คณานางค์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 12 (1) สิ้นสุดความอดทน

ชื่อตอน : บทที่ 12 (1) สิ้นสุดความอดทน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.3k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ก.พ. 2563 23:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 12 (1) สิ้นสุดความอดทน
แบบอักษร

 

 

 “ฝนตกหนักทุกวัน ออกไปไหนก็ไม่ได้ เฮ้อ!” คุณเปรมบ่นกระปอดกระแปดให้แม่น้อมฟังบนโต๊ะอาหาร เมนูเที่ยงวันนี้หลานจานทว่าต้องนั่งกินคนเดียว ไม่รู้เจ้าเหนือหายไปไหน 

“เออนี่น้อม เห็นเจ้าเหนือหรือเปล่า” 

วันนี้วันอาทิตย์ วันหยุดของมัน ปกติมันมักจะอยู่บ้าน ดูหนัง เล่นเกม ทำอะไรไร้สาระไปเรื่อยจนหมดวัน ท่านเห็นจนชินตา 

“คุณเหนือไปสนามบินค่ะ คุณปริมกลับวันนี้” 

“มันรู้ได้ไงว่าหนูปริมกลับวันนี้” 

“ดิฉันก็ไม่ทราบค่ะ” แม่น้อมส่ายศีรษะไปมา 

“งงแฮะ” คุณเปรมรับประทานอาหารคนเดียว คิดอะไรเพลินๆ ปกติปาลิตาไปไหนมาไหนไม่ค่อยบอกเวลาไปกลับ แค่บอกว่าจะไปไหน ครั้งนี้ไปทำธุระเรื่องเรียนต่อที่กรุงเทพ ท่านเห็นว่างานในสำนักงานเริ่มเข้าที่แล้ว พนักงานก็เต็มอัตรา ก็เลยเกริ่นเรื่องเรียน ประจวบเหมาะกับปาลิตาเองก็อยากเรียน ท่านก็เลยส่งเสริม 

เห็นว่าอยากเรียนปริญญาโทใบที่สองเกี่ยวกับจิตวิทยา ท่านชอบการเรียนอยู่แล้ว เมื่อเห็นปาลิตาตั้งใจเรียนก็รู้สึกสุขใจ 

“แล้วดาวล่ะ ไปไหน ไม่เห็นหน้าเลย” 

“แม่ดาวเขาลาคุณเหนือกลับไปบ้านเกิดค่ะ พาใบหม่อนใบด้วย พรุ่งนี้น่าจะกลับมั้งคะ เผอิญว่าวันนั้นคุณเปรมไม่อยู่ค่ะ” 

“อ๋อ ไม่มีอะไรแล้ว น้อมกลับไปทำงานเถอะ” 

“ค่ะ คุณท่าน” 

ดาวมักจะขอลากลับบ้านทุกปีเพื่อไปดูแลทำความสะอาดบ้าน เพราะเจ้าหล่อนไม่เหลือญาติแล้ว คุณเปรมหมดข้อสงสัยก็เลยให้แม่น้อมกลับไปทำงาน ส่วนตนก็รับประทานอาหารต่อไป 

  

สนามบินเชียงราย 

ปาลิตาลงจากเครื่องก็เดินไปยังเคาร์เตอร์เพื่อติดต่อแท็กซี่ ให้ไปส่งยังไร่เตชะราช เดินไปยังไม่ทันถึงไหนสายตาหล่อนกลับมองเห็นเมืองเหนือรุดกายตรงเข้ามาหา 

หล่อนเบนหน้ามองไปทางอื่น จงใจเดินหนี ใจจริงก็ไม่อยากกลับมาเชียงรายเท่าไหร่ แต่เป็นเพราะพ่อเขาโทรมาหา บอกขอให้มาช่วยดูแลงานหมั้นที่จะจัดขึ้นในบ้าน ก็เลยต้องจำใจกลับ ทั้งที่จริงหล่อนควรจะนอนร้องไห้อยู่กรุงเทพ 

ทุกจังหวะการก้าวเดิน ดวงใจหล่อนเจ็บแปลบๆ น้ำตาก็อยากจะไหลลงมาดื้อๆ ไม่มีเหตุผลใดๆ ทั้งนั้น มีแต่ความรู้สึกอึดอัดใจเกินจะพรรณนา ช่วงนี้หล่อนต้องซื้อเสื้อผ้าไซส์ใหญ่เพิ่มหลายตัวมาสลับใส่ เนื่องจากหน้าท้องที่เริ่มขยายมากขึ้น 

“ปริม ปริม!!!” คนตัวโตวิ่งเข้ามาใกล้และกระชากข้อมือให้หันหลับมาคุยกัน “ก็เห็นอยู่ว่าฉันมารับ แล้วเธอจะเดินหนีทำไม” 

“เปล่า แค่จะไปเข้าห้องน้ำ” หลบสายตาวูบลงมองพื้น เรี่ยวแรงเขาเยอะมหาศาล กำนิดเดียวก็สามารถทำให้หล่อนเจ็บข้อมือ บิดออกหลายครั้งทว่าก็ไม่หลุด จึงใจแข็งมองหน้าเขา 

“เธอเป็นอะไร ฉันโทรหาหลายครั้ง หลายวัน ไม่ยอมรับโทรศัพท์สักสาย ไลน์ไปก็เงียบ ทักเฟซบุ๊คไปก็ไม่อ่าน เป็นอะไรฮะ อยากเรียกร้องความสนใจเหรอไง!” 

เขาดุเสียงดังลั่น ไม่อายพนักงานหรือผู้โดยสารในสนามบินเลยแม้แต่น้อย เป็นปาลิตาเองที่ต้องอาย 

หน้าหล่อนชาไปหมดเมื่อเห็นสายตาบางคนมองมา กลัวเหลือเกินว่าเรื่องจะบานปลาย ถ้ามีคนรู้จักบังเอิญผ่านมาเห็นเข้า แล้วเอาไปนินทา “เรากลับไปคุยกันที่บ้านดีกว่านะคะ” 

“ไม่! ถ้าคุยตรงนี้เธอจะทำไม!” หล่อนบิดข้อมือออก เขาเพิ่มแรงแน่นขึ้นอีก เป็นอย่างนี้อยู่หลายครั้งจนกระทั่งหล่อนหยุดดิ้น 

“ฉันไม่ทำไมหรอกค่ะ แต่ถ้าคุณทรงพลรู้เข้า คุณได้ถูกถามแน่ว่า ‘ทำไม’ ถึงมาจับมือถือแขนผู้หญิงคนอื่น ทั้งที่อีกไม่กี่วันคุณก็จะแต่งงานกับลูกสาวเขา!” 

น้ำตาเกือบตกใน ทรมานหลังจากมั่นใจแน่แท้ว่าตัวเองกำลังจะตกอยู่ในสภาพเมียน้อย ทั้งที่เป็นฝ่ายมาก่อนตั้งหลายปี แถมเป็นเมียน้อยที่กำลังตั้งท้องลูกที่เขาไม่ต้องการให้เกิด 

หลายวันมานี้ปาลิตาเก็บตัวเงียบ ไม่อยากรับรู้ข่าวคราวความเคลื่อนไหวของเขา แต่ทำไม่ได้ คิดถึงครั้งไหนก็คอยเปิดรูปนอนกอด นอนร้องไห้เพียงลำพัง อ่อนแอจนแทบออกไปนอกคอนโดไม่ไหว 

หล่อนมีโอกาสได้ไปหาหมอ ตอนนี้ลูกของหล่อนเข้าสู่เดือนที่สามแล้ว หนูน้อยจะเป็นเพศหญิงหรือชายก็ยังไม่รู้ รู้แต่ว่าปาลิตารักเด็กคนนี้ รักมาก รักยิ่งกว่าแก้วตาดวงใจ รักทั้งที่รู้ว่าเมืองเหนือไม่ต้องการเขา ปาลิตาเสียใจที่ลูกจะไม่มีพ่อเหมือนเด็กคนอื่นๆ 

“หยุดเถอะ... ได้โปรด... ปล่อยฉันไปเถอะ” น้ำตาใสไหลพรากอาบแก้มนวล นัยน์ตาไหวระริก รอบดวงตามีความคล้ำหลายระดับ ภาพนั้นจี้หัวใจคนมองมาก เมืองเหนือลดเรี่ยวแรงลง 

“เราต้องคุยกัน” 

พูดจบเขาก็ดึงมือหล่อนไปยังลานจอดรถ พยายามเดินอย่างเดียวไม่สนใจอะไร ไม่สนใจผู้คน รวมถึงเสียงสะอื้น เสียงร้องไห้ของปาลิตาก็พยายามไม่รับรู้ ดึงมือหล่อนมาจนถึงรถ 

“นั่งดีๆ คาดเข็มขัดด้วย” 

สั่งเสียงดุ ทว่าหล่อนกลับนั่งนิ่ง เขามองออกไปนอกตัวรถ ดูว่ามีคนเห็นไหมก่อนจะคาดเข็มขัดให้หล่อน เกิดอาการขัดขืนนิดๆ หล่อนปัดมือเขาออก ไม่ยอมให้เขาทำให้ 

“อย่ามาแตะเนื้อต้องตัวฉัน ได้โปรดเลิกมายุ่งกับฉันสักที ฉันเหนื่อย... เหนื่อยมามากพอแล้วกับเรื่องของเรา ฮือ...” 

ปากล่างสั่นระริกถูกเม้มแน่นกลั้นเสียงสะอื้น อดทนไว้ปริม อดทนแค่อีกนิดเดียวเท่านั้น หลังจากคืนงานแต่งของเขาทุกอย่างก็จะจบแล้ว หลังจากวันนั้นเขาก็จะมีภรรยาเป็นตัวเป็นตน หล่อนไม่มีหน้าอยู่ต่อ ไม่อยากทำร้ายความรู้สึกของลูกผู้หญิงด้วยกัน ถึงแม้จะมาก่อน แต่ก็ไม่ใช่คนที่เขามอบความรักให้ ปาลิตาไม่อยากเป็นเมียน้อยของสามีคนอื่น 

ครรภ์ขยายใหญ่มากขึ้นถูกปิดบังด้วยเสื้อตัวใหญ่ และหนา เขาโง่ที่มองไม่ออก โง่เหลือเกิน หล่อนหวังว่าเขาจะโง่แบบนี้ต่อไป ในอนาคตจะได้ไม่มีปัญหาตามมา เพราะหล่อนจะไม่กลับมาอีก 

 

 

 

 

 

E-BOOK เรื่องนี้ราคา 169 บาทนะคะ  

ความยาว 83,000 คำ อ่านจุใจเช่นเคย ฝากด้วยน้าา >//< 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น