oziris

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) ฝากนิยายเรื่องนี้ด้วยนะคะ

บทส่งท้าย พิเศษ 4 (30%)

ชื่อตอน : บทส่งท้าย พิเศษ 4 (30%)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 74

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ก.พ. 2563 14:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทส่งท้าย พิเศษ 4 (30%)
แบบอักษร

        รถของพีรดาแล่นมาจอดสนิทอยู่ที่ลานจอดรถของรีสอร์ทในเวลาต่อมา คนขับลอบถอนใจเล็กน้อยระหว่างพยักหน้าให้สัญญาณทุกคนว่าลงได้ ถึงที่หมายแล้ว

           “ทำไมไม่จอดที่หน้าสำนักงานเขาล่ะคะ? เราต้องติดต่อขอกุญแจห้องพักรึเปล่า?” อรนุชถามอย่างที่ควรจะถาม

           “ไอ้นนท์มันจัดการไว้ให้หมดแล้ว มันบอกให้เราเอารถมาจอดตรงนี้ได้เลย ห้องพักเราก็อยู่ใกล้ๆ แถบนี้” พีรดารีบว่าให้คลายความสงสัย

           อรนุชพยักหน้ารับความ แอบสะกิดใจอยู่เล็กน้อยเมื่อสังเกตเห็นสีหน้าติดกังวลของคนรัก แต่ก็ไม่ได้เซ้าซี้ถามเอาความอะไรอีก หญิงสาวขยับลงจากรถเพื่อไปช่วยคนอื่นๆ ยกสัมภาระต่างๆ แทน

           แพทใช้สายตากวาดมองไปรอบบริเวณอย่างพิจารณาถี่ถ้วน เธอคุ้นเคยกับสถานที่แห่งนี้ดีพอที่จะรู้ว่าจุดที่ตัวเองเอารถมาจอดนั้น เป็นจุดที่ห่างไกลจากจุดรีเซฟชั่นไกลโข และพนักงานคงไม่เดินจากออฟฟิศเพื่อมาให้การต้อนรับถึงที่นี่แน่นอน ด้วยคิดว่าพวกเธออาจจะเป็นหนึ่งในลูกค้าที่มาเข้าพักแล้วนั่นเอง

           เสียงเคาะกระจกรถข้างคนขับดังขึ้นถี่ๆ เรียกสติให้คนขับหันควับมองตามเร็วๆ เมื่อเห็นว่าเป็นเพื่อนหนุ่ม หญิงสาวก็ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอกออกมาอีกครั้ง

           “นึกว่าจะนอนอยู่ในรถซะแล้ว” อานนท์แซวเสียงเครียดพรางยื่นกุญแจห้องให้เพื่อน

           “มาถึงกันนานยัง?” แพททำเป็นถามชวนคุยไปเรื่อย ทั้งๆ ที่มองออกว่าเพื่อนมีบางอย่างจะบอก เพียงแต่รอโอกาสเหมาะๆ เท่านั้น 

           “มีคนอยากเจอเอ็งว่ะ” อานนท์กระซิบบอกเสียงเบา สายตาก็จดจ้องทุกคนไว้อย่างระแวดระวังให้เพื่อนเช่นกัน

           “ที่ไหน?” พีรดากระซิบถามกลับสั้นๆ

           “ห้องรับรองเล็ก...ที่เดิม” อานนท์ตอบสั้นและกระชับคำที่สุด

           พีรดาชักสีหน้าลำบากใจ “ไม่อยากไปเลยว่ะ...” เปรยขึ้นมาเสียงแผ่วเบา บ่งบอกถึงอาการคนถูกบังคับให้ทำในสิ่งที่ตัวเองไม่ต้องการชัดเจน

           “เองคิดว่าจะหลบหน้าพี่เขาได้ตลอดไปรึไงวะ ที่นี่มันถิ่นเขานะเว้ย รีบไปเคลียร์ปัญหากันให้รู้เรื่องเลย พี่ดาวเขาฝากมาบอกว่าถ้าเองไม่ไปหาเขาก่อน เขาจะเป็นฝ่ายมาหาเองแทนนะ”

           พีรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากเย็นเมื่อได้ยินเช่นนั้น

           “ไหนใครว่าพี่เขาไปอยู่เมืองนอกแล้วไง?” หันมาถามเพื่อนอย่างไม่เข้าใจอีกครั้ง

           “เพิ่งกลับมาเมื่อสองอาทิตย์ก่อน” อานนท์ตอบ เพราะเขาก็เอ่ยถามกับดุจดาวในคำถามนี้เช่นกัน

           “เอ็งเจอพี่ดาวแล้ว...ล...แล้วเขายังโกรธข้าอยู่รึเปล่า?”

           “ท่าทีพี่เขาก็ดูเฉยๆ นะ เหมือนเดิมนั่นแหละ...”

           “เอ็งแน่ใจนะไอ้นนท์?”

           “จะมัวมาถามข้าทำไมวะ? ไปเจอเองเลย” อานนท์ตัดบท “คนที่รู้จักพี่เขาดีกว่าใครมันคือเอ็งนะ จะมัวมาถามคนอื่นอยู่ทำไม”

           “ก็เพราะรู้จักดีน่ะสิ...” แพทบอกเสียงอ่อย สีหน้าทุกข์หนักกว่าเดิม

           เพราะดุจดาวเป็นผู้หญิงประเภทเดียวกับอรนุชน่ะสิ เธอถึงไม่กล้าสู้หน้าเขาอยู่นี่ไงล่ะ

           สองเพื่อนรักพากันทำสีหน้าให้เป็นปกติที่สุดเมื่ออรนุชขยับเข้ามาร่วมวงสนทนาด้วย

           “พวกน้องด้าอยู่ไหนกันเหรอคะ?”

           “อ่อ...นิด้ากับพวกพี่ไนท์เห็นว่าไปหากาแฟดื่มกันอยู่ที่แพริมน้ำน่ะครับ” อานนท์ชี้บอกเส้นทางและจุดหมายให้ทราบ “ที่นั่นเขามีร้านอาหารกับร้านกาแฟคอยให้บริการอยู่...แต่ตอนนี้เราเอากระเป๋าไปเก็บกันก่อนดีกว่า ผมจะนำทางไปห้องพักเอง”

           “นี่กุญแจห้องเรา” พีรดาส่งป้ายกุญแจห้องให้คนรัก พรางว่า “เดี๋ยวหวานเอากระเป๋าไปเก็บที่ห้องก่อนนะ เสร็จแล้วค่อยออกไปเจอกันที่แพริมน้ำเลย”

           “อ้าว...แพทไม่ไปด้วยกันหรือคะ?”

           “เค้าว่าจะล่วงหน้าไปก่อน ยังไม่ได้คุยเรื่องล่องแพกับกิจกรรมอื่นๆ ที่เขาจะจัดให้เราเลย อีกอย่างว่าจะไปสอบถามสถานที่ท่องเที่ยวใกล้ๆ แถวนี้ไว้ด้วยน่ะ” 

           อรนุชพยักหน้าเข้าใจ เธอทำตามคำบอกของคนรักอย่างว่าง่ายไม่ได้สงสัยอะไร คว้าหยิบของอีกเล็กน้อยก่อนก้าวเดินตามอานนท์ไปติดๆ

           พีรดาพ่นถอนใจหนักๆ มองดูคนรักและคนอื่นๆ ตรงไปทางห้องพักอยู่ชั่วครู่ เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครสนใจเธออีก หญิงสาวจึงก้าวเดินลัดเลาะออกมาตามเส้นทางที่คุ้นเคยเพื่อตรงไปหาใครบางคนที่กำลังรอคอยเธออยู่เป็นนานสองนานแล้ว

 

           กว่าสิบนาทีที่พีรดายืนจับลูกบิดประตูหน้าห้องรับรองเล็กนี้นิ่งๆ อยู่ เธอกำลังคิดหาคำทักทายดีๆ หรือประโยคสนทนาอะไรก็ได้ที่จะเป็นตัวชูโรงให้เธอกล้าสู้หน้ากับดุจดาวได้อีกครั้ง

           แต่จนแล้วจนรอด เธอก็ได้แต่ยืนจับลูกบิดห้องค้างไว้อย่างนั้น ไม่กล้าเปิดประตูห้องเล็กๆ นี้เข้าไปเผชิญหน้ากับคนทางด้านในอยู่ดี

           ‘กลัวอะไรอยู่แพท...พี่ดาวน่ะเขารักและทุ่มเทกายใจให้นายมากนะ แล้วไม่ว่าเรื่องอะไรพี่เขาก็ไม่เคยถือโทษโกรธเคืองนายเลยไม่ใช่หรือ? ครั้งนี้มันก็เหมือนกันล่ะหน่า... กล้าๆ หน่อยสิ!’

           พยายามปลุกปลอบใจตัวเองซ้ำไปซ้ำมา ใบหน้าชื้นเหงื่อด้วยความลังเลใจ

           อยู่ๆ บานประตูห้องก็ถูกเปิดผลัวะออกมาจากทางด้านในเสียเอง พีรดาตาโตเกิดอาการช็อกไปเล็กน้อย

           ดุจดาวมองอาการตื่นตระหนกของคนตรงหน้าด้วยแววตาเรียบเฉย ไม่ได้แสดงท่าทางโกรธเกรี้ยวหรืออากัปกิริยาร้ายๆ อย่างที่อีกฝ่ายนึกหวั่นให้เห็นเลยสักนิด

           “ต้องให้รออีกนานไหมคะ? เชิญค่ะ...” เจ้าของรีสอร์ทสาวถามเสียงดุ เปิดประตูห้องให้กว้างขึ้น เพื่อเชื้อเชิญแขกเข้ามาทางด้านใน

           แพทขยับตัวก้าวเข้าไปอย่างเชื่องช้า ไม่แน่ใจว่าอีกฝ่ายจะมาไม้ไหน แต่ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นเธอก็ต้องพร้อมมันให้ได้ใช่ไหม?

           เพราะมันเป็นผลพวงจากการกระทำที่ไม่น่าให้อภัยในอดีตของเธอเองนี่หน่า

ความคิดเห็น