หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

"ผมจะให้คุณได้ชดใช้ในส่วนของอีอีอย่างสาสม!"

ตอนที่ 14 คิดจะหนีออกไปจากเงื้อมมือของฉัน

ชื่อตอน : ตอนที่ 14 คิดจะหนีออกไปจากเงื้อมมือของฉัน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.3k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ก.พ. 2563 16:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 14 คิดจะหนีออกไปจากเงื้อมมือของฉัน
แบบอักษร

ความรู้สึกแบบนั้นมันทำให้เขาไม่สบายใจเลย  

“ไปเหรอ? คุณคิดจะหนีออกไปจากเงื้อมมือผมงั้นเหรอ?”  

“ฉันเป็นเพียงของเล่นของคุณเท่านั้น ไม่มีคำสั่งคุณฉันจะกล้าไปเหรอคะ? ถ้าหากพูดจากใจจริง ฉันก็อยากให้คุณปล่อยฉันไปจริงๆ ค่ะ”  ฉู่เจียเสวียนพูดความในใจออกไป เผยยิ้มออกมาดวงตาสั่นไหว “ไม่ทราบว่าฉันตอบแบบนี้ คุณเผยจะพอใจหรือเปล่าคะ?”  

เขาใช้การกระทำแทนคำตอบ หันหน้ามองไปทางประตู คุณป้าวัยห้าสิบคนหนึ่งเดินยิ้มเข้ามาพร้อมกับกระติกน้ำร้อน เธอมองคุณเผยก่อน แล้วสายตาก็จดจ้องอยู่ที่ฉู่เจียเสวียน “ท่านนี้ก็คือคุณหนูฉู่สินะคะ? สวยจังเลยค่ะ เหมือนดาราในทีวีเลย!”  

“หุบปาก!” เผยหนานเจวี๋ยหมดความอดทน เขาเกลียดการได้ยินคนอื่นชมฉู่เจียเสวียนเป็นอย่างมาก “วันนี้จะออกจากโรงพยาบาลแล้ว คุณพาเธอกลับไปก็แล้วกัน”  

ฉู่เจียเสวียนยังไม่ทันเข้าใจว่าเกิดเรื่องอะไรเผยหนานเจวี๋ยก็จากไปแล้ว เธอจำต้องถามคุณป้าแทน “คุณเป็นใครคะ?”  

“คุณหนูฉู่ ฉันคือผู้ดูแลที่คุณเผยจ้างมาใหม่ค่ะ นี่คือซุปไก่ที่ฉันต้มเอง คุณดื่มหน่อยนะคะ”  

ชื่อของผู้ดูแลคือหลี่จิ้ง อายุเพียงสี่สิบห้าปี มีลูกชายหนึ่งคนลูกสาวหนึ่งคน แต่น่าเสียดายที่ทั้งสองคนล้วนไม่รู้เรื่องรู้ราว เติบโตเป็นผู้ใหญ่แล้วก็ไม่ค่อยกลับมา กลับมาทีไรก็มาขอเงินเธอทุกครั้ง  

ลูกแบบนี้ ไม่มีก็ได้  

“คุณเผยคนนั้นได้สั่งเรื่องอื่นด้วยหรือเปล่า?” ฉู่เจียเสวียนไม่กล้าเชื่อว่าเผยหนานเจวี๋ยจะใจดีจ้างผู้ดูแลมาให้เธอแบบนี้ได้จริงๆ “คุณพูดตรงๆ มาได้เลย ฉันไม่บอกเขาหรอกค่ะ”  

หลี่จิ้งรีบส่ายหัว “ไม่มีค่ะ คุณเผยแค่ให้ฉันมาดูแลคุณสักพักจริงๆ ได้ยินว่าช่วงนี้เขาจะไปดูงานที่อเมริกา ยังไม่มีเวลากลับที่แน่นอนเลยค่ะ”  

แม้ฉู่เจียนเสวียนไม่รู้ว่าเผยหนานเจวี๋ยกำลังเล่นอะไรอีก แต่เธอมีความรู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่ง่ายอย่างที่เห็นภายนอกแน่  

เมื่อรู้อยู่แก่ใจว่าคงถามอะไรจากหลี่จิ้งไม่ได้ ก็ได้แต่ปิดปากเงียบ และนึกได้ว่าเมื่อสักครู่ตอนที่เผยหนานเจวี๋ยออกไป บอกว่าเธอจะออกจากโรงพยาบาลวันนี้  

เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เธอก็ถูกหลี่จิ้งพาไปที่คอนโดในชุมชนระดับกลางแห่งหนึ่ง ห้องที่นี่ดูเก่าแก่ การตกแต่งภายในก็ค่อนข้างมีเสน่ห์แบบโบราณ และเมื่อได้มองดูอย่างละเอียดแล้วยิ่งมองก็ยิ่งสบายตา  

เผยหนานเจวี๋ยอยู่ต่างประเทศเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์ พอจัดการธุระเสร็จก็รีบกลับมา แต่ว่าน่าแปลกยิ่งนัก ขณะที่อยู่ต่างประเทศ เขามีความรู้สึกมาตลอดว่าคนที่เขาอยากเจออยู่ที่นี่  

แต่ว่ามีเรื่องมากเกินไปและเขาก็เหนื่อยเกินจึงไม่ได้อะไรคิดมาก  

หลังจากที่กลับมาแล้ว ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่ามันผิดปกติ  

เขาลงรถแล้วเดินไปถึงหน้าประตู แต่ก็กลับขึ้นรถแล้วขับไปที่บาร์ และดื่มไปไม่น้อย  

เพียงแต่สิ่งที่คิดไม่ถึงก็คือ พอดื่มเยอะแล้ว ก็มาถึงด้านล่างของห้องเช่าฉู่เจียเสวียนโดยไม่รู้ตัว  

ฉู่เจียเสวียนออกมาเดินเล่น เมื่อเห็นเงาที่คุ้นเคยอยู่ด้านล่างก็อดตกใจไม่ได้ เงาของคนคนนั้นคือเผยหนานเจวี๋ยที่หายไปหนึ่งสัปดาห์  

เขามองเห็นเธอแล้ว  

“ฉู่เจียเสวียน”  

เมื่อได้ยินเสียงที่เย็นชาของเขา ความคิดของฉู่เจียเสวียนก็ถูกดึงกลับมาอย่างรวดเร็ว เธอเพ่งมองคนที่อยู่เบื้องหน้า เดินเข้าไปใกล้ด้วยความระมัดระวัง แล้วประคองเขาอย่างอ่อนโยน “หนานเจวี๋ย คุณเป็นอะไรไป? ทำไมถึงดื่มเยอะขนาดนี้ล่ะคะ?”  

เธอกอดเขา ไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไร เมื่อเห็นเขาย่ำแย่ขนาดนี้ จิตใจของเธอก็พลอยมัวหมองไปด้วย  

เธอโทรหาหลี่จิ้งให้ลงมา สองคนช่วยกันพยุงเผยหนานเจวี๋ยเข้าไปในลิฟต์ ในใจเธอรู้สึกแย่มากเลย “หนานเจวี๋ย คุณอย่าทำให้ฉันตกใจสิ คุณเป็นอะไร?”  

“ฉู่เจียเสวียน?”  

“อืม ฉันเองค่ะ ฉันอยู่นี่!” ฉู่เจียเสวียนดีใจ คิดไม่ถึงว่าเผยหนานเจวี๋ยเมาขนาดนี้ก็ยังจำเธอได้ “ฉันเอง ฉันอยู่นี่ค่ะ”  

  

ความคิดเห็น