หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

"ผมจะให้คุณได้ชดใช้ในส่วนของอีอีอย่างสาสม!"

ตอนที่ 15 ตุ๊กตา

ชื่อตอน : ตอนที่ 15 ตุ๊กตา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.3k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ก.พ. 2563 12:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 15 ตุ๊กตา
แบบอักษร

 

หรือนี่จะหมายความว่าเธอยังมีโอกาสที่จะมีพื้นที่อยู่ในใจของเขาอยู่ใช่ไหมนะ? 

แต่ประโยคถัดไปกลับทำให้เธอเหมือนดังตกเหวลึก 

“สักวันนึงผมจะทำให้คุณไม่ตายดี ชดใช้ให้อีอี ตอนนั้นคนที่ตายควรจะเป็นคุณ ไม่ใช่อีอี ถ้าหากตอนนี้ผมได้อยู่กับอีอี…ถ้า…” 

ทันใดนั้นเสียงของคนพูดก็ขาดหายไป เธอถอนหายใจแบบทั้งเจ็บปวดใจทั้งโล่งอก และเมื่อหันไปมองเขา ดวงตาก็พร่ามัว 

“นั่นสิคะ ฉันเองก็หวังให้คนที่เป็นอะไรไปในตอนนั้นเป็นฉันเหมือนกัน!” หลังจากที่ฉู่เจียเสวียนพูดประโยคนี้ในใจจบ เธอก็หลับตา พยายามบังคับให้น้ำตาไหลกลับเข้าไป 

เผยหนานเจวี๋ยไม่ชอบคนอ่อนแอ เธอไม่สามารถอ่อนแอเหมือนเมื่อก่อนได้อีกแล้ว 

เสียงลิฟท์ดังขึ้น และเมื่อมาถึงชั้น หลี่จิ้งเหลียวมองฉู่เจียเสวียนที่สีหน้าเป็นกังวลพลางถอนหายใจ “คุณหนูฉู่ ฉันคิดว่าคุณเป็นคนดีมากเลยนะคะ ทำไมจะต้องมาเสียแรงเสียเวลาให้กับคนที่ไม่ควรด้วยล่ะคะ?” 

นั่นสิ เธอก็อยากถามคำถามนี้เหมือนกัน เป็นเพราะอะไรกันแน่นะ? 

แต่ว่าเธอไม่รู้คำตอบ 

“อย่ามัวพูดกันอยู่เลยค่ะ ประคองเขาเข้าไปเถอะ ข้างนอกมันหนาว อย่าเป็นหวัดซะล่ะ!” ฉู่เจียเสวียนไม่ต้องการเห็นเผยเหนานเจวี๋ยทนหนาวจึงตัดบทหลี่จิ้ง แล้วยิ้มให้เธอ “ต่อไปไม่ต้องถามคำถามนี้กับฉันนะคะ ฉันเองก็ไม่รู้คำตอบค่ะ” 

นี่คือคำพูดจากใจของเธอและมันก็คือความจริง 

หลี่จิ้งพยักหน้า “ขอโทษด้วยนะคะคุณหนูฉู่” 

หลี่จิ้งรับสายลูกชายของเธอ และหลังจากขอโทษฉู่เจียเสวียนครั้งแล้วครั้งเล่า เธอก็ออกไปและไม่กลับมาอีกเลย 

ในห้องรับแขกที่มีขนาดไม่ถึงสามตารางเมตร มีเพียงเธอและเผยหนานเจวี๋ยสองคน ในช่วงเวลานั้น แม้แต่ลมหายใจของฝ่ายตรงข้ามก็ยังได้ยินอย่างชัดเจน  

เผยหนานเจวี๋ยสร่างเมาแล้วเล็กน้อย เขาดื่มน้ำร้อนแล้วจึงลุกขึ้นนั่งบนโซฟา เดิมทีสีหน้าดีขึ้นมาบ้างแล้ว แต่เมื่อเห็นฉู่เจียเสวียนก็กลายเป็นเย็นชาขึ้นมาในทันที 

เขาถามว่า “คุณพาผมกลับมาเหรอ?” 

“ฉันเจอคุณตอนที่ฉันอยู่ข้างล่าง คุณดื่มเยอะแล้ว ฉันไม่วางใจก็เลยพาคุณขึ้นมา” เมื่อพูดจบ เธอคิดไปคิดมาแล้วก็พูดต่อ “ถ้าคุณเผยรู้สึกว่ามันไม่เหมาะสม จะกลับเมื่อไรก็ได้ค่ะ” 

“ละครมารยาของคุณผมเห็นมามากแล้ว คุณคิดว่าผมจะหลงกลเหรอ? ผมไม่อยู่ที่นี่หรอก อีกอย่างพอเห็นคุณผมก็กินอะไรไม่ลงอยู่ดี!” เผยหนานเจวี๋ยไม่ได้อยากพูดคำเหล่านี้ แต่ว่าไม่รู้ทำไม คำพูดพวกนี้กลับพรั่งพรูออกมาจากปากอย่างไม่ขาดสาย 

สีหน้าของฉู่เจียเสวียนซีดเผือดในฉับพลัน แล้วความอุ่นร้อนก็ค่อยๆ กลับคืนมา 

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ได้เห็นเผยหนานเจวี๋ยเป็นแบบนี้ เธอไม่มีอะไรต้องกังวลจริงๆ อย่างน้อยการที่เผยหนานเจวี๋ยสามารถแสดงความคิดของเขาได้อย่างชัดเจนขนาดนี้ ก็แสดงว่าอาการเมาของเขาไม่ได้หนักหนาแล้ว 

“ค่ะ ฉันรู้แล้ว” ฉู่เจียเสวียนตอบพร้อมพยักหน้า 

เผยหนานเจวี๋ยเกลียดฉู่เจียเสวียนที่เป็นแบบนี้ที่สุด แค่ได้เห็นเธอในลักษณะเช่นนี้ เขาก็อารมณ์เสียแล้ว 

“อย่ามาทำตัวไร้เดียงสาต่อหน้าผมเลย ในใจของเราต่างก็รู้ดีว่าคุณคือหมาป่าที่หิวโหย ไม่ใช่กระต่ายน้อยสักหน่อย! คุณอยากจะหย่ากับผมนักใช่ไหม? ผมไม่ให้คุณสมหวังหรอก การแต่งครั้งนี้ ผมไม่หย่า!” 

ฉู่เจียเสวียนคิดไม่ถึงว่าจู่ๆ เผยหนานเจวี๋ยจะหยิบยกเรื่องหย่านี้ขึ้นมา แม้ว่าตอนนี้เธอจะหมดหวังกับเผยหนานเจวี๋ยแล้ว แต่ว่าในใจของเธอก็ยังแอบรู้สึกโชคดีอยู่เล็กน้อย และยังหวังว่าเขาจะเห็นความดีของเธอและรักเธอเสียที 

ไม่หย่า… 

“เพราะว่าผมจะทรมานคุณ!” เผยหนานเจวี๋ยพูด “จนกว่าผมจะเบื่อ!” 

เมื่อได้ยินประโยคหลัง ความฝันของฉู่เจียเสวียนก็ดับสลายลงในทันที ใช่สินะ เธอมันก็เป็นเพียงแค่ตุ๊กตาของเล่นของเผยหนานเจวี๋ยเท่านั้น จะมีสิทธิ์คิดอะไรด้วยตัวเองได้อย่างไร 

ความคิดเห็น