หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

"ผมจะให้คุณได้ชดใช้ในส่วนของอีอีอย่างสาสม!"

ตอนที่ 13 เมื่อไรถึงจะไปได้

ชื่อตอน : ตอนที่ 13 เมื่อไรถึงจะไปได้

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.2k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ก.พ. 2563 14:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 13 เมื่อไรถึงจะไปได้
แบบอักษร

เธอจะทนเห็นน้องสาวแท้ๆ เจ็บปวดโดยไม่สนใจได้อย่างไร  

“เผยหนานเจวี๋ย…” หลังจากนิ่งไปนาน เธอค่อยๆ เอ่ยสามคำนี้ออกมา ใจเย็นลงเล็กน้อย  

สุดท้ายแล้ว ในที่สุดก็ยังมีคนเอายาแก้น้ำร้อนลวกมาให้ เธอคือพยาบาลคนใหม่ของโรงพยาบาลแห่งนี้ เธอมีจิตใจดีและยังไม่ค่อยเข้าใจการหลบหลีกของโลกใบนี้สักเท่าไร  

พยาบาลถามฉู่เจียเสวียน “บนกำแพงมีปุ่มกด หากคุณต้องการพวกเราเมื่อไหร่ ก็กดปุ่มได้เลยค่ะ! ครั้งนี้โดนน้ำร้อนลวกอาจไม่แย่เท่าไรแต่ไม่แน่ว่าคราวหน้าอาจจะแย่ก็ได้ ฉะนั้นต่อไปหากต้องการอะไร ต้องกดปุ่มนะคะ เข้าใจไหมคะ?”  

ในสายตาของฉู่เจียเสวียนทุกอย่างคือความเจ็บปวด เธอพยักหน้าอย่างไม่ใส่ใจ ดึงผ้าห่มขึ้นแล้วหลับไปอย่างเซื่องซึม  

ตกดึก เธอรู้สึกว่ามีคนอยู่ข้างๆ เธอพยายามลืมตาแต่ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหนก็ไม่สามารถลืมตาได้เลย “ฮือๆ…” ท้ายที่สุดก็ร้องไห้ออกมา  

เผยหนานเจวี๋ยยืนอยู่ด้านข้างเธอ มองดูเธอร้องไห้อย่างเย็นชาและไม่แยแส เจ้าหน้าที่พยาบาลที่อยู่ด้านหลังเขาไม่กล้าแม้แต่จะถอนหายใจ   

น้ำเสียงที่เย็นเฉียบของเขาดังขึ้น “เธอมีไข้มานานแค่ไหนแล้ว?”  

ในความสะลึมสะลือ ฉู่เจียเสวียนได้ยินเสียงของเผยหนานเจวี๋ย เธอขยับปากและเรียกชื่อเขาด้วยเสียงแหบแห้ง “เผยหนานเจวี๋ย…เผยหนานเจวี๋ย…”  

“คุณเผยครับ ตอนนี้ก็สามวันแล้ว อาการของคุณฉู่ไม่สู้ดีมาตลอด น่าจะเป็นเพราะติดเชื้อจากแบคทีเรีย พวกเราได้ให้ยาปฏิชีวนะที่ได้ผลดีมากแล้ว แต่ว่าอาการไม่ได้ดีขึ้นเลย ถ้ารักษาที่โรงพยาบาลพวกเราแล้วไม่ได้ผล เกรงว่าต้องไปที่โรงพยาบาลประจำมณฑล รบกวนพิจารณาด้วยนะครับ”  

ขณะที่เผยหนานเจวี๋ยมา เวลาก็ผ่านมาสามวันแล้ว เมื่อเขาได้รับสายจากโรงพยาบาลและได้ยินว่าอาการป่วยของฉู่เจียเสวียนไม่คงที่ อีกทั้งยังทรุดหนักกว่าเดิม เขาก็ทิ้งงานที่บริษัทและรีบมาในทันที  

“ได้ พวกคุณจะลาออกเองหรือว่าจะให้โรงพยาบาลไล่พวกคุณออก?” หลังจากที่เผยหนานเจวี๋ยพูดประโยคนี้จบด้วยสีหน้านิ่งเฉย เขาก็เหลือบมองฉู่เจียเสวียนที่อยู่บนเตียง “ถ้าเธอเป็นอะไรไป พวกคุณรอเข้าคุกได้เลย!”  

เจ้าหน้าที่พยาบาลเนื้อตัวสั่นเทา พวกเขาไม่อยากกลายเป็นแขกถาวรในคุกเพียงเพราะผู้หญิงตัวเล็กๆ  คนหนึ่ง  

ผู้อำนวยการเดินเข้ามา “คุณเผยครับ การที่อาการของคุณฉู่กำเริบมาจนถึงตอนนี้ ไม่ใช่แค่เพราะสาเหตุความเจ็บป่วยเท่านั้นนะครับ หลายวันมานี้สภาพจิตใจของเธอย่ำแย่มาก ส่งผลให้ร่างกายยิ่งอ่อนแอ…”  

“ผมไม่อยากฟังข้อแก้ตัว!” เผยหนานเจวี๋ยพูด “มะรืนผมจะมาใหม่ ถ้าผมมาแล้วเธอยังเป็นแบบนี้ พวกคุณก็ลาออกไปซะ ไม่ต้องกลับเข้ามาทำอาชีพนี้อีกต่อไป หรือไม่ก็เข้าคุกไป!”  

พอพูดจบเขาก็ก้าวเท้ายาวๆ ออกจากห้องคนไข้ไป ปล่อยให้เจ้าหน้าที่แพทย์และพยาบาลแตกตื่น กังวลถึงอนาคตของตัวเอง  

เมื่อตื่นขึ้นมาอีกครั้งก็เป็นวันที่สองแล้ว  

ในเวลานี้เธอก็ยังคงอยู่ในห้องผู้ป่วยวีไอพีของโรงพยาบาลเช่นเดิม  

ฉู่เจียเสวียนกระพริบตา พบว่ามีรอยช้ำมากมายบนร่างกาย และเมื่อนึกถึงฉากเมื่อคืนที่ราวกับความฝันอีกครั้ง ในใจก็พลันหนาวเหน็บ  

เธอไม่เข้าใจ ที่เผยหนานเจวี๋ยทารุณเธอขนาดนี้ จริงๆ แล้วมันหมายความว่าอะไรกันแน่ หรือว่าหากได้เห็นเธอทรมานแล้วฉู่อีอีจะกลับมางั้นเหรอ?   

เผยหนานเจวี๋ยเดินเข้ามา เมื่อเห็นว่าฉู่เจียเสวียนกำลังเหม่อลอยก็เผลอตกตะลึงไปครู่หนึ่ง แล้วพูดจาประชดประชันว่า “เมื่อคืนเหมือนหมาบ้าเลยนะ ทำไมวันนี้สงบแบบนี้ล่ะ?”  

หมาบ้า?  

ในสายตาของเขา อย่างมากเธอก็คงมีสถานะแบบนี้ล่ะมั้ง เป็นเหมือนคนบ้าที่อยากแต่งงานกับเขา  

“ใช่สิ ฉันคงทำให้คุณผิดหวังแล้วล่ะคุณเผย” ในใจของฉู่เจียเสวียนรู้สึกขมขื่น เธอเอ่ยปากอย่างแผ่วเบา พลางหันไปมองคนที่อยู่ด้านข้าง ใบหน้าซีดขาวราวกับเถ้าถ่านที่ไฟมอดแล้ว “งั้นรบกวนถามหน่อยว่าฉันจะไปได้เมื่อไรคะ?”  

เผยหนานเจวี๋ยไม่ตอบ แต่เดินไปข้างเธออย่างช้าๆ ก้มลงมองใบหน้าที่ทำให้เขารู้สึกขยะแขยงอย่างเย็นชา ก็เห็นชัดๆ อยู่ว่าเขาอยากให้เธอตาย แต่หากเธอตายไปจริงๆ ในใจเขากลับมีความรู้สึกที่เขาเองก็บอกไม่ถูก  

  

ความคิดเห็น