cocopatt

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 7

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 10k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 24 มี.ค. 2563 08:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
7
แบบอักษร

ร้านอาหาร

"ดนัยค่าา" เสียงของใครบ้างคนกำลังร้องเรียกเขาขณะเรากำลังเดินเข้ามาในร้านอาหาร

"ดนัยมาทานอาหารทำไมไม่ชวนลิลลี่ล่ะค่ะ" ปากพูดแต่ยังส่งสายตามองทางฉัน

"คือผม" อึกอักอยู่ได้น่ารำคาญ ฉันเลยเอามือคล้องแขนเขาไว้

"พี่ดนัยค่า แพทหิวแล้วนะคะ เมื่อไหร่จะไปนั่งโต๊ะค่ะ" ให้มันรู้บ้างว่าใครเป็นใคร

"นางนี้เป็นใครค่ะ"

"ฉันเป็นคู่หมั้นเขา ส่วนเธอก็คงได้เป็นแค่นางบำเรอที่เขาเด็ดดมข้างทางก็แค่นั้น" ฉันรีบเดินไปนั่งโต๊ะตามที่พนักงานพาไปโดยเขาจองห้องไว้ ฉันตัองปิดหูไหม ยายนั่นคงกรี๊ดแน่ๆ

"ดนัย เรื่องจริงหรอค่ะที่นางนั่นพูด"

"ลิลลี่หยุดเรียกคู่หมั้นผมว่านางนั้นสักที แล้วคุณก็ไม่มีสิทธิ์มาเรียกร้องอะไรกับผมทั้งนั้นเพราะผมบอกแต่เเรกแล้วว่าเราแค่สนุกด้วยกันไม่มีข้อผูกมัด"

จากนั้นผมก็เดินไปที่ห้องอาหาร โดยที่แพทไม่พูดอะไรกับผม

"หึงหรอที่รัก"

"ใครที่รักของคุณ แล้วใครหึงนาย ฉันก็แค่หมั่นไส้พวกผู้หญิงของคุณเท่านั้นและอยากจะบอกพวกผู้หญิงของนายไว้ว่าฉันไม่เหมือนพวกเธอ"

"เมื่อกี้คุณบอกว่า คุณเป็นคู่หมั้นของผม ยอมหมั้นกับผมแล้วใช่ไหม"

"ฝันไปเถอะ ฉันไม่ยอมหมั้นกับคุณเด็ดขาด"

น่าหมั่นไส้จริงๆผมเห็นหน้าเธอแล้วอยากจะกดให้เรียกพี่ดนัยเหมือนวันนั่นจริงๆ เธอช่างหยิ่งยโส เป็นใครก็คงหมั่นไส้กับท่าทางของเธอ ผมก็อดยิ้มกับความหยิ่งของเธอ

"ยิ้มอะไร รีบๆทานสิฉันอยากกลับแล้ว"

"ครับคุณผู้หญิง" แต่ฉันก็อดดีใจไม่ได้ที่อย่างน้อยเขาก็เลือกฉันไม่ให้เสียหน้า แต่อย่างไรฉันก็ยังไม่อยากหมั้น หมั้นเสร็จก็ตัองแต่งงาน ฉันยังไม่พร้อมแล้วก็ฉันกับเขาเราไม่ได้รักกัน เขาก็แค่อยากเอาชนะฉันมากกว่า

"ผมขอถามอะไรหน่อย ทำไมคุณถึงไม่ยอมหมั้น" ฉันเงยหน้ามองหน้า

"ก็เราไม่ได้รักกัน เราจะหมั้นกันได้ยังไง" เขาเงียบ

ผมเงียบกับคำตอบของแพท ก็จริงที่เราไม่ได้รักกัน ผมไม่รู้ตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงอยากจะหมั้นกับแพท ก็เหมือนกับที่เคยบอกไอ้คิงไว้

"ฉันขอถามอะไรบ้าง ทำไมคุณถึงอยากหมั้นกับฉัน" เขาเงียบไม่ตอบ ขนาดเขายังตอบไม่ได้เลยว่าทำไมถึงอยากหมั้นกับฉัน เขารักฉันหรอ เขายังตอบไม่ได้ แล้วเราจะหมั้นกันทำไม ตอนนี้ทุกอย่างเงียบ

ใช่ผมตอบไม่ได้กับคำถามของแพท จะบอกว่าผมรักเธอไหม ผมก็ตอบไม่ได้ ตอบไม่ได้จริงๆ แต่ผมก็อยากหมั้นกับเธอ ผมกับเธอออกจากร้านอาหาร

ทุกอย่างในรถเงียบไม่มีใครพูดอะไรจนไปถึงบ้านแพท ผมไม่รู้จะเริ่มพูดยังไง

ตอนนี้ฉันไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน แค่รู้สึกเสียใจกับคำตอบของเขา เขาจะพูดอะไรสักอย่าง แต่เขาเลือกที่จะเงียบ ใช่ๆฉันนอย ก็ดีเขาอาจจะคิดได้แล้วไม่อยากหมั้นกับฉัน

ฉันหยิบโทรศัพท์แล้วโทรหายัยเจน ฉันแค่รู้สึกไม่ดีอยากจะชวนยัยเจนไปนั่งดื่ม

"เจนแกอยู่ไหน"

"กำลังจะไปร้านพี่คิง"

"งั้นเจอกันที่ร้านอยากดื่มว่ะ"

"มาแปลกว่ะ"

"เออน่าอยากจะดื่ม เบื่อๆๆ"

ฉันเบื่อไม่รู้เบื่ออะไร หงุดหงิดกับคำตอบของเขาที่เขาไม่ตอบอะไรเลย ทั้งๆที่เขาอยากจะหมั้นกับฉันแต่ไม่ทีคำตอบอะไรเลย

ผับX1

"ไงไอ้เสือ ดื่มคนเดียวไม่เหงาหรอ"

"กูเบื่อ" ปกติผมมาร้านมักจะมีสาวไม่นั่งด้วยตลอดแต่เดียวนี้ผมรู้สึกเบื่ออยากได้แค่ยัยตัวแสบคนเดียว คิดถึงกลิ่นหอมของเธอ

"คงเรื่องแพทนะสิ"

"มึงนี้รู้ดีจริงนะ"

"กูเพื่อนมึงไง"

"แพทถามกูว่าทำไม กูถึงอยากหมั้นกับเขา แต่กูตอบไม่ได้ว่ะ กูไม่รู้จริงว่าทำไม"

"แต่กูรู้ มึงชอบเขา"

"กูไม่แน่ใจว่ะ มึงก็รู้กูไม่เคยอยู่กับใครได้นาน ก็ไม่เคยเชื่อเรื่องความรัก" ใช่ผมเคยเสียใจครั้งหนึ่งเพราะคนรักของผมเขาหักหลังผมไปมีคนใหม่ ตอนนั้นผมยังเรียนมัธยม ก็เรียนที่เดียวกับไอ้คิง เธอชื่อนลิน ผมรักนลินมากตอนนั้น เธออยากได้อะไรผมหาให้เธอได้ทุกอย่าง ใครๆต่างก็อิจฉาผมกับเธอ เราเป็นคู่รักที่ไม่มีใครคิดว่าเราจะเลิกกัน จนวันที่เราจะเรียนจบม.6 ปีสุดท้าย ผมจับได้ว่านลินแอบคบกับไอ้เจได เจไดป็นเพืีอนคนละห้องกับผม

"นลินทำไมทำกับดนัยแบบนี้ ดนัยรักนลินมาก"

"ลินขอโทษนะดนัย ลินรักเจไดมากเหมือนกัน"

"แล้วทำไมต้องมาคบกับเราด้วย"

"ลินก็แค่"

"แค่อะไรลิน เพราะผมให้อะไรที่ลินอยากจะได้ใช่ไหม"

"ใช่ ลินขอโทษนะ เราเลิกกันเถอะ"

หลังจากนั้นผมก็ไม่เชื่อเรื่องความรักอีกเลย ผู้หญิงก็หวังในสิ่งที่ผมมี ไม่มีจริงใจหรอก

ปัจจุบัน

"แต่เรื่องนั้นมันก็ผ่านมานานแล้วนะโว้ยแล้วแพทกับลินก็คนละคนกัน มึงลองเปิดใจดูว่ามึงคิดยังไงกับเขา" มันทิ้งคำพูดแล้วก็เดินจากไป ตอนนึ้ผมบอกไม่ได้ว่ารัก ชอบ แพทไหม

"อ้าวพี่ดนัย ทำนั่งเหงาอยู่เดียว สาวๆหายไปไหนหมด" ผมนี่รำคาญยัยเจนจริงๆ คุยกัดจิกผมอย่างกะนก

"เบื่อ" ผมพูดออกไปก็มันเบื่อจริงๆนิ

"แหม่ พี่ดนัยเบื่อเป็นด้วยหรอค่ะ ปกติไม่เคยเบื่อ"

ผมไม่อยากเถียงกับยัยเจน รำคาญ เหมือนเถียงกับเด็กน้อย

"อ้าวยัยแพททางนี้" ผมได้ยินยัยเจน ทักใครสักคนจึงหันไปดู ใช่ยัยตัวแสบจริงๆด้วยนี้เธอยังไม่เข็ดอีกหรอ ยังจะมาที่แบบนี้ ถึงผมจะสั่งไม่ให้ไอ้หมอนั่นเข้ามาในผับ แต่ก็อาจจะเกิดเรื่องไม่ดีได้นะ แล้วดูแต่งตัวสิ จะเปิดไปถึงไหนกัน

ฉันเห็นเขานั่งดื่มคนเดียว แต่ฉันไม่สนใจจึงหันไปทักเจน

"ไปหาที่นั่งกันเถอะ ฉันจองไว้แล้ว"

ฉันเดินตามเจนไปโดยมีสายตามองของนายมองฉันไม่ยอมห่าง

 

 

คืนนี้น้องแพทจะโดนพี่ดนัยจัดการหรือเปล่านะ

"ปล่อยฉัน ฉันจะกลับบ้าน"

"ฝันไปเถอะว่าคืนนี้คุณจะได้กลับ"

 

ฝากติดตามด้วยนะคะ

 

ความคิดเห็น