หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

"ผมจะให้คุณได้ชดใช้ในส่วนของอีอีอย่างสาสม!"

ตอนที่ 12 จะทรมานคุณ

ชื่อตอน : ตอนที่ 12 จะทรมานคุณ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.7k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ก.พ. 2563 15:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 12 จะทรมานคุณ
แบบอักษร

ขณะที่ฉู่เจียเสวียนตื่นนั้นก็เป็นเวลากลางคืนแล้ว เธอลืมตาและสิ่งที่เห็นคือสีขาวอันจืดชืด มองซ้ายมองขวากลับไม่เห็นใคร  

มีเธอเพียงคนเดียวในห้องผู้ป่วยนี้ เธออดไม่ได้ที่จะสงสัย  

“มีใครอยู่ไหมคะ?” ริมฝีปากที่แตกระแหงของฉู่เจียเสวียนขยับขึ้นลง เธอถามด้วยเสียงอันแผ่วเบาแต่กลับไม่มีใครตอบ เธอหลับตาลงอย่างสิ้นหวัง เปิดผ้าห่มออกเพื่อที่จะลงจากเตียง ไม่คาดคิดว่าเผยหนานเจวี๋ยจะเดินเข้ามาเห็นฉากนี้พอดี  

เขาเดินก้าวเข้ามา คว้าข้อมือที่บอบบางของฉู่เจียเสวียน แล้วกระชากเธอลงไปที่เตียงอย่างแรง  

“คุณจะทำอะไร?!” ศีรษะของฉู่เจียเสวียนถูกกระแทกจนเวียนหัว ใบหน้าซีดเซียวยิ่งกว่าเดิม  

เมื่อเห็นใบหน้าที่คล้ายกับฉู่อีอีถึงเจ็ดส่วน เผยหนานเจวี๋ยก็รู้สึกไม่ชอบใจอย่างมาก เขานั่งลงอย่างช้าๆ และมองดูเธอ “ฉู่เจียเสวียน คุณคิดว่าแค่คุณแสร้งทำตัวอ่อนแอน่าสงสารแบบนี้แล้วผมจะเห็นใจหรือแม้แต่จะรักคุณลงงั้นเหรอ? ”  

“ไม่…”  

“เลิกฝันได้แล้ว ที่ผมให้คุณมีชีวิตอยู่ต่อ เพียงเพราะว่าผมจะได้ทรมานคุณ! จนกว่าผมจะเบื่อหรือไม่ก็จนกว่าอีอีจะปรากฎตัวและขอให้ผมยกโทษให้คุณ ถึงแม้ผมจะรู้ดีว่าข้อหลังจะไม่มีวันเป็นจริงก็เถอะ!” หลังจากเผยหนานเจวี๋ยพูดจบ เขาก็ลุกขึ้นยืนแล้วมองออกไปนอกหน้าต่าง  

นัยน์ตาสีดำที่สุกสกาวเต็มไปด้วยความเสียใจ  

ฉู่เจียเสวียนรู้ว่าเผยหนานเจวี๋ยนั้นคิดถึงฉู่อีอีอีกแล้ว  

เธอไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเรื่องราวถึงเป็นอย่างทุกวันนี้ ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้!  

“หนานเจวี๋ย” เธอเรียกชื่อเขา “ถ้าคุณไม่อยากเจอฉัน งั้นก็ปล่อยฉันไป เราหย่ากันเถอะค่ะ”  

คำขอที่แสนถ่อมตัวกับน้ำเสียงที่คล้ายจะร้องไห้ ช่างไม่น่าฟังเอาเสียเลย  

เผยหนานเจวี๋ยรู้สึกเหมือนมีเปลวไฟพลุ่งพล่านในใจ ดวงตาแดงวาบขึ้นมาทันใด พลันถามอย่างชัดถ้อยชัดคำ “เมื่อกี้คุณว่าอะไรนะ?”  

ฉู่เจียเสวียนก้มหน้าตลอดเวลา เลยไม่ได้สังเกตเห็นว่าหลังจากที่เผยหนานเจวี๋ยได้ยินแล้ว สีหน้าได้เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง เธอนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดอีกรอบว่า ”พวกเราหย่ากัน ต่อไปคุณก็เดินทางของคุณ ฉันก็เดินทางของฉัน”   

แม้จะรักคนที่อยู่ตรงหน้า แต่ฉู่เจียเสวียนก็ไม่สามารถทนกับความโหดร้ายที่ผิดมนุษย์เช่นนี้ได้  

อย่างนั้นก็ให้มันจบเถอะ ให้เรื่องทั้งหมดมันจบสักทีเถอะ!  

เธอไม่มีความหวังต่อคนตรงหน้าอีกแล้ว!  

  “หย่าเหรอ? คุณอยากแต่งกับผมมากไม่ใช่เหรอ? เพื่อให้ได้แต่งงานกับผมแล้ว คุณถึงกับไม่ลังเลที่จะสละชีวิตน้องสาวตัวเองเลยเนี่ยนะ ทำไมยอมแพ้เร็วแบบนี้ล่ะ?” หลังจากที่เผยหนานเจวี๋ยพูดจาประชดประชันจบ เขาก็กระแทกถ้วยแกงร้อนๆ ในมือลงบนโต๊ะด้านข้าง แต่คิดไม่ถึงว่ามันจะเอียงและหกลงบนพื้น น้ำแกงที่ร้อนจัดกระเด็นใส่หลังมือของเธอ เธออดไม่ได้ที่จะชักมือกลับ แต่ไม่ได้แสดงอาการมากมาย    

“อย่ามาแกล้งโง่กับผมที่นี่เลย!” เผยหนานเจวี๋ยไม่ชินกับท่าทางที่น่าสงสารของเธอแบบนี้ เห็นแล้วก็วุ่นวายใจ “ฉู่เจียเสวียน มันเป็นสิ่งที่คุณติดค้างผม ติดค้างอีอี คุณจะต้องอยู่กับฝันร้ายไปตลอดชีวิต ไม่มีทางหนีรอดหรอก!”  

“คุณเผย ฉัน…” คำพูดติดอยู่ที่มุมปาก แต่กลับไม่สามารถพูดออกไปได้ เธอกัดฟัน ก้มหน้าเช็ดน้ำตาแล้วถอนหายใจอย่างแผ่วเบา “เอายาแก้น้ำร้อนลวกให้ฉันหน่อยได้ไหมคะ? ฉันโดนน้ำร้อนลวก”  

“หา?” เผยหนานเจวี๋ยอุทานออกมาพยางค์เดียวอย่างเย็นชา เขาเหลือบมองมือของเธอที่โดนน้ำร้อนลวกอย่างไม่แยแสแล้วกลับหลังหันแล้วเดินออกไปทันที  

หลังจากเผยหนานเจวี๋ยออกไปแล้ว ในที่สุดหลังที่ยืดตรงของฉู่เจียเสวียนก็ค่อยๆ งองุ้มลง เธอเอนตัวลงบนขาโต๊ะด้านข้าง และหลังจากที่หยิบทิชชู่ออกมาเช็ดหลังมือจนสะอาดแล้ว ก็ลุกขึ้นด้วยเนื้อตัวที่สั่นเทา  

เรื่องทั้งหมดในตอนนี้ล้วนเป็นการหาเรื่องใส่ตัวทั้งสิ้น ถ้าหากตอนนั้นคิดได้มากกว่านี้ ใจดำมากกว่านี้ บางทีก็อาจจะหลีกเลี่ยงปัจจุบันที่ย่ำแย่เช่นนี้ได้  

แต่ว่านั่นคือน้องสาวของเธอ น้องสาวที่มีสายเลือดเดียวกันในร่างกาย!  

ความคิดเห็น