หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

"ผมจะให้คุณได้ชดใช้ในส่วนของอีอีอย่างสาสม!"

ตอนที่ 10 คุณจะตายไม่ได้นะ

ชื่อตอน : ตอนที่ 10 คุณจะตายไม่ได้นะ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.7k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ก.พ. 2563 15:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 10 คุณจะตายไม่ได้นะ
แบบอักษร

เธอกำมือแน่นจนเล็บจิกลงไปในฝ่ามือ ฉู่เจียเสวียนแสยะยิ้มมุมปากแล้วหัวเราะอย่างจืดเจื่อน “เผยหนานเจวี๋ย แบบนี้ก็สมใจคุณไม่ใช่เหรอ?”  

เธออาศัยจังหวะที่เผยหนานเจวี๋ยกำลังงุนงงถอยหลังออกจากเขาหนึ่งก้าว หันไปทางเขาพร้อมยิ้มให้ด้วยความเศร้า  “ฉันตายไป คุณก็แก้แค้นให้อีอีได้ คุณควรจะดีใจไม่ใช่เหรอ?!”  

ได้ยินเช่นนั้น เผยหนานเจวี๋ยก็เกิดอาการตึงเครียดไปทั้งร่าง บรรยากาศรอบตัวเย็นลงเรื่อยๆ  ราวกับว่าในขณะนั้นมีลมหนาวเข้ากระดูกพัดผ่านมาและทุกหนแห่งก็พลันเยือกแข็ง   

“อยากตายใช่ไหมฉู่เจียเสวียน ผมจะให้คุณตายอย่างสบายก็แล้วกัน!”  

เขายิ้มอย่างเย็นชา แล้วก้าวยาวๆ ไปข้างหน้า  

เมื่อฉู่เจียเสวียนได้เห็นท่าทีของเผยหนานเจวี๋ยเช่นนั้น ในใจก็พลันตื่นตระหนก เธออยากจะหนีแต่กลับหนีไม่ได้ ทั้งยังถูกเขาดึงเข้ามาในอ้อมอก โอบรอบเอวแล้วอุ้มขึ้นมา  

 “ปล่อยฉันนะ! เผยหนานเจวี๋ย คุณปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้นะ”  

มือและเท้าของเธอดิ้นรนต่อสู้ เผยหนานเจวี๋ยกลับไม่สนใจการต่อต้านของเธอเลย แต่กลับโยนเธอเข้าไปในรถ!  

ฉู่เจียเสวียนรู้สึกเวียนหัวตาลาย อยากจะลุกขึ้นแต่กลับถูกเขากดเอาไว้ รองรับจูบอันดุเดือดของเขาที่โหมกระหน่ำราวกับพายุ  

ฉู่เจียเสวียนไม่เคยเห็นเผยหนานเจวี๋ยบ้าคลั่งถึงเพียงนี้มาก่อน ในใจของเธอเต็มไปด้วยความกลัว เธอตบตีไปที่ไหล่และหน้าอกของเขาด้วยความตื่นตระหนก “เผยหนานเจวี๋ย คุณบ้าไปแล้ว คุณหยุดเดี๋ยวนี้นะ!”  

น้ำตาที่เย็นเฉียบหยดลงบนหลังมือของเผยหนานเจวี๋ย เผยหนานเจวี๋ยตะลึงงันไปครู่หนึ่ง มองดูใบหน้าเธอที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาราวกับหยาดฝนที่ตกลงบนดอกหลี หัวใจพลันกระตุก บางแห่งในใจก็อ่อนลงไปหลายส่วนอย่างไร้คำอธิบาย  

แต่เมื่อนึกถึงฉู่อีอีที่ถูกเธอทำร้ายจนตาย ทันใดนั้นไฟโกรธที่อยู่ในใจก็พลันลุกลามเร็วขึ้นกว่าเดิม  

เขาหยุดชะงักไปเพียงชั่วขณะหนึ่ง จากนั้นการกระทำก็ดุร้ายยิ่งกว่าเก่า  

“ฉู่เจียเสวียน คุณจะเสแสร้งอะไรอีก! คุณแต่งงานเข้าตระกูลเผย คุณก็คือคนของผมเผยหนานเจวี๋ย ผมอยากจะทำอะไรคุณที่ไหนก็เป็นสิทธิ์ของผม!”  

คนของเขาเหรอ? เกรงว่าเขาจะเห็นเธอเป็นแค่ที่ระบายอารมณ์ของเขามากกว่า!  

ฉู่เจียเสวียนหัวเราะเย้ยหยันตัวเองอย่างขมขื่น วินาทีต่อมา เสื้อผ้าในมือเขาขาดดัง ‘แควก’ ราวกับผ้าขี้ริ้ว เธองอตัวพลางดิ้นรนต่อสู้  

“เผยหนานเจวี๋ย นี่มันต่อหน้าฉู่อีอีนะ!”  

เพียงประโยคเดียวทำให้สีหน้าของเผยหนานเจวี๋ยดูแย่ยิ่งกว่าเดิม ใบหน้าเขาซีดเผือดด้วยความโกรธ ดวงตาที่แหลมคมราวกับมีดจ้องมองมาที่เธอ เหมือนต้องการจะฉีกเธอออกเป็นชิ้นๆ  

“ฉู่เจียเสวียน คุณยังมีหน้าเอ่ยชื่อฉู่อีอีอีกเหรอ! คุณทำให้เขาตาย นี่คือความจริงที่ทั้งชีวิตนี้คุณไม่มีทางลบล้างได้!  

มือที่ใหญ่โตของเขาบีบเข้าที่คอของเธอ ดวงตาแดงก่ำด้วยความโกรธเกรี้ยว  

ดูเหมือนว่าเขาจะโกรธจริงๆ เข้าเสียแล้ว และลงมืออย่างไร้ความปรานี  

ฉู่เจียเสวียนรู้สึกเพียงว่าอากาศในปอดเริ่มลดน้อยลงเรื่อยๆ เธออยากต่อต้านแต่กลับไร้เรี่ยวแรง ได้แต่ปล่อยให้เขาบีบคอเธอต่อไป และขณะที่มองดูใบหน้าอันหล่อเหลาที่โกรธจัดของเขา เบื้องหน้าของเธอก็เริ่มพล่ามัว สุดท้ายก็ค่อยๆ หมดสติลง…  

เมื่อเห็นใบหน้าน้อยๆ ของฉู่เจียเสวียนเอียงไปด้านข้าง เผยหนานเจวี๋ยที่โกรธจัดก่อนหน้านี้ก็รู้สึกตระหนก พลันขมวดคิ้วแล้วตบๆ ใบหน้าที่ไร้สีเลือดของเธอในทันที แล้วพูดอย่างร้อนใจ  

“ฉู่เจียเสวียน เลิกเสแสร้งได้แล้ว! ลืมตาซะ!”  

ถึงแม้ว่าจะเรียกอยู่หลายครั้ง ก็ยังเห็นว่าดวงตาทั้งคู่ของเธอยังคงปิดสนิท เขาจึงพิจารณาเธออย่างละเอียด เมื่อเห็นว่าสีหน้าของเธอขาวซีดเหมือนกระดาษและริมฝีปากไร้สีเลือด…เขาก็ตื่นตระหนกในทันที  

เขารีบพาเธอไปที่เบาะหลัง แล้วขับรถลงเขาอย่างรวดเร็ว มือเท้าเย็นเฉียบ ในใจรู้สึกตื่นตระหนกอย่างอธิบายไม่ถูก  

เขาไม่เคยกระวนกระวายเช่นนี้มาก่อน และไม่มีเวลามานั่งไตร่ตรองด้วยว่าทำไมถึงเป็นเช่นนี้ เขาขับรถไปพลางกับหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา “หลี่ซ่า มีเหตุฉุกเฉิน รีบให้คนของโรงพยาบาลประจำจังหวัดเตรียมพร้อมเดี๋ยวนี้!”  

หลังจากสั่งการกับผู้ช่วยแล้ว รถสปอร์ตก็พุ่งลงจากเขาราวกับลูกธนู  

เมื่อมาถึงโรงพยาบาลประจำจังหวัด เหล่าพยาบาลก็เข้าแถวรออยู่ที่หน้าประตูแล้ว  

เมื่อเห็นฉู่เจียเสวียนที่ซีดเซียวอ่อนแอถูกยกตัวไปบนเปลผู้ป่วย เผยหนานเจวี๋ยก็ตามไปด้วยอย่างร้อนรน  

ทันทีที่เห็นคุณหมอออกมาจากห้องฉุกเฉินหลังจากช่วยชีวิตอยู่สักพัก เขาก็คว้าตัวอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว “คุณหมอครับ อาการเป็นยังไงบ้าง?”  

คุณหมอส่ายหัว ถอนหายใจ แล้วยื่นจดหมายที่อยู่ในมือให้เขา “ต้องขอโทษด้วยนะครับประธานเผย พวกเราพยายามเต็มที่แล้ว แต่ว่าร่างกายผู้ป่วยอ่อนแอมากเกินไป และช่วงนี้ดูเหมือนว่าจะได้รับแรงกระตุ้นมากด้วย รบกวนประธานเผยเซ็นต์เอกสารนี้เถอะครับ”  

เผยหนานเจวี๋ยเปิดจดหมายออก และเมื่อเห็นด้านบนเขียนว่า “หนังสือแจ้งภาวะวิกฤติ” ก็โมโหในทันที  

เขาฉีกหนังสือแจ้งภาวะวิกฤติทิ้ง และเหยียบย่ำมันอยู่บนพื้นอย่างไร้ความปรานี ไม่พูดไม่จาเข้าห้องผู้ป่วยไป  

ในห้องผู้ป่วย ฉู่เจียเสวียนนอนอยู่บนเตียงที่ขาวดุจหิมะอย่างเงียบงัน ลมหายใจของชีวิตดูเหมือนว่าค่อยๆ จางหายไปเรื่อยๆ…  

เผยหนานเจวี๋ยเดินเข้าไปใกล้ มองดูสภาพที่อ่อนแอและซีดเซียวของเธอ ในใจก็เหมือนมีอะไรบางอย่างจุกอยู่ ไร้ซึ่งความสุขเป็นอย่างมาก!  

ยิ่งมองดูก็ยิ่งรู้สึกหวาดกลัว เขายื่นมือออกไปคว้าไหล่เธอ และออกคำสั่งอย่างเอาแต่ใจ “ฉู่เจียเสวียน คุณจะตายไม่ได้นะ! คุณต้องตื่นขึ้นมาเดี๋ยวนี้ ได้ยินรึเปล่า!”  

  

ความคิดเห็น