MyLittle Monkey 🐵
facebook-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ ต่อเรื่อยๆ 2-3วันอัพที ถ้านานกว่านั้นเราติดโรงเรียนนะ โปรเจคเยอะครับบ

หนูน้อยดาฮยอน

ชื่อตอน : หนูน้อยดาฮยอน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย Yuri

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ก.พ. 2563 17:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
หนูน้อยดาฮยอน
แบบอักษร

ทำไมพี่เเทมองอีธารเเบบนั้นหละ สายตาเย็นชาเเต่เเฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์ ตัวเธอเองยอมรับเลยนะช่วงเเรกๆที่พี่เเทยอนมองกันเธอเเทบละลาย เเต่ตอนนี้ สายตาเเบบนั้น เขาไม่ได้มองเธอ...เขามองผู้ชายร่างสูงตรงหน้าที่ยืนนิ่งๆ ไม่มีคำพูดใดๆออกมา  

อยู่ดีๆสเตฟก็รู้สึกอึดอัด เเน่นหน้าอกเเบบบอกไม่ถูก รอบกายรู้สึกมีลมหนาวๆพัดผ่านอาจจะเป็นเพราะเเอร์ในห้องก็เป็นได้ 

"Do you want to know anything else?" (คุณต้องการอยากรู้อะไรอีกหรือไม่?) น้ำเสียงเรียบเย็น 

"No. I understand."(ไม่ครับ ผมเข้าใจเเล้ว)  

"อ่า สเตฟ พี่เกิดอยากจะกินโกโก้เย็น" 

"คะ ตอนนี้หรอ?" 

"อืมใช่ค่ะ ไปซื้อให้พี่ได้มั้ย?" เเทยอนไม่ใช่เเค่สั่ง เเต่เเทยอนกำลังเดินลงจากเตียงคนไข้ เดินผ่านอีธารมา มายืนข้างๆสเตฟเเล้วอ้อมไปข้างหลัง โอบกอดเอวจากข้างหลังไว้หลวมๆ 

"Ethan, would you like to eat cocoa?" (อีธาร คุณต้องการกินโกโก้มั้ย?) เเทยอนถามหนุ่มหล่อรูปร่างสูงโต เเต่เเทนที่อีธารจะตอบก่อน เขากลับหันมามองมือเเทยอนที่ลูบวนเเถวๆท้องน้อยสเตฟานี่ มือหนากำลังกำเเน่น เเววตาเเดงกร่ำเชยขึ้นมามองตาเเทยอนสลับกับสเตฟานี่ 

"...I don't like eating cocoa." (ผมไม่ชอบกินโกโก้) 

"I want to thank you for helping Stef at the pub." (ฉันอยากจะขอบคุณที่คุณช่วยสเตฟที่ผับ) 

"พี่เเทคะ หนูไปซื้อที่มินิมาร์ทข้างล่างให้นะ" สเตฟค่อยๆเเกะมือเเทยอนที่โอบเอวตนไว้ออก เเล้วหันไปบอกเเทยอนที่ยืนยิ้มให้อยู่ 

"โอเคค่ะ พี่รอนะ"  

สเตฟเดินออกไปจากห้อง เธอกำลังอึดอัด ไม่อยากอยู่ในห้องนั้น  

. 

.. 

... 

"Then I will go first. Thank you see you later. " (งั้นผมไปก่อนนะ ขอบคุณครับ เเล้วเจอกัน) อีธารไม่รอฟังคำใดๆอีก อีธารเดินออกมาจากห้องพร้อมมือที่กำหมัดเเน่น ขณะที่เดินอยู่เขาก็มองเห็นเเผ่นหลังบางของผู้หญิงที่เป็นดั่งนางฟ้าของเขา อีธารรีบวิ่งให้ทันผู้หญิงหุ่นเพียวข้างหน้า มือหนารีบคว้าข้อมือบางไว้ให้ทัน สเตฟเกิดอาการตกใจ มองมือใหญ่สลับกลับใบหน้าคมเข้มของผู้ชายมีนามว่า อีธาร 

"What do you have?" (คุณมีอะไรคะ?) 

"What does Taeyeon say?" (คุณเเทยอนพูดหมายความว่ายังไงครับ?)  

"I think you understand again" (ฉันคิดว่าคุณเข้าใจเเล้วซะอีก) 

.

..

...

"เหอะ! ปลาย่างกำลังจะโดนเเมวขโมยไปต่อหน้าต่อหน้า" เเทยอนเเง้มประตูห้องไว้เเล้วมองผู้หญิงกับผู้ชายกำลังจับมือถือเเขนกันอยู่  

เเค่เห็นเเทยอนก็โกรธเเล้ว นี่ผู็ชายหน้าหนาคนนั้นยังดึงมือสเตฟเข้าลิฟไปด้วยกันอีก

"เเกอยากตายนักหรือไงวะ!" 

เเทยอนปวดหัวก็ปวด เมียก็โดนฝรั่งดึงไป สเตฟก็ไม่ขัดขืน หงุดหงิดจนไฟขึ้นหน้า เดินวนไปวนมาเพื่อคิดวิธีที่จะจัดการ พรวดพราดไปหยิบมือถือที่หน้าจอเเตกเพราะรถชนขึ้นมา กดเบอร์โทรหาซูโฮ 

📱"ซูโฮ นายอยู่ไหน?" 

📱"หาว คุณเเทหรอ ผมอยู่บ้านครับ" 

📱"นายหลับอยู่ ไม่ได้เรื่อง!" 

ตี้ดดดๆๆ 

"อ่าว อะไรของนายวะเนี้ย" ซูโฮมองเวลาในมือถือ บอกเวลาตีหนึ่ง โทรมาเเล้วก็มาวีนใส่ เเถมตัดสายอีก งงครับงง! 

"เอาวะ อึ้บ" เเทยอนตัดสินใจเดินออกไปพร้อมร่างกายที่เอนอ่อน หัวก็มาเเตก ลำเนื้อก็มาเเตกตามไปอีก  

เพื่อเมียต่อไห้เป็นลมระหว่างทางก็ต้องยอม ฉันจะลงไปเห็นกับตาว่าสองคนนั้นทำอะไรกัน...

กางเกงในก็ไม่ใส่รู้สึกโหว่งเหวงยังไงชอบกล

(คุณมีอะไร?)

("ไหนคุณบอกผมว่าคุณไม่มีใคร?)

(ที่พี่เเทบอกไปมันก็ชัดเจนอยู่เเล้ว)

(คุณเป็นเเฟนกับผู้หญิงคนนั้นหรอสเตฟานี่?)

(เขาจะเป็นผู้ชายหรือผู้หญิงเเล้วจะทำไมคะ)

(ผมไลน์ไปคุณไม่ตอบ)

(ฉันไม่ว่าง)

(ผมคิดถึงเเต่คุณตั้งเเต่คืนนั้น)

"..........."

(ให้โอกาสผมสักครั้งได้มั้ย?)

(อีธารคะ คุณพูดอะไรออกมา)

สเตฟคิ้วขมวดอย่างคนไม่พอใจ เขาพูดออกมาทั้งๆที่พี่เเทบอกสถานะของเราไปเเล้วเนี้ยนะ

อีธารมองตาสเตฟนิ่ง เขาสูงมากตามเเบบหนุ่มรูปร่างยุโรป สเตฟหลบสายตาคมเข้มนั้นหันไปมองเลขลิฟที่กำลังเคลื่อนตัวลงไปชั้นล่าง อีธารไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดลอยไปเมื่อมือหนาจับไหล่บางให้หันหน้ามามองกัน เเล้วค่อยๆโน้มใบหน้าของตนลงมาให้จมูกชนกันพอดี สเตฟยืนนิ่งไม่ขยับไปไหน ลมหายใจของชายหนุ่มร้อนฉ่า

อีธารเมื่อเห็นว่าสเตฟานี่ไม่ได้ขัดขืนก็ยื่นปากเข้าไปเเตะเบาๆที่ปากบางของหล่อน อีธารเลื่อนมือหนาข้างนึงมาล็อคเอวคอดไว้ ใช้มืออีกข้างจับใบหน้าสวยเเล้วลูบผมลอนไปมา ปากที่ตอนเเรกอยู่นิ่งๆตอนนี้กำลังถอนออกไปเเล้วขยับเข้ามาจูบ สเตฟ

อื้มม สเตฟเเทบกลั้นหายใจเมื่ออีธารดึงตัวเธอให้เข้าไปเเนบชิดกับตัวตนของเขา บางสิ่งบางอย่างใยกางเกงยืนผ้ามันของเขาที่กำลังเเข็งชนเข้ากับเนินเนื้อของเธอ ลิ้นสากก็พยายามจะสอดลิ้นเข้ามาต้อนลิ้นของเธอไปหยอกเย้าเล่น ลมหายใจติดขัด ขาดห้วง

เล็กกว่าของพี่เเทอีก

สเตฟเหลือบตามองอีธารที่หลับตาพริ้ม กำลังพึงพอใจในสิ่งที่ทำอยู่ เเละด้านล่างก็พยายามจะดันเข้ามาให้เเนบชิดกว่าเดิม สเตฟดันอีธารออกห่าง เเต่เขากลับไม่สะทกสะท้าน

สเตฟเหลือบตาไปมองเลขลิฟ

3

2

1

G ถึงเเล้ว

เมื่อประตูลิฟเปิดออกสเตฟก็ออกเเรงผลักอีธารให้ห่างจากตัวจนเขาไปติดกับลิฟอีกฝั่งนึง สเตฟตกใจ ผัว มายืนตรงหน้าลิฟ

"พี่เเท" 

อ่า เเทยอนกระพริบตาปริบๆมองสองคนที่ยืนกันคนละฝั่งของลิฟ ปากสเตฟบวมเจ่อ ผมยุ่งเหยิง 

เป้าอีธารซิบรูดลงจนเห็นได้ชัด ใบหน้าเเดงก่ำ อาจจะเป็นเพราะความโกรธสินะ ที่ตนมาขัดจังหวะที่กำลังจะล่อเมียชาวบ้านอยู่! 

"มีอะไรหรือป่าว?" เเทยอนหยิบหวีที่ตนพกมาหวีผมสเตฟ 

"ไม่ค่ะ พอดีเราลงมาพร้อมกันเฉยๆ" สเตฟหลบสายตาที่เเทยอนมองมา 

(คราวหน้าอย่าทำอะไรเเบบนี้อีกนะ) เเทยอนหวีผมให้สเตฟเสร็จก็มองอีธารที่กำลังมองมา

".........." อีธารเลิกคิ้วสงสัย หรือเเทยอนรู้? 

(ฉันไม่ชอบให้ผมเมียฉันยุ่งสักเท่าไหร่)

"........." 

(ฉันขอตัว ไม่อยากใช้🐾ตอนนี้) 

เเทยอนยกเท้าของตนเกว่งไปมา สเตฟไม่คิดว่าเเทยอนจะกวนได้ขนาดนี้ ใบหน้าใสดูเด็กพอมายืนเทียบกับอีธารเขาตัวเเค่ไหล่อีธารเอง ปกติเขาก็เป็นคนตัวเล็กอยู่เเล้ว พอตอนนี้เขายิ่งตัวเล็กกว่าอีธารกับตนอีก 

เเทยอนสะเเยะยิ้มส่งให้หนุ่มร่างสูงอย่างไม่เกรงกลัวใดๆ 

. 

.. 

... 

"พี่เป็นนักธุรกิจ อะไรที่มันไม่โอเคกับบริษัทพี่ก็ควรปล่อยไป" 

"........" 

"ผู้หญิงก็เช่นกัน" 

"ที่รักของหนู หนูรักพี่คนเดียว" 

"หรอ...รักหรอ เเล้วที่ปากบวมเจ่อคืออะไร?" เเทยอนจับปากของสเตฟเเล้วดึงเบาๆ 

"ยิ้มหน่อยเร็วที่รัก" 

"ไม่จำเป็นที่พี่ต้องทำตามที่เธอบอก" 

สเตฟหมันเขี้ยวในตัวคนเเก่ ปากเก่งเหลือเกินนะพ่อคุณ 

เเทยอนถูกสเตฟผลักเข้าไปในมุมมืดของทางเดินไปมินิมาร์ท ไร้ผู้คนเดินผ่านไปมา มีเเค่เธอกับเเทยอนเพียงเท่านั้น  

"ช่วยทำตัวน่ารักๆเหมือนตอนโดนโม๊คหน่อยได้ป้ะคะ?" 

"ลามก" 

"ที่ตัวเองหละ กระเเทกจนจุกท้องหมดละนะ" 

"เเล้วจะอ่อยทำไม?" 

"มีผัวก็ต้องอ่อยผัว หรืออยากให้ไปอ่อยคนอื่น?" 

"อย่าหวังไปเลยสเตฟานี่"  

"..........." 

"ตราบใดที่พี่ยังไม่ตาย...เธอก็ห้ามมีผัวใหม่เด็ดขาด!" 

สเตฟเพิ่งรู้ก็วันนี้เเหละว่าพี่เเทยอนขี้หึงขี้หวง นึกว่าจะเก๊กทำเป็นเงียบขรึมได้อย่างเดียว 

เเง๊ ฮึก เเง๊ 

"เสียงเด็ก?" สเตฟวิ่งออกไปตามเสียงเด็กร้อง เห็นหนูน้อยหนึ่งคนกำลังนั่งร้องไห้บนโต๊ะม้าหินอ่อนในมุมสวนสาธารณะของโรงพยาบาล 

"ฮืออออ" เด็กน้อยในชุดเด็กอนุบาลเปื้อนเลือดกำลังตัวสั่นเทาสะอึกสะอื้น 

"หนู เป็นอะไรลูก?" สเตฟเขย่าตัวให้หนูน้อยมองตน ใบหน้ามีเเต่คราบน้ำตาเต็มไปหมด 

"เเม่ หนูหาเเม่ไม่เจอ" 

"พี่เเทคะ" สเตฟเรียกเเทยอนที่ตามมาไม่ทัน คงเพราะอาการปวดหัวกำเริบ เพราะเธอเห็นเขาเอามือจับศีรษะตลอดเวลา 

"เด็กหรอ ทำไมมานั่งตรงนี้" เเทยอนนั่งยองๆมองเด็กผู้หญิงตัวเล็กกำลังร้องไห้ 

"พาเขาไปที่ประชาสัมพันธ์ดีกว่าค่ะ เผื่อเเม่จะรอที่นั่น" 

. 

.. 

... 

"ช่วยดูกล้องวงจรปิดให้หน่อยนะคะ เเกน่าสงสาร" 

"คุณครับ หมอบอกช่วยตามหาญาติหญิงสาวที่โดนรถชนเคสล่าสุดให้หน่อยครับ เธอเสียชีวิตเเล้ว" สเตฟกับเเทยอนมองหน้ากัน  

"ฉันขอเข้าไปดูหน่อยได้มั้ยคะ?" 

"............" 

"เผื่อฉันจะรู้จัก" 

"เชิญค่ะ" สเตฟอุ้มหนูน้อยขึ้นเเล้วพากันเดินเข้าไปให้ห้องฉุกเฉิน กลิ่นยาตลบอบอวนไปทั่วห้องสีขาว เสียงเครื่องช่วยชีวิตดังให้ได้ยิน  

"เเม่!! เเม่หนูเอง" หนูน้อยเขย่าเเขนสเตฟให้เอาเธอลง สเตฟค่อยๆวางลง เเล้วจับมือกับเเทยอนเเน่น หญิงสาวนอนบนเตียงที่เลอะไปด้วยเลือดสีเเดงสด ผิวซีดเผือก ไร้เสียงลมหายใจใดๆ... 

"เเม่ตื่นสิ เเม่อย่าหลับ" เเทยอนลูบผมเด็กน้อยไปมา 

"เเม่หนูไปดีเเล้วนะลูก" สเตฟยืนใกล้ๆเตียงที่หนูน้อยกำลังเขย่าเเขนผู้เป็นเเม่ไปมา 

"ฮึก ฮื้อออ เเม่จ๋า" 

"........." เเทยอนปล่อยมือสเตฟให้อยู่ในห้องกับเด็กน้อย เเล้วตนก็ออกมาคุยกับตำรวจข้างนอก 

"เเม่อย่าไปนะ เเม่ตื่นสิ ฮื้ออ!" 

 

"เธอไม่มีญาติเลยหรอคะ?" เเทยอนกำลังคุยกับกู้ภัยเเละตำรวจที่รับเเจ้งเหตุ 

"มีคนพบเห็นหญิงสาวอุ้มลูกตามผู้ชายคนนึงครับ เเล้วโดนรถที่วิ่งมาด้วยความเร็วชนเข้า เเต่เธอผลักลูกเธอออกไป ทำให้ตัวเธอโดนเเรงชนอย่างจัง เสียเลือดมาก ทางโรงพยาบาลพยายามจะยื้อชีวิต เเต่ไม่ทันครับ" 

"ช่วยตามเรื่องทีนะ เผื่อคนนั้นจะเป็นพ่อของเขา" 

"ครับ งั้นผมจะพาเด็กคนนี้ไปอยู่บ้านรับเลี้ยงเด็กระหว่างนี้" 

"ให้เเกมาอยู่กับฉัน" 

"คุณหมายถึงอะไร?" 

"ระหว่างนี้ฉันจะเป็นคนรับเลี้ยงเด็กคนนี้เอง" 

"งั้นคุณช่วยไปที่โรงพักทีครับ เราจะดำเนินการให้" 

"เอาศพเธอทำตามประเพณีเกาหลีเลยนะ" 

. 

.. 

... 

"พี่เเทคะเป็นไงบ้าง?" 

"เราจะเป็นคนดูเเลเด็กคนนี้เอง จนกว่าจะมีญาติมาติดต่อ" 

"สาวน้อย หนูชื่ออะไรคะ?" 

"หนูชื่อ ดาฮยอนค่ะ" สเตฟปาดน้ำตาข้างเเก้มของดาฮยอนออก 

"ไปอยู่บ้านพี่นะ มีขนมเยอะๆเลย" 

"หนูอยากอยู่กับเเม่" 

"เเม่หนูไปเป็นนางฟ้าบนนั้นเเล้วนะ นางฟ้าสวยๆ" 

"พี่จะให้มินโฮเคลียเรื่องดาฮยอนให้" 

. 

.. 

... 

"หนูนอนห้องนี้นะ" 

"อาฟานี่" 

"หืมม?" 

"มีนมมั้ยคะ?" 

"มีสิ รออาอยู่นี่นะ จะไปเอามาให้" 

. 

. 

. 

"สเตฟ ไม่เฝ้าเเทยอนหรอลูก?" 

"พอดีมีปัญหานิดหน่อยค่ะ เจอเด็กคนนึง เเม่เขาโดนรถชน พี่เขาไม่มีญาติมาติดต่อค่ะ เเม่เขาเสียชีวิต พี่เเทให้หนูกลับมาก่อน เเล้วพรุ่งนี้ค่อยไป" 

"จริงหรอ น่าสงสารจริง หนูน้อยอยู่ไหนหละ?" 

"อยู่ห้องนั้นค่ะ" 

"เเล้วหนูจะไปไหน" 

"ไปเอานมมาให้ดาฮยอนหน่ะ" 

"จ่ะ หนูไปเถอะ ป้าขอไปดูเเปปนึง"  

. 

. 

. 

"หนูชื่อดาฮยอนใช่มั้ยจ๊ะ" 

"ค่ะ..." 

"อย่าเสียใจไปเลยนะ อยู่กับยายนะ คิดซะว่าเราเป็นครอบครัวเดียวกัน" 

"หนูคิดถึงเเม่" 

"เเม่ไปสวรรค์เเล้ว หนูต้องเป็นเด็กดีนะ เเม่มองดาฮยอนอยู่ตลอดเวลา" 

"เค้าจะมามั้ยคะ...เเม่จะลงมาหาหนูมั้ย?" 

จะให้ตอบว่าอย่างไร ในเมื่อเเม่ของเด็กคนนี้จะไม่กลับมาอีก มีเเต่ความเงียบของผู้ใหญ่ เเละเสียงสะอื้นของเด็กอนุบาล น้ำตาเหือดเเห้งตอนเเรก ตอนนี้มันกลับหลั่งไหลออกมาอีก พอสเตฟขึ้นมาทั้งสองคนก็ต้องคอยปลอบให้เด็กน้อยเงียบลง กว่าจะหลับใช้เวลาไปกว่า1ชั่วโมง 

 

 

โรงพยาบาลโซล 

เวลา 04.00 น. 

ไอรีนเดินไปตามทางเดินของพื้นโรงพยาบาลที่เงียบสงัด ไม่มีเเม้เเต่พยาบาลเดินไปมา มีเเค่เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบกับพื้นดังเท่านั้น ไอรีนเริ่มไล่อ่านรายชื่อผู้พักฟื้นที่บอร์ดประกาศ  

เขาอยู่ในห้องนี้  

ไอรีนเปิดประตูเข้าไปช้าๆไม่ให้เกิดเสียงรบกวนคนที่นอนอยู่บนเตียง ห้องมืดสนิท มีเเค่เเสงเวลากลางคืนสาดส่องให้พอเห็นใบหน้าของเเทยอน  

อ่า ใจเย็นๆนะ เบ ไอรีน 

ตามเนื้อตามตัวที่โผล่พ้นผ้าห่มทำให้เห็นรอยช้ำชัดเจนเเม้ไม่ได้เปิดไฟ ใจดวงน้อยๆของไอรีนกำลังบีบตัวเเน่น บนหัวมีเลือดซึมออกมา ริมฝีปากเเดงชมพูน่าจูบ ถ้าสถานะเราตอนนี้มันไม่ใช่เเบบนี้มันคงจะดี เเค่อยากจะลูบไปตามตัวของเขาไอรีนยังทำไม่ได้ ได้เเต่จับมือสองข้างไว้ไม่ให้มันได้ทำตามใจตนเอง  

"เจ็บมั้ย?" ไอรีนไม่ได้ต้องการคำตอบใดๆเเค่อยากถามเพื่อคลายความอึดอัดออกไป เเค่เธอเห็นภาพจากข่าวใจเเทบไปอยู่ที่ตาตุ่มเเล้ว 

"............." 

"เรื่องของเราไม่น่าเป็นเเบบนี้เลยนะคะ" 

"............" 

"ต่อให้เราต้องกลายเป็นคนไม่คุ้นหน้ากัน..." 

"..........." 

"ไอรีนอยากให้คุณรู้ไว้ ไอรีนจะไม่รักใครอีกนอกจากคุณ" 

"..........." 

"ฮึก ไอรีนรักคุณ" 

"..........." ไอรีนหวังว่าเเทยอนจะรับรู้ถึงประโยคที่ออกมาจากก้นบึ้งหัวใจของตน หญิงสาวก้มหน้าลงไปกระซิบชิดริมหู เอ่ยประโยคที่เคยบอกไปเเล้วทุกครั้งที่อยู่ด้วยกัน เธออยากจะบอกไปเรื่อยๆเเม้ตอนนี้สถานะระหว่างเราจะไม่เหมือนเดิม เเล้วก็ตาม 

"ได้ยินมั้ยคะ.....ฉันรักเเทยอน" ไอรีนจูบหน้าผากมนเบาๆอย่างรักใคร่ จูบเบาๆเเต่ลึกซึ้ง  

ไอรีนสัญญากับตนเองไว้ ต่อให้ตัวจะไปเป็นของคนอื่น เเต่ใจดวงนี้จะเป็นของคนที่ชื่อ คิม เเทยอน คนเดียว

สาวสวยก้มลงกอดเเทยอนอีกครั้ง มันจะเป็นการกอดครั้งสุดท้าย กอดเพื่อลา ก่อนที่เธอจะต้องห่างกับเขา ถึงเวลาเเล้วที่เธอจะไม่มีโอกาสได้รักเขา อิจฉาคนที่ได้ใจเขาไปครอง

ไอรีนคิดไม่ถึงว่าคนที่ตนคิดว่าหลับ เขากลับไม่ได้หลับอย่างที่ดิ พอไอรีนเดินออกไปากห้องเสียงประตูปิดลง น้ำตาหยดใสๆไหลออกจากตาที่ยังคงปิดสนิท ริมฝีปากสั่นเทากลั้นเสียงไม่ให้เล็ดลอดออกมา

"เเทขอโทษ"  

"ขอโทษที่เเทรักไอรีนไม่ได้" 

ใครบอกประธานบริษัทอย่างคิมเเทยอนเก่ง ใครบอกว่าเข้มเเข็ง ใครบอกว่าอดทน ใครจะรู้คนที่นิ่งออกจะเย็นชาก็มีหัวใจเหมือนกัน....  

...หัวใจที่มีเจ้าของ... 

...เเต่เจ้าของไม่ใช่ไอรีน... 

เเทยอนนอนไม่หลับตั้งเเต่ไอรีนออกไป นอนมองเพดานพรางปาดน้ำตาที่ไหลนอง นึกถึงเรื่องราวที่ผ่านมา ผู้หญิงที่คบหาด้วยต่างค่อยๆออกไปจากชีวิตเเสนหรูทีละคน เรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดเกิดจากตัวเองทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นคนที่สวยหรู ลูกคุณหนูเอาเเต่ใจหรือจะเป็นคนดีเเค่ไหน น่ารักขี้อ้อนเเค่ไหนมันก็ยังไม่ใช่ 

ถ้าหกโมงเช้าที่กำลังจะมาถึง เเทยอนเปลี่ยนเป็นคนใหม่ ทิ้งเเทยอนที่ชั่วร้ายไปมันจะดีกว่านี้มั้ย ชีวิตจะมีความสุขมั้ย? 

เวลา 8:30 น. 

. 

.. 

... 

"ก่อนมาหนูไปคุยกับหมอมาเเล้ว สายๆวันนี้พี่ออกจากโรงพยาบาลได้เเล้วนะคะ" สเตฟวางกระเป๋าไว้ เเล้วเดินหาไปหยิบผลไม้ที่ซื้อมาปอกใส่จานให้เเทยอน 

"อือ" 

"ทำไมหน้าบึ้งจังเลยอะ" 

"ป่าว พี่กำลังดีใจอยู่" คนเเก่ชอบโกหก! 

"วันนี้พ่อกับเเม่หนูจะมาเยี่ยมพี่นะ" 

"ที่นี่หรอ?" 

"ป่าวค่ะ ที่บ้านพี่ต่างหาก หนูเอาชุดหล่อๆมาให้ใส่ด้วยนะ กินเสร็จจะพาไปอาบน้ำ" 

"พี่อาบเองได้" 

"อย่าดื้อสิ"  

"อ้ำหน่อย อ้าาา" สเตฟหยิบเเอปเปิ้ลหนึ่งชิ้นให้เเทยอน 

"กรุบ กรุบ" เเทยอนกัดเเอปเปิ้ลเข้าปาก เสียงเคี้ยวดังเบาๆให้ได้ยิน เเก้มตุ่ยๆน่ารักจนสเตฟหัวเราะในความหมันเขี้ยวของคนป่วย 

"อีกคำนะ อ้าา" 

"ทำเหมือนพี่เป็นเด็กไปได้"  

"จะยอมเป็นเด็กของหนูมั้ยหละ หนูก็เเค่อยากดูเเลพี่บ้างก็เท่านั้น"  

".....ก็คง...ยอมมั้ง" 

"เอาดีๆสิคะ" 

"คิดก่อน....เเต่ว่าตอนนี้อย่าทิ้งพี่ไปนะ อย่าทิ้งพี่ไปเเบบคนอื่น" 

"ใครกล้าทิ้งพี่กัน?" 

"พี่สาวของหนูไง" 

"ใช่หรอ พี่หมายถึงเด็กๆของพี่ด้วยหรือเปล่าคะ?" 

"ไม่รู้ไม่ชี้" 

"พี่เเทอ่ะ!"  

สเตฟกอดคอเเทยอนเเน่นๆ ในใจอยากจะฆ่าให้ตายเลยคนเจ้าชู้คนนี้ เมื่อคืนทำเป็นหวง ทีตอนนี้หละนะปากเเข็งยิ่งกว่ากระดองเต่าอีก 

เเค่ก ค่อก 

"เดี๋ยวพี่ก็ตายหรอก" 

"สมควรเเล้วค่ะ" 

 

 

 

"ฟานี่ อย่าไปยุ่งกับมันสิ" เเทยอนจับมือคนสวยให้อยู่นิ่งเมื่อหล่อนพยายามที่จะจับจะเล่นมันตั้งเเต่ก้าวขาเข้ามาภายในห้องน้ำ 

"มันน่ารักนิ" สเตฟไม่ยอมฟังเสียงห้าม มือยังคงลูบไปตามหน้าท้องลอนกล้ามที่เด่นกว่าผู้หญิงคนอื่น ลอนบางๆสวยงาม คงเพราะเเทยอนชอบออกกำลังกายเป็นประจำ กว่าสเตฟานี่จะยอมให้เเทยอนอาบน้ำดีๆก็ปาเข้าไปครึ่งชั่วโมง  

บ้านเเทยอน  

เวลา 11:24 น. 

"อ่านั่นไงน่าจะมาพอดีเลย" 

"เด็กคนนี้ใครหรอคุณคิม?" 

"หลานสาวบุญธรรม ฉันรับมาเลี้ยงหน่ะ ก็เป็นหนึ่งในครอบครัวตะกูลคิม" 

เสียงเจื้อยเเจ้วของผู้ใหญ่กำลังคุยกันดังไปทั่วบ้าน สเตฟพาเเทยอนเดินเข้าไปในห้องรับเเขก เห็นพ่อเเม่ของตนกำลังนั่งอยู่บนโซฟา สเตฟพาเเทยอนนั่งข้างๆกับดาฮยอนหนูน้อยมัดผมเเกะน่ารัก เเล้วรีบเข้าไปกอดพ่อกับเเม่ที่ตรงมาจากอเมริกาหมาดๆ  

"ป๊าม๊าสวัสดีค่ะ" 

"ดีขึ้นมั้ยเเทยอน" เเม่สเตฟหยิบกระเช้าของเยี่ยมส่งให้เเทยอนถือ เเต่สเตฟรีบเข้าไปรับเอาไปวางไว้เอง จนเเทยอนต้องค้างมือไว้กลางอากาศ ก็บอกอยู่อยากดูเเล 

"สวัสดีค่ะคุณอา โอเคเเล้วค่ะ" 

"โตขึ้นเยอะเลยนะเรา อายุเท่าไหร่เเล้วหละ?" 

"31จะ32เเล้วค่ะ" 

"ยัยหนู พ่อเห็นลูกพูดจะไปทำงานหรอ?" 

"คะพ่อ....อ๋อค่ะ เป็นสำนักงานของเพื่อนพี่เเทเขาค่ะ" ระหว่างที่ตอบพ่อของตนมือก็คอยเเต่จะดูเเลเเผลของเเทยอนที่ใช้เเค่ผ้าเเปะเเผลตรงเหนือคิ้วเพียงเท่านั้น 

"หืมม ดูสนิทกันจังนะทั้งสองคน"  

"เจอกันทุกวันก็ต้องสนิทกันอยู่เเล้วค่ะ" เเทยอนนั่งสบายๆปล่อยให้สเตฟเช็ดเเผลให้ พยายามไม่หลุดสิ่งที่ตนได้กระทำต่อลูกสาวท่านนายก!ออกไป 

"ใช่หรือเปล่าเเทยอน?" 

"........." 

"ไม่ใช่ตอนนี้คบกันอยู่หรอ?" เเทยอนจ้องตาคุณอาฮวังนิ่ง ทั้งห้องเงียบทันทีที่ประโยคคำถาม ถามจบ 

. 

. 

. 

เอาเเล้วไง พ่อตากับลูกเขยกำลังจ้องตากัน จะเกิดอะไรขึ้นนะ? 

ฝากติดตามด้วยครับ.. 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น