เจ้าแม่ดราม่า

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Episode 27

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.7k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ก.พ. 2563 20:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Episode 27
แบบอักษร

 

 

 

 

แผนการ

 

ติ๋ง!

“หือ...ใครส่งข้อความมา”

ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูข้อความที่พึ่งถูกส่งเข้ามาในขณะที่กำลังตรวจเช็คอาวุธที่จะใช้ในวันพรุ่ง

‘ดูข่าวพวกนี้สิ...เหมือนสถานการณ์ตอนนี้กำลังมีคนพยายามจะจุดชนวนสงครามโลกครั้งที่สามนะ’ พี่ลิสส่งข้อความมาพร้อมกับแนบไฟล์ลิ้งค์ข่าวมาด้วยผมจึงกดเข้าดูทันที...สองตาผมนั่งอ่านเนื้อหาข่าวอย่างพินิจคิ้วทั้งสองข้างขมวดเป็นปมอย่างสงสัย..

‘รัฐบาลรัสเซียจัดตั้งทีมสอบสวนชุดใหม่เพื่อสืบคดีของ นายพล เซอร์เก อิ๊กนาเซวิช ที่ถูกลอบสังหารที่ห้องพักเมื่อคืนนี้....’

‘อิหร่านเปิดศึกใช้เครื่องบินรบยิงถล่มสถานทูตอเมริกา’

‘อเมริกาโต้กลับการโจมตีของอิหร่าน’

ผมกดเลื่อนอ่านข่าวอย่างสนใจสถานการณ์ตอนนี้อย่างที่พี่ลิสพูดเหมือนมีบางอย่างกำลังจะเกิดขึ้นอย่างรุนแรง และ ที่น่าตกใจไปมากกว่านั้นคือ...

‘เกิดเหตุระเบิดที่ห้องวิจัยลับในญี่ปุ่นชึ่งตอนนี้เจ้าหน้าที่ยังไม่ได้ออกมาเปิดเผยข้อมูลใดๆ’

“ห้องวิจัยลับที่ญี่ปุ่นงั้นเหรอ” ผมพึมพำคนเดียวเบาๆพรางใช้ความคิดไปด้วยเหมือนพยายามจะนึกบางอย่างให้มันค้างในหัวให้ออก...

“เหตุการณ์แบบนี้น่าแปลกมันดูทะแม่งๆยังไงไม่รู้แฮะ...”

“เหตุการณ์อะไรเหรอค่ะ”

แต่ในขณะที่กำลังจมอยู่กับความคิดตัวเองนั่นเองจู่ๆเสียงหวานพร้อมกับอ้อมกอดแสนอบอุ่นของคนตัวบางก็ปรากฎขึ้นด้านหลังของผมนั่นทำให้ผมละสายตาจากโทรศัพท์ทันที

“ไม่มีอะไรครับอาบน้ำเสร็จแล้วเหรอ” ผมหันไปหาเธอก่อนจะสวมกอดหลวมๆ

“เสร็จแล้วค่ะ...” เธอพูดพร้อมกับช้อนตาขึ้นมามองผมด้วยสายตาเย้ายวนชุดคลุมที่เธอสวมใส่อยู่ถูกเจ้าตัวกระตุกถอดออกช้าๆจนไปกองบนพื้นก่อนร่างที่ไร้สิ่งปกปิดจะปรากฏสู่สายตาของผม สองแขนบางเอื้อมขึ้นมาคล้องที่คอผม สายตาของเราประสานกันไฟร้อนในกายผมลุกโชน นับวันเธอยิ่งทำให้ผมต้องการเธอมากขึ้นมากขึ้นเรื่อยๆจริงๆให้ตายสิ....

“ทำแบบนี้อย่าหาว่าพี่ใจร้ายที่ทำให้นอนไม่พอนะ”

“งั้นขอคิดก่อนละกันว่าจะทำหรือไม่ทำดี”

“คิดไม่ทันแล้วค่ะคนดีเพราะต่อให้บอกว่าไม่พี่ก็คงไม่หยุด” พูดจบผมก็โน้มตัวลงไปบดจูบริมฝีปากบางอย่างรวดเร็ว ความหวานรัญจวนจากรสจูบที่เรามอบให้กันมันทำให้ความรู้สึก และ ความต้องการยิ่งปะทุมากขึ้นเรื่อยๆ...

“คืนนี้เรามาซ้อมเข้าหอกันเถอะนะคะคนดี...” พูดจบผมก็โน้มตัวลงไปบดจูบเธออีกครั้งก่อนจะรีบถอดเสื้อผ้าออกอย่างรวดเร็ว และ บทรักที่แสนสุขของเราก็เริ่มขึ้นอย่างเร่าร้อนยิ่งเสพสมมากเท่าไหร่ความไม่รู้จักพอจึงเกิดมากขึ้นเท่านั้น และ วันนี้เธอยิ่งร้อนสวาทมากขึ้นกว่าทุกครั้งอีกด้วยบทรักแสนเร่าร้อนของเราจึงดำเนินไปอย่างไม่รู้จบสิ้นจนถึงรุ่งเช้าวันต่อมากว่าไฟรักจะมอดดับลงก็เล่นเอาผมปวดเอวไปหมด...

 

วันต่อมา

 

 

“เอาละตอนนี้ทุกคนได้อาวุธครบมือกันแล้วใช่ไหม” ผมถามขึ้นอีกครั้งหลังจากที่ผมแจกจ่ายอุปกรณ์สื่อสาร และ อาวุธให้ทุกคนอย่างครบมือ...

“ครับ/ค่ะ!!” เสียงตอบรับจากทุกคนดังขึ้นนั่นทำให้ผมหันหน้าไปที่ยืนที่หัวมุมโต๊ะอีกครั้งก่อนจะเริ่มอธิบายแผนการอีกครั้ง...

“เอาละงั้นเรามาทบทวนสิ่งที่เราจะทำวันนี้อีกครั้ง...” ผมร่ายยาวอธิบายแผนการใหม่อีกรอบอย่างละเอียดอีกครั้งทุกคนพยักหน้าอย่างเข้าใจ พร้อมกับเสียงตอบรับจากพี่ลิสที่ดังออกมาผ่านไบโอนิกเรื่องนี้ผมไม่ให้พวกพี่ยื่นมือมาช่วยมากเกินไปเพราะทุกคนก็มีครอบครัวกันหมดแล้วที่พี่ลิสช่วยได้ก็ไม่ได้มาร่วมเข้าปฏิบัติด้วยเพียงแค่ช่วยระบุต่ำแหน่ง และ แฮกกล้องให้เท่านั้นที่เหลือคือสิ่งที่พวกผมต้องจัดการเอง...

“ถ้าเข้าใจทุกอย่างแล้วเตรียมตัวได้!!”

 

 

แซยอง

 

 

“เอาละแซยอง มีราระวังตัวด้วยนะ” ฉันหันไปมองหน้าหัวหน้าพัคที่ขับรถมาส่งฉันกับมีราที่ผับของเป้าหมาย

“ค่ะหัวหน้าแล้วเจอกันนะคะ” มีราพูดขึ้นส่วนฉันแค่ก้มหัวให้เล็กน้อยเท่านั้นก่อนเราทั้งคู่จะลงจากรถแล้วหันหน้ามามองหน้ากัน

“เอาละ...ไปกันเถอะ” มีรากับฉันก้าวเท้าเดินเข้าไปในผับด้วยอย่างเชิดๆ เราสองคนถูกหัวหน้าจับแต่งตัวออกมาได้วาบหวิวสุดๆฉันไม่ค่อยชอบใส่เสื้อผ้าที่โชว์เนื้อหนังมังสาเท่าไหร่แต่เพื่อภารกิจคงต้องจำยอมใส่อย่างทำอะไรไม่ได้

ทันทีที่เราทั้งคู่เดินเข้ามาถึงข้างในผับที่ทุกคนกำลังเต้นกันอย่างมัวเมานั้นสายตาของฉันกับแซยองพยายามกวาดมองไปรอบๆเพื่อหาเป้าหมายเพราะเจ้าเทคโนโลยีที่คุณอึนโฮให้มานั้นมันทำให้เราเจอเป้าหมายของเราได้ง่ายดาย และ เหมือนเจ้าหมอนั่นกำลังจะเดินไปที่ห้องวีไอพีพอดี...

“ไปกันเถอะ” มีราหันหน้ามาพยักหน้าให้ฉันก่อนสองขายาวของเราจะรีบเดินจ้ำอ้าวเบียดผู้คนมากมายฝ่าเข้าไปตรงทางเดินนั้น...

ปึก! ปึก!

“อุ๋ย!! โอ๊ย!!!” พอเดินเข้าไปใกล้เป้าหมายที่กำลังยืนคุยกับใครบางคนอยู่นั่นฉันกับมีราก็พุ่งตรงเข้าไปชนเข้ากับบอดี้การ์ดของเป้าหมายทันทีเพื่อเรียกร้องความสนใจ และ ก็เป็นไปตามคาดทั้งเป้าหมาย และ คนที่กำลังคุยกันอยู่หันมามองที่ฉันกับมีราที่กำลังพยุงกันขึ้น..

“ขอโทษนะคะคือว่าฉัน...”

“ไม่เห็นหรือไง..ยับผู้หญิงคนนี้” แต่ไม่ทันได้พูดจบบอดี้การ์ดของเขากันหันมาต่อว่าเราทั้งคู่ก่อนเสียงของเป้าหมายจะสอดแทรกเข้ามา

“คังอินหยุดพูดได้แล้ว” เขาหันไปต่อว่าลูกน้องก่อนจะจะหันมามองทางเราด้วยแววตาสนอกสนใจพร้อมยิ้มกริ่ม

“ไม่เป็นไรใช่ไหมครับสองสาว”

“ไม่เป็นไรค่ะ..ขอโทษด้วยจริงๆที่ไม่ทันดู” มีราพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเหมือนรู้สึกผิดก่อนจะก้มหน้าหลบสายตาของหมอนั่นถึงหมอนั่นจะเป็นคนเลวแต่ให้ตายสิเจ้านี่ก็เป็นคนเลวที่หล่อใช้ได้เลยนะถึงจะไม่เท่าแฟนของหัวหน้าพัคก็เถอะ...

“ไม่เป็นไรครับ ผมต่างหากที่ต้องขอโทษถ้าไม่ว่าอะไรจะเป็นอะไรหรือเปล่าถ้าผมจะชวนไปที่ห้องผม..” เจ้าบ้านี่ง่ายเกินไปหรือเปล่าเนี่ยยยยมันง่ายไปมั้ยที่จะเข้าหาคนอย่างหมอนี่...

“ได้สิค่ะ วันนี้ก็บังเอิญจริงๆที่เรากันมาแค่สองคน” คำพูดของฉันทำให้หมอนั่นยิ้มออกมาอย่างพอใจก่อนจะหันไปหาเพื่อนตัวเองที่คุยด้วยเมื่อกี้

“เควินคงไม่ว่าอะไรนะที่ฉันจะชวนสาวๆมาดื่มด้วย” เพื่อนของหมอนั่นก็หันมามองเราทั้งคู่ด้วยแววตาที่สำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนสายตาหมอนั่นจะมาหยุดที่หน้าอกของฉัน!!! หน่อย!!!

‘หมอนี่เควินคอนเน็ดมันมาทำอะไรที่นี่’ และ ไม่นานเสียงนุ่มทุ้มของคุณอึนโฮก็ดังขึ้นนั้นทำให้ฉันเงยหน้าขึ้นไปมองหมอนั่นอีกครั้งก่อนข้อมูลมากมายของหมอนั่นจะปรากฏขึ้นมา...

‘ระวังตัวด้วยแซยองเจ้าหมอนี่อันตรายมาก..’ และ เสียงของหัวหน้าพัคก็ดังตามขึ้นมานั่นทำให้สูดหายใจเข้าลึก แล้วหันไปหามีราที่ยับนั่นพยักหน้ามาหาฉันเบาๆ ภารกิจนี้เหมือนจะง่ายแต่ก็ไม่ง่ายเลยจริงๆให้ตายสิมีตัวปัญหาเพิ่มจนได้

“เอาสิ...”

“งั้นไปกันเถอะครับห้องวีไอพีที่ผมจองไว้ทางนี้” พอเห็นคู่หูตัวเองไม่ปฏิเสธเจ้านี่ก็รีบชวนเราเข้าไปที่ห้องของตัวเองทันทีหมอนั่นเอื้อมแขนไปโอบเอวมีราจนมีราเผลอทำชักสีหน้าไม่พอใจแวบหนึ่งก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติแต่เหมือนการกระทำแบบนั้นดึงความสนใจของคนที่ชื่อเควินมากหมอนั่นหันมามองเราทุ้งสองคนอย่างสนใจก่อนจะยิ้มออกมาเล็กน้อยแล้วเดินเข้าไปที่ห้องวีไอพี...

หลังจากที่เข้ามาในห้องกงโชจุนก็สั่งเครื่องดื่มเข้ามามากมายแถมเจ้านั่นยังดึงตัวมีราไปนั่งข้างตัวเองอีกด้วย และ ฉันก็ต้องนั่งข้างๆเจ้าคนอันตรายคนนี้สองคนนั่นคะยั้นคะยอเราดื่มเหล้าไปเรื่อยๆแต่มีเหรอฉันจะเมาง่ายๆรู้จักฉันน้อยไปแล้ว....ฉันกับมีรานั่งดื่มกับสองคนนี้ไปเรื่อยๆกงโชจุนก็โม้เรื่องตัวเองไปเรื่อยๆผ่านไปสักพักในขณะที่ทุกคนกำลังเพลินกันอยู่ฉันก็พยายามหยอดยานอนหลับที่เตรียมไว้ลงใส่แก้วของกงคนข้างๆฉันเพราะอย่างกงโชจุนคงจัดการได้ไม่ยากเท่าไหร่...

พรึบ!

“ทำอะไรของเธอ” แต่ไม่ทันจะได้หยอดยาลงไปมือของฉันก็ถูกคนที่ชื่อเควินคว้าไว้ก่อนหมอนั่นถามขึ้นด้วยสีหน้าเรียบๆแววตาที่มองมาก็จับผิดแบบสุดๆ...

“อะไรค่ะฉันก็แค่...โอ๊ย!!” แต่ฉันพูดไม่ทันจบหมอนั่นก็เพิ่มแรงบรบแขนฉันแรงขึ้นอีกจนเสียงร้องของฉันทำให้กงโชจันหันมามอง

“ฉันถามว่าจะทำอะไร!!!!” หมอนั่นตระคอกออกมาอย่างแรงพร้อมกับแคงบีบที่แรงขึ้นอย่างมาก

“เฮ้ๆ พวกเป็นอะไร” กงโชจุนถามขึ้นหลังจากที่เห็นสถานการณ์ไม่ดีเท่าไหร่ฉันหันไปมองหน้ามีราที่มองมาทางฉันอย่างกังวลเรากำลังรอคำสั่งของหัวหน้า...

‘แซยอง มีรา...จัดการสองคนนั้นเดี๋ยวอึนอู กับ แอนดรูจะเข้าไปหา’ เสียงหัวหน้าพัคดีงขึ้นนั้นทำให้เราทั้งคู่พยักหน้าเล็กน้อย

“ผู้หญิงคนนี้พยายามจะเอาบางอย่างใส่ลงที่แก้วฉัน” พอหมอนั่นพูดจบกงโชจุนก็ขมวดคิ้วมองมาที่ฉัน

“เธอจะใส่อะไร” คำถามของหมอนั่นทำให้ฉันยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนจะพูดขึ้น

“จะใส่อะไรหรือไม่ใส่พวกคุณสองคนก็ไม่ควรรู้มากนะคะ” พูดจบฉันก็หมุนข้อมือที่หมอนั่นขับแขนฉันไว้ไปจับแขนหมอนั่นก่อนจะดึงตัวหมอนั่นเข้ามาหวังจะกระแทกเข่าเข้าลำตัวหมอนั่นแต่เหมือนทางนั้นจะรู้ตัวรีบสะบัดแขนออกทันทีก่อนจะถอยหลังไปตั้งตัวพร้อมกับทำท่าจะล้วงปืนออกมาแต่ฉันก็ลุกขึ้นยืนก่อนจะยกบางอย่างที่มือซ้ายขึ้นให้เขาดู

“หานี่อยู่หรือเปล่าค่ะ” ฉันพูดขึ้นอย่างยิ้มแต่เหมือนทางนั้นจะมองมาอย่างไม่พอใจฉันหันไปมองมีราที่ตอนนี้ทำให้ถอยมายืนข้างๆฉันหลังจากที่น็อคกงโชจุนหมอบลงกับพื้นได้แล้ว...

“ใครส่งพวกเธอมา”

“ไม่เกี่ยวกับคุณ”

“คิดว่าจะออกไปจากห้องนี้ได้งั้นเหรอ”

“เปล่าไม่ได้คิดจะออกไป..แต่เดี๋ยวจะมีเพื่อนเข้ามา” คำตอบของฉันทำให้หมอนั่นขมวดคิ้วมองมาอย่างไม่เข้าใจ

“อย่าขยับ...แล้วอย่าตุ๊กติ๊กไม่งั้นคุณเดี้ยงแน่” คำขู่ของฉันพร้อมปืนในมือทำให้เขายอมยกมือขึ้นทั้งสองข้าง

“โอเคฉันยอมแล้ว...จะทำอะไรก็เชิญ”

“เดินออกมาจากโซฟาเอามือขึ้นบนหัวทั้งสองข้างแล้วคุกเข่าลงบนพื้น” คำสั่งของฉันทำให้เขาทำตามอย่างว่าง่าย มีราเดินเข้าไปหาเขาอย่างระมัดระวังก่อนจะรีบเอาเชือกไปมัดแขนเขาแต่ในจังหวะนั้นเองที่จู่ๆเขาก็สะบัดแขนออกมาจากเชือกของมีราแล่วจีบปลายเชือกไว้ก่อนจะดึงร่างของมีรามาพร้อมกับใช้เชือกรัดเข้าที่คอของเธอ...

“หยุดเดี๋ยวนี้นะ!!!”

“เอาสิยิงเลยเพื่อนเธอจะได้ตายไปด้วย” คำพูดราบเรียบของเขาทำให้ฉันถอนหายใจออกมาอย่างไม่พอใจไอ้หมอนี่อันตรายจริงๆด้วย

‘ผมกำลังเข้าไปยื้อไว้ครับ’ เสียงนุ่มลึกของมือขวาคุณอึนโฮดังขึ้นนั่นทำให้ฉันโล่งใจได้นิดหน่อย

“ปล่อยเธอสะ” ฉันพูดขึ้นพยายามถ่วงเวลาอย่างที่คุณอึนอูบอก

“พวกเธอเป็นใคร” แต่คำพูดของฉันก็ถูกสวนกลับ

“คุณไม่รู้จักหรอกเราไม่ได้มีธุระกับคุณ”

“หมายความว่ามีธุระกับเจ้านั้นนะเหรอ” เขาพูดขึ้นก่อนจะค่อยเดินไปใช้เท้าเขี่ยไปที่ร่างของกงโชจุนที่นอนสลบอยู่บนพื้น “นี่ฉันรู้นะว่าแกไม่ได้สลบรีบลุกขึ้นมาเลยโชจุน”

“อ่ะ!!! โดนจับได้แล้ว” แต่ร่างที่ฉันนึกว่าสลบไปแล้วจู่ๆพูดขึ้นพร้อมกับค่อยๆลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆฉันกับมีราเบิกตากว้างด้วยความตกใจ...

‘เวรเอ๊ย!!! ไอหมอนั่นมันรู้ตัวแล้ว!!!!’

‘อึนอู!! แอนดรู!!! รีบเข้าไปช่วยสองคนนั้น!!!!’

“ว่าแต่มีธุระอะไรกับฉันงั้นเหรอคนสวย...ฉันไม่ชอบทำร้ายคนสวยๆเลยนะเพราะของสวยงามควรค่าที่จะเอามาเป็นของประดับมากกว่าทำให้เป็นขยะนะ”

 

 

 

มาแล้วหลังจากที่หายไปนานมากจากการไม่สบายแต่ก็พยายามเขียนวันละนิดหน่อยเพื่อมาอัปฮ่าๆๆๆถึงจะช้าแต่ก็มานะ

แต่ว่าแซยองกับมีราของเราจะทำไงต่อเนี่ยสถานการณ์เริ่มวุ่นวายแล้วสิมาช่วยกันเอาใจช่วยทั้งคู่ด้วยนะคะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น