ลมหนาว

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รอวันฉันพบเธอ ตอนที่ 1 #ธัญล่าฝันตอนเรื่องสั้นสายมู

ชื่อตอน : รอวันฉันพบเธอ ตอนที่ 1 #ธัญล่าฝันตอนเรื่องสั้นสายมู

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 208

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ก.ย. 2563 14:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รอวันฉันพบเธอ ตอนที่ 1 #ธัญล่าฝันตอนเรื่องสั้นสายมู
แบบอักษร

บรรยากาศภายในห้องสี่เหลี่ยมมืดสลัว ถูกจัดตกแต่งด้วยลูกโป่งหลากสี มีริบบิ้นแขวนบนเพดานลดหลั่นต่างระดับ มุมห้องมีโต๊ะยาวจัดเรียงอาหาร ไก่ทอด มันฝรั่งทอด และเครื่องดื่ม กลางห้องมีโต๊ะไม้สี่เหลี่ยมปูผ้าคลุมสีชมพูล้วน บนโต๊ะมีเค้กช็อกโกแลตสามปอนด์ประดับตกแต่งด้วยลูกเชอรี่สีแดงสด บนเค้กเขียนชื่อ "จารุภา" และปักด้วยเทียนไขตัวเลขยี่สิบห้า

เสียงประตูห้องเปิดออก หญิงสาวรูปร่างสันทัดรวบผมตึงถูกปิดตา และพาตัวเขามาให้ห้อง หล่อนค่อยค่อยก้าวเดินโดยมีเพื่อนอีกหนึ่งคนจับมือเธอเดินมาที่โต๊ะกลางห้องที่วางเค้กไว้ เพื่อนของเธอแก้ผ้าผูกตาออกให้หญิงสาว ภาพที่เห็นเบื้องหน้าทำให้หญิงสาวยิ้มนัยน์ตาเยิ้มฉ่ำด้วยความตื้นตันใจ

"ขอบคุณหัวหน้าเเละเพื่อนๆ ทุกคนค่ะ" หญิงสาวกล่าว

"Happy Birthday to you....."

 

เพื่อนฝูงปรบมือร้องเพลงอวยพรวันเกิดอย่างครื้นเครง บ้างก็เข้ามาโอบกอด จับมือ มอบของขวัญให้ และอวยพรให้ปีนี้เป็นปีที่ดีของเธอ

"กริ๊ง กริ๊งงงงง" เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นขัดจังหวะ หญิงสาวกดรับสายด้วยความงุนงง

"ค่ะ สวัสดีค่ะ" เธอกล่าวทักก่อน

"นี่หล่อนอยู่ไหน ทำไมยังไม่มาทำงาน" เสียงปลายสายขึ้นเสียงหวีดแหลม

หญิงสาวกระวีกระวาดหยิบนาฬิกาขึ้นดูเวลา หล่อนตาค้างโต กรี๊ดลั่น พอตั้งสติได้ก็รีบสลัดผ้าห่มออกจากตัว กระโดดลงเตียง วิ่งเข้าห้องน้ำ

"ขอโทษค่ะ หัวหน้า จะไม่ให้เกิดเรื่องแบบนี้อีกค่ะ" จารุภากล่าวกับหัวหน้างานของหล่อน ด้วยใบหน้าซีดเผือด

"จารุภาไปส่องกระจก เเล้วแต่งหน้าแต่งตัวดี ๆ สภาพดูไม่จืดเลยเธอ" หัวหน้างานของหญิงสาวกล่าว

จารุภาอยู่ในห้องแต่งตัวพนักงาน เธอสวมใส่ชุดยูนิฟอร์มเข้ารูปสีน้ำตาลทอง รวบผมเกล้าต่ำใส่เน็ตสีดำประดับด้วยดอกไม้ แก้มนวลถูกระบายด้วยสีพีชอ่อนๆ ปากกระจับงามได้รูปทาด้วยลิปกลอสแวววาวเพิ่มเสน่ห์ต่อผู้พบเห็น แต่แววตาของหล่อนกลับดูตรงกันข้ามเพราะดูเหนื่อยล้าและไม่สดใส

"ภาวันนี้เกิดอะไรขึ้นถึงมาสายล่ะ?" เพื่อนร่วมงานถามไถ่ด้วยความเป็นห่วง

"ฉันฝันตอนใกล้สว่าง มันเหมือนจริงมากเลยนะน้อยหน่า ในฝันมีการจัดงานวันเกิดให้ฉันด้วย มีเค้กสวยน่าอร่อย เขียนชื่อและปักเทียนเลขยี่สิบห้าอายุของฉันอยู่ จากนั้น เอ่อ...เสียงโทรศัพท์ดังเข้ามาจึงรู้ว่าฝันไป" หญิงสาวกล่าวด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นเเล้ว ลดเสียงแผ่วเบาลง พร้อมทำหน้าเซ็ง ถอนหายใจยาว

"เฮ้ย! ภา แกเกิดเดือนนี้รึเปล่า?" น้อยหน่าถามเสียงดังสดใส

"อือ ทำไมเหรอ?" จารุภาทำหน้างงฉงน

"บางทีอาจมีคนมาให้โชคนะแก" น้อยหน่ากล่าว ตาลุกเป็นประกาย

"แกน่ะบ้าลอตเตอรี่ พูดอะไรก็ตีเป็นเลขไปหมด" จารุภาส่ายหน้า ขำในพฤติกรรมของเพื่อนสาว

หลังเลิกงานน้อยหน่าชวนจารุภาไปยังร้านอาหารอีสานร้านประจำ ขณะนั่งรออาหาร มีป้าวัยกลางคนเดินเข้ามาขายลอตเตอรี่ที่โต๊ะของพวกหล่อน

"ลอตเตอรี่ไหมคะ? คุณหนูทั้งสอง" ป้ากางแผงลอตเตอรี่ให้หญิงสาวดู

"ไม่ล่ะคะป้า" จารุภาส่ายหน้าปฏิเสธ

"ไหนเอามาดูทางนี้" น้อยหน่าชะโงกหน้าไล่ดูตัวเลขบนแผง

"ป้าเอาเลขนี้นะ ท้ายสองห้า" น้อยหน้าชี้

"ขอบใจนะแม่หนูคนสวย ขอให้รวย ๆ นะจ๊ะ" ป้ายิ้มกล่าวขอบคุณ

"เดี๋ยวยัยน้อยหน่า นี่แกเอาจริงดิ ซื้อใบสองใบพอว่า นี้เอามาเป็นชุด บ้าหรือเปล่า" จารุภากล่าวตำหนิเพื่อน

"แกไม่ซื้อ ไม่เสี่ยงดวงก็นั่งเงียบ ๆ ไป อย่ามาขัดโชคขัดลาภฉันสิ" น้อยหน่าเหวี่ยงใส่เพื่อนสาว

"เนี่ย! ฉันดูไพ่ประจำวันในแอปดูดวงมานะแก เขาบอกวันนี้เป็นวันดีให้ฉันเสี่ยงดวง รับรองมีโชครับทรัพย์ ฉันเลยลองซื้อลอตเตอรี่เป็นชุดดูสักครั้ง" น้อยหน่าไม่พูดลอย ๆ หล่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโชว์หน้าจอให้เพื่อสาวดู

"แอปอะไรแก? มีแบบนี้ด้วยหรอ ไม่เคยรู้ อยู่บ้านก็ดูดวงได้ เดี๋ยวฉันลองโหลดดู" จารุภากล่าว

"แอป aดวง น่ะแก พื้นหลังสีขาว ตัวหนังสือสีดำๆ นะ" น้อยหน่ากล่าว

"โอเค ๆ เจอละแก โหลดเรียบร้อย เดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยลองดูไพ่ประจำวันละกัน" จารุภาก้มหน้ากดโทรศัพท์

แสงอาทิตย์สาดรังสีความร้อนแรงกล้าส่องมายังระเบียงห้อง พาดผ่านไปตามช่องหน้าต่าง ส่งสัญญาณให้เร่งรีบออกไปทำงานเผชิญความวุ่นวายอีกครั้ง จารุภาเก็บสัมภาระเตรียมพร้อมไปทำงาน เธอไม่ลืมจะกดมือถือเข้าแอปพลิเคชัน aดวง และทำนายไพ่ประจำวัน

"อะไรกัน ไพ่ Six of Wands ไม้กายสิทธิ์หกเล่มหรอ" จารุภาอ่านคำทำนายด้วยใบหน้าครุ่นคิด

 

ณ โรงแรมอะธีน่า ห้องล็อบบี้กว้างขวางโอ่อ่าถูกปูพื้นด้วยหินอ่อนสีเบจเงางามวับ เพดานห้องประดับโคมไฟระย้าส่องแสงไฟระยิบระยับ ชุดโซฟาหนังหนานุ่มสีน้ำตาลอ่อนจัดเข้ากับโต๊ะกาแฟเล็ก ๆ ตอนนี้คราคร่ำไปด้วยแขกที่มาใช้บริการ น้อยหน่า จารุภา และพนักงานคนอื่น ๆ ยืนที่เคาท์เตอร์โรงแรม พวกหล่อนกำลังง่วนกับงานบริการลูกค้าที่กำลังเช็คอิน บ้างก็เช็คเอาท์มือเป็นระวิง

"ยินดีต้อนรับค่ะ" น้อยหน่ากล่าวกับลูกค้า

"ครับ คือผมจองห้องพักไว้เเล้วนะครับ " ลูกค้าหนุ่มกล่าวตอบพร้อมแจ้งเลขที่การจอง

"คุณปรินทร นาคามูระ นะคะ" น้อยหน่ากล่าว

"ใช่ครับ" ชายหนุ่มกล่าวตอบ

"นี่ค่ะ หมายเลขห้อง 5302 ห้องอาหารจะอยู่ชั้นหนึ่งฝั่งขวามือ นี่คีย์การ์ดค่ะ ขอบคุณที่ใช้บริการค่ะ" น้อยหน่ายิ้มพร้อมยกมือไหว้ขอบคุณ

ขณะนั้นจารุภาแอบมองลูกค้าหนุ่มลูกครึ่งญี่ปุ่น ใบหน้าคมสัน ตัดผมรองทรงต่ำพลิ้วไหวดูเป็นธรรมชาติ ผิวสีน้ำผึ้งเนียนละเอียด สวมเสื้อยืดสีขาว กางเกงยีนส์สีน้ำเงินซีด รองเท้าผ้าใบสีน้ำเงินเข้ม เธอลืมตัวมองเขาไม่กระพริบตา หัวใจเต้นตึกตัก เธอคุ้นตาผู้ชายคนนี้เหลือเกินแต่จำไม่ได้ว่าเคยเจอที่ไหน

"Excuse me !!" เสียงลูกค้าเรียกขึ้น ปลุกให้หล่อนออกจากภวังค์

หญิงสาวสะดุ้งหันกลับมาทางลูกค้าชาวต่างชาติ พร้อมยิ้มหวานส่งให้ลูกค้า

ช่วงเวลาพักในโรงอาหารของพนักงานโรงแรม จารุภายังคงคิดถึงคำนายจากไพ่ประจำวันที่หล่อนเปิดได้

"น้อยหน่าคำทำนายไพ่จากแอป aดวง แม่นไหม แก?" จารุภาถาเพื่อนสาว

"มันก็แม่นอยู่นะ ก็ช่วยให้เราไม่ประมาท เหมือนเตือนภัยน่ะแก ทำไมหรอ?" น้อยหน่ากล่าว

"ฉันได้ไพ่มาใบหนึ่งเป็นไม้กายสิทธิ์หกเล่ม บอกว่าจะเจอคนรักเก่า หรือคนเคยคุยเก่าๆ กลับมาทักทาย แต่ฉันคิดไม่ออกว่าใคร เพราะไม่เคยคบใครเลยนะ" จารุภากล่าว

"อ้าว! จริงดิ อาจเป็นเนื้อคู่แก" น้อยหน้ากล่าว

จารุภานั่งนึ่งคิดถึงชายหนุ่มลูกครึ่งญี่ปุ่นที่เธอจ้องมองใบหน้าเขาตอนเช้า หล่อนต้องเคยพบเจอเขามาก่อนแต่นึกยังไงก็จำไม่ได้

ช่วงเช้าอากาศร้อนแสงแดดเจิดจ้า แต่เวลาขณะนี้กลับตาลปัตรกลับกันอากาศขมุกขมัวสีหม่นเทาไร้แสงแดดสาดส่อง ก้อนเมฆปุยนุ่มลอยต่ำหนาดำทมึนอยู่เหนือท้องฟ้าของกรุงเทพมหานคร ดูเหมือนว่ากาศร้อนอบอ้าวมาหลายวัน คงถึงวันที่ท้องฟ้าจะได้รับการระบายปลดปล่อยของหมู่ไอน้ำกลายเป็นละอองฝนช่วยแผ่ความช่ำเย็นตกลงมาดับร้อน

"อากาศไม่ดีเลยนะน้อยหน่า" จารุภากล่าว

บ่ายวันนี้เป็นดังพยากรณ์อากาศคาดไว้ เสียงท้องฟ้าโห่ร้องคำรามก้องกังวาล ลมพัดพาฝุ่นจากถนนปลิวว่อนอยู่ทั่วบริเวณ ใบไม้หล่นจากต้นลอยเคว้งคว้างในอากาศ ภายนอกโรงแรมตอนนี้ค่อนข้างชุลมุนวุ่นวายพนักงานรักษาความปลอดภัยโบกรถรวดเร็วแข่งกับเวลา ฝนฟ้าเหมือนจะเทลงมาได้ทุกเวลา พนักงานขนกระเป๋าลากล้อสัมภาระลูกค้าลงมาชั้นล่าง รอเรียกแท็กซี่ให้แก่ลูกค้าโรงแรม

"ดูท่าฝนจะตกหนักนะ" จารุภา

"นั่นสิ" น้อยหน่าตอบรับ

เวลานี้หยาดฝนบนฟากฟ้าเริ่มหยดลงมาเปาะแปะๆ เม็ดฝนใสใสปะทะพื้นผิวคอนกรีตที่ร้อนระอุส่งกลิ่นหอมไอดินแผ่ทั่วบริเวณ ทำให้เกิดพลังความสดชื่นแก่ผู้คนที่ผ่านไปมา ละอองฝนทำหน้าที่ของมันได้ดีช่วยชะล้างฝุ่นละอองให้สะอาดบริสุทธิ์ขึ้น ความเย็นเริ่มแผ่ซ่านเข้ามาตามช่องหน้าต่างบานประตู ความชื้นของอากาศแผ่เข้ามายังตัวอาคารทำให้อากาศเย็นลง ลูกค้าของโรงแรมต่างนั่งรอคอยเวลาฝนซา

"ช่วยด้วยมีคนหกล้ม" เสียงร้องดังของใครคนหนึ่งตะโกนเข้ามาภายในโรงแรม

จารุภาเดินกึ่งวิ่งมุ่งตรงไปยังหน้าประตู หล่อนพบว่ามีอาม่าคนหนึ่งกำลังตกบันไดหน้าโรงแรม พนักงานรักษาความปลอดภัยเข้ามาช่วยพยุงอาม่าไว้ก่อนแล้ว แต่สภาพของหญิงวัยชราเปียกปอนไปด้วยน้ำฝน ตัวหนาวสั่นและบ่นพร่ำค่ำพูดที่ฟังไม่ได้ศัพท์

"เดี๋ยวดิฉันหาชุดใหม่มาเปลี่ยนให้นะคะ" จารุภาพูดกับอาม่า

"พี่ๆ เดี๋ยวพาอาม่าไปห้องพยาบาลก่อนนะ เดี๋ยวฉันตามไป" จารุภาหันไปพูดกับพนักงานรักษาความปลอดภัย

จารุภาเดินเร็วเเทบกลายเป็นวิ่ง กระโปรงพริ้วไหวส่ายไปมาตามจังหวะการก้าวเท้า หล่อนรีบไปแผนกซักรีดหยิบผ้าเช็ดตัว เสื้อคลุม และชุดลำลองมาสองสามชุด เธอวิ่งต่อไปยังห้องพยาบาล แต่ต้องหยุดชะงักลง เมื่อเหมือนมีใครคนหนึ่งกำลังจ้องมองอยู่ เธอหยุดวิ่งเเละหันหลังกลับไปมองทางเท้าที่เพิ่งวิ่งผ่านมา ในเสี้ยววินาทีนั้นสายตาของเธอพลันประสานเข้ากับสายตาของชายหนุ่มปรินทร ตาของทั้งคู่เบิกกว้างกลมโต ชะงักงันในความเงียบสงบ เหมือนโลกกำลังหยุดหมุน ช่วงเวลานี้หัวใจของพวกเขาเต้นไม่เป็นจังหวะ เสียงหายใจหอบถี่ดังเบาๆ มือไม้สั่นไหว สายตาเป็นประกายระยิบระยับ เกิดความรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาในหัวใจ เธออ้าปากค้างตั้งสติได้รีบหันหลังกลับและออกวิ่งต่อไป ชายหนุ่มยืนเอามือทาบอกของตัวเอง เสียงหัวใจสั่นดังไหวหวิวๆ เขามองตามหญิงสาวจนวิ่งหายลับไป

"นี่ค่ะ ผ้าเช็ดตัวและชุดลำลองค่ะ เดี๋ยวคุณเอาชุดเปียกมาให้ดิฉันได้ค่ะ จะนำไปซักรีดให้ค่ะ" จารุภากล่าว

จารุภาเดินออกจากห้องพยาบาล ใบหน้าของเธอร้อนผะผ่าว เสียงหัวใจยังคงเต้นแรงราวกับเพิ่งวิ่งมาราธอนมาหลายกิโลเมตร ยิ่งเธอคิดถึงเหตุการณ์ที่ประสบพบเจอมาทำให้ยิ่งอ่อนแรงลงเหมือนขาไม่ยอมก้าวเดิน

"นี่มันคืออะไรกันนะ" จารุภาบ่นพึมพำเดินกลับไปยังเคาท์เตอร์พนักงานต้อนรับ

"ภาทำไมแกหน้าแดงขนาดนั้น" น้อยหน่าเอามือทาบหน้าผากเพื่อน

ความคิดเห็น