสงตะวันของเธอให้ความสดชื่นแจ่มใสและอบอุ่น ทั้งที่เขาเป็นคนแข็งๆ ไม่แสดงออกแต่เธอรู้ว่าเขาเอาใจใส่ เขาอาจจะไม่พูดจาหวานหู แต่เขาจะแสดงออกด้วยการกระทำ เมื่อไหร่ที่เธอต้องการความช่วยเหลือเขาจะอยู่ตรงนั้นตลอด แต่จากนี้เธอจะไม่มีเขาอีก   

 

***************************************************** 

 

มาแล้วจ้า ตอนแรก ใครตามมาบ้างขอเสียงหน่อย 

ความคิดเห็น