ครุฑดำ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 207 เพื่อนทั้งสอง

ชื่อตอน : ตอนที่ 207 เพื่อนทั้งสอง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 43

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ก.พ. 2563 20:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 207 เพื่อนทั้งสอง
แบบอักษร

ตอนที่ 207 เพื่อนทั้งสอง 

 

“สองวันนี้วันหยุดของผม เพราะฉะนั้นพี่จะไปไหนก็ระวังตัวให้ดี อย่าไปซนจนเกิดเรื่องนะครับ” 

 

“เดี๋ยวนะ สั่งเป็นลูกเลย นี่พี่เป็นเจ้านายปะ แถมแก่จนจะเกษียณแล้วด้วยนะ” 

 

“แล้วที่ผ่านมีซนจนได้เรื่องไปเท่าไรแล้วครับคุณเจ้านาย” 

 

“เออ...นั่นดิ เหมือนจะเยอะอยู่นะ ฮ่าๆๆ” 

 

ในเย็นวันศุกร์อั้มก็บอกลาประยุทธ์ เพราะวันเสาร์ - อาทิตย์ นี้เป็นวันหยุดของเขา และเขาได้นัดกับเพื่อนสนิทของเขาทั้งสองคนไว้ ซึ่งหลังจากบอกลาแล้วอั้มก็อาศัยยานบินของเลขาของประยุทธ์ที่ได้วันหยุดพร้อมกันไปส่งเขาที่ห้องพัก 

 

ห้องพักที่อั้มใช้มาตั้งแต่สมัยเรียน จนไปทำงานที่ฝ่ายซ่อมบำรุงยานบินกรมตำรวจ จนย้ายไปเป็นทหารช่างก็ยังเป็นห้องเดิม คิดๆ แล้วอั้มก็คิดถึงห้องพักของเขาไม่ใช่น้อย แม้ว่าเวลาที่โลกนี้จะผ่านไปไม่กี่วัน แต่รวมเวลาของอีกโลกก็ปาไปสามปีกว่าแล้ว 

 

พรึบ……. 

 

เสียงประตูเลื่อนเปิดหลังจากที่อั้มแสกนนาฬิกามิติของเขาไปที่ตัวรับสัญญาณหน้าประตู ด้วยระบบการเข้ารหัสล๊อกด้วยรหัสพันธุกรรม ที่อ่านโดยนาโนแมชชีนในกระแสเลือดส่งค่าไปยังนาฬิกาเพื่อให้นาฬิกาส่งสัญญาณไปยังเครื่องรับที่ประตู ซึ่งทำให้มั่นใจว่าจะไม่มีใครที่ไม่ได้รับอนุญาตเข้ามาได้โดยง่าย  

 

“เอไอ เปิดไฟ แล้วเปิดระบบทำความสะอาด กับเปิดหน้าต่าง” 

 

“รับทราบค่ะ” 

 

เสียงโมโนโทนของระบบเอไอที่ฝังอยู่กับระบบของห้องรับคำสั่งจากอั้ม หลังจากที่อั้มเข้ามาแล้วได้กลิ่นอับกับเห็นมีฝุ่นในห้องเล็กน้อย  

 

หลังจากอั้มกลับมาจากต่างโลก อั้มก็ไม่ได้กลับมาที่ห้องพักเลย แต่กลับไปร่อนอยู่ข้างนอกอีกนานนับเดือน จึงทำให้ห้องที่ปิดไว้เฉยๆ นั้นมีกลิ่นไม่พึงประสงค์ขึ้นมา แต่โชคดีไปว่ายุคนี้คุณไม่ต้องหยิบไม้กวาดมากวาดพื้นเองอีกแล้ว ระบบเอไอ และเทคโนโลยีไฮเทคในปัจจุบันจะช่วยคุณเอง 

 

วืดดดดดด……. 

 

หลังจากที่อั้มสั่งไปแล้ว ระบบเอไอก็ส่งหุ่นยนต์ทำความสะอาดออกมา มันก็เป็นหุ่นยนต์กลมๆ แบนๆ แบบที่ใช้กันมาตั้งแต่ร้อยปีก่อน แต่มันไม่ใช่แค่ดูดฝุ่นให้เจ้าของไปแกะเทเองแบบแต่ก่อน แต่ด้วยเทคโนโลยีแห่งมิติที่ทำให้มันสามารถดูดฝุ่น ถูพื้น มีแขนที่มีผ้าสำหรับเช็ดทำความสะอาด และ ยังมีระบบแสงคลีนนิ่งแบบในบอลทำความสะอาดที่พกพาไว้ใช้กันนั้นมี 

 

ตัวหุ่นยนต์นั้นก็ทำความสะอาดเก็บฝุ่นไปหมดแล้วก็จะมีการส่งต่อขยะและสิ่งสกปรกไปยังระบบรองรับขยะของทางอาคารทำให้ไม่ต้องมาห่วงเรื่องเละมืออีก 

 

ระบบแสงคลีนนิ่งไม่ได้มีแค่ที่หุ่นยนต์ทำความสะอาดเท่านั้น แต่ที่เพดานก็ได้มีลูกบอลกลมๆ ยื่นลงมาจากเพดานห้องด้วย พร้อมกับฉายแสงคลีนนิ่งไปทั่วห้องพร้อมกันการทำงานของหุ่นยนต์ทำความสะอาด และ หน้าต่างที่เปิด ทำให้เพียงอึดใจเดียว คราบฝุ่น และ กลิ่นไม่พึงประสงค์ก็หายไปเหมือรนว่าห้องนี้ไม่เคยมีสิ่งสกปรกอยู่ก่อนเลย 

 

“เฮ้ย...ไอ้ผู้จัดการ และไอ้รอง ว่างเปล่า เย็นนี้หาไรกินกัน” 

 

“พวกกูน่าจะเลิกงานราวหกโมง น่าจะทัน ให้ไปรับไหมวะ” 

 

“เออ…..มารับที่ห้องกูด้วย” 

 

“ห้องไหนวะ ห้องเดิมปะ” 

 

“เออ….กูก็มีห้องเดียวปะ” 

 

“ห่า ทำอย่างกับว่าช่วงที่ผ่านมามึงกลับมานอนที่ห้องงั้นแหละไอ้เวร” 

 

“สรุปกูผิดเอง เอาเป็นว่าจะมาก็บอกละกัน เดี๋ยวกูนอนรอ ช่วงนี้งานเยอะ เหนื่อยฉิบ” 

 

“เออๆ เสร็จงานแล้วเดี๋ยวพวกกูโทรไป” 

 

หลังจากห้องทำความสะอาดเสร็จ อั้มก็กระโดดขึ้นเตียงพร้อมกับโทรไปหาเพื่อนสนิททั้งสองของเขา ซึ่งก็ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นฟลุก กับ บาส เพื่อนสนิทตั้งแต่สมัยเรียน ผู้ซึ่งช่วยชีวิตเขาในตอนที่โดนบอร์ดกองบินหมายหัว 

 

ในระหว่างนอนรอ อั้มก็นอนคิดอะไรเรื่อยเปื่อยไปเรื่อย ถึงเรื่องราวที่ผ่านมา และ อนาคตที่เขาคิดจะทำ ในเวลาช่วงชีวิตสั้นๆ กลับมีอะไรต่อมิอะไรเกิดขึ้นมากกว่าระยยะเวลาตั้งแต่เกิดจนโดนจับเรื่องการใช้ความเร็วยานเกินกำหนดอีก 

 

“พวกกูกำลังจะไปรับนะ เตรียมตัวรอเลย จองร้านอาหารไว้ละ” 

 

“เค กูพร้อมละ เดี๋ยวกูไปรอที่ท่าจอดยานเลยละกันมึงจะได้ไม่ต้องลงมาให้เสียเวลา” 

 

“เออๆ แล้วเจอกัน” 

 

ไม่นานหลังจากฟลุกติดต่อมาอั้มก็เดินไปรอที่ท่าจอดยาน ไม่กี่นาทียานบินลำงามก็ค่อยๆ ลดระดับลงมาจอดในเขตลานที่อั้มกำลังยืนอยู่อย่างนุ่มนวล ซึ่งเพื่อนทั้งสองคนก็โบกมือให้อั้มเดินขึ้นยานไปเลยไม่มีการดับเครื่องลงมาหาอั้มอีก หลังจากอั้มขึ้นยานแล้ว ยานก็บินไปยังร้านอาหารที่เพื่อนของเขาจองเอาไว้แล้ว 

 

ร้านอาหารรอบนี้เป็นร้านในเรือสุดหรู โดยท้ายเรือมีลานจอดสำหรับจอดยานบินได้เพียงลำเดียว แล้วลานนี้ก็ถูกจองไว้โดยฟลุกเรียบร้อยแล้ว เห็นได้จากป้ายไฟต้อนรับที่เป็นชื่อของฟลุกหราอยู่บนลานแบบเห็นแต่ไกลตั้งแต่อยู่บนฟ้า 

 

“ห้องวีไอพีที่จองไว้ครับ” 

 

“ขออนุญาตสแกนนาฬิกาด้วยค่ะ” 

 

“เชิญครับ” 

 

“เรียบร้อยค่ะ คุณฟลุกเชิญตามดิฉันมาได้เลยค่ะ เดี๋ยวดิฉันจะเป็นผู้นำทางไปเองค่ะ” 

 

หลังจากการยืนยันตัวตนผู้จองห้องเรียบร้อยแล้วหนักงานก็ทำการพาทั้งสามคนไปยังห้องวีไอพีที่ได้จองไว้ ซึ่งห้องที่ฟลุกจองไว้นั้นเป็นระดับเฟิร์สคลาสอยู่ด้านบนสุดของเรือ เป็นห้องเดี่ยวชั้นบนสุด ลักษณะเป็นโดมกระจกใสสามารถมองท้องฟ้า และ สิ่งแวดล้อมได้อย่างไไรสิ่งกีดขวางสายตา ไม่มีแม้แต่เงาหลังคามาบดบัง ส่วนห้องอื่นๆ นั้นล้วนแต่อยู่ใต้เท้าพวกเขา ผู้ที่ได้ห้องนี้นั้นต้องจ่ายเงินด้วยราคาที่แพงระยับเพื่อแลกมาซึ่งความรู้สึกของความเหนือผู้อื่น 

 

“พวกกูจองห้องพิเศษไว้แล้ว รับรองว่าไม่มีใครมากวนแน่นอน คราวนี้มึงสารภาพมาได้ละ” 

 

“เออๆ ที่กูนัดพวกมึงมาก็เพื่อที่จะอธิบายทุกอย่างนี่แหละ ไม่ต้องมาทำเป็นตำรวจสอบผู้ต้องหาเลยไอ้เวร” 

 

หลังจากพนักงานสาวเดินออกไปจากห้องแล้ว อั้มก็เริ่มเล่าตั้งแต่ขึ้นยานแบล๊กโฮล์ไปจนกระทั่งมาถึงตอนนี้ ซึ่งขนาดสรุปสั้นๆ แล้วก็ยังใช้เวลาไปนานถึงสองชั่วโมง มีจังหวะเว้นหยุดแค่ตอนพนักงานทำอาหารมาเสิร์ฟเท่านั้น 

 

“เรื่องมันก็เป็นแบบนี้แหละวะ” 

 

“ถ้าไม่เห็นคลิปยอดมนุษย์ของมึงมาก่อน กูก็ไม่เชื่อหรอกวะ ว่าแต่มึงสอนพวกกูหน่อยได้ปะ” 

 

“อืม...กูกำลังจะถามพอดีว่ามึงสองคนได้ออกกำลังกายกันบ้างไหม กูจะได้ดูระดับคอร์สฝึกให้” 

ความคิดเห็น