หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

"ผมจะให้คุณได้ชดใช้ในส่วนของอีอีอย่างสาสม!"

ตอนที่ 11 เป็นห่วง

ชื่อตอน : ตอนที่ 11 เป็นห่วง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.5k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ก.พ. 2563 16:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 11 เป็นห่วง
แบบอักษร

มือของเผยหนานเจวี๋ยออกแรงอย่างไม่รู้จักหนักเบา เขาบีบแขนของฉู่เจียเสวียนจนเป็นรอยช้ำก็ยังไม่รู้ตัว พร้อมกับคำรามว่า “คุณตื่นขึ้นมาเลยนะ! คนเลว! คุณคิดว่าทำแบบนี้แล้วจะรอดเงื้อมมือผมเหรอ? ผมไม่ยอมให้คุณไปสบายหรอก!”  

ทุกประโยคที่เขาพูดดังก้องอยู่ในห้องเป็นเวลานาน  

ตลอดเวลามานี้ เผยหนานเจวี๋ยหวังว่าฉู่เจียเสวียนจะจากไปตลอดกาลและจะตายไปได้สักที  

แต่พอเกิดเหตุการณ์นี้ขึ้นจริงๆ กลับรู้สึกคับแค้นใจอย่างบอกไม่ถูก ราวกับว่าไม่อยากให้เธอจากไปแบบนี้  

อีกอย่างฉู่อีอีก็จากไปแล้ว ฉู่เจียเสวียนจึงกลายเป็นตัวแทนและหากตัวแทนจากไปด้วย ก็จะไม่มีคนให้คอยนึกถึงอีกแล้ว เขาไม่อยากลืมคนคนนั้นที่อยู่ในใจของเขาตลอดเวลา  

ก็เลยไม่อยากให้ฉู่เจียเสวียนจากไปด้วย  

เพราะว่าแบบนี้ เพราะว่าแบบนี้แน่ๆ!  

“หมอ!” เผยหนานเจวี๋ยปล่อยตัวเธอ ยืดตัวตรง และพูดอย่างเย็นชาว่า “ช่วยเธอให้ได้ ถ้าเธอไม่รอด ผมก็จะฝังพวกคุณไปด้วยกัน!”  

เมื่อคุณหมอได้ยินดังนี้ หัวใจก็เต้นไม่เป็นจังหวะด้วยความกลัวพลางจ้องมองคนที่อยู่บนเตียงด้วยตัวที่สั่นเทา สีหน้าซีดเผือดขึ้นมาทันใด “คุณเผยครับ มัน…จะช่วยได้หรือเปล่า ต้องดูความต้องการที่จะมีชีวิตอยู่ต่อของผู้หญิงคนนี้ด้วย ถ้าหากเธอไม่อยากอยู่ต่อ พวกเราก็คงจะช่วยอะไรไม่ได้นะครับ…”  

“ไม่ต้องพูดมาก ผ่าตัดเลย! ผมจะเซ็นเอง!” ในใจของเผยหนานเจวี๋ยรู้ดีว่านี่มันเปล่าประโยชน์ มันเป็นการดีกว่าที่จะออกมาจากห้อง แล้วปล่อยให้เป็นหน้าที่ของคุณหมอทั้งหมด  

ฉู่เจียเสวียน เธอจะต้องอยู่ต่อไป เธอจะต้องชดใช้หนี้ให้อีอี แต่เธอกลับไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่ออีกแล้ว แต่ก็ทำใจที่จะเสียเผยหนานเจวี๋ยกับคุณแม่ไปไม่ได้อีกเหมือนกัน ได้มองเห็นคุณแม่ที่เสียใจแบบนั้น หัวใจของเธอก็ราวกับว่าถูกมีดแทงอย่างแรง  

“แม่คะ…” หลังจากการช่วยเหลือนานกว่าหนึ่งชั่วโมง สัญญาณชีพของเธอก็ค่อยๆ ไต่กลับขึ้นมา และในตอนนี้ก็พ้นขีดอันตรายแล้ว “หนานเจวี๋ย…”  

เมื่อเห็นอาการของฉู่เจียเสวียนเช่นนี้ คุณหมอก็ดีใจสุดขีด เขาไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น รีบหันไปบอกพยาบาลศัลยกรรมข้างๆ ด้วยความตื่นเต้น “ไปบอกคุณเผยว่า สัญญาณชีพของคุณผู้หญิงคนนี้ค่อยๆ กลับมาเป็นปกติแล้ว บอกเขาว่าไม่ต้องเป็นห่วง!”  

พยาบาลเช็ดเหงื่อบนหน้าผากของคุณหมอ พลางพยักหน้าอย่างแรง “ได้ค่ะ ฉันจะไปบอกคุณเผยเดี๋ยวนี้!”  

ขณะที่เผยหนานเจวี๋ยได้รับข่าวนี้ เขาเพิ่งเจรจาธุรกิจรายใหญ่สำเร็จและกำลังสั่งงานลูกน้อง เขาอึ้งไปชั่วขณะแล้วหันไปคุยโทรศัพท์ “ได้ ฉันรู้แล้ว เรื่องนี้ไว้ค่อยคุยกัน ตอนนี้ฉันมีธุระต้องจัดการนิดหน่อย”  

เป็นครั้งแรกเลยทีเดียวที่พยาบาลได้พบเห็นบุรุษที่หล่อเหลาสง่างามถึงเพียงนี้ ท่าทีของเขาราวกับว่าหลุดออกมาจากภาพวาดไม่มีผิดเพี้ยน เธออดตะลึงงันไม่ได้ “เอ่อ ขอโทษค่ะ…คุณผู้หญิงที่อยู่ในห้องผ่าตัดตอนนี้สัญญาณชีพเป็นปกติแล้ว คุณเผยวางใจได้เลยค่ะ”   

เมื่อเห็นรอยยิ้มที่สบายใจของพยาบาล เขาที่ขมวดคิ้วตลอดเวลาก่อนหน้านี้ก็ผ่อนคลายลง แล้วพยักหน้าเล็กน้อย “อือ ผมรู้แล้ว”  

หลังจากที่เขาพูดประโยคนี้จบ ก็รีบสาวเท้าไปยังทางออกทันที โดยไม่คิดที่จะไปเยี่ยมฉู่เจียเสวียน  

รู้ว่าเธอไม่ตายก็พอแล้ว จะไปเยี่ยมเธอทำไมกัน!  

คุณหมอเดินออกมา เมื่อเห็นพยาบาลมีท่าทีตกตะลึงก็ตบไหล่เธอแล้วถามว่า “เธอมาทำอะไรตรงนี้?  แล้วคุณเผยล่ะ?”  

“คุณเผยไปแล้วค่ะ” แม้ว่าพยายาลมีความสงสัย แต่ก็รู้ดีว่าอะไรที่ควรถามอะไรที่ไม่ควรถาม เธอเก็บ  

ความสงสัยไว้ในใจแล้วเดินเข้าไปในห้องผ่าตัด “ฉันเข้าไปช่วยก่อนนะคะ”  

คุณหมอแปลกใจเล็กน้อย ไม่ใช่ว่าเขาเป็นห่วงผู้หญิงคนนี้จนจะเป็นจะตายหรอกหรือ ทำไมพอเธอฟื้นขึ้นมา เขากลับจากไปเสียล่ะ…  

แต่คุณหมอไม่ใช่คนที่ชอบก้าวก่ายเรื่องของคนอื่น เมื่อเห็นว่าพยาบาลเดินเข้าไปแล้ว เขาก็เข้าไปเช่นกัน  

ความคิดเห็น