หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

"ผมจะให้คุณได้ชดใช้ในส่วนของอีอีอย่างสาสม!"

ตอนที่ 16 เป็นใบ้ไปแล้ว

ชื่อตอน : ตอนที่ 16 เป็นใบ้ไปแล้ว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.9k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ก.พ. 2563 15:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 16 เป็นใบ้ไปแล้ว
แบบอักษร

 

เมื่อเห็นว่าฉู่เจียเสวียนไม่พูดจา เผยหนานเจวี๋ยก็ยิ่งโมโห เขาหยิบผ้านวมที่อยู่ข้างหน้าแล้วโยนไปกระแทกหน้าผากเธอ “เป็นใบ้ไปแล้วเหรอ?” 

“คุณเผยคะ พูดมาจนถึงขนาดนี้แล้วฉันยังมีอะไรให้น่าพูดอีก ความเป็นความตายของฉันไม่ได้ขึ้นอยู่กับคุณหรอกเหรอคะ?” 

จะว่าเป็นการประนีประนอมก็ได้ เพราะตอนนี้เธอค่อนข้างเหนื่อย อยากจะหลบรักษาตัวอยู่ในห้องเงียบๆ คนเดียวเท่านั้น 

“หา? คิดจะถอยเหรอ?” เผยหนานเจวี๋ยมองดูแววตาของเธอก็รู้สึกขยะแขยง เขาลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปเบื้องหน้าของเธอ พร้อมกับยื่นมือออกไปคว้าคอเธออย่างแรง 

“เจ็บ…” ดวงตาของฉู่เจียเสวียนคลอหน่วยไปด้วยน้ำตา ใบหน้าเล็กๆ ของเธอถูกบีบจนเริ่มแดงก่ำพลางดิ้นรนต่อสู้ 

เมื่อเห็นว่าเธอหายใจติดขัดและดูเหมือนกับว่าจะหายใจไม่ออก เขาได้แต่รู้สึกรำคาญและออกแรงเหวี่ยงเธอไปบนเตียง 

จากนั้นร่างที่สูงใหญ่ก็คร่อมทับลงมา 

“เผยหนานเจวี๋ย คุณขยะแขยงฉันไม่ใช่เหรอ? แล้วยังแตะต้องตัวฉันทำไม?” เธอปัดมือของเผยหนานเจวี๋ยที่อยู่บนไหล่เธอออก ลุกขึ้นยืนอย่างแรงแล้วประจันหน้ากับเขา “ตอนนี้คุณกลับไปได้แล้วค่ะ” 

เมื่อนึกถึงคืนแรกที่เขาหยาบคายถึงเพียงนั้น เธอก็ตัวสั่นเทาด้วยความกลัว เธอไม่อยากให้มันเกิดขึ้นอีกซ้ำสอง 

ภายใต้แรงบีบมหาศาล ฉู่เจียเสวียนรู้สึกว่ายิ่งหายใจลำบากขึ้นเรื่อยๆ ทนไม่ไหวถอยหลังไปหนึ่งก้าว เธอต้องการจะหนีแต่คนที่อยู่เบื้องหน้าโหดเหี้ยมเกินไป เธอไม่มีโอกาสหนีได้เลยแม้แต่นิดเดียว 

เผยหนานเจวี๋ยไม่มีความอดทนมากพอที่จะเล่นแมวไล่จับหนูกับฉู่เจียเสวียน และเมื่อเห็นว่าเธอดูเหมือนมีเจตนาที่จะต่อต้าน ความเหยียดหยามและความหงุดหงิดบนใบหน้าของเขาก็ชัดเจนมากยิ่งขึ้น 

มือของเขาที่กำข้อมือของฉู่เจียเสวียนตลอดเวลา เหวี่ยงเธอไปด้านข้างอย่างแรง จนหัวฟาดเข้ากับราวเตียง คาดว่าตอนนี้คงฟกช้ำไปจ้ำใหญ่ 

เธอยังไม่ทันจะกุมหน้าผากตัวเอง มืออีกข้างก็ถูกตรึงเอาไว้ เขาละเลงจูบลงมาอย่างร้อนแรง 

เปลวไฟที่ล้ำลึกสองดวงลุกโชนขึ้นในดวงตาที่เย็นชาของเผยหนานเจวี๋ย 

ณ ขณะนี้คำพูดของฉู่เจียเสวียนเต็มไปด้วยเสียงสะอื้น เธอพูดว่า “เผยหนานเจวี๋ย คุณปล่อยฉันไปเถอะค่ะ ฉันขอร้องคุณล่ะ ปล่อยฉันไปได้ไหม?” 

“ปล่อยคุณเหรอ? ฝันไปเถอะ!” เขายิ้มเยาะ ร่างที่สูงใหญ่คร่อมอยู่บนตัวเธอ 

ฉู่เจียเสวียนพยายามต่อสู้แต่กลับไร้ประโยชน์ ได้แต่ปล่อยให้เขากระทำทารุณบนตัวเธอ 

เมื่อความเจ็บปวดถาโถมเข้ามา เธอเจ็บจนแทบจะหลั่งน้ำตา 

ครั้นมองดูท่าทางทุกข์ทรมานของเธอ ดวงตาของเผยหนานเจวี๋ยก็เย็นชามากขึ้น จากนั้นการกระทำก็ยิ่งรุนแรงกว่าเดิม 

ฉู่เจียเสวียนเจ็บจนต้องกัดฟัน เหงื่อเย็นเม็ดเล็กๆ ซึมอยู่บนหน้าผาก 

และเธอทำได้เพียงกัดฟันอดทนต่อความเจ็บปวดที่มาจากความรื่นรมย์ของเขา 

หลังจากเสร็จกิจ เขาก็ผละออกจากตัวเธอโดยไม่มีความสงสารใดๆ เลยสักนิด“ฉู่เจียเสวียน คุณก็เป็นได้ก็แค่นักโทษของผม เป็นแค่ผู้หญิงแพศยาที่ไร้ค่าคนหนึ่ง!” 

“ค่ะ ฉันรู้” เธอหลับตาและไม่ได้ตอบโต้ ได้แต่กดรอยช้ำที่ข้อมืออย่างเงียบๆ แล้วหยิบเศษผ้าขึ้นมาจากพื้นเพื่อปกปิดร่างครึ่งท่อนที่เปลือยเปล่าพร้อมกับถามว่า “ไม่ทราบว่าคุณเผยมีธุระอื่นอีกไหมคะ ถ้าไม่มีแล้ว ฉันอยากขึ้นไปข้างบน” 

เมื่อเห็นท่าทีที่เฉยชาของเธอแล้ว เขาได้แต่รู้สึกโกรธราวกับถูกไฟแผดเผา เขากระแทกประตูแล้วจากไปโดยไม่หันมามองเธออีกเลย 

ตอนที่ออกจากโรงพยาบาล คุณหมอเคยบอกไว้ว่าช่วงนี้ต้องพักผ่อนให้เต็มที่และรักษาสภาพจิตใจให้มั่นคง หรือหากหลีกเลี่ยงการมีเพศสัมพันธ์ได้ก็ขอให้พยายามหลีกเลี่ยง 

เธอคิดว่าไม่เป็นไรหรอก แค่ครั้งเดียวเท่านั้น 

เมื่อคิดดังนั้น วันที่สองก็มีไข้เสียแล้ว 

หลังจากที่หลี่จิ้งพาฉู่เจียเสวียนส่งโรงพยาบาลแล้วก็โทรศัพท์หาเผยหนานเจวี๋ย แต่ข่าวที่ได้รับกลับกลายเป็นว่าตอนนี้เขาไม่มีเวลาและไม่รู้ว่าจะมีเวลาเมื่อใด นอกเสียจากว่าฉู่เจียเสวียนจะตาย มิเช่นนั้นก็ไม่ต้องติดต่อเขามาอีก 

ความคิดเห็น