เจ้าชีวัน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : chapter 38

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 17k

ความคิดเห็น : 18

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ก.พ. 2559 11:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
chapter 38
แบบอักษร

เมื่อสายไหมออกไปแล้วทุกอย่างก็กลับสู่ความสงบอีกครั้ง เลเวลดึงฟ้าครามให้ไปนั่งคุกเข่าข้างหน้าพ่อกับแม่ของตนเอง

 

 

 "ยอมรัยเมียกับลูกผมด้วย" ้ล้วลพูดเสียงนิ่งแต่หนักแน่น คนเป็นพ่อตบไหล่ลูกชายเบาๆ เขาไม่เคยบังคังจิตใจของลูกเพราะ้ขาคงเลี้ยงได้เพียงแค่ตัวแต่จิตใจคงต้องให้เจ้าตัวเป็นคนตัดสินใจเอง

 

 

 

 

"ฉันไม่เคยว่าเรื่องที่แกจะรักจะชอบใครเพราะมันคือหัวใจของแก ฉันสองคนมีหน้าที่คอยค้ำจุนพวกแกอยู่ห่างๆเท่านั้น ถ้าแกคิดว่าหนูครามคือคู่ชีวิตของแกก็ดูแลกันและกันให้ดีหนักนิดเบาหน่อยก็อภัยคู่ชีวิตไม่ได้อยู่ด้วยกันแค่วันสองวันมันต้องอยู่ด้วยกันทั้งชีวิตที่แกเหลืออยู่ ฉันยอมรับแกสองคน" พ่อของเลเวลกล่าว เลเวลและฟ้าครามยิ้มรับก่อนจะก้มลงกราบที่ตักแกร่ง พ่อของเลเวลลูบหัวทั้งสองคนเบาๆ เมื่อไหว้พ่อเสร็จแล้วทั้งสองคนจึงคลายเข่ามาหาแม่ของเลเวลบ้าง

 

 

 

 

 

"แม่เองก็ยอมรับหนูครามมาเป็นสะใภ้นะลูก เลเวลรักใครแม่ก็รักด้วยยังไงก็ฝากลูกชายแม่ด้วยนะส่วนเจ้าตัวเล็กไม่ต้องห่วงยังไงก็ได้ใช้นามสกุล 'สุวรรณศักดิ์' แน่นอนลูก" แม่ของเลเวลกล่าวทั้งสองก้มลงกราบที่ตัก ฟ้าครามน้ำตาคลออย่างห้ามไม่อยู่

     

 

 

 

 

"ขอบคุณนะครับที่ไม่เกลียดครามที่ท้องได้ทั้งๆที่เป็นผู้ชายและไม่เกลียด ลูกคราม" ฟ้าครามบแกเสียงสั่นเครือ พ่อและแม่ของเลเวลยิ้มเบาๆ

 

 

 

 

 

"เราไม่ใช่คนเลวร้ายอะไรทำไมพ่อกับแม่ต้องเกลียดเราด้วยล่ะลูก อีกอย่างถึงครามจะท้องไม่ได้พ่อกับแม่ก็ไม่คิดมากอยู่แล้วยังไงซะก็ยังมีน้องเกรทอยู่สืบสกุลต่อไป" แม่ของเลเวลพูดเสียงนุ่ม ฟ้าครามยิ้มรับแล้วลูบที่ท้องนูนเบาๆ

 

 

 

 

 

"เอาล่ะ ทางฝั่งของพี่ไม่มีปัญหาอะไรเหลือแต่ฝั่งของครามแล้วแหละว่าจะยอมรับไหม" คิสเอ่ยขึ้น เลเวลและฟ้าครามหันไปมองเพียงดินทันที ก่อนที่ฟ้าครามจะคลานเข้าไปหาพี่ชาย

 

 

 

 

"พี่ดิน" ฟ้าครามเรียกเสียงอ่อย 

 

 

 

 

 

"พี่ไม่ยอมรับมัน" เพียงดินพูดเสียงแข็ง เลเวลจ้องเพียงดินตาเเข็งกร้าว

      "ถึงครามจะท้องกับมันพี่ก็ไม่มีทางยอมรับมัน น้องพี่หลานพี่พี่เลี้ยงเองได้" เพียงดินพูดต่อ กานต์จับแขนเพียงดินอย่างปรามๆเมื่อเห็นสีหน้าของฟ้าคราม ใบหน้าสวยหม่นลงอย่างเห็นได้ชัดรู้สึกเหนื่อยใจกับความแค้นระหว่างพี่ชายและคนรัก ทีแรกฟ้าครามยังพอทนได้แต่ตอนนี้เขามีอีกชีวิตที่กำลังจะลืมตามาดูโลก ลูกเขาต้องการพ่อ

 

 

 

 

 

"พี่ว่าใจเย็นๆก่อนนะดิน ให้โอกาศไอ้เวลมันบ้าง" คิสพูดเตือนแต่มีหรือที่เพียงดินจะฟัง ร่างบางดึงแขนน้องชายให้ลุกขึ้นยืนเตรียมจะเดินออกจากบ้าน เลเวลทำท่าจะเข้ามาดึงครามกลับแต่ถูกเพียงดินบังเอาไว้

 

 

 

 

 

"กูไม่มีทางยอมรับมึง!! อย่ามายุ่งกับน้องกับหลานกูอีก" เพียงดินพูดก่อนจะผลักเลเวลจนกระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว

 

 

 

 

 

"ไอ้ดิน หลานมึงต้องการพ่อถึงมึงเป็นพี่แต่มึงก็ไม่ควรพรากลูกพรากแม่เขา" กานต์กระชากแขนเพียงดินแล้วเอ่ยขึ้น เพียงดินสะบัดแขนให้หลุดออกจากการเกาะกุมทันที

 

 

 

 

 

 

"มึงเข้าข้างมันหรอว่ะ มึงก็เห็นสันดารมันนิมันเคยฆ่ากูแล้วถ้ามันเกิดบ้าฆ่าน้องกูล่ะ ยังไงกูก็ไม่ยอมให้น้องกูอยู่กับมันหรอก" เพียงดินพูดต่อ กานต์เสยผมขึ้นอย่างหงุดหงิดในตัวคนรัก ก่อนจะดึงแขนฟ้าครามให้หลุดออกจากมือเพียงดินและส่งตัวให้เลเวล ร่างสูงรีบวิ่งเข้าไปกอดคนรักของตัวเองทันที

 

 

 

 

 

"ไอ้กานต์!!!!!" เพียงดินตะคอกอย่างไม่พอใจ

 

 

 

 

 

"อย่ามาขึ้นเสียงใส่กูไอ้ดิน ก่อนมาที่นี่มึงตกลงกับกูแล้วว่าแค่จะมาเยี่ยมน้องไม่ใช่มาพรากลูกพรากเมียเขาพวกมึงเกลียดกันมันก็เรื่องของพวกมึงแต่หลานมึงไม่รู้เรื่องอะไรด้วย" กานต์บอกกลับ 

 

 

 

 

 

"พ่อกับแม่ก็เห็นด้วยกับกานต์นะดิน หลานไม่รู้เรื่องอะไรด้วย" พ่อของเลเวลพูดเสริม เพียงดินฮึดฮัดอย่างไม่พอใจที่ทุกคนเข้าข้างเลเวล ก่อนจะหยิบกระเป๋าแล้วเดินกระแทกไหล่ฟ้าครามออกไป ฟ้าครามนิ่งอึ้งทันทีที่พี่ชายทำแบบนี้ ตั้งแต่เกิดมาเพียงดินไม่เคยทำแบบนี้เลยสักครั้ง จะตีหรือดุฟ้าครามยังไม่เคย

 

 

 

 

 

"ไอ้ดิน!!!!!!!" เลเวลตะคอกลั่นทำท่าจะเดินเข้าไปเอาเรื่องเพียงดินแต่ฟ้าครามตับแขนเอาไว้ เพียงดินหันกลับมามองหน้าเลเวลทันที

 

 

 

 

 

"ยังไงกูก็ไม่ยอมรับมึงหรอกไอ้เวล เย่าเผลอนะมึงกูเอาน้องกูคืนแน่ หลานกูไม่ต้องการพ่อแบบมึง" เพียงดินพูดเสียงแข็งก่อนจะเดินหนีไป กานต์ยกมือไหว้พ่อกับแม่ของเลเวลก่อนจะเดินตามออกไปเช่นกัน

 

 

 

 

 

"เฮ้อออ ทีนี้แกจะเอายังไงต่อ" พ่อของเลเวลเอ่ยถาม เพราะดูท่าเเล้วเพียงดินของไม่ยอมจบง่ายๆ

 

 

 

 

 

"ผมไม่ยอมหรอก ถ้ามันมาผมนี่แหละจะเป็นคนฆ่ามันเอง" เลเวลพูดเสียงเหี้ยม ทุกคนส่ายหน้าไปมาอย่างระอาแต่ก็ไม่สามารถห้ามได้ เพียงดินก็เป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้น เลเวลก็เป็นคนหัวดื้อรั้นชอบใช้กำลังมากกว่าการพูดคุยด้วยเหตุผล ห้ามไปก็ไม่มีประโยชน์เว้นเสียแต่ว่าจะมีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งยอมก้มหัวให้ แต่ใครล่ะที่จะทำแบบนั้น

 

 

 

 

 

.

.

 

"นอนเหอะ มันดึกแล้ว" เลเวลพูดบอกฟ้าครามในช่วงดึก หลังจากที่ครอบครัวของเลเวลกลับไปแล้ว ฟ้าครามก็นั่งซึมกอดเลเวลอยู่แบบนั้นจนเลเวลเป็นห่วง ฟ้าครามยังคงนิ่งเฉยและกอดร่างสูงอยู่แบบนั้นจนเลเวลนึกโมโห

    "ครามมึงไม่ห่วงตัวเองมึงก็ห่วงลูกบ้างได้ไหมห๊ะ!!!!! มึงเป็นอะไรทำไมไม่บอกกูกูเป็นห่วงมึงรู้บ้างไหมห๊ะ" เลเวลตะคอก ฟ้าครามสะดุ้งเฮือกก่อนจะปล่อยโฮออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ เลเวลถอนหายใจอย่างเหนื่อยๆ

 

 

 

 

"พี่เวล ฮึก ผมกลัว กลัวทั้งพี่ดิน กลัวทั้งพี่ไหม ฮึก เขาจะทำร้ายเราไหมพี่ดิน ฮึก จะมาเอาผมไปจากพี่ไหม ฮึก" ฟ้าครามระบายออกมาอย่างอัดอั้น เลเวลกอดร่างเล็กแนบไปกับอกก่อนจะลูบหัวเล็กเบาๆ

 

 

 

 

 

"กูไม่ยอมให้ใครทำอะไรเราสองคนหรอกนะ มึงอย่าลืมสิกูเป็นใครมึงคิดว่ากูจะยอมให้มึงกับลูกเจ็บตัวหรอว่ะ" เลเวลพูดปลอบ

 

 

 

 

 

"แต่ผมก็กลัวอยู่ดี ฮึก ฮื้ออออออ "

 

 

 

 

 

"กูไม่ยอมให้ใครทำร้ายมึง เชื่อใจกูนะมึงกับลูกจะไม่เป็นอะไรใครที่คิดจะทำร้ายมึงกูจะเป็นคนกระชากวิญญาณมันออกมาเอง" ฟ้าครามพยักหน้ารับกับอกแกร่ง มือหนาลูบหัวเล็กเบาๆไม่นานฟ้าครามก็หลับลงด้วยความเพลีย

 

 

++++++++++100%++++++++++++++

 

 

 

 

 

 

 

        

 

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น