คิโยชิ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เมียเก็บซาตานเถื่อน : สมบัติ(Nc)

ชื่อตอน : เมียเก็บซาตานเถื่อน : สมบัติ(Nc)

คำค้น : เมียเก็บซาตานเถื่อน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 18.3k

ความคิดเห็น : 22

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ก.พ. 2559 05:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
เมียเก็บซาตานเถื่อน : สมบัติ(Nc)
แบบอักษร

 

      …สมบัติ

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/126160/559596272-member.jpg

ภายในห้องสี่เหลี่ยมกว้างๆข้าวของทุกชิ้นดูราคาแพงจนผมไม่กล้าที่จะแตะต้องเลยสักนิดตามร่างกายของผมบาดแผลเริ่มที่จะทะเลาลงไปบ้างแล้ว หลายวันแล้วที่คนใจร้ายไม่เข้ามาเลยมันทำให้ผมดีใจที่ไม่ต้องเห็นหน้าเขาผมพยายามหาทางหนีออกไปจากที่นี้แต่ก็ทำไม่ได้เมื่อข้อเท้าของผมถูกล่ามเอาไว้ด้วยโซ่เส้นใหญ่ซ้ำยังหนักอีกด้วยมันทำให้ผมเหมือนกับว่าตัวเองกำลังตกอยู่ในขุมนรกทั้งเป็น ผมไม่รู้ว่าตัวเองจะทนกับสภาพแบบนี้ได้อีกนานแค่ไหนผมจะมีลมหายใจอยู่ต่อเพื่ออะไรกัน? ผมถอนหายใจออกมาเบาๆกับโชคชะตาที่คอยเอาแต่เล่นตลกกับชีวิตของผมถ้าวันนั้นผมตายๆไปพร้อมกับพ่อแม่ผมก็คงไม่ต้องมาเจอสภาพแบบนี้

...ก๊อกๆๆ

เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงในชุดสูทสีดำเดินเข้ามาผมจำได้ดีเขาคนนี้ก็คืออีธานลูกน้องคนสนิท เขาเดินมาหยุดตรงหน้าผมโดยที่ไม่ยอมพูดอะไรออกมาเลยทำให้ผมสงสัยมากขึ้นกว่าเดิม

"อ..เอ่อ.."

"คุณเซทกับกำลังจะแต่งงานอีกไม่กี่วันแล้วครับ"

สิ่งที่เขาพูดออกมามันกลับทำให้ผมรู้สึกเหมือนกำลังโดนใครตบหน้าอย่างแรง ต..แต่งงาน! ก็เรื่องของเขาสิมันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับผมสักหน่อยเขาจะทำอะไรก็เรื่องของเขา

"แล้วมาบอกผม.."

อีธานยื่นกล่องใบเล็กสีแดงเลือดมาทำให้ผมต้องเอื้อมมือไปรับมาไว้ในมืออย่างสงสัย นี่มันอะไรกันผมจ้องมองกล่องเล็กนั้นอย่างไม่เข้าใจ

"คุณเซทต้องการให้คุณสวมแหวนนี่ติดตัวเอาไว้มันแสดงถึงคุณเป็นสมบัติของคุณเซท"

...เปรี๊ย!!

ผมปากล่องนั้นเข้าผนังห้องอย่างไม่สนใจจะบ้าหรือไง!ในเมื่อเขากำลังจะแต่งงานแล้วทำไมถึงไม่ยอมปล่อยผมไป ทำไมกัน!!

"ผมไม่ใช่สมบัติของเขา!!!"

อีธานไม่พูดอะไรอีกเขาเดินออกจากห้องไปโดยที่ไม่คิดจะหันกลับมามองผมเลยสักนิด ทำไมผมจะต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ทำไมเขาไม่ฆ่าผมให้ตายๆไปซะตอนนี้มันทำให้ผมทรมานอย่างบอกไม่ถูก มีชีวิตมีลมหายใจแต่กลับเหมือนตกนรกยิ่งกว่าตายทั้งเป็น!

 

    เวลาผ่านไปนานแค่ไหนไม่รู้ผมยังคงเอาแต่นั่งนิ่งอยู่กับที่ถึงแม้ว่าจะมีอาหารวางอยู่ข้างๆแต่ผมกลับรู้สึกไม่อยากกินเลยสักนิด ทุกอย่างรอบตัวเหมือนกำลังจะหยุดหมุนภาพความทรงจำในวัยเด็กที่จำได้เพียงน้อยนิดมันทำให้ผมร้องไห้ออกมาเบาๆ ความสุขที่มีเวลาไม่มากนักได้หายไปจากชีวิตของผมอย่างไม่มีวันหวนกลับ

"ทำไมไม่ใส่แหวน!"

เสียงทุ่มต่ำของใครสักคนดังขึ้นมันเป็นเสียงที่ผมรู้สึกคุ้นหูมากที่สุดเขาเดินไปก้มเก็บกล่องสีแดงนั้นขึ้นพรางเดินตรงมาที่ผมก่อนจะหยุดมองผมนิ่งๆ ผมไม่คิดที่จะตอบคำถามของเขาทำไมเขาจะต้องมาในเวลาแบบนี้ เวลาที่ผมกำลังอ่อนแอ...

"โอ๊ย!!!"

ข้อมือของผมถูกกระชากอย่างแรงก่อนที่เขาจะสวมแขวนเข้ามาที่นิ้วนางด้านซ้ายของผมพร้อมกับสายตาคมดุของเขาจ้องมองมาที่ผมอย่างไม่วางตา เอาเลยอยากจะฆ่าอยากทรมานก็ทำซะชีวิตของผมมันไม่เคยมีอะไรดีอยู่แล้ว!

"ห้ามถอดออกถ้ากูไม่อนุญาต!"

"ไปบอกภรรยาของนายไม่ดีกว่าหรือไง!"

...เพี้ย!!!

ฝ่ามือหนาฟาดลงมาที่แก้มของผมอย่างแรงทำให้ผมหันตามแรงตบของเขากลิ่นเลือดที่ค่อยๆไหลออกมาคละคลุ้งอยู่ในปากมันทำให้ผมรู้สึกอยากตายเร็วๆไม่อยากที่จะต้องอยู่แบบทรมานอีกแล้ว

"จำเอาไว้มึงคือสมบัติของกู!!"

คำก็สมบัติสองคำก็สมบัติ หึ ผมไม่มีทางที่จะหนีออกไปจากที่นี้ได้เลยสักนิดที่ที่เป็นดังขุมนรกและชายตรงหน้าของผมก็เปรียบเสมือนอสูรร้ายที่คอยจะทำร้ายคนที่ไม่มีทางสู้

"กูไม่ยอมให้มึงไปจากกู!!"

เสียงตวาดของเขาดังขึ้นก้องทั่วห้องทำให้ผมสะดุ้งไปด้วยแต่ผมก็พยายามที่จะไม่ตกใจกลัวอีกแล้ว ผมไม่รู้ว่าทำไมผมจะต้องหลบสายตาเขาทั้งที่เขาเองก็ยังจ้องมองมาทางผมจนผมรู้สึกได้

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/126160/559596272-member.jpg

  เวลานี้ผมทำได้แค่นอนนิ่งๆอยู่กับที่เมื่อร่างสูงเข้ามากดทับผมเอาไว้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจของเขา เอาสิอยากทำอะไรกับผมก็เชิญผมไม่อยากที่จะรู้สึกอะไรอีกแล้ว ริมฝีปากร้อนอุ่นของเขาขบเม้มผมอย่างแรงๆจนรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมา เสื้อตัวบางของผมถูกถอดโดยทิ้งลงข้างเตียงมือหนาของเขาเริ่มที่จะปลดตะขอของผมออกจากรสจูบที่หนักหน่วงและแลดูดิบเถื่อนตอนนี้กลับกลายเป็นรสจูบที่ผมรู้สึกว่ามันอ่อนโยนมากขึ้น

"อยู่กับฉัน!"

น้ำเสียงที่พูดออกมาฟังดูเอาแต่ใจอย่างบอกไม่ถูกก่อนที่ริมฝีปากหนาจะสัมผัสกับริมฝีปากของผมไปมาหลายต่อหลายครั้งผมเองก็เผลอเปิดปากให้กับเขาจนลิ้นร้อยอุ่นเข้ามารุกล้ำได้มากขึ้นกว่าเดิม

"อื้อ!!"

ผมยกมือขึ้นทุบอกของเขาอย่างแรงเพราะเริ่มที่จะหายใจไม่ออกทำให้เขาถอนริมฝีปากออกจากผม ผมรีบสูดอากาศหายเข้าไปเต็มปอดแต่เขาก็ยังไม่ยอมหยุดแค่นั้นยังคงขบเม้มตามร่างกายของผมอย่างแรงจนรู้สึกเจ็บไปหมดคงเป้นอย่างที่เขาบอกว่าผมเป็นสมบัติของเขารสจุบของเขาเริ่มเบาลงจนผมเผลอเดินตามเขาอย่างไม่รู้สึกตัว มือหนาจับแกนกายของผมพรางรูดไปมาจนผมต้องบิดกายหนีซ่อนใบหน้าที่ตอนคงกำลังแดงหรืออาจจะแดงมากๆเลยก็ได้

"เป็นของฉันแค่คนเดียว"

น้ำเสียงอ่อนโยนกระซิบที่ข้างหูของผมเบาๆจนผมรู้สึกตกใจกับน้ำเสียงของเขาแต่ก็ต้องสุดตัวเมื่อรู้สึกตัวอีกที่ร่างสูงกำลังใช้ปากของเขาอมแกนกายของผมเอาไว้

"ต..ตรงนั้น..อ๊าส์!!..ม..ไม่ได้!"

ผมพยายามที่จะควยคุมสติขิงตัวเองเอาไว้แต่ก็ดูเหมือนว่าสติของผมมันเริ่มจะลดลงจนเหลือศูนย์สุดท้ายผมทำได้เพียงนอนนิ่งๆให้เขาได้ทำตามใจชอบโดยที่ผมกลับรู้สึกว่าตัวเองไม่สามารถที่จะขยับตัวได้เลยสักนิด

"อ่ะ!!!"

ผมสะดุ้งสุดตัวเมื่อรู้สึกถึงแกนกายขนาดใหญ่ที่กำลังเข้ามาในตัวของผมทำให้ผมต้องแอ่นตัวรับแกนกายของเซทจนรู้สึกว่าเขาดันมันเขามาจนสุดทำให้ผมรู้สึกเสียวซ่านไปทั่วร่างกายอย่างบอกไม่ถูกมันเหมือนกับว่าร่างกายของผมกำลังจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ

"อย่าเกร็งสิเดียวเจ็บ"

น้ำเสียงที่เซทพูดกับผมมันช่างอ่อนโยนอย่างบอกไม่ถูกทำให้ผมค่อยๆผ่อนความเกร็งจนรู้สึกว่าตัวเองเริ่มที่จะไม่เกร็งแล้ว เซทยกเรียวขาของผมขึ้นพาดไหล่เขาเอาไว้พรางส่งยิ้มให้กับผม รอยยิ้มของเขาทำให้สมองของผมมันรู้สึกโล่งไปหมด ทำไมผมถึงรู้สึกว่าเขากำลังอ่อนโยนกับผมถึงแม้ว่ามันจะเป้นความรู้สึกที่ผมคิดไปเองแต่ก้อยากที่จะกักเก็บความสุขเอาไว้ เซทค่อยๆขยับสะโพกของเขาเข้าออกช้าพรางเร่งจังหวะให้เร็วขึ้นจนตัวของเราสองคนโยกไปตามแรงกระแทกของเขา

"อ๊าาาห์!!!..อ๊ะๆ..ซ..เซท...อาอ่า..อืมม!!...อิ้..อื้ออ..."

ผมเผลอหลุดครางชื่อของเขาออกมาอย่างไม่รู้สึกตัวพรางยกแขนของตัวเองขึ้นโอบรอบคอของเขาเอาไว้ ผมขบเม้มติ่งหูของเขาเบาๆทำให้เซทคำรามในลำคออกมาเซทจับผมให้หันหน้าเขากับหัวเตียงโดยที่เขาก็ไม่ยอมที่จะถอดแกนกายออกผมใช้มือของตัวเองยันหัวเตียงเอาไว้ก่อนที่เซทจะกระแทกเข้ามารุนแรงและรวดเร็วมากขึ้น

"..อ๊าาาห์!!!..อ๊ะๆ..อ๊าางงง!!..ล..ลึกเกินไป...ซี๊ดดด~...อ๊าาส์!!...ไม่ไหว!!!"

เซทจับใบหน้าของผมให้เงยขึ้นพรางรับจูบจากเขาปากของเราสัมผัสกันไปมาหลายต่อหลายครั้งลิ้นหนาเกี่ยวตวัดลิ้นของผมเริ่มที่จะรุกล้ำเข้ามามากขึ้นจนผมเริ่มที่จะขาดอากาศหายใจทำให้ผมต้องเป็นฝ่ายถอดริมฝีปากออกจากเขา

"..อ๊าาาห์!!!..อ๊ะๆ..อ๊าางงง!!..ล..ลึกเกินไป...ซี๊ดดด~...อ๊าาส์!!...ไม่ไหว!!!".อ๊าาาห์!!!..อ๊ะๆ..อ๊าางงง!!..ซี๊ดดด~...อ๊าาส์!!...ไม่ไหว!!!อ๊าาาห์!!!..อ๊ะๆ..เซท...อาอ่า..อืมม!!...อิ้..อื้ออ.../ตอดฉิบ!...อ๊าส์!!"

ผมปล่อยน้ำกามออกมาเมื่อรู้สึกว่าตัวเองเริ่มที่จะกลั้นเอาไว้ไม่ไหวแต่เซทยังคงกระแทกแกนกายของเขาเข้ามาหาผมสี่ถึงห้าครั้งก่อนที่เขาเองก็จะปล่อยน้ำกามเข้ามาในร่างกายของผมเหมือนกัน เราสองคนนอนลงหอบอยู่ข้างๆกัน ทำไมผมถึงรู้สึกว่าเซ็กซ์ครั้งนี้ผมให้ความร่วมมือกับเขาอย่างเต็มใจ เซทลุกขึ้นแต่งตัวหลังจากที่เขาพักได้ไม่ถึงสองนาทีเม็ดเหงื่อยังคงพุดขึ้นเต็มใบหน้าหล่อของเขา

"จำเอาไว้ว่ามึงเป็นสมบัติของกู!"

คำพูดของเขามันทำให้ผมรู้สึกว่าตัวเองมีค่ากับเขาเวลาที่เขาต้องการใครสักคนหรือหาที่ระบายเท่านั้น ผมพยายามฝืนร่างกายที่ยังคงปวดระบมเพราะเซทกระแทกเข้ามาอย่างรุนแรงทำให้ผมรู้สึกปวดรอบเอวไปหมดเพียงแค่ขยับนิดเดียวมันก็ปวดทำให้แรงที่มีของผมเกือบจะหายไปหมด

"ฮึก!!"

หยดน้ำใสๆค่อยๆไหลออกจากดวงตาของผมอย่างที่ผมเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมผมจะต้องร้องไห้ออกมา ทำไมผมจะต้องเสียใจถ้าเขาจะเห็นผมเป็นเพียงที่ระบายอารมณ์ของเขา ผมฝืนร่างกายตัวเองเดินเข้าห้องเพื่อที่จะทำความสะอาดร่องรอยที่เซทได้ฝากเอาไว้ รอยจ้ำแดงๆเต็มตัวผมไปหมดบางทีถึงกลับมีเลือดห่อออกมา ผมทรุดลงกับพื้นปล่อยให้น้ำที่กำลังไหลออกมาบดบังน้ำตาของผมที่กำลังไหลออกมาอย่างที่ผมเองก็ไม่เข้าใจเลยสักนิด ผมยกมือซ้ายของตัวเองขึ้นมามองดูแหวนที่เซทเป็นคนสวมมันให้กับผม 'จำเอาไว้มึงคือสมบัติขิงกู!!' น่าสมเพช!ทำไมผมถึงต้องร้องไห้ออกมาเพราะคำพูดแบบนี้ด้วยในเมื่อเขาซื้อผมมาเขาจะทำอะไรกับผมก็ได้สินะนั้นคือสิ่งที่ผมกำลังจะต้องเผชิญกับผม ความสุขที่มีเพียงน้อยนิดกับความทุกข์ที่ไม่มองไม่เห็นวันสิ้นสุดเลยแม้แต่นิดเดียว

 

    หลายวันมานี่เซทและอีธานแทบไม่ได้มาหาผมเลยสักครั้งเดียวจะเรียกว่าไม่ได้เห็นหน้าทั้งสองคนตั้งแต่วันที่เซทออกจากห้องไป แล้วทำไมผมจะต้องรู้สึกคิดถึงคนใจร้ายแบบเขา!

"ทานอาหารหน่อยนะค่ะ"

ผมยิ้มให้ป้าแม่บ้านที่คอยเอาอาหารมาให้ผมถึงแม้ว่าตอนนี้จะทางสะดวกเพราะพวกเขาไม่อยู่แต่มันติดที่ข้อเท้าของผมโดนล่ามเอาไว้ โซ่เส้นใหญ่ที่มีน้ำหนักมากพอสมควรทำให้ผมทำอะไรก็รำบากไปหมดแต่มันก็มีโชคดีที่โซ่มันยาวมากพอที่จะให้ผมเดินไปถึงห้องน้ำและหน้าประตูห้อง ในห้องสี่เหลี่ยมมีทีวีจอแบนขนาดใหญ่ตั้งอยู่ผมเลยเดินไปเปิดได้ฟังอะไรมันก็ดีกว่าที่จะต้องมานั่งเหงาๆคนเดียวแบบนี้ แต่เมื่อลองเปิดมันกลับเปิดไม่ได้เพราะดูเหมือนว่าคนของเซทจะถอดปลั๊กออกทั้งหมด เฮ้อ สุดท้ายผมก็ต้องนั่งเบื่ออยู่เหมือนเดิม แค่มองอาหารในถาดมันก็ทำให้ผมไม่อยากที่จะแตะมันเลยสักนิด ความทรงจำวันนั้นน้ำเสียงและรสจุบที่อ่อนโยนของเขาผมยังคงจำมันได้ดีและผมก็จะเก็บมันเอาไว้เพราะว่ามันอาจจะไม่มีวันที่จะเกิดขึ้นกับผมรอบสอง เซทต้องแต่งงาน!แคคิดว่าเขาต้องแต่งงานกับผู้หญิงคนนั้นน้ำตาของผมก็เริ่มไหลออกมาอีกครั้ง

"เราไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้นนะ!"

ผมล้มตัวลงนอนเพื่อที่จะซอนน้ำตาเอาไว้ผมเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังรู้สึกอะไร? ความรู้สึกที่กำลังก่อตัวขึ้นในใจของผมมันคืออะไร? สักวันคงจะเข้าใจความหมายของมันก็ได้ผมพยายามที่จะไม่ร้องไห้ออกมาแต่สุดท้ายก็ร้องออกมาจนเผลอหลับไป สวรรค์ผมขอร้องให้ผมหลับแล้วไม่ตื่นขึ้นมาอีกได้ไหม?ขอหลับแบบนี้ไปตลอดกาลผมไม่อยากที่จะรับรู้ความรู้สึกเจ็บปวดอะไรแบบนี้อีกแล้ว หัวใจและกำลังของผมมันมีไม่พอที่จะแบกรับอะไรไว้ด้วยตัวคนเดียวขอให้ผมได้หลับแล้วไม่ตื่นขึ้นมาอีกเลย

 

 

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/126160/487306545-member.jpg

 

 

 

ความคิดเห็น