ข้าวปั้นเเซลม่อน

ไม่ใช่แค่ร่างกาย แต่ทั้งชีวิต และจิตวิญญาณของมึงทั้งหมดนั้นเป็นของกู ใครกันที่ลากมึงออกมาจากบ้านเด็กกำพร้า ใครกันที่ดูแล และจ่ายค่ารักษายามมึงไม่สบาย แค่อ้าขาให้กูกว้างๆอย่ามาสำออยบอกว่าทำไม่ได้ สึนะ!

กรงนก 98 ความลับ

ชื่อตอน : กรงนก 98 ความลับ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 360

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ก.พ. 2563 04:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กรงนก 98 ความลับ
แบบอักษร

โครมม!

 

 

"อั่กก!!" 

 

 

ร่างหนาล้มตึงในทันที เมื่อถูกมีดปักลงบนไหล่อย่างเเรง

 

 

เพราะไม่คิดว่าสึนะจะพกอาวุธไว้กับตัว จึงชะล่าใจแล้วเปิดประตูตู้ผ้าอย่างไม่ทันได้ระมัดระวัง

 

 

สึนะจึงใช้โอกาสนั้น วิ่งผ่านมิยามะออกจากห้องไป หนึ่งในลูกน้องที่ได้ยินเสียงของลูกพี่ก็รีบวิ่งมาดูว่าเกิดอะไรขึ้น

 

 

มิยามะเลือดไหลอาบเเขน มีดที่ปักอยู่เป็นมีดหั่นผลไม้ เขาจึงรีบช่วยดึงมีดที่ปัดอยู่บนไหล่ออกมา

 

 

"มันหนีไปแล้ว!! รีบไปลากตัวมันมาสิวะ!!"

 

 

ชายหนุ่มตะคอกไล่ลูกน้องจนเส้นเลือดปูดโปน ไม่คิดเลยว่าสึนะจะกล้าทำร้ายเขา

 

 

สึนะวิ่งเข้าไปยังห้องนอนของอาราตะ ก่อนจะรีบล้อคกลอนประตูขังตัวเองไว้ข้างใน ในระหว่างที่ซ่อนอยู่ในตู้เสื้อผ้าสึนะจำได้ว่าอาราตะซ่อนปืนเอาไว้ในลิ้นชักข้างหัวเตียง

 

 

ไม่รอช้าสึนะรีบตรงไปยังลิ้นชักตู้นั้น แต่ก็ว่างเปล่า ปืนหายไปแล้ว..

 

 

เพล้งง!!

 

 

กระจกระเบียงถูกทุบจนเเตกเสียงดังสนั่น มิยามะและลูกน้องของมันตามมาทันจนได้

 

 

.

 

.

 

 

 

"ฮ่าๆๆ จนตรอกจริงๆซะเเล้ว สึนะ"

 

 

อาราตะหัวเราะลั่น เมื่อปืนที่สึนะกำลังค้นหามันอยู่ที่ตน 

 

 

.

 

.

 

 

"อยุ่นิ่งๆให้กูจับมึงเป็นตัวประกันดีๆสิวะ หรือมึงอยากเจ็บตัว? สึนะคุง"

 

 

มิยามะเอ่ยเสียงเย็น เลือดที่ไหลอาบเเขนเริ่มหยุดลงแล้ว เขาจะจัดการสึนะให้สมกับที่ทำให้เขาเจ็บตัวเเน่นอน

 

 

แกร่ก

 

 

 

"ก็เข้ามาสิ เเล้วอย่าหาว่าผมไม่เตือน.."

 

 

 

สึนะขู่กลับ เขาพยายามทำเสียงไม่ให้สั่นขณะที่ในมือกำลังถือเศษกระจกแท่งขนาดพอดีมือเอาไว้

 

 

มิมายะกระตุกยิ้ม ถึงเเม้เด็กหนุ่มตรงหน้าจะตัวเล็กกว่าเขามาก แต่ดูเหมือนสึนะจะไม่อ่อนข้อให้เขาง่ายๆซะด้วยสิ

 

 

แค่เศษกระจกแผ่นเดียวหรือจะสู้ปืนที่เหน็บอยู่ข้างหลังเขาได้

 

 

เด็กจริงๆ..

 

 

"ไปจับตัวมัน"

 

 

สิ้นคำ ลูกน้องของเขาก็รุดตรงไปยังร่างบางทันที สึนะเหวี่ยงตัวหลบหมัดที่พุ่งเข้ามา และจับเเขนของลูกน้องอีกคนมาหักล้อคด้านหลังแล้วเชือดกระจกคมลงบนอจนมันดิ้นพรากไปกับพื้น 

 

 

"อ้ากกก!!"

 

 

 

อีกคนที่เห็นความเลือดเย็นของสึนะก้ไม่รอช้าคว้าจับตัวสึนะเอาไว้

 

 

“อึ่ก!"

 

 

 ล้อคตัวจนสึนะลอยเหนือพื้น แต่เพียงวูบเดียว สึนะโขกหัวไปข้างหลังอย่างเเรง กระเเทกเข้าหน้าจนมันเซ ไม่รอช้าช่วงที่มันคลายวงเเขนเศษกระจกอันเดียวกันก็แทงเข้าที่หน้าขาแกร่ง และทรุดลงกับพื้นไปในที่สุด

 

 

"อาา ไม่คิดเลยว่าลูกน้องกูจะเสียท่าให้เด็กอย่างมึง"

 

 

 

จังหวะนั้นที่สึนะไม่ทันได้ตั้งตัวมิยามะก้เข้ามาประชิดหลังเสียเเล้ว

 

 

"เก่งจริงๆ สมเเล้วที่มึงผ่านอะไรมาอย่างโชกโชน สึนะ"

 

 

มือหนาล็อคคอสึนะเอาไว้จากด้านหลัง สึนะตัวเย็นเชียบเมื่อรู้สึกได้ถึงปืนที่จออยู่ที่ข้างหลังตัวเอง

 

 

"อยู่นิ่งๆ ไม่งั้นท้องมึงพรุนแน่.."

 

 

ผั้วะ!

 

 

"อั่ก!"

 

 

ร่างเล็กทรุดลงไปกับพื้น เมื่อถูกต่อยเข้าที่ท้องอย่างเเรง มันจุกจนพูดไม่ออกเลยจริงๆ

 

 

“อื้ออ!?"

 

 

มือหนากระชากผมนุ่มจนใบหน้าหวานแหงนขึ้นมา 

 

 

สายตาคมจับจ้องไปตามโครงหน้าสวย สึนะแม้ตอนนี้จะอายุไกล้สามสิบแล้ว แต่ทุกอย่างก็ไม่ได้ต่างไปจากเดิมเลย มิยามะคือหนึ่งในคนที่เคยใช้บริการสึนะเมื่อหลายปีก่อน เขาคือหนึ่งในอดีตหุ้นส่วนของอาราตะ และเมื่อธุรกิจย่านการค้าของอาราตะเริ่มรุ่งเรืองขึ้น เขาก้คิดจะหักหลังอาราตะด้วยการยึดหุ้นส่วนทั้งหมดมาเป็นของตน แต่เพราะความฉลาดของคนคนนั้นเขาจึงไม่สามารถทำอะไรได้ และถูกยกเลิกสัญญาการเป็นหนึ่งในหุ้นส่วนทันที 

 

 

 

เพราะแค้นใจจึงทำได้แต่รอโอกาสมาตลอด หากไม่ได้เจอสึนะในตอนนั้น สึนะที่เข้าไปหาเขาและต้องการบางอย่าง..

 

 

ดวงตากลมสั่นระริกเมื่อซิปกางเกงของคนตรงหน้าค่อยๆปลดออก มิยามะเลียริมฝีปากอย่างกระหาย หลายปีที่ผ่านมาเขาเองก็เปลี่ยนไปเยอะ สึนะเองก็เช่นกัน 

 

 

"อะ.. อะไรกัน.."

 

 

เสียงหวานสั่นอย่างห้ามไม่อยู่ เมื่อสิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า มันน่ากลัวและเป็นครั้งเเรกที่เคยพบเจอ

 

 

แท่งร้อนถูกเจาะไปด้วยเพียสราวสิบเม็ด ตรงหัวป้านถูกคล้องไว้ด้วยห่วงเหล็กสีเงิน

 

 

“อย่า.. ฮึก ไม่ ไม่เอา"

 

 

 ถึงจะไม่บอก สึนะก้รู้ดีว่าตนเองต่อจากนี้จะเป็นเช่นไร

 

 

"ไม่เอ.. อื้ออ"

 

 

ไม่รอให้อีกคนได้ตั้งตัว มือหนาก็จัดการกระชากผมนุ่มอย่างแรง 

 

 

ใบหน้าหวานเหยเก เมื่ออีกคนบังคับให้ตนอ้าปากรับแท่งเนื้อ หมุดเหล็กครูดเข้ากับฟัน ยิ่งทำให้มิยามะพลุ่งพล่าน เทคนิคการใช้ลิ้นของสึนะไม่เหมือนเดิมแล้ว นั่นคงเป็นเพราะถูกอาราตะใช้งานทุกวันสินะ

 

 

"อุก อื้ออ!!”

 

 

แท่งร้อนพุ่งกระแทกเข้าปากเเรงขึ้นเมื่อคนใต้ร่างชักช้าเกินไป ใบหน้าเรียวถูกจับล็อคให้รองรับสิ่งนั้น อยากจะกลั้นใจกัดให้แกนกลางนั่นขาดเป็นสองท่อน แต่เพราะปืนที่กำลังจ่อหน้าผาก  สึนะจึงได้ทนทั้งน้ำตา

 

 

"ซี้ดด มึงนี่..ได้ใจกูจริงๆ"

 

 

 

มิยามาครางเสียงเเผ่ว อีกนิดเดียวเขาก็จะถึงฝั่งฝันแล้ว

 

 

“อะ อาาา อย่านั้น.. ห่อปากแน่นๆ ซี้ดด”

 

 

สิ้นคำมือหนาก็เลื่อนมาล็อคคอสึนะเอาไว้ ร่อนสะโพกเข้าออกรัวแรง บีบรัดคออีกฝ่ายจนใบหน้าหวานเริ่มแดงกล่ำ ดวงตากลมรื้นไปด้วยน้ำตา เมื่อน้ำขาวสีขุ่นพุ่งเข้าปากของตนในทันที

 

 

"อ่อก.. "

 

 

เพราะน้ำคาวชวนคลื่นไส้เกินไป สึนะจึงพยายามจะอ้าปากคายมันออกมา แต่มิยามะกลับเอามือมาปิดปากเด็กหนุ่มเอาไว้ ก่อนจะกระซิบบอกเสียงเย็น

 

 

"ถ้ามึงคายออกมา เรื่องที่มึงมาเอายาและของจากกู.. ได้เข้าหูอาราตะเเน่"

 

 

สิ้นคำสึนะก็ทนกลืนมันทั้งน้ำตา เขาจะให้อาราตะรู้เรื่องนั้นในตอนนี้ไม่ได้ ไม่เช่นนั้นสิ่งที่เด็กหนุ่มวางแผนมานาน พังไม่เป็นท่าเเน่ _มิยามะหัวเราะสะใจ ก่อนจะโทรฯให้ลูกน้องอีกสองคนที่รอดูลาดเลาอยู่ข้างหน้าเข้ามาช่วยเหลือและพาลูกน้องที่บาดเจ็บกลับฐานลับของตนไป

 

 

สึนะถูกอุ้มพาดไหล่ออกมาจนถึงห้องรับแขกชั้นล่าง ดวงตากลมหันมองรูปเด็กทั้งสามคนในกรอบรุปบนผนังเป็นครั้งสุดท้าย พร้อมน้ำตาที่ไหลลงมา จากนี้คงไม่มีอะไรต้องห่วงอีกเเล้ว ทุกคนในตอนนี้โตเป็นผู้ใหญ่พอโดยไม่ต้องพึ่งสึนะเเล้ว ได้แต่หวังให้เด็กทั้งสามโตขึ้นมาเป็นคนดีของสังคม และมีชีวิตยืนยาว หากโชคดีพวกเขาคงได้เกิดมาเจออีกครั้งนึง

 

 

"ขอบคุณที่เกิดมาเป็นลูกของเเม่นะครับ สึบารุ..."

 

 

 

 

 

 

 

#######

 

ตอนหน้าเป็นตอนสุดท้ายแล้วครับ 

 

 

 

ความคิดเห็น