ฮะนะชิ

โซเฟียจะปกป้องคุณหนูสุดที่รักจากเสือผู้หญิงสำเร็จไหม แล้วโซเฟียที่หวั่นไหวกับคุณชายเอลเลียตเสียเองจะทำยังไงต่อไป!? <อัพทุกวัน วันละตอน ไม่เว้นวันหยุดจ้า>

ตอนที่ 8-2 ไม่ใช่ความรัก

ชื่อตอน : ตอนที่ 8-2 ไม่ใช่ความรัก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ญี่ปุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.6k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 09 มี.ค. 2563 08:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 8-2 ไม่ใช่ความรัก
แบบอักษร

คุณชายเอลเลียตหยิบกล่องเล็กๆ ออกมาจากกระเป๋าเสื้อ

“ว้าว...สวย”

มันคือสร้อยคอที่มีจี้พลอยสีม่วงเล็กๆ ติดอยู่ เขาสวมสิ่งนั้นลงบนคอของฉัน

“อืม เหมาะกับเธอมาก”

คุณชายเอลเลียตดูปลาบปลื้มใจ

“สร้อยที่มีจี้พลอยเม็ดเล็กๆ แบบนี้เธอคงใส่ทำงานได้นะ”

เขาอุตส่าห์ให้สร้อยคอสวยๆ แบบนี้เป็นของขวัญ ทั้งที่ฉันเป็นแค่สาวใช้ธรรมดา

ฉันรู้สึกตื้นตันใจเสียเหลือเกินกับของขวัญที่ได้รับโดยไม่คาดคิด

“ดีใจจัง”

ฉันรู้สึกผ่อนคลายจนถึงขั้นยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว คุณชายเอลเลียตเห็นฉันแบบนั้นก็มาลูบหัวพร้อมรอยยิ้ม

“พอดีว่าฉันมีงานต้องทำ งั้นไปก่อนนะ”

“อ๊ะ ขอโทษนะคะ! คุณชายคงกำลังยุ่ง”

“ไม่เป็นไร แล้วเจอกันนะ โซเฟีย”

คุณชายเอลเลียตจุมพิตแก้มของฉันแล้วออกไปจากตรงนั้นอย่างร่าเริง

แล้วเจอกันนะ...

หมายความว่าจะได้เจอกันอีกอย่างนั้นหรือ?

คำพูดของคุณชายเอลเลียตเป็นเหมือนคำมั่นสัญญาว่าจะได้เจอกันอีก

หัวใจของฉันพองโตขึ้นมาทันที

ฉันรู้สึกเหมือนกับได้ปลดเปลื้องความทุกข์ใจที่มีมาตลอด ถึงจะรู้สึกว่าตัวเองดูง่าย แต่ฉันกลับไม่สามารถควบคุมความรู้สึกตัวเองได้เลย

ทันใดนั้นฉันเหลือบไปเห็นเงาตัวเองที่สะท้อนจากกระจกหน้าต่าง จี้ประดับตรงหน้าอกเป็นพลอยสีม่วงเหมือนสีตาของคุณชายเอลเลียตไม่มีผิด

“...เอ๊ะ!”

ทำไมฉันถึงได้ดีใจขนาดนี้

ฉันค่อยๆ เดินกลับไปที่ห้องเต้นรำด้วยความสุขเหลือคณา แต่มองไม่เห็นคุณหนูกับเชเปอโรน คงจะอยู่ที่ระเบียงกัน

ระหว่างที่กำลังจะมุ่งไปทางระเบียงกลับเพิ่งรู้สึกตัวว่าลืมพัดที่ติดตัวมาด้วยไปเสียสนิท

คิดว่าน่าจะทำตกไว้ที่แกลเลอรี่ คงมัวแต่ดีใจจนลืม

ฉันยังไม่อยากทิ้งพัดนั้น จึงย้อนกลับไปตามเส้นทางเดิม

ผู้คนตามทางเดินบางตาเหมือนเช่นเคย ยิ่งเมื่อเดินมาถึงบริเวณทางเชื่อมห้องรับแขกก็ไม่พบใครอีก

ในสถานที่อันเงียบสงบแห่งนี้ มีฉันอยู่เพียงคนเดียว

จู่ๆ ก็ถูกความเหงาเข้าจู่โจม พร้อมกับคำพูดของเชเปอโรนที่แว่บเข้ามาในความคิด

‘อย่าเดินไปทางห้องรับแขกคนเดียวเด็ดขาด เธออาจจะถูกคนไม่ดีลากเข้าไปในห้องรับแขกได้ แล้วพรหมจรรย์ของเธอก็จะ...’

ตอนที่ได้ยินเรื่องนั้นครั้งแรกฉันรู้สึกไม่ค่อยเชื่อ เพราะฉันคิดว่าลำพังในตัวคฤหาสน์ก็มีแต่คนอยากจะสานสัมพันธ์กันมากมายอยู่แล้ว

แต่เมื่อได้ไปเห็นกับตาว่ามีคนทำอย่างว่ากันในสวน ดังนั้นจึงไม่แปลกถ้าจะมีคนมีอะไรกันในห้องรับแขก

ฉันรีบเก็บพัด ขณะที่กำลังจะย้อนกลับไปที่ห้องโถงนั้นเอง

“คุณชายเอลเลียต...”

ฉันได้ยินเสียงผู้หญิงครางเรียกชื่อนั้นด้วยน้ำเสียงเจ็บปวด

คุณชายเอลเลียต?

คุณชายเอลเลียตคนนั้นน่ะเหรอ?

ฉันเริ่มสัมผัสได้ถึงลางร้าย

ไม่ใช่หรอกมั้ง คงแค่คนชื่อเหมือน

ฉันอยากจะเชื่ออย่างนั้น แต่ว่า...

“เธอนี่อ้อนเก่งเหมือนเดิมเลยนะ”

เสียงพูดที่ได้ยินนั้นเป็นของคุณชายเอลเลียตแน่นอน

เขาพูดกับผู้หญิงด้วยน้ำเสียงสุภาพเหมือนตอนที่เจอกับฉันครั้งแรก

น้ำเสียงนั้นอ่อนหวานอย่างประหลาด

ร่างกายของฉันเคลื่อนไหวอย่างเลื่อนลอยไปตามเสียงนั้น

ฉันพยายามระวังไม่ให้เกิดเสียงฝีเท้า

ฉันเห็นห้องว่างเปล่ามีเพียงประตูเล็กๆ กั้น ด้วยเหตุนี้จึงได้ยินเสียงดังออกมาถึงทางเดิน

“เพราะว่าฉันรอมาตั้งนานน่ะสิ ฉันได้แต่รอว่าเมื่อไหร่คุณชายเอลเลียตที่อยู่กับคนอื่นจะมาหาสักที?”

“ขอโทษนะที่ให้รอ ฉันจะชดเชยให้เต็มที่เลย”

หลังจากเสียงจูบก็ได้ยินเสียงร้องครางของผู้หญิง

เสียงพรึ่บ...คงเป็นเสียงถอดชุดเดรสของเจ้าหล่อนสินะ

“ตรงนี้ไม่ดีอะ ไปที่เตียงกันเถอะค่ะ”

“แล้วแต่เธอเลย”

ทั้งสองคนหัวเราะกันคิกคัก ฉันรีบยกมือปิดหูทันที

ฉันไม่อยากได้ยินเสียงแบบนี้ คุณชายเอลเลียตกำลังอิงแอบแนบชิดกับผู้หญิงอื่น

“...ไม่”

เสียงครางเบาๆ หลุดลอดออกมาจากปาก

ต้องรีบไปจากตรงนี้ ฉันบอกร่างกายที่สั่นสะท้านให้เคลื่อนไหว ร่างกายหยุดแข็งทื่อสักทีสิ

แต่ขาฉันกลับพันกันจนทำให้กระแทกเข้าที่ประตู

ในไม่ช้าก็มีเสียงเอียดอาดพร้อมกับประตูที่ถูกเปิดออก

ไม่ใช่แต่ฉันเท่านั้นที่ประหลาดใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น ยังมีเสียงกรีดร้องของผู้หญิงดังออกมาจากในห้องอีกด้วย

บนพื้นมีชุดเดรสที่ถูกถอดแล้วกองอยู่ เพราะเป็นของดีมีคุณภาพ ฉันจึงรู้ได้ทันทีว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นชนชั้นสูง 

ภาพหญิงชายที่ก่ายกอดกันอยู่บนเตียง

ผู้หญิงคนนั้นกรีดร้องแล้วรีบปิดใบหน้าของตัวเอง

คุณชายเอลเลียตจ้องมองฉันอย่างตกตะลึง

ฉันได้แต่ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นโดยไม่พูดไม่จา

ฉันไม่สามารถขยับเขยื้อนได้แม้เพียงปลายนิ้วเมื่อเห็นภาพตรงหน้า ทั้งที่อยากจะหลับตา แต่เปลือกตามันกลับหนักอึ้ง ฉันได้แต่จ้องมองไปที่คุณชายเอลเลียต

“จู่ๆ เข้ามาในนี้ คิดจะทำอะไร!”

เสียงตะโกนของหญิงสาวบนเตียงทำให้ฉันตกใจ

ต้องหนี

ต้องออกไปจากตรงนี้เดี๋ยวนี้

ร่างกายที่เคลื่อนไหวไม่ได้จนถึงเมื่อกี้นี้มีแรงคืนกลับมาแล้ว ฉันหันหลังกลับอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงเรียกให้หยุด

“เฮ้ เดี๋ยวก่อน!”

แต่ฉันไม่สนใจเสียงนั้น แล้วรีบวิ่งออกมาจากตรงนั้นอย่างรวดเร็ว

ความคิดเห็น