Kedrasa

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะคะ 🥰🥰🥰

กรงรักฯ # 34 สงสัย...

ชื่อตอน : กรงรักฯ # 34 สงสัย...

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 727

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ก.พ. 2563 14:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กรงรักฯ # 34 สงสัย...
แบบอักษร

 

 

น้องพารัก🌼

 

 

ผมกลับมาอยู่กับพี่ออยที่บ้านจะครบหนึ่งเดือนแล้ว ทุกอย่างมันดีไปหมด ติดตรงที่พี่ออยแทบไม่ให้ผมใช้มือถือเลย ผมว่าที่เมืองไทยมันต้องมีอะไรแน่ๆ แล้ววันนี้ พี่ออยออกไปทำธุระข้างนอก ผมจะต้องรู้ให้ได้เลย

 

" น้องพารักครับ ช่วงเย็นเดี๋ยวพี่มารับพาไปดินเนอร์กันนะครับ "

 

" ฮะ พี่ออยขับรถดีๆนะฮะ จุ๊บ คิ คิ " ผมเขย่งขาตัวเองให้สูงขึ้น แล้วจูบเบาๆที่ริมฝีปากหนา ผมขำที่พี่ออยเขินจนหูแดงไปหมด ปฏิกิริยาแบบนี้ของพี่ออยมันน่ารักมากในสายตาของผม

 

" ครับ...แล้วพี่จะรีบกลับมานะครับ " พี่ออยยกมือหนาขึ้นลูบหัวทุยของผมเบาๆแล้วก้าวขึ้นรถคันหรูขับออกไปจากตัวบ้าน

 

หลังจากรถคันหรูขับลับตาออกไป ผมหุบยิ้มทันที แล้วรีบเดินกลับเข้าไปในตัวบ้าน ผมตรงดิ่งไปที่ห้องทำงานของพี่ออย

 

ครืดดดดดดด..... ผมเปิดประตูห้องทำงานเข้าไปหันมองดูไปรอบๆห้อง

 

" แล้วมันอยู่อยู่ไหนอ่ะ ลองหาดูก่อนแล้วกัน "ผมนั่งลงบนเก้าอี้ทำงาน ค่อยๆเปิดลิ้นชักทีละช่องๆ จน...

 

" อยู่นี่เอง ทำไมต้องซ่อนกันด้วยนะ " ผมกดเปิดเครื่องมือถือตัวเองทันที เพียงไม่กี่นาทีเสียงข้อความก็ดังเข้ามาไม่หยุด

 

" มีอะไรกันนะ " ผมเปิดกล่องข้อความที่มันยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเตือน

 

มีข้อความของที่บ้าน ของเพื่อน ของพี่ไมค์ แล้วก็พี่ทิม....

มีข้อความมากมาย แต่ความหมายของทุกข้อความคือ ขอโทษ ผมนั่งอ่านข้อความมากมายที่ส่งมาวันละร้อยๆรอบ น้ำสีใสมันเอ่อออกจากดวงตากลมโต โดยที่ผมไม่รู้ตัว

 

" จะทำแบบนี้ทำไม อึก จะหลอกลวง จะทำร้ายจิตใจรักไปถึงไหน อึก ทำไมไม่ปล่อยรักไปสักที ฮือออออ..." ผมวางมือถือลง ใช้มือบางทั้งสองข้างซับน้ำตาให้ตัวเอง ไม่รู้ว่าผมนั่งอยู่แบบนี้นานเท่าไหร่แล้วประตูห้องทำงานของพี่ออยก็เปิดออก

 

ครืดดดดดด.......

 

" น้องพารัก......."

 

" อึก.....นี่ใช่มั้ยฮะ...อึก..ที่พี่ออยไม่ยอมให้รักใช้มือถือ...ไม่ให้รักกลับไทย.."

 

" พะ...พี่ขอโทษ...พี่....." พี่ออยค่อยๆเดินเข้ามาหาผมที่ยังนั่งอยู่ตรงเก้าอี้ พี่ออยเข้ามาโอบกอดร่างบางที่สะอื้นไห้ของผมเข้าแนบร่างหนา มันช่างแสนอบอุ่นผมรู้สึกได้ ผมขยับมือบางกอดตอบพี่ออย หน้าของผมซบลงกับหน้าท้องแกร่ง แต่ผมก็ไม่สามารถหยุดร้องไห้ได้เลย

 

" อึก...รัก...รักเป็นภาระของพี่ออยใช่มั้ย...อึก...รักมันแย่....รักมันโง่...อึก...รักทำให้พี่ออยไม่สบายใจ...ฮืออออ...รักขอโทษ..."

 

" ไม่นะครับ...พี่รักน้องพารัก...น้องไม่เคยเป็นภาระของพี่...พี่ต่างหากที่ปกป้องน้องไม่ได้..อย่าร้องนะคนดีของพี่..น้ำตาของน้องมันทำพี่ใจแทบขาดแล้วนะครับ.."

 

" อึก....พี่ออย..รักไม่อยากหนีแล้ว...รักจะกลับไทย..พี่ออยพารักกลับนะฮะ..อึก..."ผมอ้อนวอนพี่ออย ผมทนแบบนี้ไม่ไหวแล้ว ทุกคนที่ผมรักพากันเป็นห่วงผม แต่ผมกลับมามีความสุขอยู่ที่นี่ ผมต้อง เผชิญหน้ากับปัญหาของตัวเอง กับคนเห็นแก่ตัวแบบพี่ทิม

 

" ครับ....เราจะกลับไทยกันครับ...."

 

แล้วคืนนี้ทั้งคืนพี่ออยก็นอนปลอบผมที่ยังคงสะอื้นไห้กับสิ่งที่ต้องเผชิญจนผมหลับไป

 

.

.

.

.

 

ณ เมืองไทย

 

พี่ออยทำตามคำขอของผมตอนนี้เรากลับมาถึงไทยแล้วฮะ คุณพ่อคุณแม่ผมท่านพยายามจะค้านผมแล้วแต่ผมไม่ยอม ผมไม่อยากนอนฝันร้ายอีก แล้วผมก็ไม่อยากทำให้คนที่ผมรักต้องกังวลกับผมไปด้วย

 

" น้องพารักครับวันนี้เข้าบ้านใหญ่กันนะครับ คุณพ่อคุณแม่ท่านเป็นห่วง "

 

" ก็ได้ฮะ...แต่ความจริงรักอยากไปนอนที่ห้องพี่ออยมากกว่านะฮะ "

 

" ยังจะอยากแอบดื้ออีก...เอาไว้เราจัดการปัญหาต่างๆเรียบร้อยแล้ว น้องพารักอยากไปนอนที่ไหนพี่จะไม่ว่าเลยครับ โอเคมั้ยครับ "

 

" ฮะ...รักไม่ดื้อสักหน่อย....ชิส์ "

 

แล้วรถคันหรูก็จอดเทียบบ้านของผม รถยังไม่ทันจะจอดดีเลยฮะ คุณแม่ท่านก็ออกมารอที่หน้าประตูบ้านแล้ว

 

" สวัสดีฮะคุณแม่~~~ รักคิดถึงคุณแม่จังเลยฮะ ฟ้อดดดด " ผมรีบเปิดประตูรถคันหรูแล้วก้าวขาลงจากรถเข้าไปกอดคุณแม่ที่ผมคิดถึงมากกก

 

" ไม่ต้องมาอ้อนเลย เรานี่มันดื้อที่สุด มาๆ เข้าบ้าน ออยด้วยนะลูก "

 

" สวัสดีครับคุณแม่ ขอบคุณนะครับ "

 

เราพากันเข้าบ้าน คุณแม่พาไปที่ห้องรับแขก บรรยากาศในบ้านยังเหมือนเดิม อบอุ่น จนผมรู้สึกได้

 

" มาถึงกันแล้วเหรอ "

 

" สวัสดฮะคุณพ่อ พี่พายุ "

 

" สวัสดีครับ " ผมกับพี่ออยเข้าไปนั่งข้างๆคุณพ่อ คุณแม่ แล้วก็พี่พายุ

 

" น้องพารัก เป็นยังไงบ้าง พี่พายุขอโทษนะครับที่ไม่ได้เข้าไปดูแลน้องเลย เอ่อ...พี่เสียใจด้วยนะครับเรื่องลูก "

 

" ไม่เป็นไรฮะ รักโอเคฮะขึ้นแล้วฮะพี่พายุ " ผมมองทุกคนในบ้าน ถึงแม้ทุกคนจะให้กำลังใจผมแต่ข้างในแววตามันแฝงไปด้วยความโศกเศร้า

 

" เออ...จริงสิ...มาเหนื่อยๆ พ่อให้คนทำความสะอาดห้องเราไว้แล้วนะ น้องพารักกับออยจะทานอะไรก่อนมั้ยลูก หรือจะขึ้นไปพักเลย แล้วแต่ลูกเลย "

 

ผมมองหน้าพี่ออย ตอนนี้ผมว่าพี่ออยน่าจะเจทแลกแน่นอน แต่ที่นั่งยิ้มอยู่นี่เกรงใจคุณพ่อคุณแม่แล้วก็พี่พายุแน่นอน

 

" งั้นน้องพารักกับพี่ออยขอไปพักผ่อนนะฮะ น้องพารักยังไม่ค่อยหิวเลยฮะ "

 

" ตามใจเราแล้วกัน ถ้าลูกอยากได้อะไรก็สั่งแม่บ้านแล้วกันนะลูก แม่เป็นห่วงลูกนะ "

 

" ฮะ...รักไปนอนก่อนนะฮะ จุ๊บ รัก รักคุณแม่ นะฮะ ...คุณพ่อกับพี่พายุด้วนนะฮะ"

 

ผมกับพี่ออยพากันเดินขึ้นห้องนอนของผม ผมเปิดประตูเข้าไป ในห้องนอนของผมทุกอย่างมันยังเหมือนเดิม เหมือนตอนที่ผมอยู่ น้ำสีใสของผมเริ่มรื้นขึ้นมา ผมช่างโชคดีเหลือเกินที่มีครอบครัวที่รักผมและแสนจะอบอุ่นแบบนี้

 

" อ๊ะ...พี่ออย...เหนื่อยมั้ยฮะ...อาบน้ำก่อนรึนอนเลยดีฮะ " พี่ออยสอดมือหนาเข้ามากอดเอวบางของผมไว้ ผมรู้ที่พี่ออยกอดผมแบบนี้เพราะต้องการปลอบใจผม

 

" ไม่ต้องทำเป็นเข้มแข็งตลอดก็ได้นะครับ พี่ออยคนนี้จะอยู่ข้างๆน้องพารัก ไม่ว่าน้องจะตัดสินใจยังไงแบบไหน พี่ก็จะอยู่ที่นี่ ตรงนี้ " ผมค่อยๆขยับร่างบางหันหน้าไปหาพี่ออย มือหนายกขึ้นซับน้ำตาให้ผม

 

" น้องพารัก...รักพี่ออย...รักพี่ออยคนเดียวฮะ " ผมซบหน้าลงกับอกอุ่น มือหนาลูบหัวทุยของผมเบาๆ ทุกคนรอรักอีกนิดนะฮะ รักจะจัดการกับความรู้สึกนี้ที่รักเป็นคนก่อมันเอง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

**** นุ้งพารัก....สู้ๆนะ...ทุกคนรักหนูนะ😘😘😘

 

 

ความคิดเห็น