อ้ายเก้ง
facebook-icon Twitter-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 25

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 578

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ก.พ. 2563 16:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 25
แบบอักษร

25 

 

ที่นี่มันที่ไหนกันนะ ทำไมสายตาของผมมันถึงได้เลือนรางจนมองทุกอย่างพร่ามัวไปหมด แถมเปลือกตาก็รู้สึกหนักอึ้งจนอยากที่จะลืมตาขึ้นมาได้ 

ผัวะ! 

“ตีมัน! ตีมัน...ตีมันให้ตายเลย” 

นี่มันเสียงอะไรกัน เสียงเหมือนอะไรบางอย่างกำลังโดนฟาด โดนตี แถมยังมีเสียงของใครสักคนที่ผมรู้สึกคุ้นเคยเหลือเกิน ราวกับว่าผมกับเจ้าของเสียงนี้จะเคยรู้จักกันมานานแสนนาน แต่ทว่าผมกลับจับใจความของทุกสรรพเสียงที่ผมได้ยินมานั้นไม่ได้เลย 

ผัวะ! ผัวะ! 

“อั้ก! อา...อา!” 

“รุมตีมันเลย เอามันให้ตาย!” 

ผัวะ! ผัวะ! ผัวะ! 

เสียงๆ นั้นยังคงดังขึ้นอีกครั้งพร้อมทกับที่สองตาของผมก็ได้ลืมตาตื่นขึ้นมา กระทั่งเมื่อสายตาของผมสามารถจับภาพได้อย่างชัดเจน ผมก็พบว่ารอบข้างของผมมันดูสลัวอย่างไรไม่รู้ แถมยังมีกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งที่น่าจะมีจำนวน 5-6 คนกำลังเกาะกลุ่มทำอะไรบางอย่างอยู่ 

“อือ...” ผมจึงยันกายของตนให้ลุกขึ้น แต่ผมกลับพบว่าข้อมือและข้อเท้าของผมได้ถูกเชือกมัดเอาไว้ 

“นี่มันอะไรกัน?” 

ผมได้แต่เอ่ยถามกับตัวเองเบาๆ เพราะไม่เข้าใจว่าทำไมผมถึงได้ถูกเชือกมัดแขนมัดขาเอาไว้แบบนี้ แต่แล้วเมื่อสองตาได้หันกลับไปมองที่กลุ่มคนกลุ่มนั้น ผมก็พบว่าพวกมันกำลังรุมสกรัมใครบางคนที่อยู่กลางวงนั่นเอง ทว่าคนที่กำลังถูกพวกมันกำลังรุมเอาทั้งไม้เบสบอลและท่อเหล็กกระหน่ำตีอยู่นั้นก็คือเหยี่ยวนั่นเอง 

“เหยี่ยว!” และเมื่อรู้ว่าเหยี่ยวกำลังโดนอะไรผมก็ร้องลั่นออกมาด้วยความตกใจ ก่อนที่จะกระเสือกกระสนนำพาร่างของตนเข้าไปช่วยเหลือเหยี่ยวให้ไวที่สุด แม้ตอนนี้สภาพของผมมันจะไม่สามารถช่วยเหลือใครได้แล้วก็ตาม 

“ตื่นแล้วเหรอวะ” 

“โอ๊ย!” แต่ทว่าทันใดนั้นเองศีรษะของผมก็ได้ถูกใครคนหนึ่งจิกกระชากจนผมต้องแหงนหน้าขึ้น พอเหลือบตาไปดูผมก็พบว่ามันก็คือไอ้มังกรนั่นเอง 

“ไอ้...ไอ้มังกร มึงกำลังทำอะไร มึงปล่อยเหยี่ยวไปเดี๋ยวนี้เลยนะ” ผมพูดพร้อมกับดิ้นให้หลุดออกจากอุ้งมือของไอ้มังกร แต่ทว่าผมกลับทำอะไรไม่ได้นอกจากจะดิ้นขลุกขลักอยู่ในเงื้อมมือของมัน 

“เหยี่ยวอย่างนั้นเหรอวะ? ไม่ยักกะรู้ว่ามึงตั้งชื่อให้สัตว์เลี่ยงของมึงด้วยน่ะ” ไอ้มังกรกล่าวอย่างกระหยิ่ม ดูเหมือนมันในตอนนี้คงจะสะใจน่าดูที่ผมกับเหยี่ยวได้ตกมาอยู่สภาพนี้ได้น่ะ 

“ไม่! เหยี่ยวไม่ใช่สัตว์เลี้ยงของกู กูไม่มีวันทำกับคนที่กูรักเหมือนที่มึงทำกับกูหรอก” ผมกร้าวเสียงใส่ แต่ทว่าไอ้มังกรมันกลับจับหัวของผมโขกพื้นแทน 

ผัวะ! 

“โอ๊ย!” 

“มึงอย่ามาขึ้นเสียงใส่กูนะไอ้หยก หึ! กูอุตส่าห์ใจดีไม่ยอมทำอะไรรุนแรงกับมึงมานาน ดูเหมือนมึงจะไม่สำนึกในความใจดีของกูอย่างนั้นเลยสินะ” ไอ้มังกรมันขึ้นเสียงใส่ก่อนจะตบหน้าของผมอย่างแรง 

เพียะ! 

“อึก!” 

“ไม่สำนึกไม่พอ ยังเสือกแว้งกัดส่งไอ้สัตว์นรกนี่มาฆ่าพวกกูไปทีละคนๆ อีก หึ! มึงกับสัตว์เลี้ยงของมึงมันสมควรโดนแล้วล่ะ” ไอ้มังกรพูด 

“อึก...อือ! ใครว่าล่ะ พวกมึงต่างหากล่ะที่สมควรโดนน่ะ ไอ้เศษมนุษย์อย่างพวกมึงที่มองคนอื่นว่าไม่มีค่าน่ะ มันก็สมควรที่จะต้องตายแล้วล่ะ”  

พูดจบก็แสยะยิ้มออกมาเพื่อแสดงให้มันเห็นว่าผมเองก็สะใจไม่น้อยเหมือนกันที่พวกมันถูกเหยี่ยวฆ่าไปทีละคนๆ น่ะ แม้นั่นจะไม่ใช่สิ่งที่ผมต้องการให้เหยี่ยวทำ...ไม่ต้องการให้คนที่ผมรักที่สุดต้องมามือเปื้อนเลือดชั่วๆ ของพวกไอ้มังกร 

“เดี๋ยวนี้หัดปากดีขึ้นนี่ไอ้หยก แต่มึงเชื่อกูเถอะ หลังจากนี้มึงจะไม่มีวันกล้าปากดีกับกูอีกแล้ว” พลันเมื่อไอ้มังกรพูดจบ มันก็ส่งสัญญาณให้พวกลูกน้องของมันหยุดรุมตีเหยี่ยวทันที 

สภาพของเหยี่ยวที่ผมเห็นในตอนนี้มันทำให้ผมรู้สึกผิดและสงสารเจ้าตัวขึ้นมาอย่างจับใจ สภาพของคนที่ผมรักที่สุด สภาพของเหยี่ยวที่สะบักสะบอมและเนื้อตัวอาบไปด้วยเลือด ใบหน้าก็ปูดบวมและช้ำเลือดช้ำหนองเนื่องด้วยการถูกรุมตี แถมเหยี่ยวในตอนนี้ก็ถูกไอ้พวกชาติชั่วมันพันธนาการด้วยโซ่ตรวนจนเจ้าตัวขยับไปไหนไม่ได้อีกด้วย และนั่นมันทำให้ผมรู้สึกผิดจริงๆ ผิดที่ทำให้เหยี่ยวตกอยู่ในสภาพนี้ 

“เหยี่ยว...ฮึก! เราขอโทษ” ผมได้พูดออกมาเบาๆ ก่อนที่จะคลานเข้าไปหาคนที่ผมรักที่สุด แต่ทว่าไอ้มังกรมันกลับหยิบท่อเล็กจากในมือลูกน้องของมันมา ก่อนที่จะตรงไปหาเหยี่ยวในทันที 

“มึงรู้มั้ยว่ากูสั่งให้ลูกน้องของกูรุมตีมันมาจนเกือบครึ่งชั่วโมงแล้วนะ แต่แม่งอึดฉิบหายเลยว่ะ ไม่ว่าจะตีมันยังไงมันก็ไม่ยอมตายซะที แถมมันยังโคตรดุกัดขาลูกน้องของกูจนแขนขาดไปคนหนึ่งอีกด้วย”  

ไอ้มังกรพูดก่อนที่จะใช้เท้าของมันพลิกร่างของเหยี่ยวให้นอนหงายขึ้นมา ส่วนเจ้าตัวประหลาดของผมก็ได้แต่หันมามองผมด้วยใบหน้าอันปูดบวมก่อนที่จะพยายามดิ้นให้หลุดออกจากพันธนาการที่ไอ้มังกรมันได้มัดตรึงร่างของเหยี่ยวเอาไว้ 

“แต่ก็ดีเหมือนกันว่ะ ถ้ามันตายง่ายๆ มันก็ไม่สาสมต่อสิ่งที่มันทำกับพวกกูหรอก” ทันใดนั้นไอ้มังกรมันก็ได้เงื้อท่อนเหล็กของมันขึ้นก่อนที่จะฟาดลงไปบนหน้าผากของเหยี่ยวอย่างแรง 

ผัวะ! 

ผมได้แต่มองตาค้างเมื่อเห็นว่าไอ้มังกรมันกำลังทำร้ายคนที่ผมรักที่สุด แต่ไม่ทันที่ผมจะได้ร้องตะโกนหรือทำอะไร ไอ้มังกรมันก็ได้ใช้ท่อเหล็กในมือกระหน่ำตีลงบนใบหน้าของเหยี่ยวแล้ว 

ผัวะ! ผัวะ! ผัวะ! 

“อย่า! มึงอย่าทำอะไรเหยี่ยวนะไอ้มังกร” 

ผัวะ! 

“กูบอกว่าอย่าทำอะไรแฟนของกูไง ฮึก!” 

ผัวะ! ผัวะ! ผัวะ! 

“ไอ้ชาติชั่ว! ฮึก! กูจะฆ่ามึง มึงปล่อยแฟนกูไปเดี๋ยวนี้นะ” 

ผัวะ! ผัวะ! ผัวะ! ผัวะ! ผัวะ! ผัวะ! 

แม้ผมจะพยายามร้องตะโกนด่าทอมันสักเพียงใด ไม่ว่าก่นด่าและสาปแช่งมันแค่ไหน แต่ไอ้มังกรมันก็ไม่ได้สนใจในเสียงร้องของผมเลยสักนิด มันยังคงกระหน่ำตีลงบนใบหน้าของเหยี่ยวซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนตอนนี้หยาดเลือดก็ได้แตกกระสานซ่านเซ็นไปทั่วบริเวณ กระทั่งใบหน้าของคนที่ผมรักที่สุดก็ได้แตกยุบลง คล้ายกับว่าตอนนี้กะโหลกศีรษะของเหยี่ยวได้แตกออกตามแรงกระแทกของไอ้มังกรแล้ว และนั่นมันก็ทำให้หัวใจของผมต้องแตกสลายยิ่งกว่าเดิม 

“ฮึกๆ ฮือ! ไอ้มังกรมึงหยุดเถอะ กูขอร้อง...ฮึก! มึงอย่าทำอะไรเหยี่ยวเลย ถ้ามึงโกรธมึงมาลงที่กูเถอะ ฮึก...ฮือ!” คงไม่มีสิ่งใดที่จะทำให้ผมเจ็บปวดใจเท่ากับการที่เห็นคนที่ผมรักต้องมาถูกทำร้ายได้ในตอนนี้แล้ว ผมจึงขอร้องอ้อนวอนมัน ขอให้มันหยุดทรมานคนที่ผมรักเสียที ถ้ามันจะโกรธแค้นเหยี่ยวจริงๆ ก็ขอให้มันมาลงที่ผมเถอะ 

“กูขอร้องล่ะ ฮึก! มึงหยุดเถอะนะมังกร หยุดเถอะ กูยอมทุกอย่างแล้ว ไม่ว่าอะไรกูยอมให้มึงได้ทุกอย่างแต่ขอร้องเถอะ มึงอย่าทำอะไรเหยี่ยวเลย” ผมจึงก้มหัวลงเพื่ออ้อนวอนมันอีกครั้งซึ่งครานี้ก็ดูเหมือนสิ่งผมทำมันเป็นผล ไอ้มังกรมันหยุดการกระทำของมันลงก่อนที่จะเดินเข้ามาผมแทน 

“มึงว่ายังไงนะ มึงบอกว่ายอมกูทุกอย่างอย่างนั้นเหรอวะ?” ไอ้มังกรเอ่ยถามก่อนจะก้มลงมาบีบกรามของผม 

“ฮึก! อือ กูยอมมึงทุกอย่างเลย ขอแค่มึงอย่าทำอะไรเหยี่ยวของกูก็พอ” ผมมองหน้าของมันก่อนที่จะสลับหันไปมองเหยี่ยว แม้จะรู้ตัวดีว่าบางทีเหยี่ยวอาจจะฟื้นตัวกลับมาได้ แต่หัวใจของผมก็ไม่อาจทนเห็นเหยี่ยวถูกทรมานได้จริงๆ 

“ดูเหมือนมึงนี่จะรักมันมากเลยสินะ เหอะ! กูถามอะไรหน่อย มันมีดีอะไรมึงถึงได้รักมันนัก” เมื่อสิ้นเสียงของไอ้มังกร จากสายตาที่เคยโชกชุ่มไปด้วยไปหยดน้ำตาก็ได้กลายเป็นดวงตาที่จ้องหน้าของมันด้วยความเกลียดชังแทน 

“เพราะเหยี่ยวไม่เลวระยำเหมือนมึงยังไงล่ะ” แม้ผมจะพูดอย่างนั้น แต่ไอ้มังกรมันก็ไม่ได้แสดงสีหน้าใดกลับ มันหันไปส่งสัญญาณให้ลูกน้องของมันออกจากสถานที่ตรงนี้ไป ก่อนที่มันหันมาพูดกับผมว่า... 

“มึงคงไม่รู้สินะว่ากูน่ะ...เลวได้มากกว่าที่มึงคิดอีก” แต่ไอ้มังกรมันก็ได้ผลักผมให้ล้มหน้าคะมำไปกับพื้น แต่แล้วสิ่งที่ทำให้ผมตกใจที่สุดก็คือไอ้มังกรมันได้ดึงกางเกงของผมลงไปจนถึงข้อเท้าแทน 

“กูอยากรู้จังเลยนะว่าไอ้สัตว์นรกอย่างมันจะรู้สึกยังไงถ้าเห็นมึงกำลังโดนกูเอาน่ะ” ทันใดนั้นไอ้มังกรมันก็ได้สอดแทรกแก่นกายของมันเข้ามาในช่องทางรักของผม ด้วยความที่ไม่สิ่งใดมาช่วยหล่อลื่น มันจึงทำให้ผมรู้สึกเหมือนกับว่ากำลังถูกขนาดที่ใหญ่โตของไอ้มังกรมันแหวกร่างออกเป็นชิ้นๆ เลย 

“อ้า!” 

ผมได้แต่ร้องลั่นออกมาด้วยความเจ็บปวดเมื่อไอ้มังกรมันเริ่มเดินเครื่องของมัน แต่แล้วสายตาของผมก็ดันเหลือบไปเห็นว่าใบหน้าของเหยี่ยวก็เริ่มจะฟื้นฟูและเริ่มสมานแผลของตัวเองแล้ว ไม่นะ...ถ้าเหยี่ยวฟื้นตัวขึ้นมาในตอนนี้ล่ะก็ เหยี่ยวจะต้องมาเห็นผมในสภาพนี้น่ะสิ 

“เหยี่ยว...อา! อย่านะเหยี่ยว” 

“อา...อะไรกันวะไอ้หยก กำลังเอากับกูอยู่แท้ๆ แต่มึงดันครางชื่อของคนอื่นซะอย่างนั้น มึงนี่มันโคตรร่านเลยว่ะ” 

“อ้า!” ไอ้มังกรมันก็ได้กระแทกตัวใส่ร่างของผมอีกครั้ง แต่แล้วน้ำตาของผมมันก็ต้องไหลพรากออกมาด้วยความละอาย เพราะตอนนี้ใบหน้าและดวงตาของเหยี่ยวก็ได้ฟื้นฟูกลับมาแล้ว 

“หยก...” เหยี่ยวเรียกชื่อของผมออกมาเบาๆ พร้อมกับดวงตาสีดำสนิทที่เบิกตาลุกโพลงด้วยความตกใจ อาจเพราะภาพที่เขาเห็นในตอนนี้มันก็คือภาพที่ผมกำลังร่วมรักกับไอ้มังกรนั่นเอง 

“หยก...หยก!” เจ้าตัวประหลาดได้เรียกชื่อของผมอีกครั้ง ส่วนผมเองก็ได้หลับตาลงพร้อมกับหยาดน้ำตาที่รินไหลออกมาไม่ขาดสาย รู้สึกตัวเองมันน่าทุเรศและไร้ยางอายจริงๆ รู้สึกเหมือนกับตัวเองมันน่ารังเกียจจนเกินกว่าจะให้อภัย ที่ดันไปมีอะไรกับคนอื่นต่อหน้าคนที่ผมรักแบบนี้ 

“อย่า...ฮึก! อย่ามองนะเหยี่ยว ฮึก...ฮือ...ฮือ! ได้โปรดอย่ามองเราเลย” ผมจึงได้บอกอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงอันสั่นเครือ ของไม่มีอะไรที่จะทำให้ความรู้สึกของผมมันพังทลายเท่ากับสิ่งที่เป็นอยู่ในตอนนี้อีกแล้ว 

“หยก!” แต่แล้วผมก็ต้องลืมตาขึ้นมาอีกครั้งเมื่อได้ยินเสียงของเหยี่ยว ดูตอนนี้เจ้าตัวกำลังดิ้นพล่านด้วยแรงที่มีเพื่อให้หบุดจากโซ่ตรวนที่กำลังมัดตัวเองให้ได้ 

“หยก! โฮก! อ๊ากกก!” 

ทั้งดิ้นทั้งร้องคำรามออกมาอย่างบ้าคลั่ง ราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังโกรธจัดและคล้ายกับว่ากำลังพยายามออกมาช่วยผมให้ได้ ทำไมล่ะ...ทำไมเหยี่ยวถึงไม่รังเกียจผม ทำไมเหยี่ยวถึงไม่โกรธที่ผมกำลังมีอะไรกับคนอื่นต่อหน้าต่อตาของเขาล่ะ 

“ฮึก! เหยี่ยว...เราขอโทษ...เราขอโทษ ฮึก...ฮือ!” 

สุดท้ายผมก็ได้แต่เอ่ยคำขอโทษออกมาซ้ำแล้วซ้ำเล่าโดยที่ยังคงถูกไอ้มังกรมันล่วงเกินอยู่อย่างนั้น และถึงแม้ร่างกายของผมมันจะคล้อยตาม และกำลังทำหน้าที่รองรับอารมณ์ของไอ้มังกรอยู่ก็ตาม แต่หัวใจของผมมันก็ไม่อาจที่จะคงสติเอาไว้ได้อีกแล้ว 

“เหยี่ยว...เราขอโทษ” 

 

To be continued 

นิยายเรื่องนี้ไม่มีการเม้น “ต่อ” นะครับ 

 

บอกตามตรง...ช่างหัวกับตรรกะและเหตุผลที่บก.คอมแพลนมันมาเถอะ ถ้าคิดเยอะคิดมากชาตินี้ไรต์ก็คงจะเขียนนิยายเรื่องนี้ไม่จบสักทีแหละ ทีนี้...ลงมันยาวๆ เลยละกัน 

ความคิดเห็น